Ես սովորեցի ապրել ուրիշ տան մեջ, ուրիշ նիստ ու կացով։

Սովորեցի արթնանալ ուրիշ սենյակում, կարոտելով իմ փոքրիկ, բայց հարմարավետ սենյակը։
Սովորեցի երբեմն նեղացած քնել այդ սենյակում, բայց արդեն մի քիչ այլ կերպ, որովհետև մայրս չեկավ, ու չ՜ստիպեց, որ դուռը բաց անեմ։
Մենակ չմնամ...
Սովորեցի կամակորություններ չանել,ավելի հասուն դարձա, ու սովորեցի` կարոտել😐
Կարոտում եմ😐 ...քեզ , մա՜մ, պապային ու բոլորիդ։
Կարոտում եմ մեր մանկության վեճերը եղբայրս,😉։
Սովորեցի լռել հաճախ, անգամ երբ ճիշտ եմ։
Սովորեցի մաքրել տունը քո այդքան սովորեցրած ձևով մա՜մ։
Բայց արդեն ուրիշ տուն, այլ ոչ իմ մանկության բնակարանը։ Սովորեցի պատրաստել ավելի համեղ, ու ավելի արագ.. հիշում էս որքան էիք կատակում իմ վատ պատրաստելու համար պա՜պ։🙂
Ու այսպես լուռ կկարոտես, բոլորին ու ամեն ինչ, ամեն մանրուք ,ամեն երեխայական պահվածք...
Սովորեցի ավելի ուշ գնալ իմ մանկության տունը։
Ավելի ուշ, ու ավելի ուրիշ կերպ, որքան էլ ջերմ ընդունեն, միևնույն է, արդեն ընտանիքի անդամ չես՜։😉
Հա՜, քոնն են նրանք, բայց արդենամեն բան մի քիչ այլ է,
Երբ տխրես, կհիշես մանկությունդ...Այնտեղ այնքա~ն լավ հիշողություններ կան.🤗
Երբեմն նստում էիր ու ոչինչ չէիր անում, սպասում էիր մայրդ էր սուրճը եփում.
Կկարոտես դրանք.🙁
Ուղղակի մի օր երբ տխուր ու հոգնած լինես `կհիշես, որ մայրդ չի թողել շատ ծանրաբեռնվես...
Կկարոտես անգամ ձեր երբեմնի վեճերը.
Հորդ խրատները...անգամ տան պատերը, որը երբեմն քեզ թվում էր ճնշող,անընդհատ ուզում էիր դուրս գալ, ընկերուհիների հետ լինել.. նեղվումէիր, երբ ասում էին,`
֊ շուտ կգաս, տանը քեզ սպասում ենք...։
Չէիր հասկանում, որ ուղղակի ծնողներդ արդեն գիտակցելով որ հասուն ես, ` կարոտում են քեզ...
Ախր նրանք դեռ քեզ ու քո քաղցրությունը ավելի շատ էին ուզում ապրել ..
Իսկ դու նեղանում էիր 😐😞
Երբեմն էլ պառկում էիր արթնանալուց հետո `երկար ...
Այդպես քեզ ավելի հանգիստ էր......։
Իսկ հիմա ժամանակ չունես, այնքան անելու բան օրվա մեջ ունես
Եվ ամենատխուրներից մեկը, որ `մի ժամանակ մամայիդ արցունքների պատճառը անգիր գիտեիր, իսկ հետո թաքցնում են քեզանից արցունքները... որովհետև չեն ուզում, որ դու էլ նեղվես..
Դու կսովորեմ ուտել այն ինչ չէիր ուտում... գ՞ուցե Սովոր ես, որ քո սիրած ուտեստն էր երեկոյան սեղանին լինում,...կհիշես, ինչպես էիր ինքդ ճաշացանկ ընտրում հաճախ չիմանալով ինչ են այսօր ծնողներդ ուտելու ։
Ուղղակի կուզես ժամանակը էլի հետ տաս.
Որ մի քիչ ավելի երկար քո հայրական տանը մնաս..։
Ու գիտես՞ երբ որ տխրես, քեզ մի պահ մենակ զգաս ուրիշ տան մեջ հիշիր որ եղբայրդ է մաքրել վերջին հայրական տան արցունքները ու խնդրել է ժպտաս... որ մայրդ է ժպիտիցդ ժպտացել,ու հայրդ է երջանկություն մաղթել քեզ..։
Հիշիր ու էլի կժպտաս💚💞