Предыдущая публикация
Обсуждаемые темы
последний комментарий 25 августа 2014 в 21:01
Տարեց մարդկանց հաղորդաց և արխիվային տվյալների համաձայն Ասրյանների տոհմն ապրել է Պարսկաստանում, որտեղից 17-18րդ դարերում տեղափոխվել են Կապան և Արցախ: Թշնամի ցեղերի հարձակումներից խուսափելու և Արցախում 1812թ հայտնի համատարած սովի պատճառով Ասրյաններից ոմանք Արցախից հեռանում և բնակություն են հաստատում Թիֆլիսում, Շամշադինում, Գորիսում, Կապանում և Լոռիում: Վկայություններ կան օրինակ Սարգիս անունով Ասրյաններից մեկի մասին, որի հայր Մուսայել Ասրյանը(1762-1820) Արցախից գաղթել է Շամշադնի Ղրղի գյուղ: Գյուղում Սարգիսը կառուցել է մի եկեղեցի, որի բակում կա 3 տապանաքար: Առաջինը Սարգսի տապանաքարն է՝ «Ասրյան Սարգիս՝ պատճառ դարձավ եկեղեցու կառուցման, ապրել է 90 տարի և վախճանվել 1894թ»: Երկրորդը նրա կնոջ Մագթաղի տապանաքարն է, երրորդը՝ եկեղեցու ճարտարապետի: Մյուս վկայութունները վերաբերվում են Հարություն Ասրյանին, որ 1812 թ Արցախից գաղթել է Թիֆլիս: 1812-1814 թթ նա աշխատել է սպասավոր թիֆլիսահայ Գենչուցի տանը: 1814թ Հարությունի մահից հետո Գենչուցը նրա կնոջն ու որդուն՝ Ասրուն հանձնում է վանահայր արքեպիսկոպոս Առաքելին՝ վանքում պահելու նպատակով: Գենչուցն եղել է վանահոր բարեկամներից: Վանահայրը պատանի Ասրուն և նրա մորը գրանցում է ճորտերի ցուցակի մեջ, նրանց տալով հողակտոր, տան և ապրուստի միջոցներ:
Левая колонка