სადღაც შორ ქვეყნებში წავიდოდი,

კამარას შევკრავდი ცაზე,
თოვლის გრიგალივით ვიყვირებდი
ალბათ მაშინ ბოლო ხმაზე.
განა საქართველო ნაკლებია?
მთებით,გორებით და ბარით,
მაგრამ მაინც ის სხვა გვირჩევნია,
ადამიანია ხამი.
გახალისებული თითქოს ,
ხარბად ვაშრიალებთ ამ ფრთებს,
მაშინ ვინც რა უნდა გვკითხოს,
დაბლა არ დავუშვებთ აფრებს.
თითქოს სუნთქვაც სხვაგავრია,
სხვაგან, იმ სხვა ქვეყანაზე,
ამ სილამაზეს აქ ვტოვებთ,
რატომ,ადამიანებო რაზე.
სხვაგან მზეც სხვაგვარად ათბობს,
წყურვილს სხვანაირად ვიკლავთ,
ჩვენი რომ გაქრება მხარე ,
მაშინ ნეტავ რაღას ვიზავთ,.