Սիրո չափն անվերջությունն է

Ինչքան սիրուն ա հայերենը։ Արի էրտանք սարն ի բլուր Ես էղնիմ հող, տու էղի ճուր Ես էղնիմ հող տու էղի ճուր Օյ օյ օյ օյ լաճ տնավեր։ Արի էրտանք սարն ի Բինգյոլ Ես էղնիմ ծուգ, տու էղի գոլ Ես էղնիմ ծուգ, տու էղի գոլ Օյ օյ օյ օյ լաճ տնավեր։ Արի էրտանք ի վերին թաղ Ես էղնիմ թուփ, տու էղի շաղ Ես էղնիմ թուփ, տու էղի շաղ Օյ օյ օյ օյ լաճ տնավեր։

Նրան, ով ինձ նորից կսովորեցնի երազել, կվստահեմ սրտիս բոլոր լռությունները։ Նրան, ով իմ ներսում լույս կվառի, կնվիրեմ սիրտս՝ առանց վերադարձ պահանջելու։

Թե մի օր հանկարծ` երկնքի ցավից, Ամպը որոտա Եվ քամին նետի հայացքը խռով, Քաղաքի դատարկ մայթերի վրա. Գունատվեն հանկարծ` տագնապից այս խենթ, Երկնքից կախված աստղերը մոլոր Եվ միայնության ահից` երկինքը, հառաչի ու լա, Երբ անգամ ոռնան քաղաքի վրա ամպերը բոլոր. Դու չտաս հանկարծ` աչքերիդ չքնաղ, Արցունքներ խռով... Նայիր արտասվող երկնքին մի պահ, Հեռվում հուշեր են թափառում անցած... Այնտեղից է, ո՛ր թափվում են դանդա՜ղ, Օրորվում են լու՜ռ` երկնքի տակ թաց, Երգերն իմ կարոտ ու անձրևաթաց։ Օրորիր հոգիդ` երկնքից թափվող Ա՛յս ղողանջի տակ, Մինչ արշալույսին արև կժպտա, Կփռի շողն իր` խանդավառ ու տաք, Քնած քաղաքի մայթերի վրա։

Բարի գիշեր

« Չմնաց » … Անցան մեկ-մեկ, Երա՜մ-երա՜մ, Թևին տալու բան չմնաց… Հաճոյացան՝ ընծա չեղան, Հեքիաթվելու Բա՜ն չմնաց… Էնքան խոսքեր Լայնաբերան… Երգ ասելու Բառ չմնաց։ Ցմփորների քեֆի Սեղան, Միտք ասելու Համ չմնաց… Խորհրդավոր Կամ իմաստուն… Էս բաներից Փառք չմնաց։ Փորն՝ ականջից Լավ է լսում… Խելք գոռալու Ձայն չմնաց։ Ու՞ր է գնում Էս ծուռ ճամփեն… Մի իրատես Աչք չմնաց։ Գինուց էլ թունդ՝ Թասն է հարբել, Սեղանապետ՝ Մա՜րդ չմնաց։ Չորս կողմը սուրբ, Աղոթքաբառ… Խաչակնքվող Որքա՜ն ծեսեր։ Որքան հավատ Անհույս մնաց, Որքա՜ն մոմեր՝ Թատերաբեմ։ …Մի բանն էր, Որ թանկ էր իրավ, Էն էլ,ավա՜ղ, Բան չստացվեց… Բախտն ու՜ր ասես, Խաբեց տարավ, Չհասցըրեց Անուրջս տեղ։ Էս ամենում, Եթե անկեղծ, Սիրոտվելու Նույնիսկ պակաս… Բայց չես ձգվո