Кулган эдим, тортинмайсанм?

, ― дедилар.
Йиғлаган эдим, табассум қилмайсанми?, ― дедилар.
Табассум қилган эдим, риёкорлик (иккиюзлик) қиляпти, ― дедилар.
Қовоқ солган эдим, яширган нарсаси фош бўлди, ― дедилар.
Сукут қилган эдим, тили заиф (дудуқ), ― дедилар.
Гапирган эдим, сергап, ― дедилар.
Ҳалимлик қилган эдим, қўрқоқ; агар қодир бўлганида, ўч оларди, ― дедилар.
Жасурлик қилган эдим, енгилтак; агар ўйлаб иш қилганида, журъат қилмаган бўларди, ― дедилар.
Агар "йўқ" десам, (йўлдан) четга чиқди, агар "ҳа" деб, уларга мувофиқ бўлсам, текинхўр, ― дерлар.
Ва шуни аниқ билдимки, одамларнинг розилигин қанча истасам ҳам, маломат, мазаммат қилинишим лозим экан.