Եթե աշխարհիս ճանապարհները
Լինեին միակողանի լոկ գալու համար
Եվ ոչ գնալու...
Դու ինձ կարող ես հիմա չլսել.
Եվ մի էլ լսիր.
Գնա,
Որ ինքդ նույնը հասկանաս
Եվ հասկանալով նաև հասկացնես,
Որ աշխարհումս ճշմարտությունը չի հետազոտվում,
Ճշմարտությունը ապրվում է լոկ:
- Բարի ճանապարհ.
Կյանքի վճռական բոլոր պահերին
Միշտ էլ լռում են մի քանի րոպե.
Այդպես է նաև ճանապարհելիս.
Եվ կարճ են խոսում ճանապարհելիս
Նաև հապշտապ.
Ահա թե ինչու հոգուս խորքերում ու լեզվիս վրա
Բազմակետերն են խոսքերին հաղթում,
Եվ ինչ - որ զեռուն բառեր են վխտում-
«Իհարկե... Սակայն... և այսուհանդերձ» ...
Եվ այսուհանդերձ, թերևս գուցե
-Բարի ... վերադարձ:
❤️❤️❤️
Ես չգիտեմ դու կա՞ս
Արդյոք իրականում,
Թե խենթ հոգիս կերտել է
Քեզ անուրջներում,
Բայց որ ցավս լոկ դու ես
Միշտ ներսից հանում,
Դա այնքան է տեսանելի,
Որ չեմ հերքում։
Ո՞չ, չեմ հերքում ես քո գոյը
Իմ հոգու մեջ
Ու այնտեղ էլ դու կմնաս
Մինչ կյանքիս վերջ։
Իմ հոգուց դուր աշխարհն
Ինչքան էլ փոթորկվի,
Քեզ իմ ներսում ունենալով
Կյանքում ոչ մի վախ չեմ ապրի։
Դու իմ ուժն ես,
Դեպ սիրտ մղվող իմ արյունը,
Սրտիս ամեն զարկն ու
Քնքուշ տրոփյունը։
Ես չգիտեմ՝ իրակա՞ն ես,
Թե՞ խենթ երազ,
Բայց ծնում ես իմ ջինջ հոգում
Երգ ու մուրազ։
Սիլվա Գուլանյան
загрузка
Показать ещёПравая колонка