Икки марҳум бир кунда ёнма-ён

қабрга қўйилибди. Бири зерикиб,
иккинчисиникига мўралаб, танишибди.
Дилкаш суҳбат қурибдилар.
- Сен нега ўлдинг, дўстим?-деб сўрабди
бири иккинчисидан.
- Хурсанд бўлиб кетганимдан юрагим
ёрилиб ўлдим,-дебди иккинчиси.
- Ие, одам қайғудан ўларди, сеники қизиқ-
ку, қани, очиқроқ айт-чи?-дебди
биринчиси.
- Ўртоқларим нуқул хотинимни
ёмонлашарди. Бир куни “хотининг ўз
уйингда ўйнаши билан бирга”, деб хабар
беришди. Ғазабланиб келдим. Хотиним
ростанам уйда эди. Ҳаммаёқни қидириб
чиқдим: жавон ҳам қолмади, каравотнинг
таги ҳам қолмади. Ҳатто қозоннинг ичини
ҳам қарадим. Ўйнашни тополмай
қувонганимдан ўлиб қолдим,-дебди
иккинчиси.
- Эй аҳмоқ,-дебди биринчиси афсус билан,-
музлатгичнинг ичини ҳам қараганингда,
иккаламиз тирик қолган бўлардик…