Предыдущая публикация
Левая колонка
Последний визит: 21 янв
Фильтр
დავხეტიალობ ხან აღმა,ხან დაღმა,
დავეძებ შენსას ნაკვალევს,
და აჩრდილივით უკან მოგყვები,
თან ვეფარები ბუჩქებს.
მთვარიან ღამეს სეირნობისას,
შემომეგება ვარსკვლავთა გუნდი,
გზას გინათებთო შემომციცინეს,
და თან დაგიკრეფთ გვირილებს.
უცებ ბუნებამ ფერი იცვალა,
და წამოვიდა წვიმა და თქეში,
თან ნაკვალევიც გაუჩინარდა,
თავი კი შევაფარე ვარდების ტყეში.
ფიქრებით მაინც გზა დამილოცე,
რომ აჩრდილივით კვლავ არ გამოგყვე,
და ტირიფივით თავს წინ დაგიხრი,
თუნდაც ლოდინით ვიყო დაღლილი.
დავეძებ შენსას ნაკვალევს,
და აჩრდილივით უკან მოგყვები,
თან ვეფარები ბუჩქებს.
მთვარიან ღამეს სეირნობისას,
შემომეგება ვარსკვლავთა გუნდი,
გზას გინათებთო შემომციცინეს,
და თან დაგიკრეფთ გვირილებს.
უცებ ბუნებამ ფერი იცვალა,
და წამოვიდა წვიმა და თქეში,
თან ნაკვალევიც გაუჩინარდა,
თავი კი შევაფარე ვარდების ტყეში.
ფიქრებით მაინც გზა დამილოცე,
რომ აჩრდილივით კვლავ არ გამოგყვე,
და ტირიფივით თავს წინ დაგიხრი,
თუნდაც ლოდინით ვიყო დაღლილი.
თენდება დილა სევდიანი
და უსიყვარულო ფიქრებით,
თითქოს სიმშვიდე არსად ჩანს,
გულშიც ცივა და სულშიც.
ცრემლის წვეთები გულში ჩამჯდარა,
და სიმარტოვეც გვერდში დამდგარა,
თითქოს შუქიც კი არსად ჩანს,
მტკივნეულ გულში მაინც სითბო ჩამდგარა.
ზოგჯერ ხალისით დაკარგულს,
სევდა დაჰყვება გულს,
ზოგჯერ ვქარგავ ყვავილთა კონას
და ვალამაზებ სულის აივნებს,
ზოგჯერ ქარია,ზოგჯერ წვიმაა,
თუმცა ზამთარშიც ზოგჯერ დარია.
ფიქრები ფიქრობენ რომ მოერევიან,
თუმცა შუბლზედაც ღარები მოსჩანს,
დრო გადის,წლები მირბიან,
გულში კი ღიღინით ვარდებს ითვლიან.
ღამე ატირდა წვიმა
და სევდა შემოეპარა კედლებს,
და თან აქროლდა ქარიც ,
სანთლის შუქზე გულში რაღაცას ეძებს.
მე და ფიქრები ღამე ჩუმად ვსაუბრობთ,
და თან ოცნებებს ხშირადაც ვქარგავთ,
გული დაღლილი
და უსიყვარულო ფიქრებით,
თითქოს სიმშვიდე არსად ჩანს,
გულშიც ცივა და სულშიც.
ცრემლის წვეთები გულში ჩამჯდარა,
და სიმარტოვეც გვერდში დამდგარა,
თითქოს შუქიც კი არსად ჩანს,
მტკივნეულ გულში მაინც სითბო ჩამდგარა.
ზოგჯერ ხალისით დაკარგულს,
სევდა დაჰყვება გულს,
ზოგჯერ ვქარგავ ყვავილთა კონას
და ვალამაზებ სულის აივნებს,
ზოგჯერ ქარია,ზოგჯერ წვიმაა,
თუმცა ზამთარშიც ზოგჯერ დარია.
ფიქრები ფიქრობენ რომ მოერევიან,
თუმცა შუბლზედაც ღარები მოსჩანს,
დრო გადის,წლები მირბიან,
გულში კი ღიღინით ვარდებს ითვლიან.
ღამე ატირდა წვიმა
და სევდა შემოეპარა კედლებს,
და თან აქროლდა ქარიც ,
სანთლის შუქზე გულში რაღაცას ეძებს.
მე და ფიქრები ღამე ჩუმად ვსაუბრობთ,
და თან ოცნებებს ხშირადაც ვქარგავთ,
გული დაღლილი
хожу по городам,
чтоб уехать долеко,
хочу попрашатся с тышиной,
хотя это будеть нелегко.
мечты не смогли мне помочь,
душу часто гостить ночь,
куда не пойду приходится всё вспоминать,
и от тышини приходится бежать.
облако,хочу тебя обнять,
слёзы свои под дождьём срятать,
загляните в душу нежно,
ей хочется дождатся счастью вечно.
раненное сердце плачет часто,
от жизненной неудачи ей больно,
медленно заглянула в душе осень,
и погостились жёлтые листья.
стучать,стучать мои мечты,
и ожидают необыкноаенного света,
ночь напомни мне мои сны,
мне хочется поставить много,много свеча.
рисую строчки в комнате пустой,
но тышина ты это не поймёшь,
подарите белые розы,
и не стану в мечтах летать.
как ветер
чтоб уехать долеко,
хочу попрашатся с тышиной,
хотя это будеть нелегко.
мечты не смогли мне помочь,
душу часто гостить ночь,
куда не пойду приходится всё вспоминать,
и от тышини приходится бежать.
облако,хочу тебя обнять,
слёзы свои под дождьём срятать,
загляните в душу нежно,
ей хочется дождатся счастью вечно.
раненное сердце плачет часто,
от жизненной неудачи ей больно,
медленно заглянула в душе осень,
и погостились жёлтые листья.
стучать,стучать мои мечты,
и ожидают необыкноаенного света,
ночь напомни мне мои сны,
мне хочется поставить много,много свеча.
рисую строчки в комнате пустой,
но тышина ты это не поймёшь,
подарите белые розы,
и не стану в мечтах летать.
как ветер
ფიქრებით თვალებში გიცქერი,
ხმა მესმის შენი წუხილის,
მინდა შენს ახლოს რომ ვიყო,
მაგრამ არ გესმის ჩემი დუმილის.
თითქოს ლაღი ხარ და ნაზი,
როგორც ყვავილი ბუჩქებში,
არ მინდა ხელი შეგახო,
რადგან შენთან ვარ მხოლოდ ფიქრებში.
და სანთლის შუქზე წვიმიან ღამეს,
შენი დალოცვა გულს მედებოდა,
მე კი უაზროს და არაფრის მთქმელს,
გული ნელ-ნელა შენ გნებდებოდა.
თუმცა მხატვარი მე არ ვყოფილვარ,
მხოლოდ დაგიწერ მე გულში ნადებს,
და ყვავილივით გულში ჩაგიკრავ,
როგორც სურნელის სულში გადამდებს.
ფიქრებით დაღლილი გულით შენ გიხმობ,
და მზესავით ნათელ სითბოს გაგიყოფ,
ყვავილი ყვავის ნაზი ფერებით,
მინდა იცოდე გულს შენ დაგითმობ.
მუხლმოდრეკილი ღმერთს ვევედრები,
მთელი ცხოვრება შენს გვერდით ვიყო,
და ნაზი ცქერით და დიდი სილაღით,
მ
ხმა მესმის შენი წუხილის,
მინდა შენს ახლოს რომ ვიყო,
მაგრამ არ გესმის ჩემი დუმილის.
თითქოს ლაღი ხარ და ნაზი,
როგორც ყვავილი ბუჩქებში,
არ მინდა ხელი შეგახო,
რადგან შენთან ვარ მხოლოდ ფიქრებში.
და სანთლის შუქზე წვიმიან ღამეს,
შენი დალოცვა გულს მედებოდა,
მე კი უაზროს და არაფრის მთქმელს,
გული ნელ-ნელა შენ გნებდებოდა.
თუმცა მხატვარი მე არ ვყოფილვარ,
მხოლოდ დაგიწერ მე გულში ნადებს,
და ყვავილივით გულში ჩაგიკრავ,
როგორც სურნელის სულში გადამდებს.
ფიქრებით დაღლილი გულით შენ გიხმობ,
და მზესავით ნათელ სითბოს გაგიყოფ,
ყვავილი ყვავის ნაზი ფერებით,
მინდა იცოდე გულს შენ დაგითმობ.
მუხლმოდრეკილი ღმერთს ვევედრები,
მთელი ცხოვრება შენს გვერდით ვიყო,
და ნაზი ცქერით და დიდი სილაღით,
მ
ვარსკვლავი ხშირად კიაფობს გულზე,
თუმცა იქ მაინც სიცივე მეფობს,
ფიქრები გულში ტკივილს ანთებენ,
მოგონებები კი მის გულსაც ადნობს.
სულში იღვენთება ცრემლის წვეთები,
გულის ძახილი არემარეს ედება,
და თან ცრემლები ზღვასავით ღელავს,
და მისი ტალღები კლდეს ეხეთქება.
თითქოს წამში წლები გაფრინდა,
ზოგჯერ ფიქრებსაც ძალა ეცლება,
სევდიან გრძნობებს ატმის ყვავილი ათოვს,
მისი სურნელი ყველგან იშლება,
და ოცნებებით სიყვარულს ნატრობს.
დარდი მერევა დახრჩობას ლამობს,
ჩემი ფიქრები ღამეს გავანდე,
მთვარემ კი გულში კრძალვით გულში ჩამიკრა,
და ზეცად ვარსკვლავთ ცეცხლი დავანთე.
ზოგჯერ ცრემლების სიღრმე გულში დიდია,
ვერავინ ხვდება როგორ მალავს ის ამას,
და თან ფუჭია ფიქრთა მცდელობა,
გულს ვერ ძალუძს მისი ახდენა.
გზააბნეული დაღლილ
თუმცა იქ მაინც სიცივე მეფობს,
ფიქრები გულში ტკივილს ანთებენ,
მოგონებები კი მის გულსაც ადნობს.
სულში იღვენთება ცრემლის წვეთები,
გულის ძახილი არემარეს ედება,
და თან ცრემლები ზღვასავით ღელავს,
და მისი ტალღები კლდეს ეხეთქება.
თითქოს წამში წლები გაფრინდა,
ზოგჯერ ფიქრებსაც ძალა ეცლება,
სევდიან გრძნობებს ატმის ყვავილი ათოვს,
მისი სურნელი ყველგან იშლება,
და ოცნებებით სიყვარულს ნატრობს.
დარდი მერევა დახრჩობას ლამობს,
ჩემი ფიქრები ღამეს გავანდე,
მთვარემ კი გულში კრძალვით გულში ჩამიკრა,
და ზეცად ვარსკვლავთ ცეცხლი დავანთე.
ზოგჯერ ცრემლების სიღრმე გულში დიდია,
ვერავინ ხვდება როგორ მალავს ის ამას,
და თან ფუჭია ფიქრთა მცდელობა,
გულს ვერ ძალუძს მისი ახდენა.
გზააბნეული დაღლილ
На этом пока всё
Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту
47
- eka aleksandriasenaki
- Александр ШевцовСмолевичи
- Инна ДжанджгаваБерезники
- Дмитрий АлександрияСмолевичи