Ишқу ҳама вафои ту ҳама

муҳаббатат дурӯғ. Тамоми
меҳрубониву ҳама назокатат дурӯғ.
Ба пои ман нишастану бе ту мирам
гуфтанат, Сиришки дидаҳои ту
ҳама гиристанат дурӯғ. Ман ошиқи
ту гаштаву бар ивазаш чӣ дидаам?
Таронаи вафо магӯ ҳама суруданат
дурӯғ. Ба ҳарфи душманони ман ту
гӯш мекуни мудом, Ҳабиби
душманони ту ҳама садоқатат
дурӯғ. Ту заҳрханда мекуни ба ҳоли
зору хори ман, Ба ман назар
намудану ҳама табассумат дурӯғ.
Ба ҳарфи ман ту боварӣ намекуни,
ба чашми ман, Мисоли ваъдабози
ту , ҳама шафоатат дурӯғ. Ту
шишаи муҳаббати дили маро
шикастаи, Тамоми ваъдаҳои ту
ҳама ишоратат дурӯғ. Ба ту ба ҳеҷ
ҳолате дурӯғро нагуфтаам, Магӯ ба
вақти гуфтугӯ ҳама башоратат
дурӯғ. Дубораги агар куни ба
ҳарфи душманам ту гӯш, Ба хасми
ишқи ман бигӯ: ҳама қазоватат
дурӯғ....****