О s i я ♑♑♑

Бархурд

Қисми 33 Ман намебароям. Алӣ дигар паём нанавишт. Зарнисо бошад, дар оташи худ бирён шуда (ғарқи андешаҳои талх), назди тиреза нишаста монд. Дар ин хона ҳеҷ гоҳ оромӣ набуд. Дуруст аст, ки ӯ духтари эркаи падараш буд... Буд... Аммо ҳамааш сохта будааст. Ҳарчанд ба хотири падар ҷабр кашида бошад ҳам, интизор надошт, ки ӯро мисли як матоъ мефурӯшанд. Мана, боз қурбони муносибатҳо мешавад. Оё фардо Алӣ инро ба рӯяш намезанад? Охири ин зиндагӣ маълум нест. Зебо бо хӯрок ба хона даромад. Рӯмолашро тавре баста буд, ки қисми рӯяшро мепӯшонд. — Оча, ба рӯятон чӣ шуд? — Ҳеҷ чиз, ба хӯрокхӯрӣ набаромадӣ. Хӯрокро бихӯр. Зарнисо фаҳмид, ки падараш ӯро задааст. — Дадаам заданд? — Не. Дадаат баро