Ҳар гоҳе,ки субҳ мешавад ҳазорон шукр гӯён аз хоб бармехезем ва аз паси зиндагии хеш мешавем,садҳо мушкилиҳову пастиҳо,хушбахтиҳову амалгаштани орзуҳоро мебинем. Вале як чиз ҳамеша дар сар чарх мезанад-чарх мезанад ,то рафт мефаҳми,ки чи қадар дунё дунёи бевафост: Ожанги руи падар , дастони ларзони модар аз пеши назар гузаштани хандаҳову бозиҳои кудаки ва чи қадар тез гузаштани умри бебақо.Ҳамаи ин гуфтаҳо ба хотири он буд,ки ҳар лаҳзаи умри хешро ғанимат шумарем,ёд аз гузаштаву гузаштаҳо кунем ҳамеша асои дасти падару модар бошем то тавонем ҳаракат кунем, ки аз гузашта танҳо некиҳои зиёд монад то дили моро ба оянда гармтар кунад ва барои хотири некиҳову зиндагии хуши ояндаи хеш зиндаги куне