Светлана Благуш

Аднойчы восенню...

Нечаканы госць. Частка 4. Заключная.

 Тут частка 1.: https://ok.ru/profile/575888478145/statuses/152876169946049 Тут частка 2.: https://ok.ru/profile/575888478145/statuses/152891372921793 Тут частка 3.: https://ok.ru/profile/575888478145/statuses/152902951822273     Пасля таго, як нечаканы госць навёў “парадак” у нас, ён пайшоў далей па вёсцы. Недалёка ад нашай сялібы, пасярэдзіне вёскі, стаяў яшчэ адзін пчальнік. Наступнай ноччу ён наведаў яго.

Аднойчы восенню...

Нечаканы госць. Частка 3.

Тут частка 1.: https://ok.ru/profile/575888478145/statuses/152876169946049 Тут частка 2.: https://ok.ru/profile/575888478145/statuses/152891372921793      На наступны дзень, з раніцы, разам з Ігарам, паехалі згрузілі з прычэпа вуллі, которыя заставаліся з учорашняй ночы. Расставілі іх па паддонам на новым месцы. Надвор’е хоць і не было сонечным, але працаваць не перашкаджала. Скончыўшы, зноў паехалі ў Бабарыку, каб забраць адтуль 4 сям’і, начаваўшых у старой хаце.      Як толькі машына збочыла з асфальта, пачаў сігналіць. Пасля ўсяго, што прыйшлося перажыць, чакаць можна было чаго заўгодна. Пад’ехалі, развярнуліся і загналі задам машыну ў двор, бліжэй да хаты. Адразу агледзелі вокны і дзверы. Усё цэлае. Дзякуй Богу, пчолак болей ніхто не патурбаваў.      Яшчэ па дарозе, у думках уяўляў, што можа чакаць нас па прыездзе. Некалькі дзён да гэтага, я сабраў рамкі, каторыя трэба было ператапіць і частку рамак, што павінны былі застацца к наступнаму сезону і склаў іх пад старой яблыняй каб пчолкі з іх выбралі астаткі мёду.

Аднойчы восенню...

Нечаканы госць. Частка 3.

Тут частка 1.: https://ok.ru/profile/575888478145/statuses/152876169946049 Тут частка 2.: https://ok.ru/profile/575888478145/statuses/152891372921793      На наступны дзень, з раніцы, разам з Ігарам, паехалі згрузілі з прычэпа вуллі, которыя заставаліся з учорашняй ночы. Расставілі іх па паддонам на новым месцы. Надвор’е хоць і не было сонечным, але працаваць не перашкаджала. Скончыўшы, зноў паехалі ў Бабарыку, каб забраць адтуль 4 сям’і, начаваўшых у старой хаце.      Як толькі машына збочыла з асфальта, пачаў сігналіць. Пасля ўсяго, што прыйшлося перажыць, чакаць можна было чаго заўгодна. Пад’ехалі, развярнуліся і загналі задам машыну ў двор, бліжэй да хаты. Адразу агледзелі вокны і дзверы. Усё цэлае. Дзякуй Богу, пчолак болей ніхто не патурбаваў.      Яшчэ па дарозе, у думках уяўляў, што можа чакаць нас па прыездзе. Некалькі дзён да гэтага, я сабраў рамкі, каторыя трэба было ператапіць і частку рамак, што павінны былі застацца к наступнаму сезону і склаў іх пад старой яблыняй каб пчолкі з іх выбралі астаткі мёду.

Аднойчы восенню...

Нечаканы госць. Частка 3.

Тут частка 1.: https://ok.ru/profile/575888478145/statuses/152876169946049 Тут частка 2.: https://ok.ru/profile/575888478145/statuses/152891372921793      На наступны дзень, з раніцы, разам з Ігарам, паехалі згрузілі з прычэпа вуллі, которыя заставаліся з учорашняй ночы. Расставілі іх па паддонам на новым месцы. Надвор’е хоць і не было сонечным, але працаваць не перашкаджала. Скончыўшы, зноў паехалі ў Бабарыку, каб забраць адтуль 4 сям’і, начаваўшых у старой хаце.      Як толькі машына збочыла з асфальта, пачаў сігналіць. Пасля ўсяго, што прыйшлося перажыць, чакаць можна было чаго заўгодна. Пад’ехалі, развярнуліся і загналі задам машыну ў двор, бліжэй да хаты. Адразу агледзелі вокны і дзверы. Усё цэлае. Дзякуй Богу, пчолак болей ніхто не патурбаваў.      Яшчэ па дарозе, у думках уяўляў, што можа чакаць нас па прыездзе. Некалькі дзён да гэтага, я сабраў рамкі, каторыя трэба было ператапіць і частку рамак, што павінны былі застацца к наступнаму сезону і склаў іх пад старой яблыняй каб пчолкі з іх выбралі астаткі мёду.

Аднойчы восенню...

Нечаканы госць. Частка 2.

     Ноч была цяжкая. Хоць і хацелася спаць і трэба было паспаць, але сон не ішоў. Перажыты стрэс ніяк не адпускаў. Як толькі закрываў вочы і розум пачынаў апускацца ў цемру, з яе паказываліся два жоўтых агенчыкі. Яны не рухаліся, проста свяціліся. Потым пачыналі набліжацца. З цемры вырысовываўся яшчэ чарнейшы сілуэт, ён прыбліжаўся ўсё хутчэй і хутчэй. Нават ужо чуваць мяккі тупат… Падхопліваўся, варочаўся, зноў спрабаваў заснуць. Толькі бліжэй к раніцы, здаецца, забыўся на некаторы час. Але на тумбачцы завуркатаў мабільны, трэба падымацца. Ледзь адарваў цяжкую галаву ад падушкі, сеў на краю ложка. Пачынаўся новы дзень. Панядзелак.      Парабіўшы ранішнія справы, выйшаў на кухню. Гаспадыня стаяла ля вакна і ўглядалася некуды далёка.      - Мне сёння зноў снілася Бабарыка, - задуменна сказала яна. (Ёй бывае сніцца веска і баба Каця, якая там жыла, але ўжо 20 год як няма з намі і хата з тых часоў стаіць не жылая).      - Што на гэты раз?      - Як быццам бы, я студэнткай, прыехала да бабы Каці ў суботу. Дапамагла па гаспадарцы, прыбралі ў хаце. Набліжаўся вечар і я сабралася ехаць да дому. Выкаціла веласіпед, а бабуля выйшла з веранды і кажа: - Куды ты паедеш? Застанься ў мяне начаваць. Заўтра ж нядзеля… Лена застанься… Застанься… К чаму б гэта?      - А ты засталася?      - Не. Паехала. Але гэта “Лена застанься” нешта спакою не дае.      - Куды ноч, туды і сон.      Паснедалі, папілі смачнай гарбаты з душыстых кветачак бабарыцкіх ліп. Разышліся, хто на працу, хто ў школу. Я пайшоў да гаража, трэба разгрузіць машыну. Справа не вельмі ладзілася, усё валілася з рук, але неяк даў рады. Выгнаў машыну і паціху накіраваўся ў бок вёскі дзе калісці жыла баба Каця.      Дарога не далёкая, кілометры тры, але ехаў не спяшаючыся. Восеньскае сонейка радавала сваім святлом. Дзень быў ціхі, цёплы. Даехаўшы да вёскі, звярнуў з асфальта, машына нырнула ў знаёмы завулак паміж клёнамі, развярнуўся ля хаты.