მუსიკალური პოეზია 11.10.2010.ზ.ნ. ვარ პოეზიის მედოლე, სულში მუსიკა იცინის, არ ტირის აღარც დუმილი, აღარც გველების სისინი, ამ ლექსს ტკბილ ჰანგებს მივუძღვნი, თბილს, საყვარელს და ვნებიანს, მკერდში რომ გული ბაგუნობს, ბრინჯაოს ბარაბნებია! როგორ ელოდა სილაღეს ეს გული, როგორ ელოდა! როგორ ელოდა ზეცისკენ ამართვას სადღეგრძელოთა! არ ვიცი, როგორ გავუძლებ ციური ცეცხლის გიზგიზებს, გიტარა ტირის ხელებში, ყელში ფლეიტა კისკისებს, ჩვენც ავიჭრებით ღრუბლებში, სადაც უსაზღვრო სივრცეა, სადაც უფალი დაგვიწერს გალობი
კლავიშების გოდოლი 06.09.2013. უკრავს ჩუმ დარბაზებში ოფლდასხმული ვივალდი, გრძელ თითებქვეშ ტკაცუნობს "წელიწადის დროები," ყველა ოქროს მარაო ხევში გადამივარდა, სულში გრილი ნოტების თრთიან საღამოები. ისევ ცაში აიჭრა მოლივლივე ფოთოლი, ტყეთა ოკეანემდე მხოლოდ კლდეა ფრიალო, აისვეტა ღრუბლამდე კლავიშების გოდოლი, რომ დაბმული დუმილი ცაში ავაღრიალო! გულს წვიმების მუსიკა საუკუნოდ დაქონდა, ახლა დროა, აკივლდეს, ვიდრე დილა ანათებს, მოთქრიალე ცრემლები მახრჩობს, ვით ანაკონდა, ახლა ვ
არაკაცები 12.10.2013. ჭერიდან წვეთავს, მღვრიე წვიმით ივსება სათლი და ტიტველ ტერფებს სიღატაკის ამტვრევს კომბალი, ოდესმე ღმერთის ბასრი ცული კეტებად დათლის უსამართლობას და შიმშილი ძირგამომპალი ჩაიჩეხება ხევში, სადაც მზე ძლივსღა იქნევს ხელებს და ხრავენ კუნძს ჭიები და გდია ჩონჩხი, მაგრამ ბოროტი ამოვიცნოთ იმ ძვლებში იქნებ, უფსკრულში, სადაც მოსაწყენი იშლება კონცხი. მაგრამ, რა გითხრათ არაკაცნო, ასე არიფებს, იძვრის მიწა და აფთრებივით ქირქილებთ როცა, თქვენთან
ჩონგურის ხმა 16.08.2014. ვისაც არ ესმის ჩონგურის ხმა, ვეღარც გაიგებს, ჩრდილოეთისკენ თუ შეხარის ბალალაიკებს და თუ შიგ გულში უქრისტეო გვიკბინა ბზიკმა, შუბლზე, ხელებზე და ფეხებზე დაგვაჩნდა სტიგმა, გვსურდა, გაგვევსო ოქრო-ვერცხლით ღამის ქოთანი -- მუდამ გვაკლდება ნაღდი ხალხი, დავრჩით ცოტანი! აღარაფერი აღარ არის წესი და დოგმა, ასე წაგვლეკა დემონების ურიცხვმა ჯოგმა, ალბათ, ამაყი მამა-პაპა საფლავში გოდებს, ჩვენ კი ვცეკვავთ და უცხო ტომი გვიკითხავს ნოტებს, ეშმაკის ცოლის
კერპი და ილუზია 16.03.2013. ზ.ნ. ზღაპარია ცხოვრება, ვტკბები მისი ყურებით, ვანჯღრევ, მანჯღრევს იმედი, ჩემში მისი კერპია, ავიარე ზეცამდე ტრფობის საფეხურები, ჩემში ყველა უჟმური გრძნობა რომ დამერბია! გაავებით მიყეფენ ირგვლივ გონჯი ძაღლები, ილუზია ქალწულებს ხატავს თეთრკერტებიანს, ჩემს ადრინდელ სიმღერებს ახლა ვესაძაგლები და ახალი ჰანგები უკვე მეღმერთებიან! შუბლში გაუგებარი მესობიან ბგერები, ფეხებამდე თავიდან მწუწავს უცხო სუნამო, ცოფიანი ძაღლივით ყელში დავეძგერები სიკვდილს, ცივი თვალები ცრემლით რ
ფიქრის ფრეგატი 04.03.2013. ზ.ნ. მოვიხედე, განვლილი წლები ძლიერ მებევრა, (ნეტავ, რად უარვყავი ამ ცხოვრების ალერსი?) ეკლიანი ბილიკი ჩავიფიქრე შედევრად, ჩამჩურჩულებს გარიყულს ლოცვა უმხურვალესი. ვხედავ, დახლზე დაჭრილი ქალაქები აწყვია, ვღრიალებ და შეშლილი მუშტით ვლეწავ ტრიბუნებს, მე თვალებში წარსულმა დამაჭედა რვა ტყვია, მომავალიც დაკარგულს უკვე აღარ მიბრუნებს! დამდევს ლანდი უჯიშო, მახინჯი და დრეკადი, ალბათ, მოკალათება ჩემში უნდათ აჩრდილებს. შუა ზღვაში მიცურავს ახლა ფიქრის ფრეგატი, ვწერ და ის
უკუღმართობა 23.09.2010.ზ.ნ. შეშლილო თავო! სიგიჟეა, გერქვას პოეტი, მაგრამ ცხოვრობდე რუტინული შრომით და ჯაფით, მწვერვალებიდან გიყურებდეს ამაოეთი და ხორხის კედლებს გიკაწრავდეს ხრიალი ხაფი. მაგრამ დრო მოვა, გაშავდება ფოთლებიც მწვანე, უარესისთვის მოემზადე! მიწა ჭრელია! შავი ქვესკნელის როლს მოირგებს მშვიდი სავანე და ფაბრიციოს შეიძულებს კონტი კლელია. ლექსი ჩადგება სამსახურში ჩაგრული ხალხის, ბავშვთა ღრიალი მოუკვეთავს მუხლებს ნადირებს, მხეცის სახეზე ითამაშებს ღიმილი ბალღის და სადაც მგელი დაუჩოქებს შ
ძაძები 19.04.2011.ზ.ნ. გემი ვარ ღუზის გარეშე, ვერც იალქნები მაბამენ, მე ყველა ძარღვი დამისკდა,აღარ მაქვს აღარც სადავე, ტალღებმა ჩემი გათრევა შავ ჰორიზონტზე ინება, ახლა მეწყება სპაზმები, შტორმი და პირღებინება, ძლებში ყინული მემსხვრევა, თვალებში წივის ფობია, ყველგან გავტოპე, სიკვდილში ჯერაც ვერ გამიტოპია, ჩემს ტვინში მუდამ დახტოდა გვემის, თვითშეჭმის მანია, განვბანე ჩემი წყვდიადი, დილა ვერ განმიბანია, ვერ გაექცევი განაჩენს ზვიად, ლექსების ტუსაღო, მუდამ ჯიუტი ხმა გესმის, შხამიანი და უსახო: "შ
დუმილის ანარქია 26.02.2013. ზ.ნ. ერთხელ ხევში ჩავვარდი. (იდგა ჯანღი ლანდების) მერე მთლად დალეწილი ამოვედი ხევიდან, მე -- ჯიუტი მოლექსე, გზიდან გადავქანდები და საკუთარ დუმილში ანარქიას შევიტან. ჩემს ცხოვრებას ჩამოვგლეჯ მუქ მეწამულ ვუალებს, შორს გრიგალი წამიღებს, მახინჯი და მელოტი, ვიცი, სუნთქვა ნიავის ჩემში ირიტუალებს, მაგრამ ფრენას გრიგალში დიდი ხანი ველოდი! ზვიად, სულის სიმშვიდეს ნეტავ, რატომ ვერ იტან, რატომ ირჩევ ფრაგმენტებს უგემური ბინდების, შფოთვა რატომ არ მიდის სულის მონასტერიდან, ა
გველთა ჭაობი 16.04.2011. მე დავიღალე! არ მინდა ყოფნა, სადაც სიმართლეს დაბლა ათრევენ, სადაც სიცრუეს ამ ცხოვრებაში მწვერვალზე ქონდა ბინა ადრევე, არ მსურს, ვცხოვრობდე, არ მსურს ვსუნთქავდე თევზის მუცელში, როგორც იონა, ვხედავდე, სადაც ჩემს უღიმღამო თვალებს წყვდიადი ეალიონა, შავი სისხლია ახლა სხეულში და ეხეთქება აღრენილ ძარღვებს, ახლა სიცოცხლე ეხვევა სიკვდილს, ახლა სიკვდილი სიცოცხლეს არღვევს, რა საწყენია...ვგრძნობ და დავდივარ, ც
ზღვის ნაპირზე 03.09.2014. ჩაძინებული ყურს დავუგდებ ტალღების ლივლივს, პალმის ხანჯლები დამყურებენ, კლდეები დგანან. ჩემი მირაჟი ლოდებიან ნაპირზე ივლის, კვლავ იშრიალებს თოლიების რძისფერი ყანა. ასე მშვიდი და ნებიერა ვიღიმი ისე, გული ეტკინოს არასოდეს არავის თითქოს... ქვიშაზე ფეხის ადგმას ვსწავლობ ჩვილივით, ისევ, რომ ჰორიზონტზე შევეზარდო მეწამულ დისკოს. ზვიად მეფარე
სარკაზმის კეტი 05.10.2016. ვეღარ დამღალა კეთილი ხალხის მუდმივმა "დიახმა", სარკაზმის კეტი მამონას კივილით ზურგზე მიახმა. ხან მაკანკალებს წვრილმანზეც, ხან ვერაფერი მარისხებს, ხან თვალში ვიმჩნევ ვერც დირეს, ხან ვზომავ ეკლის ხარისხებს. ვდევნი, ვინც უნდა მიყვარდეს, ვისაც ვუყვარვარ, ამავე დროს და შედეგის ბრჭყალები მდევნელის თვალებს ნამავენ... ყოვლად აბსურდულ ნაწერებს ვიღაცა ხელში მაჩეჩებს; არ ვიცი, როგორ დავაღწევთ უგემოვნობის საცეცებს! დღეს "ლექსი" არის მოთხრობა! მუსიკა ყასბებს მიანდეს, უკვე
ირიბი გზები 01.10.2016. ხშირად ვუსმენ ღამის წიწკიკს... საათია ბუს კივილი ერთხელ სამოც წუთში ყოველ... ბნელმა ხმაში მწუხრი ვეღარ ჩაატია, დედაბრები ცისარტყელით ნათელს ქსოვენ. მღერის ღელე, ხის ხითხითი ტყეში დადის, მღერის, მაგრამ სულ ავს ისმენს ავი ყური, მინდა, სულში სამუდამოდ ჩავდო ხმად ის თვითგარიყვა, კრიტიკა და ალიყური, რომ ვიმეტებ ჩემთვის... ისევ ლანდებიან ოთახს ვეძებ – კარგად მხოლოდ იქ ვარ, რადგან ის წუთები მსახურები ბრძანდებიან და მბრძანებლის შესაფერის სცენას დავდგამ. მე არაფრის მოლოდინში
სულო, არასდროს დაღამდე 27.09.2016. საღამო ისე მოვარდა, მოსწრება უნდა წიოკის, სივრცე გაწითლდა: ელავენ ფოთლები კარალიოკის. სერაფიმების ნაკურთხი ცა თითქოს სარაფნებიან ხალიჩას გავდა და თითქოს კლდეებიც ბარაბნებია! იტევს სიჩუმე უამრავ წვალებას! უკვე ცა ტირის, მზარავს ხმა, როგორც თვალები გესლით დაჭრილი ნადირის! ხმელმა ფოთლებმა გამართეს საშემოდგომო ბალეტი, ხევში ვეძებდი სიკეთის კეტებით ნეკნებდალეწილ სიძულვილს, რადგან მომეკლა მასში სიცოცხლის უფლება... ვწუხვარ, რომ სხვისი ჭირისას სახეც კი არ
ზღვაური 19.09.2016. შლის მეზღვაური სწრაფად ლურჯ აფრებს, ზღვა დაცხრა, ტალღა მშვიდად მიმოდის. სულს დაღლილობა შიმშილს უმძაფრებს, მთვარეს ფერი აქვს უკვე მიმოზის. ბრგე კაპიტანი დადის გემბანზე, სიკვდილი აქ სურს, ის არსად წავა, ზღვა არის მისი ოქროს ემბაზი, ის ზღვას არ ეძებს – ის ზღვაა თავად. კაიუტებში დაღლილ მატროსებს ნახავდით. იწვნენ ისინი დაბლა, სულ სხვა მიწაზე და სულ სხვა დროში ცხოვრებამ მათი იღბალი დაფლა. ჩვენ მივდიოდით, ისე ჯიუტად, როგორც ეგრისში ვაზის ჯვრით ნინო, ისევ დაუკრა ზღვამ ეტიუდი,
შორს მიწიდან 15.09.2016. გადავიჩეხე ხევში კინაღამ! რეალობასთან ვერ ვიტან კავშირს, მე ერთხელ ნანახს მუდამ ვინახავ ლექსებში, სულში, გულში და თავში. მარადიული ყოფა მაბოდებს; ძალიან შორს ვარ ალბათ, მიწიდან, აზრი მოასკდა ღრმა კალაპოტებს და უჯრედებში შემოიზიდა. აზრის სიჩქარე, სხივებს რომ ასწრებს, უძველეს კლდეზე კიდია ჯაჭვით... სიტყვებით ვაგებ მწვანე მონასტრებს და შავ სასახლეს! არ გინდათ? დაწვით. ზვიად მეფარე
თეთრი სული 11.09.2016. ვებრძვი ხილვებს კოშმარულს; ბრუნდებიან ნავები (ყირამალა და არა სახლში) მოდის მხეცური ცეცხლის თავსხმა, დემონის ხორხში ნაღავღავები, გადარჩენის ინსტიქტმაც ღრმა ჭაობში შეცურა. ვეძებ სარკეს სალეწად, მეწამლება ჰაერი, ვერ ვეტევი მიწაზე, გალაქტიკაც მცირეა... სად წავიდე? არ მინდა სუნთქვა არანაირი, მე ვწერ სიკვდილს... კალამი ლამის გადაირია! მინდა ჯვარი, ლურსმნები, სისხლი! მთა სულერთია, ბნელ ცხოვრებას რა ვუყო? რა უდროოდ ვბერდები!... სახრჩობელად დამეწნეს ფარსი წარსულეთი, ან თეთრი ს
ფიგურები 11.09.2016. ხშირად ვფიქრობ, რომ გავდივარ პალატებს, გრძელ დერეფნებს, მოვერცხლისფროდ შეღებილს... წარმოსახვა ვიცი, არ მიღალატებს: მე ხანდახან მოჩვენებებს ვეხები! კაცის ფორმის ჰაერი კი მიყურებს, მძაფრხმოვანი, მკაცრი, როგორც ენგური... ასე ამსხვრევს პოეზიის ფიგურებს სიწყვდიადე, თითქმის თემურლენგური. ყველგან მახე, ყველგან ბოღმის გისოსი, ვერ ვჩერდები დაწესებულ ნიშანთან! სადღაც გარბის მეფე ოიდიპოსი და გზადაგზა ჯანმრთელ თვალებს იშანთავს. ზვიად მეფარე
ხმები 06.08.2016. ხმებს უხდებათ ახირებულ ხეივნებში დიდხან ხოხვა, უხმარ მახვილს – ლხინის ტახტი, მუხის ხახას – ქოხი ხევში, ფრთხვინავს ხარი, ხვრინავს ხერხი, ქარიშხალი – ახარხარდა, არახრახდა ხარახურა, რიხით ხმება რუხი ცაცხვი, ფეხაკრეფით ხეტიალობს მოცახცახე ხორცის ხროვა, ურჩხულ ხეზე გათხოვილა უხმაურო უთხოვარი, მერცხლებს ახსოვთ დახორკლილი გაზაფხულის შეძახილი, ბუხარს დახრავს ცეცხლის მეხრე, დახრილ ვენახს – ხეპრეს ხორხი, ვუხმატკბილე რუხ ხარიხე
მეწამული ტოტები 10.09.2016. აიტოტა შავ ღრუბლებში მეწამული ტოტები და ირგვლივ გახდა უხილავი ყოველი და ყველა, გამოსჭვივის წყევლა-კრულვა ჯოჯოხეთის გოდებიდან და ასვენებს აღარავის განწირული ხველა. აქ არ არის გმირი ომის, გმირი შრომის, გმირი სუფრის, ყრიან მხოლოდ დასჯილები მყრალი სულის გამო, შემოტეხეს ყრუ კედლები ბრმა ლოცვებმა ჭირისუფლის, იცლები და კვლავ ივსები დაშხამულო ჯამო... ტალახიან მდინარეში ბანაობენ, მაგრამ არ აქვს გარდაცვლილ სულს არასოდეს განწმენდილის შვება, ცხელი წყლები არ გავს ენგურს, ჭოროხ
Show more
სარკაზმის კეტი 05.10.2016. ვეღარ დამღალა კეთილი ხალხის მუდმივმა "დიახმა", სარკაზმის კეტი მამონას კივილით ზურგზე მიახმა. ხან მაკანკალებს წვრილმანზეც, ხან ვერაფერი მარისხებს, ხან თვალში ვიმჩნევ ვერც დირეს, ხან ვზომავ ეკლის ხარისხებს. ვდევნი, ვინც უნდა მიყვარდეს, ვისაც ვუყვარვარ, ამავე დროს და შედეგის ბრჭყალები მდევნელის თვალებს ნამავენ... ყოვლად აბსურდულ ნაწერებს ვიღაცა ხელში მაჩეჩებს; არ ვიცი, როგორ დავაღწევთ უგემოვნობის საცეცებს! დღეს "ლექსი" არის მოთხრობა! მუსიკა ყასბებს მიანდეს, უკვე თაობა ემსხვერპლა "განწმენდის" მკვლელ კორიანტელს!... იმედს ვიტოვებ: დრო ყველას მიუჩენს თავის "სავარძელს", გამძღარმა თქვლეფა შეწყვიტოს, ლუკმა ჩვენს ჯამში ჩავარდეს! ზვიად მეფარე
ზვიად მეფარე Zviad mefare
19 Apr 2017
სარკაზმის კეტი 05.10.2016.

ვეღარ დამღალა კეთილი ხალხის მუდმივმა "დიახმა",
სარკაზმის კეტი მამონას კივილით ზურგზე მიახმა.

ხან მაკანკალებს წვრილმანზეც, ხან ვერაფერი მარისხებს,
ხან თვალში ვიმჩნევ ვერც დირეს, ხან ვზომავ ეკლის ხარისხებს.

ვდევნი, ვინც უნდა მიყვარდეს, ვისაც ვუყვარვარ, ამავე
დროს და შედეგის ბრჭყალები მდევნელის თვალებს ნამავენ...

ყოვლად აბსურდულ ნაწერებს ვიღაცა ხელში მაჩეჩებს;
არ ვიცი, როგორ დავაღწევთ უგემოვნობის საცეცებს!

დღეს "ლექსი" არის მოთხრობა! მუსიკა ყასბებს მიანდეს,
უკვე თაობა ემსხვერპლა "განწმენდის" მკვლელ კორიანტელს!...

იმედს ვიტოვებ: დრო ყველას მიუჩენს თავის "სავარძელს",
გამძღარმა თქვლეფა შეწყვიტოს, ლუკმა ჩვენს ჯამში ჩავარდეს!

ზვიად მეფარე

  • 0
Log in or sign up to add a comment