սիրում էի,
հոգուս վրա վերք թողեցիր...
հասկանում եմ, որ այդ վերքը, չի՛ բուժվելու,
որ այդ վերքը, երգեր դարձած, ապրելու է ինձնից երկար...
որ այդ վերքը՝ տանջելու է,
որ այդ վերքը՝ կանչելու է...
ա՜խ, այդ վերքը չի՛ լռելու,
այո՛, ոչ էլ նահանջելու է,
օ՜, ոչ, օ՜, ոչ, նվաստիս հետ, նվաստիս պես,
նա էլ մի օր, հանգչելու է...
սիրում էի: