იას უთხარით ტურფასა: მოვა და შეგჭამს ჭიაო,

მაგრე მოხდენით, ლამაზო, თავი რომ აგიღიაო!
შენ თუ გგონია სიცოცხლე სამოთხის კარი ღიაო;
ნუ მოხვალ, მიწას ეფარე, მოსვლაში არა ყრიაო.
ნუ ნახავს მზესა, ინანებს, განა სულ მუდამ მზეაო!
მიწავ, შენ გებარებოდეს ეს ჩემი ტურფა იაო,
შენ უპატრონე, ემშობლე, როგორაც შენი ზნეაო.
ვაჟა-ფშაველა