მოვდივარ, მაცადე! შევიკრა საკინძე,
ვნებით გაჟღენთილი გავწურო ღრუბელი,
ასე ვერ შევხვდები მირკანის შემოსვლას,
შლეგია, ვაითუ, ჩამიძვრეს უბეში.

მოვდივარ, მაცადე! ტუჩებმა_საშრობმა
შეიშროს სიზმარი და კოცნის ამბოხი,
ამბობდი: მიყვარხარ, მწყურიხარ, მომწონხარ...
რა ვიცი, იქნებ და სულაც არ ამბობდი.

მოვდივარ, მაცადე! დავხიო წერილი,
წუხელის რომ ვწერდით მეწამულ ატლასზე
ალერსით, ფერებით... პოსტ–სკიპტრუმ ვტოვებდით
დაღლილი სხეულის უტყუარ ანაბეჭდს.

მოვდივარ, მაცადე! აკენკონ ჩიტებმა
რაფაზე დაყრილი სიტყვების მარცვლები,
რაც მორჩა ღამიდან, რაც მორჩა სიზმრიდან...
ჩიტებმაც იგემონ სითბო და ალერსი.

მოვდივარ, მაცადე, ასე არეული
ვერ ვნახავ გაზაფხულს_იებისფერიანს,
ამ სიზმარს ჩავკუჭავ წარსულის უჯრაში
და წამოვალ, ბერიკაცო, აქ რა დამრჩენია.