Ышаныч

Кемгәдер/нәрсәгәдер таянып, Аллаһка тиңдәшләр китермә!

Аллаһ Тәгалә Коръәндә болай ди:
"Җирдәге вә күкләрдәге вә җир белән күкләр арасында һәм җир астында булган нәрсәләр – Аныкы [Аллаһныкы] гына." (20:6)
Югары һәм түбән дөньялар һәм андагы фәрештәләр, кешеләр, җеннәр, хайваннар, үсемлекләр һәм башка җансыз әйберләр Аныкы. Бар нәрсә Аллаһның кулында. Барлык мәхлүклар Аллаһның коллары һәм тулысынча илаһи тәкъдиргә бәйле.
Алар галәмдә булган хәлләр өстеннән хакимлек итмиләр һәм хәтта үз-үзләренә дә файда китерергә яки зыян китерергә сәләтле түгелләр. Алар тормыш белән дә, үлем белән дә, терелтү белән дә идарә итмиләр.
Әгәр дә кеше Аллаһтан башка берәр кеше яисә әйбер сәламәтлек, бала, байлык, уңыш, бәхет китерә яки чирдән, күз тиюдән, бәла-казалардан саклап кала, яки язмышны, тәкъдирне үзгәртә ала, дип уйлый, яки зыян, афәт-хәсрәт, авыру җибәрә ала дип курка икән - ул Аллаһ белән бер рәттә тагын бер иләһ дөнья белән идарә итә дип саный, ягъни Аллаһка тиңдәш китерә һәм шулай итеп иң зур гөнаһ - ширк гөнаһын - кыла. Андый кеше үлем килгәнче бу гөнаһны кылудан туктарга, чын күңелдән үкенеп тәүбә кылырга һәм бүтән бу гөнаһка кайтмаска тиеш. Алай эшләмәсә, ул мәңгегә Утка керәчәк һәм аннан беркайчан да чыгарылмас.
Аллаһ Тәгалә Коръәндә әйтә: "Аллаһ үзенә ширкне (тиңдәшлек кылуны) гафу итмәс. Моңардан (тиңдәшлек кылудан) тыш булганны (башка гөнаһларны) үзе теләгән кешегә гафу итәр. Бер кеше Аллаһуга ширк (кемнедер, нәрсәнедер тиңдәш) кылса, дөреслектә ул Аллаһуга олы ялганны ифтира кылган буладыр." (4:48)
Шуңа күрә чын мөэмин кеше "изге"ләр каберләренә яки яшәгән йортларына барып, үзенә нәрсәдер сорап дога кылмый, күз тиюдән бөтиләр такмый, агачка шакымый, өч тапкыр сул якка төкерми, ырым-шырымнарга ышанмый (идәнгә кашык төшкәннән, тоз түгелгәннән, кара мәчедән курыкмый), күрәзәчеләргә йөрми, кешеләргә түгел, ә бер Аллаһка гына өмет итә, Аңардан гына ярдәм көтә, чөнки "Аллаһ мөэминнәр белән" (8:19).