Ака ойимларни операция қилишаркан уларга фақат ёки сизни юрагиз ё мени юрагим тўғри келаркан!

- Жинни бўлдингми ука ойим 70 дан ўтган бўлсалар, кейин мен эртага Россияга кетяпман ишга жўраларим билан билет тайёр! - Ака ахир ойим . . . - Етар бас мен кеттим! Орадан 2 йил ўтди ака сафардан уйга қайтди не кўз билан кўрсинки ойиси уй юмушлари билан банд тандирдан узулган иссиққина нон эса уни димоғини қитиғларди. - Ойи ўзизмисиз? - Ха ўзимман кел болам сен ёқтирган мантини пиширгандим жўраларинг келади бугун деганди сени. - Ойи жудаям соғиндим сизни. Ха укам кўринмайди? - Уканг юрагимда яшаяпти болам дея, кўзида ёш билан қўлига укаси ёзган хатни тутқазди. - Ака сиз жудаям яхши инсонсиз. Сиз ва ойимлардан бўлак хеч кимим йўқ. Сиз юрагизни бераман деган тақдиризда хам мен барибир йўл қўймасдим. Уша куни мен қарор қилиб бўлгандим. Мени ўлди деманг хеч қачон ойимларни махкам қучоқланг мен ойимлар билан биргаман. Хар доим уччаламизни хеч ким ажрата олмайди. Сизни яхши кўраман акажон . . . Ойижон дея бақириб юборди ва ойисини махкам қучоқлади кўз ёшларини тия олмади. Ойисини қучоқлаган холда ичида укасидан кечирим сўрарди. - Кечир, укажон кечир мени...!