შენ მაშინ მოხვალ,მარტოობას როცა შეიგრძნობ,ათი ათასში ამომარჩევ და მე შემიცნობ,როს უჩემობა შეგაწუხებს დაიღრიალებ,მაგრამ რაღა დროს უკაცრავად დაიგვიანე... ჩემს სულში უკვე სევდისფერად აღარ იწვიმებს,ლექსები შენზე უშენობით აღარ იტირებს,გაყინულ სულში იმ სანატრელ ადგილს დამითმობ,მაგრამ რაღა დროს,უკაცრავად მე ვერ გაგითბობ... იმედისფერი,ფერს დაკარგავს და წაერთმევა ყველაფერს სხვისი,სხვა სახელი გადაერქმევა,შენ მოხვალ როგორც უმწეო და ხელებ შიშველი,მაგრამ რაღა დროს?! უკაცრავად მე ვერ გიშველი... გაგიჭირდება,სიმაყაეს მაინც შელახავ წვიმაში,მზეში და ნისლებში ვერსად ვერ მნახავ,მომძებნი სადაც დაგეძებდნენ ჩემი ფიქრები,მაგრამ რაღა დროს?! უკაცრავად იქ არ ვიქნები... მე უშენობით ვალმოხდილი დავიღრიალებ,როცა გეძებდი სად იყავი? დაიგვიანე! მთელ სამყაროში ერთი მყავდი ზღაპრად
მიმყავდი,ახლა რაღა დროს? უკაცრვად..."მე შენ მიყვარდი.
გულს უშენობით დაღლილს დაქანცულს, გულის კარებთან დაუკვნესია, დიდხანს ვერ გნახავ და ვიტანჯები, ხშირად რომ გნახო უარესია, გაბრაზებულა ჯიუტი გული, სულში ტკივილი ჩაუთესია, ნუღარ მაწამებ ბრალდებულივით უცებ მომკალი უკეთესია, ისე საშინლად მომენატრე რომ ფიქრები მტრედად შემომესია, უბრალოდ მე ვწერ რასაც განვიცდი, და ნუ იფიქრებ რომ ეს ლექსია, არ შემიძლია მე ლექსი ვწერო, აღიარება ჩემი წესია, როცა უშენოდ მიწევს ცხოვრება, არ ვარსებობდე უკეთესია.
Мы используем cookie-файлы, чтобы улучшить сервисы для вас. Если ваш возраст менее 13 лет, настроить cookie-файлы должен ваш законный представитель. Больше информации
Комментарии 18
შემიცნობ,როს უჩემობა შეგაწუხებს დაიღრიალებ,მაგრამ რაღა დროს უკაცრავად
დაიგვიანე...
ჩემს სულში უკვე სევდისფერად აღარ იწვიმებს,ლექსები შენზე უშენობით
აღარ იტირებს,გაყინულ სულში იმ სანატრელ ადგილს
დამითმობ,მაგრამ რაღა
დროს,უკაცრავად მე ვერ
გაგითბობ...
იმედისფერი,ფერს
დაკარგავს და
წაერთმევა ყველაფერს სხვისი,სხვა
სახელი გადაერქმევა,შენ მოხვალ როგორც უმწეო
და ხელებ შიშველი,მაგრამ რაღა დროს?! უკაცრავად მე ვერ
გიშველი...
გაგიჭირდება,სიმაყაეს მაინც შელახავ წვიმაში,მზეში და ნისლებში
ვერსად ვერ მნახავ,მომძებნი სადაც
დაგეძებდნენ ჩემი
ფიქრები,მაგრამ რაღა
დროს?! უკაცრავად იქ არ
ვიქნები...
მე უშენობით ვალმოხდილი დავიღრიალებ,როცა
გეძებდი სად იყავი? დაიგვიანე!
მთელ სამყაროში ერთი
მყავდი ზღაპრად
მიმყავდი,ახლა რაღა დროს? უკაცრვად..."მე შენ
მიყვარდი.
გულს უშენობით დაღლილს დაქანცულს, გულის კარებთან
დაუკვნესია, დიდხანს ვერ გნახავ და ვიტანჯები, ხშირად რომ გნახო
უარესია, გაბრაზებულა ჯიუტი გული, სულში ტკივილი ჩაუთესია, ნუღარ მაწამებ
ბრალდებულივით უცებ მომკალი უკეთესია, ისე საშინლად მომენატრე რომ ფიქრები მტრედად
შემომესია, უბრალოდ მე ვწერ რასაც განვიცდი, და ნუ იფიქრებ რომ ეს ლექსია, არ
შემიძლია მე ლექსი ვწერო, აღიარება ჩემი წესია, როცა უშენოდ მიწევს ცხოვრება, არ
ვარსებობდე უკეთესია.