მიწაზე ვზივარ და თითით შენს საფლავზე ამოსულ ყვავილებს ვეთამაშები მამა...

შენ გგონია შორს ხარ? აბა რატომ მესმის შენი ხმა ...შენ გგონია წახვედი და დაგივიწყე? აბა რატომ ვზივარ ახლა აქ ამ მიწაზე...არა არ მომწონს ეს სურათი, ამ ქვიდან უსიცოცხლოდ იმზირები, შენ ბევრად უფრო კარგი და თბილი იყავი სინამდვილეში, მახსოვს...მიყვარხარ და მაკლიხარ მამა! ეს შენც იცი...ამ საფლავზე ამოსული თითოეული ბალახის ღერი, თითოეული მიწის ბელტი უზომოდ მიყვარს, იმიტომ რომ შენ გიცავს სიცივისაგან და გათბობს მამა... : (ნუ მიშლი არ წავალ, ისევ და ისევ მოვალ წვიმაშიც, ქარშიც, თოვლშიც და ყინვაშიც. მე ხომ ყველაზე ახლოს ვარ აქ შენთან. მენატრები...........!!