Meni ham hayotimda xech qachon voz kecha olmaydigan bir insonim bor,tõğri xozir u mendan ancha olisda,oramizda millionlab kilometr masofalar bor,xayotim soğinch tufayli tubdan õzgardi,lekin yuragimda qandaydir umid bor, yuragim har soniya "u sendan xafa bõlsada senga xiyonat qilmay intizorlik bilan kutyapti,"deb pichirlaydi,menimcha shu bõlsa kere umid deganlari...

,
balki biz yana uchrasharmiz,balki yana muzdek qõllarim qõllaringdan tutar,faqat meniki bõlgan qora kõzlaringa yana nigohim tushar...
Uzoq masofalarda, mensiz õtayotgan kunlaringda ham sen meni sevgimni xis qilayotgan bõlsang senda ham ozgina bõlsada umid bor...
Balki shu misralarni pinxona bõlsada õqiyotgandursan,Gulim seni juda soğindim...
Nimaiyki bõlmasin sen õzingni asra,õzingni ehtiyot qil,to tirik ekanmiz umidlar sõnmaydi...