დღეს ტაქსი გავაჩერე, ჩავჯექი და დავიძარით თუ არა, ტრადიციისამებრ, საღეჭი რეზინა შევთავაზე მძღოლს,რომელსაც ჩემმა ამ ჟესტმა, რა თქმა უნდა, ღიმილი მოჰგვარა სახეზე და ბედნიერმა გამომართვა.

მერე ლაპარაკი დავიწყეთ. თურმე მის ბავშვობაში, სოხუმში, პატარა ბავშვები ყიდდნენ საოცრად გემრიელ საღეჭ რეზინებს: "დონალდოს" და "პედროს", რომლებსაც გემო დღევანდელი დიროლისა და ორბიტისაგან განსხვავებით, მალე არ გასდიოდა.
მერე სოხოუმზე მიყვებოდა, რომელიც თვალით არ მინახავს და იმ მომენტში ისე ცხადად აღვიქვი მონაყოლი, რომ წარმოვიდგინე კიდეც როგორ დავდიოდი მზის ჩასვლის დროს სოხუმის გრძეეეელ, გრძეეეელ სანაპიროზე და როგორ ვატრიალებდი პირში, უკვე ღეჭვისაგან დაღლილი, გემრიელ დონალდოს ან პედროს.
მთელი დღეა ვფიქრობ სოხუმზე, დონალდოზე და პედროზე და ვხვდები, რომ სამივე ძალიან მინდა:))