Մաշված բառեր, մաշված մտքեր, մաշված սեր...

գիտեի՞ք որ սերն էլ է մաշվում, խունանում, տեղ-տեղ պատառոտվում, ինչպես իրերը:
Ու հետո մաշվում է մարմինը,զգացմունքները, հիշողությունները...
Ա՜խ այդ տարիները, նրանք մաշում են մարմինդ անողոք ու անտարբեր, նրանց համար միևնույն է թե ինչ ես զգում դու այդ մաշված մարմնով:
Ժամանակը՝ նա էլ մաշում է հիշողություններդ, նրանցից մնում են պատառիկներ մեզ համար թանկ ու նվիրական օրերից:
Զգացմունքները նույնպես մաշվում են, նրանք կորցնում են զգալու խելահեղ զգացումը:
Տարիներն ու ժամանակն էլ են մաշվում, կյանքն էլ անում է իր գործը, չզգալով, որ ինքն էլ է մաշվում, փոքրանում ինչպես Շագրենի կաշին:
Բայց ես սիրում եմ քեզ կյանք... այն տվածով, որ ինձ համար էր նախատեսված: Յուրովի, իմ ցավով, տառապանքով, սիրով, երջանկությամբ, հուսահատությամբ, կործանման սարսափով ու ապրելու անհագ տենչով:
Ու կյանքի այս խելահեղ խաղում մենք խաղում ենք մեր դերերը, ու խաղի վերջում հանում դիմակները: Միշտ դիմակ կրելուց աղավաղվում են մեր դեմքերը: Ու հետո, երբ արդեն ավարտվում է ամեն ինչ և էլ ոչինչ չունենք խաղալու, խաղի ու կյանքի ավարտին, իրական ու աղավաղված դեմքով կագնում ենք մահվան ու հավերժության առաջ... կամաց շշնջում ենք:
-Ընդունիր մեզ այնպիսին, ինչպիսին կանք...