Biz … deymiz… Yaxshi ko‘rishimizni ayta olmasak,

borliging uchun rahmat deymiz… Yashashni istamayman deymiz-u, lekin
kimdir bu fikrimizdan qaytarishini
istaymiz… Kutganimizni ola olmasak, sendan
menga boshqa hech narsa kerak
emas deymiz… Biz endi hech qachon ovozini
eshitishni istamaydigan odam
qo‘ng‘iroq qilganda, biror nima deb
alday olamiz… Biz aynan istagan insonimizga kerak
bo‘lmasak, hech kimga kerak
emasman deymiz… Yordam so‘rashga uyalib, o‘zim hal
qilaman deymiz… Sen yaxshi do‘stsan, deymiz-u, lekin
davomida bundan ham yaqinroq kishi
bo‘la olasan deyishga qo‘rqamiz… Senga ishonaman deymiz-u, lekin
o‘yinchoq bo‘lib qolishdan
qo‘rqamiz… Biz juda ko‘p keraksiz va bema’ni
gaplar gapiramiz. Keraklilari esa tilimiz
uchida qolib ketaveradi… Har
doimgidek jim yashayveramiz.
Tuyg‘ularingizni yashirmang, ota-
onangizni, yaqinlaringizni quchoqlab qo‘ying, kimnidir sevsangiz unga buni
ayting, yaxshi do‘st bo‘lsa tez-tez
unga buni ta’kidlab turing…