ЎЗБЕГИМДАН АЙЛАНАЙ...

📚Сабрлигим. 32-қисм. МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА. #СабирлигимХикоя Зулхумор опа ҳам қизини ōзгарганини сезди. Чунки меҳмонга келганда келинидан ёзғириб ёмонлаганди. Аммо Гулхаё гап билан хатто онаси ҳам оғзини очириб қōйди - Асли янгам тōғри қиляпти. Одам сал тилли жағли бōлиши керак экан, шунда ютаркан. Олдин менам уни нохақ деб ōйлардим аммонадашибман. Янгам шундай тили борлигини бизга билдириб тургани учун ҳам биз ҳадимиздан ошмабмиз. Сиз ҳам оёқ ости қилолмадингиз. Янгам шу фели ва тили билан оиласиниям болалариниям асраб келяпти. Янгамга тан бермай иложим йōқ, бир вақт топиб дарс олгани боришим керак! Зулхумор опа ҳам унга қōшилиб синглисидан кōнгил сōраб келган Санобар ҳам анқайиб қолди. Лекин Зулхумор опадан кōра Гулхаёни ōзини тутиб олганига Санобар хурсанд бōлди. Энди кōнгил хотиржам қилса бōлади. Ҳар қалай Гулхаё қочишни эмас курашни танлагани яхши бōлди. Ҳалима ая бироз муддат тинчиб қолди. Хатто Гулхаё билан ҳам иши бōлмай қолди. Гулхаё эса - Менга тан берди, ортиқ ōчакишмайди-деб ōйлади. Аммо адашган эди. Ҳалима ая анча вақтдан бери бормай қōйган фолбинига яширинча қатнай бошлаганди. У бу сафар фолга бораётганини Наимага ҳам айтмаганди. Шунинг учун Наима ҳам онасини юмшаб қолганига бир ажабландию яна этибор бермади. Азизбек эрта тонгдан шахарга чиқиб кетиб дарс соати бошлангунча кир машина олиб қайтди. Кир машинани дарвозани олдида тушуртирдию ōзи ичкарилади. Алишер уйда бōлса бир томонидан кōтаришади деб хаёл қилди. Аммо онаси ва Наима ōтирадиган уйга яқинлашдию нимага келгани ҳам эсидан чиқиб қотиб қолди. Ичкарида она бола қаттиқ тортишаётганди - Энаа бōлди қилинг фолга боришни.... - Эе ōчир. Ақл ōргатма менга. Тез бориб қайтарма қилмасам уканг яна Гулхаёни кетига кириб кетади! - Эна майли шундай бōлсаям тинч яшасин. Азизбек билиб қолса нима дейсиз?! -Нимани билар экан а? Мен уни ōйлаябман... - Сиз уни эмас ōзингизни ōйлаяпсиз... Наима гапириш баробарида йиғлаб юборди. - Сиз доим бизни эмас ōзингизни ōйлайсиз. Мундоқ ōйлаб кōринг ойи қайси биримизни ҳаётимиз ҳавас қиларли?! Ҳалима ая қōл силтади - Сенлар ношукурсанлар. Сенларни деб фидо бōлган умримни билмадинглар! -Эна, жон эна борманг фолчига. Яқинда Интернетда кōрдим фолга борган ҳам фолчи ҳам охиратда куйиб кетаркан. Жанат шамоли ҳам ҳаром қилинаркан уларга.... - Овв ақлли фолчи худони назари тушган одам билдингми. Агар худони назари тушмаганда қандай қиларди шунча амални? - Улар шайтон билан шерик дейишади... - Менга фарқи йōқ тушундингми! Фолчи мома улуғ одам, мана Гулхаё билан Малакка қилганлари эм бōлдику. Орада яна бормай қōйганим учун уканг яна Гулхаёни тасирига ōтиб қолди. - Эна ҳеч кōзингиз очилмадими?! Шу фолчига боравердингиз Гулхаё билан Малакга жоду қилдиравердингиз. Бола бечорага кунда дуоли нарсалар едирдингиз....охири ōлди мана! Энди қолганларини ҳам ōлдирмоқчимисиз?! - Ҳаа бōлдими! Менга ōзимни болам керак. Гулхаёни ҳаромилари мени қизиқтирмайди. Наима энасига кōзлари олайиб қараб қолди. Йōқ аслида у Гулхаёдан ёки жиянларидан хавотирда эмасди. Аммо бефарқ ҳам деб бōлмасди. Яқинда у тасодифан бир маруза эшитиб қолиб обдон қизиқиб қолган маърузаларни ҳам эшитган ва уларнинг мазлумга зулм қилиш, Аллоҳ руҳан ёки жисман ожиз қилиб яратган бандаларини хорлаш, фолбинга борганлар ва ōз яқинлари ёки бегоналарга жоду қилганларни қандай балолар ва охират Азоблари кутаётганини эшитиб қōрқиб кетганди . Айниқса фарзандларига ҳам зиён бōлиши уни янада ваҳимага солганди. Ҳозир ҳам онасини йōлдан қайтармоқчи эканининг асл сабаби онам фолга қатнаб жоду қилаверса Малак сингари мени болаларим ҳам ōлиб қолади деб қōрққани эди... Наима уф тортиб ойнани очиш учун деразага яқинлашдию ранги бōздек оқариб эшик олдида шалвираб турган укасини кōриб қотиб қолди. Аранг тили айланди - А.. Аазиз келдингми?! Ҳалима ая ҳам ярқ этиб эшикка қаради. Азизбек эшикни очиб оғир қадам билан ичкарига кирди. Энасига рōпара келиб кōзларига чуқур бир дард билан қаради - Доим...доим сизни тушунишга харакат қилардим. Бизга қиладиган жахларингиз янгамлар ва Гулхаёга қиладиган зуғумларингизни ҳам тōғри тушунишга харакат қилардим....Энам кōп азоб кōрганда, энам аламзадада дердим. Лекин сизни хозир тушунолмадим эна. Сиз...ōз набирангизни ōлдириш даражасигача бордингизми?! - Азиз.... -Биламан туғилиш ҳам нуқсонли ёки соғлом бōлиш ва ōлим ҳам Аллоҳдан. Лекин....сабабчи бōлганингизни қандай тушунай? - Мен...мен сени ōйладим болам.... Азизбек энасига бирдам сōзсиз термулди. Кōзларида пайдо бōлган ёшни сидирдию ташқарига чиқиб кетди. Ҳалима ая бир дақиқа талмовсираб кейин ōғлининг ортидан югуриб чиқди - Азизбек....болам! Аммо Азизбек ортига қарамади. У айнидамда юрагида онасига боғлаб турган бир ип узулганини сезди. Доим акаларини ҳам оғзига уратди - Онам ҳақ, оналар муҳокама қилинмайди! - деб. Аммо йиллар давомида, айни кунларда акалари нақадар ҳақ эканини тушунди. Ҳалима ая ōғлининг ортидан яна уч тōрт қадам югурдию юрагини чангаллаб йиқилиб қолди. Наиманинг фарёди оламни тутди - Энааа!!! Орадан уч ой ōтиб. Ҳалима ая мана уч ойдан бери тōшакка михланиб қолган. Ôша куни инсулт олгани кейин ōнгланмади. Хатто тилдан ҳам қолганди. Бир оғиз сōз айтолмайди, ундан хол сōраб келганларга инграган товуш билан жавоб беради. Бошида Гулхаёни ёнига киргани қōймади. Кириши билан инграб йиғлайверди. Ҳалима ая Гулхаё шунча қилганларим учун қасос олади, ҳеч ким йōғида мени ōлдириб юборади деб қōрқарди. Аммо бугун Наима болаларини мактабидаги тадбирга кетганди. . Бу йил Алишербек 11 синфни тамомлади, шу сабаб Наима уни табриклаш учун кетиб ҳалиям қайтмаганди. Гулхаё тушлик вақти бōлгани учун картошка шōрвани эзиб пюре қилиб қайнонасига олиб кирди. Уни кōриб Ҳалима ая талвасага тушиб қолди. Гулхаёни томоғига йиғи тиқилди. - Анча оч қолгандирсиза...ойижон? - кейин қайнонаси ёнига ōтирди-олинг совумасдан еб олинг. Ҳалима ая кōзлари тōла қōрқув билан бош чайқади. Гулхаё юзидан оқаётган кōзёшларини сидирди - Нахот Худодан қōрқмайсизу мендан қōрқсангиз?! Ёки мениям ōзингизга ōхшатяпсизми? Овқатимга бирор жоду ёки захар солган деб ōйлайсизми?! Ҳалима ая кōзларини пириллатди. Гулхаё жилмайди - Мен худодан қōрқаман....Ҳа хозир сизни ōлдириш имконим бор, нимадир қилсам ҳам ҳеч ким шубхаланмайди. Ёки шубха қилса ҳам ҳеч ким ҳеч нарса қилолмайди. Лекин мен Аллоҳдан қōрқаман. Бир кун...қиёматда сиз билан ёнма ён тирилишни хохламайман. Ва...ва қизимни ҳеч бōлмаса жанатда кōриш имконини сиз сабаб бой беришни истамайман! Ҳалима ая пуюрени аста секин еб олди. Уни қорни очиб кетганди. Ҳалима ая эзилган овқатни ютар экан кōз олдидан Малакнинг шундай ночор ётишлари ōтди. Ахир у ҳам бировнинг қōлига қарам эди. Балки унинг ҳам Гулхаё иш билан бандлигида қорни очиб кетгандир? Базан ахлат қилиб қōйсаю Гулхаё ишини тугатиб тозалаб олмагунча шундай абгор ётаверарди. Мана шундай эзилган, тамсиз овқатни ейишга мажбур бōларди. Бечорани ҳам худди ҳозир Ҳалима аянинг кōнгли тусагандек тансиқ таомлар егиси келгандир? Ҳалиямки Ҳалима ая унга қилганлари ōзига юз фоиз қайтмади. Фақат қимирлолмай ётиб қолиб тилдан қолди холос. Аммо болалари атрофида парвона, кунда биттаси кōргани келади. Навбат билан уч ойдан бери кечаси билан уҳламай унга қараб чиқишади. Мана Гулхаё ҳам унга қараб ōтирибди, болалари келса кетса оғринмай хизмат қилади. Дōхтир тақиқлагани учун фақат пуюре ёки товуқ шōрва ичади. Шуларни Гулхаё оғринмай таёрлайд.... Гулхаё ташқарига чиқиб супага ōтириб йиғлаб юборди. Аллоҳнинг адолати эди бу. Гулхаё қайнонаси Малакни ногирон деяверганда, ōшанда кōчага ҳайдаганда қаттиқ қарғаниб худойимга нола қилганди - Улар ҳам боламни ҳолига тушмаса рози эмасман!! - деб. Мана кōриб турибди аллоҳ мазлумнинг ноласини жавобсиз қолдирмади. Гулхаё яқинда яна бир икки нарсани Шахло ва Наима гаплашаётганда эшитиб қолди, фолчи кампирнинг уйи ёниб кетибди. Ҳамма ōзини қутқаришга шошилиб қари кампирни эсдан чиқариб уй ичида қолдиришибди. Ôша шайтон эгалигидаги уй ва Шайтонга қул бōлган фолчи ҳам ёниб кетибди.... Гулхаёни хаётига, турмушига захар солган Ойзода эса... Уни у'ша туркияга бирга qochib кетган у'йнаши туркларга сотиб юборибди. Ойзода фохишалик ортидан сипдга чалиниб, хозир даволанишга хам пул тополмай кучаларда дарбадар эмиш. Ота онаси туркияда qilgan ишидан хабар топиб ундан воз кечибди. Хаа ростдан хам Аллохнинг адолати бор ва хамма уз вактида уз qilmishiga яраша жавоб беради. Орадан икки йил ōтиб. Ҳалима ая оламдан ōтганига бир ярим йил бōлди. Гулхаё ōзи бош бōлиб ҳамма маракаларини маромида ōтказди. Одамлар олдида ōзини кōрсатиб пул сочмадию аммо барибир кечда қабр бошига бориб пул сочиб келди. Энди у ростдан енгил тортганди. Азизбек ҳам сōзида турди. У ростдан ҳам яхши эр, яхши ота бōла олди. Базан Гулхаё хōрсиниб қōяди - Қани энди дадасини шунчалар яхши бōлганини қизим ҳам кōрса эди... Кейин дарров тавба қилади - Аллоҳим биламан ҳеч ишинг бехикмат эмас. Билиб билмай қилган гунохларимни ōзинг кечир. Қизимни охирати обод бōлсин. Мен имкон қадар яхши бōлишга гунохлардан тийилишга ҳаракат қиляпман. Мана ҳижобга ҳам кирдим.... Бир кун бу оламдан ōтиб ҳузурингга борсам сендан сōрайдиган ёгона ōтинчим жанатда қизим билан учрашишга, уни шодон ва бахтли холда кōришни насиб қил! 💫💫💫 Гулхаё Азизбекни қистови билан бугун тест қилиб кōрди. Негадир илк марта хомладорлигини билган одамдек хаяжонланди. Юрагида икки хил хис бор эди. Қурқув ва қувонч. Гулхаё Азизбекни уйғотди - Туринг... Турсангизчи - Жоним индамагин, бугун дам куним... - Уфф туринг, - Гулхаё эрини қулоғига энгашди - хомладор бōп қопман... - Нима?! Азизбек шарт туриб Гулхаёни кōтариб олди - Ростданми, ростми?! -Тушурингее болалар кōриб қолади, ҳали уларниям мактабга таёрлашим керак... Шу пайт бу йил учинчи синф бōлган Иброҳимжон ва энди бошланғичга ōтган Билолжон уйғониб чиқишди. - Дада ая?! Аяя бōляптику? - кōзларини ёпди Билолжон. - Аяямас, дадам аямни яхши кōради-қиқрлади Иброҳимжон. - Тōппа тōғри мен аянгни яхши кōраман! 💫💫💫 - Наим бōлақол кеч қолиб кетдик! - ичкарига овоз берди Азизбек. - Мана бōп қолдик! - қизи билан бир хил кōйлак кийиб Наима ичкари уйдан чиқиб келди. У бошқа турмушни истамади умрини ōғли ва қизига бахшида этиб қолган умрини тоат ибодатда ōтказишни танлади. Алишер институтга грант асосида ōқишга кирган билимли бола бōлгани учун ōқишдан ташқари мактабда тарих фанидан дарс берар, кечаси тōгарак ҳам ōтиб оиласини буткул ōз қарамоғига олганди. Наима ҳам қараб турмай қизи билан буюртмага кōйлакчалар тикарди. Шохистанинг ҳам уч қизи узатилди. Шароф ҳам ичишни аммалаб даволаниб аранг ташлади. Яқинда уйланган ҳаёти яхши эди. Хуллас ҳаммани ҳаёти ōз маромида кетар хатто Шахлонинг ҳам қизлари фарзандли бōлган улар ҳам Алоҳнинг ҳар иши мукаммал эканига имон келтириб ибодат қиладилар. Шахло келинларига имкон қадар яхши қайнона бōлишга ҳаракат қиларди. Мана бугун Гулхаё минг қōрқув билан дунёга келтирган қизалоқни раддомдан олиб чиқиш учун катта дабдаба билан боришяпти. Қизалоқ соппа соғлом туғулган қуйиб қōйгандек Малакга ōхшарди. Худойим Гулхаёга илтифот қилиб олганини ōрнини ортиғи билан тōлдирган эди. ТАМОМ. Бу ҳикоя ҳам ōз ниҳоясига етди. Кимгадир манфаатли бōлган бōлса хурсандман. Хато ва камчиликлар учун узр.

📚Сабрлигим. 31-қисм. МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА. #СабирлигимХикоя Гулхаё чуқур нафас олди - Сабрнинг косаси бōлади биласизми? У бир кун тōлади. Шунга қарамай яна ōша косага зулм, хōрлик сувларини қуяверсангиз у коса синиб кетади... Мени сабр косам...Малагим ōлган куни синиб битди. Ортиқ сабр қилолмайман. - Гулхаё.... -Эрта қирқ ōтиши билан кетамиз! Гулхаё на эрига на унга заҳарханда қараб турган қайнонасига қарамай ōз уйига ōтиб кетди. Қанчадир вақт хаёлга чōмиб ōтиргандан кейин эшик очилиб аввал болалари кейин овсини Дилдора кōринди. - Яхши ōтирибсизми Гулхаёжон? -Ассалому алайкум янга келинг... Болалар оналарини қучоқлаб олишди Ôзларича чуғурлаб бир нарсаларни гапириб кейин яна ōйинга андармон бōлиб кетишди. - Гулхаё ажрашмоқчимисиз? - деди Дилдора болалар эшитмайдиган паст оҳангда. Гулхаё бош силкиди - Унақа қилманг, болаларни ōйланг. Озгина сабр қилсангиз... - Сабр ҳақида ҳеч бōлмаса сиз гапирманг янга. Ахир сал кам дардимиз бир?! Дилдора бошини эгди - Ôғлимни ōлигини уйга олиб келишган куни...қандай ёниб кул бōлганим ёлғиз ōзимга аён. Мен сизга осон демайман лекин...ōғиларингизни ōйлашингиз керак.... - Уларни ōйлаганим учун ҳам ажрашмоқчиман янга. Укангиз ҳозир виждон азобида, шунинг учун бизга яхши муомала қилиб қолган. Лекин сабри қачонгача ҳам етарди. Барибир яна эски холига қайтади. - Сиз айни ҳозирги холидан фойдаланинг Гулхаё. Буларни кетини ōчоқдек қилиб кетганингиз билан нима ōзгаради. Ôртада фақат сиз ва болаларингиз қийналади. Азизбек энди анниқ хушини йиғиб олган, Ойзода ҳам туркияга биров билан қочиб кетибди... - Янга ортиқча гапни ҳохламайман... Ажрим энг яхши йōл! Азизбек айвонда ōтириб қулоқ қоқмай энасининг жаврашини эшитсада бирортаси қулоғига кирмасди. У ҳозир жисман энасинг қаршисида хаёлан эса Гулхаё ва болалари билан ōтгазган кам бōлсада ширин хотираларида эди. Азизбек негадир Гулхаё келин бōлиб келган илк йилдаги янги йилни эслади. Ôшанда Гулхаё Азизбекни бōйнига осилиб кōчада эшитган гапини кōзлари чақнаб гапирганди " - Салончи хотин эринг сени жуда севар экан деди. Ҳаммани менга ҳаваси келди! - Нима салончи айтмаса билмасмидинг?! -Билардим... Лекин Салончи айтдики эри севган аёлларнинг кōзи доим чақнаб тураркан!" Ҳа...ростдан ōша пайтлар Гулхаёнинг кōзлари чақнаб турарди. Ҳалима ая қанча зуғум қилса ҳам айнан Азизбекни севгиси сабаб у ҳам Азизбекни яхши кōргани сабаб чидарди. Ахир Гулхаё ҳам Азизбекни яхши кōрарди, шунча қилган ишларидан кейин ҳам тōйдан олдин номусини ер билан бир қилгандан кейин ҳам яхши кōрганди. Хиёнатини кōзи билан кōриб ҳам яна икки оғиз яхши гап айтганда кечириб юборган ҳам Гулхаёнинг севгиси эди. Азизбек ōрнидан турди. Гулхаё ōтирган янги уй томон бир қаради. Кейин аста ōша томонга одимлади - Ôл хотин қули бōлмай! - бақирди ортидан Ҳалима ая - ажрашаман деб ōзи айтиб турсаям орқасидан ялин энди! - Эна...ҳеч бизниям бахтли бōлсин деб дуо қил ганмисиз?! - Онани дуоси тилидамас дилида бōлади! -Дилингизда ҳам ҳеч дуо борга ōхшамайди.... Гулхаё шарпадек кириб келиб ёнига ōтирган эрига бир қарадию яна нигохини деворга тикди. Азизбек хōрсинди - Менга бирор гапинг йōқми?! - Йōқ... -Ҳеч йōқ нега бирдан ажрашмоқчи эканингни изоҳламайсанми? Гулхаё Азбекка гинали қаради - Ахир ōзингиз шуни хохлардингизку, энди нима ōзгарди? . Ёки Ойзодангиз биров биланл қочиб кетгани учун...таёр хизматкор қōлдан чиқмасин деяпсизми?! -Кōзим очилди, бахтимни йōқотишни истамайман десам ишонасанми... - Мени қōятуринг....бу гапга ōзингиз ҳам ишонмайсиз! Азизбек жим бōлиб қолди. Малак ōлгандан сōнг йиғлолмай қолган Гулхаёни кōзидан аранг бир томчи ёш сизиб чиқди.. - Мен ҳар кун ич этимни йийман...ақлимни йиғиб олишим учун қизим ōлиши шартмиди дейман... Ёки сиз?! Сиз шундай меҳрибон бōлиб қолишингиз учун қизим қурбон бōлиши керакмиди?! Сиз менга осонгина кечир деяпсиз, лекин қандай кечиради...шунча берган азобларимни, шунча кōрган хōрликларини қандай унитади демаяпсиз?! Азизбек яна йиғлолмай нафаси сиқаётган хотининни мажбурлаб қучоқлаб олди - Гапир, ҳамма дардингни гапир. Фақат ичинга ютиб ōзинга азоб берма! -Гапирсам чидолмайсиз! - Чидайман, сен бошингдан ōтгазганларни мен эшитолмайманми? Гапир... - Қизимни сиз билан онангиз единглар! - Азбекни ōзидан итариб ташлади Гулхаё. - Асли қизим ногирон эмасди, онангиз уни шу холга солди. Минг бор айтдим фолбинга бориш гунох экан касри болага ураркан деб...лекин мени эшитмадинглар. Ногирон бōлиб қолгандан кейин ҳам қанча ялиндим дōхтирга оборайлик, яхшилаб даволатсак тузалади деб, онангизни йōриғидан чиқолмадингиз! Гулхаё Азизбекни кōксига муштлади - Майли ҳаммасини, мени сабабсиз уришларингизни, итдан ҳам паст кōрганларингизни кечириб юборарман. Лекин...боламга қилинганларини қандай унитаман?! Қандай? У уйнинг ҳар бурчагида Малагимни хотираси бор. Уни сиздан қōрқиб овоз чиқармай йиғлаганлари...у ногирон одам бōлмайди деганларингизда қулоқчаларини беркитганлари.... Бундай хотиралар сон саноқсиз тушуняпсизми?! Гулхаёни кōзларидан ёш оқа бошлади - Болам бечора Сиз бизни кōчага ҳайдаганда музлаб кетса ҳам яхшиман ая, совқатмадим деди. Бувисининг уйига ҳам сиғмай ёмғирда ивиб келсак ҳам....ая яхшиман деди!! Малагим... хатто ōлишидан олдин ҳам ҳеч кимга юк бōлмай деб....иситмада ёнаётган бōлса ҳам мен яхшиман деб мени алдашга уринди.... Гулхаё ōз кōксига урди - Мана бу ерим ёняпти, куйиб кетяпман!! Ôлаётганда ҳам ōзини эмас мени ōйлади....йиғламанг мен яхшиман деди.... У доим шундай эди, доим! Ногирон бу ортиқча юк деган вақтларингизда ҳам у сизни яхши кōрарди. Ôзича дуо қиларди сизни! Гулхаё қулочини ёзиб эрини силтади - Мана бу ҳайҳотдек уйингизни ҳам болам бечорани дуолари сабаб кōтардингиз. Лекин ōзи бир кун ҳам шу уйда яшамади.... Ҳаммомни уй ичида қилганингизни кōриб ҳавас қилди, ая мени шу ерда битта чōмилтиринг деди. Мен...мен нотовон яна ōзимни ōйладим. Ҳаммомга Малакни олиб кирсам мени калтаклайсиз деб ōйлаб...боламни охирги орзусини ҳам бажаролмадим!!! - Кечир мени, мен айбдорман. Малакни асролмадим. Билсанг у мениям тушларга ҳар кун киради. Менам куйиб кетяпман....қwилган гунохларимни эсласам нафас ололмайман!! - Азизбек Гулхаёни қōлларидан ушлади-Малакни ортга қайтаролмайман лекин гунохларимни ювиб хатоларимни тōғрилашга имкон бер. Мен.... - Йōқ сиз эмас мен гунохкорман, мен ёмон онаман. Боламни мен едим... Мана мениям одамлардек тōққиз қарич тилим бор эканку, ҳақиммни талаб қилоларканман, қилмайман иш ōзинг кил керак бōлса дейишни биларканман.... Нега ōшанда шундай қилмадим. Уриб ōлдирса ҳам қизимга қарасам бōлардику. Ôлгунча боламга фақат картошка шōрва қилиб бердим...оғзига яхшироқ овқат тутсам бōлардику... Мана ҳозир пулингиздан ōғирлаб ажримга ариза топшириб келолдимку... А лекин нега ōшанда ōз нафақа пулини сōролмадим.... Яқинда банан егим келяпти деди, қайдан оламан ҳозир сенга бананни деб жеркидим. Қарзга бōлса ҳам олиб келсам бōлардику... Гулхаё Азизбекни пойига тиз чōкди - Мен айбдорман, гунохкорман... Аллох олдида ҳам бандалари олдида ҳам ёмонман, гунохим кечирилмайди. Илтимос мени қōйиб юборинг....ажрашайлик.... Азизбек Гулхаё тенги тиз чōкди - Кечир мени....нима истасанг сōра, нима хохласанг шуни қиламан. Фақат буни сōрама. Битта боламдан айрилиб куйиб кул бōлдим... Қолганларидан тириклай ажралолмайман. Сени...яхши кōраман! Гулхаё кōзларини юмди. Йиғлагани учунми ёки ичидагиларни гапиргани учунми юраги бōм бōш эди...ҳеч нарсани ҳис этмас хатто Азизбекни қучиб турган қōллари ҳам сезилмасди. Қирқ тугаб одамлар тарқалгач ошхонада идишларни юваётган Гулхаёни ёнигсла Дилдора келди - Гулхаё ōйлаб кōрдингизми айланай, кетмайдиган бōлдингизми ишқилиб? - Билмадим... -Кетмоқчимисиз янга?! - ташқаридаги идиш тавоқларни олиб келган Замирани кōзлари олайди. - Замира ваҳима қилмамг, ҳали аниқ билмайман.... - Кетманг янга...ōзи аммамлар ҳам катенам ҳам кетишингизни кутиб юрибди! - - Гулхаё яна озгина сабр қилинг. Шунча меҳнатингиз синган бу ҳовлига. Бу уйжойлар сизни болаларингиз ҳаққи. - Ҳозир кетмасам кейин пушаймон бōлиб қолмайманми деб ōйлаяпман... - Гулхаё мен билан Мафтунага қаранг. Эримизни яхши бōлган вазиятларидан фойдаландик. Бизни бошдан ҳам озмунча нарса ōтди дейсизми?! Лекин ōтиб кетди, сиз ҳам ҳозир Азизбек яхши бōлиб турган пайтдан фойдаланинг. Оилангизни мустаҳкам қилинг. Кōролмай куйиб ōлсин булар. - Билмадим... Янга билмадим! 💫💫💫💫 Гулхаёни кетиш ё қолиш ҳақида иккиланиши кōпам узоққа чōзилмади. Барча маракалар тугаб уйда одам сийраклашганда ҳовлида иш қилиб юрган Гулхаёни олдига Ҳалима ая ва унинг думи Наима келди - Гулхаё қачон кетасан? Тавба ажримга ариза бердим деб оламни бузаётгандинг, лекин кетишингдан дарак йōқ? - Кетадиган бōлсанг айт, мана Наима юкларингни йиғишади-тиржайди Ҳалима ая-бир ōзинг қийналма дейманда... - Мен кетмайман ойижон! Ôғлингиз кеча тиз чōкиб кетмааа деб ялиниб ёлворди, майли дедим. Ҳалима аянинг бурун катаклари кенгайди - Мени болам қаёдаги қанжиққа ялинадиган боламас... - Қанжиқ деб Ойзодангизни айтасиз ойижон. Бино қōйганингиз биров билан қочиб кетибдику?! Ҳаа кейин....бугундан орамизда ётинг ойижон, ōғлингизни қандай ялиниши тугул қандай севги изҳор қилишларини ҳам эшитасиз! -Кōп ōзинга бино қōйма. Азиз боланг ōлган деб райинга қараяпти. Лекин мен райинга қараб ōтирмайман. Бир деганда думингни тугаман!! - Кимни уйидан кимни думини тугмоқчисиз опажон. Бу уй меники! Сиз бориб эрларингизни уйига эгалик қилинг. Наиманинг кōзи олайиб тилига гап келмай қолди. Шу кундан бошлаб Ҳалима ая ва Гулхаё орасида кōринмас жанг бошланди. Ҳалима ая олдингидек уриб ōлдирса ҳам овоз чиқаролмай бōйин қисиб ōтирадиган келинига ōрганиб қолгани учун Гулхаёни ōзгарганини қабул қилолмасди. Гулхаё эса бир экки гап қайтариб юзи қотгач очиқча тиллашишни ҳам ōрганиб қолди. Базан нотōғри қиляпсан деган виждон овозини алам ōчирарди - Қизимга қилганлари учун буям кам уларга! Ҳалима ая бир неча бор Азизбекга хотинидан шикоят қилди. Аммо ōғил она кутганидек жавоб қилмади - Эна уни шу аҳволга олиб келган ōзимизку. Шукур қилайлик алам устида ҳаммамизни бир уйга қамаб ёқиб юбормади! - Хоо мен қōйиб қōяманми?! Хотинчанга айт ōзини йиғса йиғсин бōлмаса кунини кōрсатаман! - Эна бōлдида энди?! Муроса қилиб яшанг шу билан. Безиб кетдим жанжаллардан, тинч яшайлик? - Тинч яшашга мен қōймаяпманми ҳали?! Унда мени ōлдир, тепкилаб тепкилаб кōмгини кейин тинч яша... Марака ҳам қилма майлими?! - Эна.. Ҳамма гапни ошхонада эшитиб турган Гулхаё қайнонасига қараб кōз сиқиб қōйди - Хавотир олманг ойижон, сиз ōлсангиз ис маракаларни ортиғи билан қиламиз. Малак ōлганда роса матерял (мато) сочдингизку мен сизни ōлимлигингизда пул сочаман! - кейин Ҳалима аяни овозига ōхшатиб қōшиб қōйди - Обруда бу ойижон обру! Пул сочмасак одамлар нима дейди? Камида икки хил холва тарқатаман! Унинг гапларидан нафақат Ҳалима ая балки Азизбек ҳам бақа бōлиб қолди. Давоми бор.

📚Йигит сўзи. 8-қисм. Муаллтф: Мафтуна Абдуллаева. #ЙигитСўзиХикоя — Нарсаларимни чиқариб беринг, — деди жаҳл билан Умиданинг эшигини қоқиб. — Ма, ол, — Умида қизнинг нарсаларини отиб юборди. — Нонкўрлик қилдинг. Яхшилигимни билмадинг. — Мен сизни ўз онамдек кўргандим, сиз эса энг бошидан менга туҳмат қилган экансиз. — Ўзингчи... Мендан яширинча кетиш учун ҳужжатларингни олиб келдинг. Кўриб тургандим. — Нега кетмоқчи бўлганимни ҳам билмадингизми, шунчалик ақлли экансиз? — деди Марям аёлга жирканиб қараб. — Мен ҳаммомда нима қилганингизни кўрдим! - Билгандим - бир туки ўзгармади Умиданинг,- Мен ҳар қалай эркаклар билан юрганим йўқ онангга ўхшаб. Бунинг ёмон томони нима? — Сиз касалсиз, — деди Марям бош чайқаб, онаси ҳақидаги гап яна ҳам аламини келтирди — Мен кетдим. — Қаерга борасан? — мазах қилди Умида. — Мен ҳаммани сени уч кун йигитинг билан қочиб кетиб, у ташлаб кетгач олдимга келганингга ишонтирганман. Марям бу аёлга айтишга муносиб сўз ҳам тополмади. — Худодан топ, — деди чиқиб кетишга чоғланиб. — Бу ёғини энди вақт кўрсатади. Фақат анави судхўрнинг қарзини энди ўзинг тўла. Марям жойида музлаб қолди... қарз. Дарвоқе, Марям ўз қўли билан тилхат ёзиб, Ривкадан пул олиб берганди. Ўшанда Умидага шунчалар ишониб, ҳеч иккиланмай катта пулни фоизга олиб берганди. Умида Марямнинг бўзариб кетган юзига эшикни ёпди. Марям ҳушини жамлаб, янги ижара уйига келди. Хаёлида эса қарз ҳақидаги гап айланиб қолди. Энди нима қилади? Қарзни ҳар ой фоизини тўларди Умида. Бу ёғига Марям тўлай олмаса нима бўлади? Шу кундан Марямнинг егани ичига тушмай қолди. Янги топган иши билан ҳам қаергача борарди? Ўзининг харажатларидан ортиб қарзни уза олармиди? Бу орада эса келиб қолган фоиздан яна бир ой ўтиб кетди. Марям: «Мени топа олишмади, балки шу билан жим бўлиб кетишар», деган хаёлга ҳам борди. Балки Умидадан ундиришгандир ёки ўзига инсоф кириб тўлагандир. Марям бир оз тинчланди. Янги муаммо Фақат оиласи унинг тақдирига бунчалар бефарқ бўлиб ташлаб қўйганидан дили оғриди. «Ахир бировнинг уйига отиб келдик, жим кетишди. Тўй қилишга келишарди. Ҳайдаб юборишган бўлса, қаерга борди деб ўйлашмадими?» Марямнинг руҳий азоблари кундан-кун ортиб борарди. У ўша кундан кейин отасини машина уриб кетиб, реанимация бўлимида ётгани учун ҳамма у билан овора бўлиб қолганини билмасди. Сим картасини ўша куни амакиси телефонига қўшиб синдириб ташлаган. Шу сабаб бирон танишидан ҳам эшитмади. Ўзи эса биринчи хабар беришни истамади. Барибир гапларига ишонишмади. Етти ёт бегонани гапини тўғри деб билишди. Бу ёғига ўз кунимни ўзим кўраман деб қарор қилиб қўйган қизни ҳаётида яна бир нохушлик юз берди. Бир куни ишдан қайтаётганида, йўлини уч йигит тўсди. — Кимсизлар? — деди Марям қўрқиб кетиб. — Нега Ривкадан олган қарзингни тўламадинг? — деди ораларидаги энг хунук йигит. — Мен... қарзни мен олмагандим, — тушунтирмоқчи бўлди Марям. — Бизни бу қизиқтирмайди. Тилхатни сен ёзгансан. Икки ойдан бери қочиб юрибсан. Марям шунда қанчалар қийин вазиятда эканини англади. — Ҳозир пулим йўқ. Тўғриси...Ўша пулни мени алдаб бошқа аёл олган, — деди йиғламсираб. Атрофга нажот билан қарар экан, кўчада ҳар тугул 3-4 киши бор эди. Шарт кўтариб олиб кетишмас. Йўлтўсарлар ҳам унинг хаёлини ўқиб, бир-бирига қараб тиржайишди. — Қўрқма, — деди яна ўша хунук йигит. — Биз бугун огоҳлантиргани келдик. Аммо 3 кун ичида фоизларни тўламасанг, йўқолиб қолганингни ҳеч ким кўрмай ҳам, билмай ҳам қолади. Марям қўрқув ичида жойида қотиб қолди. Пул ундирувчилар эса ғойиб бўлишди. Марям туни билан нима қилиш ҳақида ўйлаб, охири кумуш тақинчоқларини сотди. Асадбек берган пулни яшаши учун ишлатаётганди. Ойлиги катта эмас, кейинги ой учун йиғадими ҳали уни ҳам. «Ҳозир шу муаммодан қутилсам, бир ой ичида бирон нарса ўйлаб топаман» деб ўзига тасалли берди. Берилган муҳлатнинг 3-куни, гарчи қўлида пули бўлса-да, яна уларни кўришнинг ўзи қизни даҳшатга солиб, оёқлари қалтирарди. Ишдан қайтар пайти ижара уйи кўчасининг бошида яна ўша машинани кўриб, титроқ бутун танасига кўчди. — Хўш, қизалоқ, пулни топдингми? — бу гал бошқа бир, сариқдан келган, кўзлари ёқимсиз йигит гап бошлади. Қиз пулни берди. Сариқ йигит пулни машинага узатди. Ичкаридагилар санаб бош ирғагач, сариқ машинага мина қолмай, Марямга бош-оёқ қараб чиқди ва унга бир қадам яқинлашиб, шундай деди: — Хоҳласанг кейинги ойнинг пулини тўлаб бераман. Чиройли қиз экансан, менга ёқиб қолдинг. Марям жон ҳолатда ўзини орқага олди, сариқ эса тиржайиб машинасига минди. Марям ижара уйига зўрға судралиб кирди. Энди ҳар ой шу ҳолат билан тўқнашишини ўйлаб, бўғинли нафас ҳам ололмай қолди. Яна бир ҳафтача юриб, ёмон бўлса ҳам яқинлари олдига боришга қарор қилди. Йўқса, ёлғиз ўзи бу ҳаёт синовлари ичида парча-парча бўлиб кетишини англади. Марям дам олиш куни шу хаёллар оғушида уйига қайтди. Тушдан ошган эди. Уйда ўгай онасидан бошқа ҳеч ким йўқ экан. У Марямни кўриб бирдан ўшқириб кетди. — Ҳа, ергина ютсин сени, қиз бўлмай, ўл! Онанг бекорга ташлаб кетмаган сени. Мана отангни ҳам бошига етдинг. — Нима бўлди дадамга? — Марям оғзидан кўпик сачратиб дуч келган жойига ураётган ўгай онасини итариб ташлади. — Сен касофатни касрига шифохонада ётибди. Кошки ўлиб кетганингда! Ҳали амакинг келсин кўрасан сен қиз. Марям учун охирги зарба бўлди бу. Шу билан ота уйидан чиқиб кетгани темир йўлга борди. Поезд келишини йиғлаб ғўзалар ичида кутди. Овози эшитила бошлагач чиқиб борди. Ич-ичидан қулаганди қизни руҳияти. Уни кераксизлик ҳисси эзиб ташлаганди, шу қадар оғир эдики бу ҳис Марям яшашдан ҳам тўйди. Бироқ Тангри уни яна яшашини истади шекилли, Асадбек кўриб қолди. Омина бувига ҳаётини ўзи лозим топган қисмини айтиб берди. Буви унга роса насиҳат қилди. Эрта билан бир қариндошини уйига юборишини айтди. Марям иккиланиб қолди. Ривка бувини қўшниси айтсинми-йўқми, ундан қарзи борлигини, аммо айтолмади. Узоқларга кетса, балки тополмас деган фикр ўтди яна хаёлидан. Оғир ўтмишини ўйлай-ўйлай уйқуга кетди қиз. Янги ҳаёт Оғабек Тошкентга етиб боргач номер алмаштириб Асадбекка қўнғироқ қилди. — Алё, — нотаниш рақамга совуққина жавоб берди Асадбек. — Мен Оғаман, — деди Оғабек яхши уйқуга тўймагани учун эснаб. — Ҳа, жўра, нималар қилиб юрибсан? — Юрибман. Тошкентдаман. — Хотинингни олиб қочибсанми? — Ҳа, шунақа бўлиб қолди. — Нега мен иштирок этмадим бу ишда? — Нурмалакни оиласи каттароқ жанжал кўтарса, аралашиб қолма дедим. — Хўш, энди нима қиласан? — Ҳозирча 3-4 ой шу ерда яшаймиз, кейин қайтаман. — Тўғри ўйлабсан. — Сенга ким айтди? — Даданг ғазаб билан телефон қилди. — Нима дедилар? — Шу, хафа сендан, юзимга оёқ қўйди. Шунча гап-сўз қилган оилани қизини олиб кетди... Шунга ўхшаш гаплар. Мен айтдим, энди у қиз Оғабекнинг хотини. Йигит номусини кўчага қўйиб қўймайди дедим. Сўкиб ўчириб қўйдилар. — Ҳали ҳовуридан тушадилар, — хўрсинди Оғабек. — Пулинг етарлими? — деди Асадбек дўстини чалғитиб. — Ҳозирча етади. — Муаммо бўлса тортинмай айтавер, — Оғабек дўстининг гапидан жилмайиб қўйди. — Раҳмат. Икки дўст яна бир оз суҳбатлашиб, кейин хайрлашишди. Оғабек кам ухлаган бўлса ҳам нарсаларни сарамжомлаб, хоналарни тозалаб чиқиб, овқатга ундаган Нурмалакнинг ёнига борди. Иккиси Нурмалакка кийим-бош ва озиқ-овқат олиб келишган эди. — Нима қиляпсан? — сўради Оғабек. — Кечки овқатга бирон нарса қилмоқчи эдим. —Яхши, унда мен озроқ ухлайман. Бирон нарса керак бўлса уйғот. — Хўп. Нурмалак негадир Оғабекнинг кўзларига қарай олмаётганди. Никоҳ кечаларида юз берган ҳолат иккисини ҳам безовта қилиб турарди. Нурмалак бошида унаштирилган пайтлари Оғабекни ёқтирарди. Аммо кейин... бирдан уни кўргиси келмай қолди. Учрашган, гаплашган пайтлари зўрға тоқат қиларди. Негадир уйдан қочиб кетгиси келарди. Тўй яқинлашган сари норозилик кучайиб борди. Фақат отасидан жуда қўрққани учун жим юришга мажбур бўлди. Тўй куни эса... Оғабек уни қучганида, сира ўзини бошқара олмай қолди, гўёки эрига айланган бу йигитга бирга бўлса жони танасидан чиқиб кетадигандек қаршилик қилди. Калтак ва тинмай ҳаракат қилгани учун буткул ҳолдан тойиб, деярли ҳушдан айрилди. У ёшлиги учун Оғабекка нима бўлганини, нега тегинмаганини тушунмади. Қаттиқ қўрқувга тушиб қолганидан бўлса керак, ўша кунги кейинги воқеаларни яхши англамади. Уйга қайтиб келганидан кейин бу ҳолат ҳақида роса ўйлаб жавоб тополмади, бировга айтишга уялди. Аммо қилган ишидан афсусланиш таъсирида Оғабекка нисбатан қалбидаги қандайдир бир ёқимсиз туйғу озроқ чекингандек бўлди. Бу янгаси бераётган «сеҳр солинган» дамламани ичмаётганидан эканлигини билмасди. Нурмалак ўз хаёллари ичида адашиб юрар экан, Оғабек ҳам жуда чарчаган бўлса-да, кўзига уйқу келмади. У ҳам онгидаги тўй кунидаги ҳолат ирим-амал иши эканини билмагани учун, олдиларидаги бу тундан бир оз ҳавотири бор эди. У Иноят бувани олдига борган куни бува уни «енгилликда болам» деб ўқиб қўйганди. Ўшанда анча енгил бўлганини сезганди. Иноят бува: — Биров ўқиши шартми? Доим тилингда айлансин, — деб ёшлигида Асадбек иккаласига ўргатган дуо, зикрларни эслатиб қўйди. — Доим таҳоратли юр. Хайрли ишлар шу гўзал дуолардан бошланади, — деганди. Шу гапни эслаб, никоҳ кечасида Оғабек келин-куёв қилиши керак бўлган ишларни излади. Асадбек буваси таъсирида намоз ўқир, аммо Оғабек тайсалга солиб юрарди. Иноят бува уни доим шунинг учун койирди. Бошига тушганлар шу буваси айтганидек, хайрли ишни кечиктиргани учундир. Шу сабаб қўлида турган бахти, бирдан бу томонга айланиб кетдими? Бахт? Қизиқ. Ўзи Нурмалак иккиси ҳозир нимани ҳис қилишяпти. Номаълумлик бўлса керак. Ҳали бир-бирларига нисбатан бахтни ҳис қилишларига бир оз бор. — Қизиқ, қанча, — деди ўзига ўзи, — ҳақиқий эр-хотин бўлганимиздами? Оғабек чуқур хўрсинди, — бугун билиб оламиз-да. 🪷🪷🪷 Асадбек укасидан келган қўнғироқни кўрмабди, қайта қилганди кўтармади. Телеграмига ундан келган хабарни кўриб, очди. Бу видео хабар эди. Видеони очгунича овозли хабарни эшитди. — Ака, яна нима қилиб юрибсиз бу нима аҳвол? Ким бу қиз? Асадбек қисқа овозлидан кейин очилган видеода яхши нарса йўқлигини сезиб асабийлашди. Видеода у ўйлагандан ҳам ёмонроқ нарса бор экан. У кеча Марямни темирйўл устидан олиб тушган жойидан бошлаб кимдир суратга олган... Охирида Асадбек Марямни мажбурлаб машинага миндиргани билан тугаган. Асли нима бўлганини билмаган одам бир йигит, бир қизни бу тариқа силталаб гапирганига, иккисини бир гапга келиша олмай бақир-чақир қилганига тўғри маъно бера олмасди. Овозлар эшитилмаган тасвирлар шунақа маъно берарди. Охирида машинасига миндириб келганини ҳам қандай ўйлашлари маълум. — Жим урсин шунчалар ҳам шумқадам бўладими бу қиз, — Асадбек Диёрага қўнғироқ қила бошлади. Аммо 2 марта кўтармаган қиз учинчи мартасида ўчириб ташлади. Шумқадам — У ҳам эшитган, кўрган видеони, уфф... Асадбек энди телеграмидан хабар ёзмоқчи бўлганди блокка тиқилганини кўрди, ғазабини чиқариш учун оёқ тагидаги обдастани бир тепди. — Нима бўлди?— деди Пешин намози учун таҳорат олгани чиққан Омина буви набирасини кўриб. — Расво бўлди, — деди Асадбек алам билан, — кўринг мана буни, қайсидир мараз видеога олган экан. Омина буви тасвирларни кўриб лабларини қонатгудек тишлади. — Бу қандай кўргулик бўлди, энди нима бўлади? 🍀🍀🍀 Асадбекнинг укаси Озодбек инглиз тили йўналишини тамомлаганди. Ўқишини яна давом эттирмоқчи бўлганида отаси: — Бир оз шошма. Асадбекни уйлантириб олайлик. Сен ҳам 1-2 йил мактабдами, коллеждами ишла. Кейин йигитга кечи бўлмайди, — деб қайтишини сўради. Озодбек шунда ҳам қайтишни суриб юрганди. Акаси ҳақидаги видеолар бундай тарқалганини кўриб чидолмади, йўлга тушди. Қишлоқларидан қатнайдиган таксичи танишининг олдига бориб салом-алик қилиб, орқада битта жой қолган экан, шу ерга жойлашди. Ёнида битта қиз кетарди. Машина силжигач, у қулоғига наушник тиқиб мусиқа эшитиб кетди. Ростини айтганда, Озодбекнинг қизнинг кўзлари эътиборини тортди. Узунчоқ ва катта кўзлари бодом шаклини эслатарди. Кўз қовоқлари, ҳозир қанча қиз-аёллар операция қилдириб қиладигандек чиройли очилиб турибди, киприклари бирам узун. Энг муҳими, табиий экани билиниб турибди. Юзидаги ва пешонасидаги ҳуснбузарларни шу чиройли кўзлар ва қайрилма қошлар босиб кетаркан. Нотаниш қиз Озодбек табиатан синчиков, инжиқ ва озода йигит эди. Асадбек уни ўзидан олифта ясаб олган дерди. — Нега энди одам ўзига қараб юрса олифта бўладими? Буни нимаси ёмон? — деди бир гал аччиғи чиқиб, — Ойнанинг олдида 6 соат таранасан. — Одамнинг дид билан кийиниб, тартиб билан юриши ҳурматини оширади. Сиз ўзингизга ёқмагани учун менга ғашингиз келяпти. — Нимани тортишяпсизлар? — деди оналари келиб қолиб. — Бунингизга ўзидан ҳам ўтган дидли... — атайин шу сўзга урғу берди Асадбек, — ва тартибли хотинни қаердан топсангиз, она. — Мен нега топаман, — елка учирди онаси, — сен қандай топган бўлсанг, бу ҳам шундай топади. — Бунга чидаб бўлмайди, — қўл силтади Асадбек. Дарвоқе, Озодбекнинг шу пайтгача қизлар борасида жиддий қизиқиши бўлмаган. Битта-иккита бўлгани ҳам узоққа бормаган. Чунки Озодбек ўта синчиков бўлгани учун қизлардан кўп камчилик топиб, ёқтирмай қоларди. Мана ҳозир ҳам ёнидагига бир қараб кўп нарсани уқиб олди. Қиз чиройли, аммо жуда тартибли эмаслигини телефонини очиқ қолдирган сумкасидан ҳам билса бўлади. Оёқ кийими ҳам уйидан чиққанида бир артилган, кейин эътибор бермаганидан усти бир оз ифлосланиб турибди. Озодбек бувасининг «номаҳрам аёлларга синчиклаб қаралмайди» дегани эсига тушиб, хаёлларини йиғди. Такси Қарши шаҳрига кириб келиб тўхтаган пайти Озодбекни ёнидаги кўзлари чиройли қиз сув ичиш учун идиш чиқарди. Суви энди оғзини ёпмоқчи бўлганида қўлидан сирғалиб сув Озодбекни устига тўкилиб кетди. — Тентакмисан? — ҳавони совуқлигида устига совуқ сув тўкилиб кетган Озодбек ихтиёрсиз қизни сенлаб юборди. Давоми бор.

📚Йигит сўзи. 7-қисм. Муаллтф: Мафтуна Абдуллаева. #ЙигитСўзиХикоя - Ота~онаси жанжал қилиб қолмайдими? - сўради Бадир. - Уларни бошқа иложи қолмайдиган қиламан, - деб кулди Ривка. - Ҳеч хавотир олманг. Бадир бу хотиннинг ичи тўла макр эканлигини жуда яхши биларди. Айниқса, пуллик масалаларда уни олдида ип эшиб бўлмасди. - Сенга ишонаман, - деди Бадир. Ривка Бадирни кузатиб қўйди. Уйга кириб кетаётганда, катта тезлик билан келаётган Иноят буванинг неварасини кўриб қолди. Машина ичида яна бир қиз бордек туюлиб, бургут нигоҳларини машинага тикиб тураверди. Асадбек машинадан аввал ўзи тушиб, машина эшикларини қулфлади. Кейин машинани ичкарига олиб кириб, Марямни машинадан туширди ва судраб бувисининг хонасига олиб борди. - Тинчликми?- Омина буви Марямни бу аҳволда кўриб, оғзи очилиб қолди. - Ўзини ўлдирмоқчи бўлибди,- деди Асадбек. Омина бувининг кўзларида ғазаб пайдо бўлди. - Эсинг жойидами сен қизни?- деди Марямга қараб. - Ўзи бошга битган бало бўлди бу ҳам,- деди Асадбек Марямга жирканиб қараб. - Бор, сен чиқиб тур, мен гаплашиб олай. Кейин бирон қариндошимизнинг уйига қўйиб келасан,- деди Омина буви. Асадбек хўп деб чиқиб кетди, аммо кўнгли ғаш эди. Агар кимдир Марямни олиб келганини кўриб, Диёрага етказса борми? Бу ҳолат вазиятни янада ёмонлаштирарди. 🪷🪷🪷 Нурмалак миясидаги ўйлардан чарчаб узоқ ётди, аммо сира ухлай олмади. Айни дамда кетаётгани унинг фойдасигами ёки зиёнига сира ўйига етолмасди. Эшик очилиб, Оғабек кириб келганида орадан уч соат шу нарсани ўйлаб таъйинли жавоб тополмай ўтиб кетганини билди. Кетиш - Онанг билан гаплаш, кейин кетамиз, - деди Оғабек. Нурмалак бир Оғабекка, бир қўлидаги телефонига қараб иккиланиб қолди. - Бўлсанг~чи! - Оғабек бетоқатланди. Нурмалак телефонини олиб, онасининг рақамини терди. Соат кечки ўн бирлар атрофи эди. Аллақачон унинг йўқолганини билиб, хавотирга тушишгандир. Узоқ гудок кетмай, онасининг овози эшитилди. Афтидан кўп йиғлаганидан бўлса керак овози бўғилиб қолганди. - Ая... - деди Нурмалак кўнгли бузилиб. - Нурмалак, сенмисан? Яхшимисан? Қизим, қаердасан? - Онаси ҳаяжон билан кетма-кет савол бера бошлади. - Аяжон, мени кечиринг... - Нурмалак ҳам йиғлаб юборди. - Қаердасан, ростдан Оғабек олиб кетдими? -Онаси қизини овутиб ўтирмай, шошиб сўради. - Ҳа, биз кетяпмиз, - деди Нурмалак. - Телефонни унга бер, - деди онаси. Телефон овози баландлатгичда бўлгани учун Оғабек ҳаммасини эшитиб турарди. У қайнонасидан ҳақорат ёки дашном эшитишга шайланиб, телефонни олди. - Ало, ассалому алайкум. - Оғабек, мен қизимни сизга топширдим. Орада нима бўлиб, шунча гап-сўз кўпайди, билмадим. Лекин мен иккингизнинг яхши яшаб кетишингизни истайман. Қизим ҳаммадан кечиб, сиз билан кетяпти. Сиздан бошқа суянадигани йўқ. Ортга қайтса, кирадиган эшиклари ёпиляпти. Энди у сизга омонат, ваъда беринг — қизимни асраб-авайлаб, доим ҳимоя қилишга. - Хотиржам бўлинг, омонатингизни асрайман,- деди Оғабек ишонч билан. Аёл телефонни ўчирди. Афтидан, у ёлғиз эди ва кимдир келиб қолмасидан шошиб гапириб олди. Нурмалак онасининг гапларини эшитиб, юрагидан бир нарса узилгандек бўлди. Наҳотки, энди қадрдон оиласидан бутунлай айрилди? Ўз эри билан кетиши уни ота-онасидан бир умрга ажратдими? Наҳотки, ортда қолган ўн тўққиз йиллик ҳаётига энди сира қайта олмайди? Энди у отасининг, акасининг эркатойи бўла олмайдими? — Йиғлама, ҳаммаси яхши бўлади, — деди Оғабек уни овутишга ҳаракат қилиб. — Ҳали яхши яшаб, фарзандли бўлиб кетсак, ўзлари йўқлаб келишади. Оғабек қизни бағрига босиб, тасалли беришга уринди. Аслида ўзининг ҳам юраги ғаш эди. Иши тайин бўлгани билан, у ерда яшаб кетишни эплай оладими, йўқми бунисини вақт кўрсатарди. 🪷🪷🪷 Марямнинг туни билан уйқуси келмади. Айланиб, яна шу уйга келиб қолгани қизиқ. Биринчи марта уйдан қочиб кетаётган куни унга Асадбек дуч келганди. Марям "Аллоҳ томонидан юборилган" деб ҳисоблайдиган бундай учрашувларга жуда ишонарди. Ўшанда бир соат ўтиб ҳам шаҳарга борадиган на бирор автобус, на такси дуч келмагач, "қайтаман нотўғри қарор қабул қилибман" деб турганида, Асадбек олиб кетганди. Аслида уйдан қочиш фикрини унга бирга ишлайдиган дугонаси Умида берганди. — Мен билан турасан, бирга яшайверамиз, — дерди у. Марям ўзидан беш-олти ёш катта бўлган бу аёлга жуда суяниб қолганди. Умида ундан ҳеч нарсани аямасди. "Менинг бир бошимга топганим етади", деб қизга чиройли кийимлар олиб берарди. Жуда дилкаш ва қўли очиқ бу жувонни кўпчилик яхши кўрарди. Марям эса ўз уйида сира меҳр кўрмагани учун бу аёлни она тимсолида кўра бошлаганди. Энди унинг уйга боргиси келмасди. Нуқул уриш-жанжал ва ғурбат бўладиган уйдан роса безиганди. Уни тушунадиган, қиз ҳақида қайғурадиган, ғамхўрлик қиладиган ва керак пайтда ёнини олиб ҳимоя қиладиган Умиданинг ёнида бўлгиси келарди. Бир куни Умида қизиқ таклиф айтиб қолди: Таклиф — Мен билан яшайсанми? Қоч, сени ҳеч кимга керагингбўлмаган у оилада нима қиласан? Иккаламиз мазза қилиб яшаймиз. Пулинг ўзингники бўлади, ўзингга сеп йиғасан. Кейин бирор яхши йигит чиқса, сени узатамиз. Марямга бу таклиф жуда ёқиб тушди. Аммо отаси бунга ҳимо4 йўл қўймасди. Ўзбекчиликда қиз бола ҳақида "ўлса ҳам ўз отасининг уйида ўлсин" деб ҳисоблашади. Кўчага чиқиб кетиб, шаҳардан топган "опаси"нинг уйида яшаган ҳеч бир қиз ҳақида яхши гап айтишмайди. Қизининг ортидан бунақа гап эшитишни эса ҳеч бир ота кўтара олмайди. Марям бир қарорга келгунча орадан анча вақт ўтди. Аммо отасининг уни бир алкаш дўстининг, кўримсиз ва ҳеч ким назарга илмайдиган ўғлигага бермоқчи бўлгани сабр косасини тўлдирди ва бу воқеа барчасига якуний нуқтани қўйди. Мариям ҳам бошқа ёш қизлар сингари келишган, обрўли ва бой-бадавлат йигитни орзу қиларди. Умри алкаш отасининг зулми остида ўтган қиз қолган ҳаётини ҳам барбод қилишни истамади. Биринчи совчи келиб, отаси розилик берганини эшитган куниёқ, аччиқ устида уйдан чиқиб кетди. Буни тақдирнинг бир ишораси деб билди. Аммо такси келавермагач, анча кутиб қолди ва ҳовуридан тушди. Қилган ишининг оқибатидан қўрқа бошлади. Хатида уйдан кетишига сабаб қилиб, ўша йигитга турмушга чиқишни истамагани ёзган келган, лекин қайерга кетганини айтмаганди. "Балки қайтарман", деди у хатни топиб олмасларидан. Аммо ўйини охирига етказмай, Асадбек келиб тўхтади. "Бошига бало сотиб олганини билмаганда ростдан ", деб ўйлади қиз. Асадбек уни манзилига ташлаб кетганидан кейин, у Умидага қўнғироқ қилди. Умида хурсанд бўлиб қизнинг олдига келди ва иккиси Умиданинг уйига кетишди. Уч кун давомида қиз ташқарига чиқмади. Ишга Умида борди: - Сен дам ол. Ҳаммасини ўзим тушунтираман,- деди. Ишдан қайтгач эса,-ҳеч ким сени сўраб келмади.Қўрқма,- деб қизни овутди. Марям барибир хавотирда эди. Эшик очилиб, отасидан ҳам кўпроқ қўрқадиган одами — амакиси кириб келадигандек туюлаверарди. — Мунча қўрқасан? — деди Умида. — 18 ёшдан ўтган бўлсанг, ўз ҳақ-ҳуқуқларинг бор, ҳеч ким сенга тазйиқ ўтказишга ҳақли эмас. — Билмадим, барибир... Отам билан бошқачароқ гаплашсам бўлармиди? — Майли, барибир бўлар иш бўлди, ўзингни қийнама. Ҳаммасини тақдирга ташлаб қўй. Сир Аммо Марям уч кунни ҳам телефонини қўшмай игна устида ўтиргандек ўтказди. Шу куни кечаси эса уни гангитиб қўядиган бир иш бўлди. Умида уйига бир қиз келди. Иккаласи ҳам бир-бирларини кўриб бир хил савол беришди: — Кимсиз? Бу ерга қандай кирдингиз? — Мени "опам олиб келган" деди Марям. Ўзини Шаҳина деб таништирган қиз эса ғалати иршайди. — Умиданинг янги дугонасиман де. Ҳмм... Қачондан бери бирга яшаяпсизлар? — Уч кун бўлди келганимга. — Ҳа... Унда ҳали кўп нарсаларни билмайсан. Майли нима ҳам дердим, омадингни берсин. Марям қизнинг шамаларига унча тушунмади. Умида келгач Шаҳина ҳақида айтиб берганди. У қўл силтади: — Гапларига эътибор берма, ўзи сал ғалатироқ. Марям ростдан эътибор бермай унутиб юборган бўларди. Агар... Марям оиласи билан боғлиқ алоқ-чалоқ тушларни кўриб ярим тунда уйғониб кетди. Умида йўқ экан. "Ҳожатга бирровга чиққандир" деб эътибор бермади. Аммо ярим соат ўтиб ҳам келмагач Марям ўрнидан турди. Уни излаб ошхонадан тополмади. Ҳаммом чироғи ёқиқ турганини кўриб, ўша томонга ўтиб энди овоз бермоқчи эди. Ичкаридан ғалатироқ овозлар эшитилгач қиз аввал пойлаб кўришга қарор қилди. Эшикдан мўралади-ю жойида қотиб қолди. У шундай касалликка чалинган одамлар ҳақида эшитганди. Аммо сира кўрмаган. Марям шу пайтгача боп-бинойи деб ўйлаган Умиданинг танасида ўз қўллари ўрмалар. Умида эса кўзларини юмиб олиб, бутун дунёни унутиб қўйганди Пушаймонлик Қиз бошқа бунақа жирканч нарсани кўришни истамай ортига қайтди. Аммо энди уйқуси буткул ўчиб кетди. Ўрнига келиб қайта ётиб олган қўллари эса дағ-дағ титрарди. — Эй Худойим кимга дуч келдим, — деб пичирларди лаблари. Қанчадир вақт ўтиб Умида ҳам келди. Чарчаб кетган одамдек ўзини ёстиққа гуп этиб ташлаб уйқуга кетди. Марям эса қолганига киприк қоқмай тонг оттирди. Эрталаб ҳеч бало бўлмагандек кулиб, нонушта тайёрлаётган Умида кўзига ҳар доимгидек меҳрибон она тимсолида эмас, жирканч бир аёл бўлиб кўриниб кетди. — Яхши ухладингми асалим, — Умида қизга ҳар кунгидек тегиниб ҳазил қилишидан қиз бу гал сесканиб кетди. — Айтсанг аллалаб қўярдим, — Марям жилмайишга ҳаракат қилиб нари қочди. — Овқат ейсанми? — Егим йўқ, бугун ишга борсамми дегандим. — Ҳали озроқ кут. — Опа уйда сиқилиб кетдим, бир айланиб келмасам бўлмайди. — Унда бугун мен ҳам қоламан, — деди Умида қизни бағрига босиб, — Бечорагинам сени ҳақингда сира ўйламабман. — Йўқ опа мени уй ютай деяпти, — Марям дарров ўзини орқага олди. — Илтимос, айланиб келмасам бўлмайди. Умида яна бир-икки марта қизни уйда қолдиришга кўндирмоқчи бўлди. Аммо қўлидан келмагач қўшилиб борадиган бўлди. Пулни ишлаган кунига қараб тўлашгани учун, исталган иш кунини танларди қизлар. Марям ишга келиб бир оз чалғиди. Бироқ тушлик пайти бўлганда ишчи аёллар нега уйдан кетиб қолганини қиздан сўрашди. — Қаердан билдингиз, — деди қиз ҳайрон бўлиб. 55~қисм — Амакинг сўраб келди. Нима гап ўзи деб сўраган эдик, ҳеч гап деб жавоб бермади. Кейин қишлоқларингиздан бир келинчак бор эди, шу «Марям кетиб қолибди, уйидан деган гап тарқалди» деб қолди. — Йўқ, келиб қолганим йўқ. Фақат амаким ишлашимга ҳам қарши эди. Ўзи шаҳардан қатнаш қулай деб келганимга бир нарсалар деб ўйлагандир... — Марям вазиятни ёлғон билан ҳашпўсдлаб кетди. Аммо ичидаги ғашликка энди қўрқув қўшилди. Амакиси бир нарсага киришса, охирига етмай қўймайди. — Қўрқма, — Умида Марямни қучоқлади. Қиз эса сесканиб кетди. Умиданинг бугун ҳамма қилиғини нотўғри тушунаётганди, кеча кўрганлари таъсирида: — Қўрқмаяпман, — зўрма-зўраки кулди Марям. Шу билан яна ишга шўнғишди. Кеч тушди. Марям Умида билан уйига қайтди. Қанча уринмасин, аввалгидек бўлолмаётганди. — Жоним, мени сени кўриб сиқилиб кетяпман. Бўлди, сиқилма энди, — Умида шунга ўхшаш гаплар билан атрофида қанча айланса, Марямнинг шунча ғаши келарди. Аммо нима қилсин, бу ердан чиқиб қаерга боради. Орадан яна 2 кун ўтди. Марям 2 тун ҳам яхши ухлай олмади. Айниқса Умидани яна кечаси ҳаммомга чиқиб келганини кўрди-ю, бошқа бу уйда қолгиси келмай қолди. Бу характери ғалати, қиздан тезроқ қутулишни истади. «Уйга қайтсам дадам калтакласа ҳам қувиб солмаса керак. Бу ерда қола олмайман». Марям Умиданинг уйида охирги ўтказган тунида шу қарорга келди. Кўзи алламаҳалга бориб юмилди. Эрталаб ишга кетаётганларида кийим алмаштираётган Марям Умиданинг ўзига ғалати нигоҳ ташлаб турганини кўриб, сесканиб кетди. — Жуда чиройли қоматинг, — Умида ичидаги чиркин ниқобини яшира олмай, Марямга қўл узатганди. Қиз ўзи билмаган ҳолда уни уриб юборди. — Жиннимисиз? — деди эгнига кийимини кийиб. — Вой, ҳазиллашдим. Аммо Марямга бу ҳазиллашгандек туюлмади. Умиданинг кўзлари ҳаром ёниб турарди, худди ён қўшнилари бўлган, отасидан кейинги амакисининг куёвини кўзига ўхшаб. У Марямни ёки умуман чиройлироқ бирон жувонни кўрса, шунақа кўзи ялтилларди. Оғриқ Умида гапини бошқа нарсага буриб юборди. Аммо Марямни кетиш фикри мустаҳкамланди. Умида шубҳаланмасин деб асосий нарсаларини ўзи билан олди. Қолганини дадаси уйга киритгандан кейин оламан деб режа қилди. Аммо шу куни иши тугамай амакиси яна келди ва қизни олиб кетди. Ўзи ҳам қайтмоқчи бўлиб тургани учун қаршилик қилмади. Бироқ уйида уни шунақанги томоша кутиб турган эканки... Амакиси йўлда ҳеч нарса демай келгани билан, уйларига келиши билан икки тарсаки солди. Кейин отаси калтаклай кетди: — Айт, қайси ўйнашинг билан юрган эдинг? Ким олиб кетди сени, гапир! Отаси яна бир нарсалар деб ўшқирди. Тушунгани шу бўлдики... Марям ким биландир қочиб... — Тушунмадим ким билан қочиб кетаман, — Марям ўзини ҳимоя қилишга уриниб йиғлар экан, ўзига хайрихоҳ нигоҳ изларди, аммо отаси, ўгай онаси, амакиси — ҳеч бирлари унга ишонч билдирадиганга ўхшамасди. — Мен сени бир машинага ўтириб кетганингни кўрдим, — холаси чимирилиб гап бошлади, — рақамини кўролмадим кечлиги учун. Кейин Умида ҳам айтди: «Уч кун йигитим билан кетяпман» деб кетиб,«ташлаб кетди мени» деб шимиғингни оқириъ борибсан. Раҳми келиб киритибди уйига. — Нима? — Марямнинг оғзи очилиб қолди. — Ҳали Умида опа айтдими? — Ҳа, ўша дугонанг айтди ҳаммасини, барака топсин. Марям кейинги гапларни ҳис этмай қолди. Наҳотки, шунча йилдан бери уни қанақалигини сезмади? Бир аёлда шунча макр! Ахир уни онасидек кўрганди. Ишониб ҳатто оиласидан кечганди. Ё Аллоҳ, бунча ёмон бу одамлар. Марям сўроқлар ичида бир исмни айтди: — Асад аканинг машинасига мингандим. У мени... Тамом, қолганини эшитишмади. Ур-сур билан амакиси Асадни уйига олиб бориб ташлади... У ердан Асад ҳайдаб солгач, у берган пул билан ижарага уй топди. Нарсаларини олгани борди, тўқув ательесидан ҳайдалибди. Бу ҳам Умиданинг шарофати билан бўлса керак. Давоми бор.

#ЯНГИ_АСАР #ҚАМОҚХОНА_МАКТУБЛАРИ МУАЛЛИФ: САИДА АЗИЗ 4 -МАКТУБ ТАЛАБАЛИК ЗАВҚИ Кечаги номам билан дилингга ғашлик солмадим, деб умид қиламан. Бу ҳаётда турфа қисматлар борлигини ҳам билгин, дея ёзаяпман. Хафа бўлма, фақат... Яхшиси, бугун сенга талабалигим ҳақида ёзаман. Мен бахтиёр талаба бўлганман. Шунақанги завқли ўтганди. Турли вилоятлардан келган қурсдошлар... Табиатан киришимли ва фаол бўлганим учун барча билан бирдек чиқишиб кетдим. Мени курс сардори (старост) қилиб сайлашди. Ташкилотчилик борми, домлалар билан кечадиган барча муносабатлар борми, ҳаммасини ўзим ҳал қилардим. Курсдошларимга ёрдам бериш менга ҳам ёқарди. Бувимга илтимос қилиб, ҳовлимиздаги бўш ётган икки хонага тўртта курсдош қизимизни ҳам ижарага қўйдирдим. Бувим ижара пулини ўзи олиш шарти билан рози бўлди. Мен учун энг қувончли кун стипендия олган куним бўларди. Пулни олгач, онамга, синглимга, ва бувимга совға харид қилардим. Бу эса менга янада завқ бағишларди. Бир олам орзулар орасида яшаётган бир пайтда талабаликнинг, ёшликнинг энг гўзал онлари мени ҳам четлаб ўтмади. Менга ҳам муҳаббат аталмиш боғ дарвозаларини очиб, ўзининг ширин бўйлари ила мени сармаст қилишга тайёр бўлганини англаб етмабман. Биринчи курсда ўқирканмиз, янги йил арафаси университет талабалари ўртасида КВН бўлиши хабарини беришди. Табиийки, фаол талаба бўлганим учун мен ҳам КВНчилар сафига қабул қилиндим. Дарслар билан бирга, тайёргарликлар ҳам авжига чиққанди. Алламаҳалгача қолиб кетишга тўғри келарди. Дугонам, бизнинг уйимизда ҳам бирга яшайдиган қўқонлик Муниса ҳам менга ҳамроҳ эди. Иккимиз бирга қайтардик. Қоракўзим, талабалигимни эсласам, кўз ўнгимга ўша мусобақа келади. Ўзгача руҳда кечганди. Бир олам ҳаяжон бор эди қалбимизда. Гарчи ютказган бўлсакда, аммо хафа эмасдик. Дастур анча чўзилди. Университетнинг ўн бешдан ортиқ факультетидан талабалар иштирок эхтишганди. Соат кечки ўнларда уйга қайтарканмиз, ортимиздан бир йигит Мунисани чақирди. - Муниса, кузатиб қўяйми? – деди йигит бизга яқинлашаркан. – Кеч бўлиб қолди. Ёлғиз юрманглар... - Майли, Абдусамад ака, - деди Муниса. Сўнг менга ўгирилиб, уни таништирди: - Фотима, Абдусамад ака билан бир жойданмиз. Бу киши ҳуқуқшуносликда ўқийдилар. - Билдим. Боя кўргандим юристларнинг гуруҳида... – дедим мен ҳам билағонлик қилиб. - Зийрак экансиз! – дея мулозамат қилди Абдусамад ака. Кулиб қўя қолдим. Кўз қирим билан ер остидан унга назар ташладим. Бўйлари узун, қирра бурун, бироз қисиқ кўзли, овози ҳам ўктамгина йигит. Атроф оппоқ қор. Изғиринли шамол эсиб турар, икки юзим совуқдан қизариб кетган бўлсада, мен аёзни ҳис қилмасдим. - Сизлар ҳам чакки ўйнамадингиз... – деди йигит менга қараб. Жавоб қилмадим, яна табассум билан кифояландим. - Сизларчалик эмас. Майли, насиб қилганида... келаси йил янада яхшироқ тайёрланамиз. – деди Муниса менинг ўрнимга. Шу тариқа биз йўлимизда давом этдик. Аммо бу кузатиш Абдусамад ака иккимизнинг юрагимизда ишқ куртагини ёзиб улгурганди. Бироқ ғурури баланд онанг ҳисларини ошкор этишни истамасди. Мунисага ҳам билдирмасдим. Истамасдим. Абдусамад ака бизнинг факультетимизда тез-тез серқатнов бўлиб қолди. “Домланинг ёнига келдим”, деб изоҳларди ўз келишини. Мен ҳам, у ҳам ичимиздаги ҳисларни ҳеч кимга сездиришни истамаганимиз билан Севги ўз айтганини қилмай қўймади. Бир куни сайилгоҳ кўчасида учрашдик. Ёлғиз иккимиз! Ана ўшанда бўлажак юрист менга дил изҳори қилди. - Фотима, ҳисларимни ортиқ яшириб юролмайман! Менга ёқасиз! Мен эса кўзларимни бошқа томонга қаратдим. Кўнглим боғида капалаклар шовқин солиб учишгандек бўлди, гўё. Енгил титрадим. Унинг изҳори қалбимга хуш ёқди. Аммо сиртимда билдирмадим. - Раҳмат. Лекин.. мен... энди биринчи курсни тамомлаяпман... ўқишим керак. – дедим жиддий оҳангда. - Албатта. Ўқишингиз тугашини кутаман! Кейин совчиларимни юбораман! – деди ҳаяжони бўғзига тиқилиб. Мен жилмайиб қўйдим. Бироқ бирор гап айтмадим. Нияти жиддий эканлиги кўнглимга таскин бердими, ё ҳисларимни билдириб қўйишдан чўчидимми , бошқа сўз демадим. Ўша куни мендан бахтли инсон йўқ эди. Орамизда беш олти қадам масофа бор эди. Бизни кўрганлар учрашувга чиққан деб ўйламаслиги аниқ. Сайилгоҳ кўчасини бирга айланарканмиз, кўча юзида арзон тақинчоқлар сотиб турган бир лўли аёлга учрадик. Лўли илк учрашувга чиққан ёшларни тезда илғади. - Яхши йигит... мана шу тақинчоғимни олгинда, севгилингнинг қўлига тақиб қўй. Бир умр бирга бўласизлар, - деди лўли қўлидаги бир неча шода арзон гаров тақинчоқларни кўрсатиб. - Керакмас, - дедим лаб буриб. Аммо у ортимиздан эргашди. - Ҳай, йигит... сен бу қизни яхши кўрасанку... кўнглингни билиб турибман! Сен хўп де... мана шу тақинчоғимни олда, қўлига тақ... мана кўрасан, мўъжиза юз беради! Гарчи бундай уйдирмаларга ишонмасакда, Абдусамад ака яхши ният билан ўша куни думалоқ доначали, қўлга тақиладиган тақинчоқни сотиб олди. Ва илк бор қўлимга тақиб қўйди. Ўз буюми сотилганидан хурсанд лўли аёл бизга бахт тилаб, узоқлашди. - Бу сизга менинг илк совғам бўлсин! Вақти келиб энг қимматини ҳам қўлингизга тақаман, - деди Абдусамад ака кўзлари ёниб. Миннатдорона нигоҳ билан қўлимдагига меҳр билан назар ташладим. Бу мен учун дунёдаги энг бебаҳо туҳфа эди. Қизалоғим... гул юзлигим. Бугунча етар... Эртага ҳаётим эртагининг давомини ёзиб бераман! 5-МАКТУБ. СИМ ТЎСИҚЛАР ОРАСИДАГИ ГЎЗАЛЛИК Малагим ўзимни... омонмисан? Бу талатўп замонда саломат юрибсанми? Акангнинг аҳволи қандай? Кеча Наврўз эди. Сен ҳам байрамни нишонлагандирсан, қизим. Атлас кўйлак кийиб, шеър айтгандирсан, балки... Қанийди, ўз кўзларим билан кўрсам эди... Дўмбоқ қўлчаларинг билан бўйнимни қучсанг... юзимдан чўлпиллатиб ўпсанг... шу ҳолимда ўлишга ҳам рози эдим. Баъзан тушларимда ширингина қизалоқни кўраман. Эҳтимол, ўша қизалоқ сендирсан! Менда бирорта суратинг ҳам йўқ. Онамдан илтимос қилгандим... афсуски... суратингни опкелолмади. Майли, дуоларим сен ва аканг билан қизим. Бугун бизда ҳам байрам бўлди. Таниқли санъаткорлар келишди. Хотин-қизлар қўмитасидан аёллар келишди. Бир ажойиб ўтди. Қамоқхонада катта зал бор. Мажлислар зали. Иккинчи қаватда. Унинг пастида эса кутубхона ҳам бор. Залга тахминан юз-юз эллик одам сиғади. Байрам кунлари маҳкумалар орасидан саралаб опчиқишади. Баъзилар ўз хоҳиши билан рақслар саҳналиштиришади. Нозанин деган жуда гўзал қиз бор. Йигирма тўртга кирган. Қотиллик сабаб ўтирибди. Опасининг эрини пичоқлаб ўлдирган. Унинг ой юзига тикилганинг сари тўймайсан. Яратган беназир гўзаллик билан сийлаган. Қошу кўзлари қора тунни эслатади. Юзи эса сутга чайилгандек оппоққина. Худди актриса Гулчеҳра Эшонқуловага ўхшаб кетади. Лекин қотил! Айтишича, поччаси унга тегажоғлик қилган. Қиз эса буни опасига айтган. Опа ишонмаган. Синглисининг ўзини айбдор қилган. Бундан ҳаволанган эр кечаси яна унинг ёнига кирган. Қиз эса икиланмай, ёстиғи остида турган тиғни унга урган. “Опам, онам мендан воз кечишди. Жиянларимнинг кўргани кўзи йўқ. майли... ўзлари билишади”, дейди Нозанин. Бир оиланинг гулдек бекаси бўладиган чоғида шу ерда ўтирибди. Унинг қўлига кишан эмас, билакузуклар ярашарди кўпроқ... Айтдимку, аёл бўлиш, айниқса гўзал аёл бўлиш осон эмас! У жуда гўзал рақсга тушади. Эшилиб, тўлғониб ўйнайди. Айниқса, “Мустаҳзод”га... Таниқли қўшиқчиларнинг қўшиқларига ҳам хиром айлади. Ҳатто келган меҳмонлар ҳам унинг рақсига маҳлиё бўлиб, роса қарсак чалишди. Эҳ, қизима... ҳаёт деганлари инсонни палахмон тошдек дуч келган томонга улоқтириб юборарканда... акс ҳолда шу маҳорати билан шу ерларда юрармиди бу қиз... Дилноз деган қўшиқчининг қўшиғига ҳаммамиз йиғладик. “Бугун ой чиқди ҳорғин... Онажоним соғиндим. Оймомо айтгин ростин Уни кўрасан доим. Омонми чиройлигим... Мен онамга қўшиб, сениям соғиндим қизим.... Озодликда юрган аёлларга ҳавасим келади. Улар байрам кунлари мазза қилишади. Ўз қўллари билан оиласига ширин таом тайёрлайди. Меҳмон кутади ё меҳмонга боради. Совғалар олишар, эҳтимол... Балки ким учундир бу кунлар оддий туюлар... аммо бахтли лаҳзалар бор унда. Одам боласи ўша лаҳзаларни ўз вақтида ҳис қилмайди. Ундан мосуво бўлганда эса хотираларида эслайди. Наврўз пайтида бувим раҳматли ҳар йили сумалак қилардилар... Ҳовлимизга қариндошлар йиғилишарди. Онам ундирган буғдойни гўштқиймалигичда чиқарардик. Кейин эса, унинг сувини сиқиб, сумалак учун ҳозирлаб қўярдик. Эҳ, ўша дамлар...ҳатто буғдой сути юзни оқартиради, деб юзимизга ҳар суртардик. Бошқача даврлар бўлган экан. Тонггача сумалак кавлаб чиқишни ёқтирардим. Қозоннинг тагини ялаш эса, жону дилим эди. Аммо қозон ювишга келганда қочиб қолардим. Зуҳрага қоларди... Мен сумалак тарқатиш учун уйдан чиқиб кетардимда... Зуҳра холанг жимгина уй юмушларини бажарарди. Униям роса соғиндим. “Холам сизни кўргани келмайдими?” деб сўрарсан балки... Йўқ, келмайди. Эри рухсат бермайди! Нима ҳам дердим. Аммо олти ойда бир хат ёзиб туради. Унинг ҳам эгизаклари бор. Ҳасан-Ҳусан... у ҳаётидан бахтли, деб умид қиламан! 6-МАКТУБ. ЁЗИШ РОҲАТИ Асал қизим... яна бир мактубимни қоралашни бошладим. Балки, бу мактублар сенга етиб борар, ёки бормас... лекин онанг шу баҳона қалбидаги оғриқ ва аламларни қоғозга тўкаяпти... Бир вақтлар университетда ўқиганимизда “Адабий таҳлил” фанидан кирган домламиз ёдимга тушди. Абдунаби Валиев кекса одам эди. Сочлари оппоқ. Кўзида катта кўзойнак бўларди. Кулганда охирги қолган иккитами учта тиши кўриниб кетарди. Ҳозир тирикми, йўқми билмайман. Дарсни қойиллатиб ўтарди. Ёзиш кишига роҳат беради, дерди доим. “Азизлар...” унинг доимги жумласи эди. Кўпчиликнинг ёнида “Азизлар...” дерди. Агар якка кўришсак, йигит кишига “Азизим”, қизга эса “Азизам”, деб мурожаат қиларди. Ўша кезлари бу кулгули туйилган. Ҳатто курсдошлар орасида домлани масхаралаб лақаб қўйиб олишганди. “Азизим”, келаяпти, деб қўйишарди... Аслида домла жуда ҳалим инсон эди. Мен курс сардори бўлганим учун имтиҳонлар пайтида бошқа устозлар қатори, унинг ёнида ҳам ёрдамчи бўлардим. Бир куни юрак ютиб сўрадим: “Домла, нега фақат Азизлар, Азизим, дейсиз? Талабалар десангиз, ёки фамилиямиз билан айтсангиз ҳам бўладику?”. Домла жилмайди. Яна ўша яккам дуккам тишлари кўринди. “Аллоҳ азиз Зот. Унинг яратганлари ҳам азиз. Айниқса, инсон. Чунки Одамни фаришталарига ҳам азиз қилдириб қўйди. Нега мен азиз деб улуғламай?” Гарчи гапининг моҳиятини тўлиқ англамаган бўлсамда, “Ҳааа”, деб бош силкиб қўйдим. Абдунаби Валиев бизга: “Агар ҳар кунингизни қоғозга бадиий тарзда ёза олсангиз, сиздан зўр ёзувчи чиқади. Хоҳ яхши, хоҳ қайғули бўлсин, ёзишни тўхтатманг. Ҳеч бўлмаганда кундалик тутинг... Ичингиздаги ғуборлар тўкилади. Сизда ёзиш маҳорати шаклланади. Секин аста бу кўникмага айланади. Қарабсизки, туппа тузук ёзувчи бўласиз, қоласиз!” деган эди. Ҳатто топшириқлари ҳам ёзма бўларди. Бирор китобни таҳлил қилишимиз керак бўлса ҳам, ёзма талаб қиларди. Ҳеч қачон оғзаки сўрамасди. Ёзганларимизни эса, эринмай ўқиб чиқиб, холис баҳолаб берарди. Ўша пайтда у-бу нарса ёзиб ўргангандим. Мана, энди тош деворлар орасида ўша кўникмам иш бераяпти... Сенинг ҳам бошингни қотириб юбордимми, гўзалим! Кечир... Кел, яхшиси ҳаёт эртагимнинг келган жойидан давом этаман. Хуллас, Абдусамад аканинг берган кичик совғаси қалбимга бир олам шодлик ҳадя этди. Юриб эмас, учардим гўё. Инсон ростмана севиб қолса, ва севилса шундай бўларкан. Қадамлари енгиллашар, худди икки курак орасида қанот ўсиб чиққандек туйиларкан. Бекатгача бирга келдик. Менинг автобусим кўринди. -Майли, яхши қолинг, - дедим самимий табассум билан. У ҳам жилмайиб кузатаркан: -Яна қачон кўришамиз? -деб сўради. Елка қисдим. -Билмадим. Фақат Мунисага индаманг. Ҳеч ким билмасин! У андишамни тушунди, бош ирғади. -Хавотир бўлманг. Бу муҳаббат тарихи фотиҳа кунигача ошкор бўлмайди. Мен автобусга чиқдим. У эса ортимда қўл силкиб қолди. Худди кинолардагидек... Ичимдан тошиб келаётган ҳиссиётни сўз билан тушунтиришга ожизман, қизим. Бу шунақанги туйғу эдики... гўё, бир автобус тўла одам ёнимда йўқдек... бу оламда танҳо ўзим ва билагимдаги тақинчоқ бордек... Тақинчоққа қараб, кулиб қўяман. Қўлимга қўли тегиб, баданим титраганини эслайман. Ўнг қўлим билан билагимда турган шу матоҳни силайман... Бу ҳадя мен учун оламдаги энг қимматбаҳо буюм бўлиб туюлади. Ширинзабоним, аёл зоти шундай бир ҳилқатки... севганида ўзинида, ўзгаларнида унутиб қўяди. Унинг қалби шунчалар ҳассоски... арзимаган нарса билан ҳам қувонтириб юбориш мумкин. Мен ўша ҳолатда автобус ойнасига бошимни суяганча, атрофни томоша қилиб, тақдирнинг менга атаб қўйган ҳақиқий совғасидан бехабар ҳолда кетиб борардим... Уйга кириб борганимда шом намозига азон айтилаётганди. Ҳовлида ҳеч ким кўринмади. Зуҳра ва онам ошхонада идиш ювишарди. - Гўзаллик маликаларига алангали саломлар, - дедим овозимни баралла қўйиб. Онам мен томонга бир қараб, алик олди. Лекин унинг юзидаги сўлғинлик, ўзгача ҳолатни пайқаб улгурдим. - Намунча идиш кўп. Меҳмон келдими? – сўрадим Зуҳрадан. Эгизагим бош ирғади. - Ким келди? – яна савол бердим. - Бувимнинг узоқроқ қариндошлари... – жавоб берди Зуҳра. Онам эса Зуҳрани койиди. - Тезроқ бўл... мен ювиб бўлдим. Фотима қарашади. Чайиб, артиб, жойига жойлаб қўйинглар... Онамнинг зардали овози менга таъсир қилмай қўймади. - Ойи... – дедим унга қараб. Онам кўзимга боқмай, тезгина ошхонадан чиқиб кетди. Ортидан чиқдим. – Бирор гап бўлдими? Тинчликми? Бу гал волидамнинг кўзларида ёш айланди. Бош чайқади. Илк марта чорасиз оҳангда гапирди. - Мени кечир... қўлимдан ҳеч нарса келмади! Бу гап асабимга таъсир қилди. - Тушунмадим, ойи... нимага кечиришим керак? Онамнинг нигоҳидан жавоб изларканман, ортимдан бувимнинг овози эшитилди. - Келдингми, Фотима! Бувимга ўгирилиб, салом бердим. Не ажабки, онамдан фарқли ўлароқ бувим жуда шод эди. қиёфасидан сезилиб турарди. - Қани, бу ёққа юрчи... – дея хонасига бошлади мени. Ҳеч нарсани англамай, асабий ҳолатда эргашдим. Хонасига кирарканман, бувимнинг ётоқ дивани устидаги ёйилиб ётган матолар, кийимларга кўзим тушди. Бувим эса нимчасининг чўнтагидан тошчаси ярқираб турган узукни олиб, менга узатди. - Бу сенга қизим! Кўрганларим, эшитганларимдан ҳам тайинли жавоб тополмасдим. - Нимага? – деб сўрадим тоқатим тоқ бўлиб. - Куёв томоннинг совғаси! Бошимга биров гурзи билан ургандек бўлди. Куёв томон? Қанақа куёв? Кўзларим катта очилиб, бувимга тикилдим. - Қанақа куёв? – хаёлимдаги савол тилимга кўчди. - Узоқроқ қариндошларим бир-икки келишганди. Қариндошлик ришталари узилмасин, қуда бўлайлик деб... бу гал сарпо-суриқ билан келишибди. Нон ушатдик қизим! - Кимга? – ҳамон ҳақиқатни қабул қилолмасдим. Биз йигирма биринчи асрда яшаб туриб ҳам шундай тарзда унаштирув қилишимиз мумкинлигини "ҳазм" этолмасдим? Йўқ, асло... Бувим шарақлаб кулди. Назаримда сохта эди бу кулги... - Сенгада... сени унаштирдик. Ота авлодимдан бўлган қариндошларимга... Жуда бой жой. Ўзига тўқ хонадон. Уйлари ҳам нақ қасрдек... Бояги гурзи тушган бошим қолиб, баданимга муздек сув сепилди, гўё. Шартта ўрнимдан турдим. - Ҳеч қачон! Мен эрга тегмайман! – деб бақириб юбордим. Бувимнинг қовоғи осилди. - Тегасан! – деди кўзимдан кўзини узмай! - Ана Зуҳрангизни беринг... мен... менинг ўқишим бор... энди биринчи курсни тугатаяпман-ку... - Зуҳрани беролмайман. Сен опасан! Одамлар гап қилади! - Биз эгизакмиз-ку... буви... қанақасига гап қилишади? – ўзимни босиб гапиришга уриндим. Аммо ичимда бомба портлашга тайёр турарди. - Йўқ, сенинг йўлинг катта... биринчи катта қиз узатилади. Кейин... уларга ўқимишли қиз керак экан. Ўғли ўқиган йигит! Ҳозир иш билан Москвага кетган экан. Келса, учрашувга чиқасан! Ичимда турган “бомба” портлади! - Мен эрга тегмайман! Бу узугиниям, сарпосиниям қайтаринг! Ўзим истаган пайтда. Ўзим хоҳлаган одамга тегаман! – овозим баландлади. Бувим ҳам паст келмади. - Ҳооо.. Бекорларни айтибсан! Қани, тегмай кўрчи... нима қиларканман? Шу вақтгача бекорга уйимда олиб ўтирдимми? Отанг ўлгандан кейин онанг билан ҳайдаб солмаганимга шукр қил. Ҳали раҳматингми бу... – таҳдидли янгради бувимнинг гапи. Унга тикилиб қолдим. Шу аёл билан қондошманми? Наҳот, у отамнинг онаси бўлса! Бунча алам, бунча ғазаб... нима учун? Бақир-чақиримиз устига онам кириб келди. - Мана сенинг тарбиянг... кўриб қўй! Бувисига сапчийдиган қиз ўстирдинг! Суф... -мен қолиб онамга ёпишди бувим. - Нега онамга бақирасиз? Сизни ёлғиз ташлаб кетмади. Ҳамма зуғумизга чидаб келди. Сиз унга раҳмат айтинг... – мен ҳам бўш келмадим. - Фотима, жим бўл! – бу гал онамнинг овози бир парда юқорилади. – Бор, хонангга... - Ойи... – кўзимда ёш тўлиб, онамга тикилдим. - Хонангга бор! Жаҳл билан хонадан чиқиб кетдим. Алам қиларди. Нега? Нима учун тақдир мен билан бундай ўйин ўйнаяпти? Бир куннинг ўзида ҳам шодлик, ҳам қайғуни ҳис қилдирди...

📚Сабрлигим. 30-қисм. МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА. #СабирлигимХикоя - Сен яна хотин қули биб олдингми?! - доимгидек ōғлини нафсониятига тегиб босим ōтказишга ҳаракат қилди Ҳалима ая - Шу қанжиқни ноғорасига ōйнаб мендан воз кечмоқчимисан?! - Энаа....қанақа воз кечиш? Шунчаки оиламни тикламоқчиман! - Боласини ōлганини бахона қилиб қутурди. Уйга ōрнашиб олди, энди сениям йōриғига юрғизаяпти! - Эна, ōлган битта Гулхаёни эмас мениям қизим эди! Даволатсам бōларди, ёки нафсимга қул бōлиб уларни совуқда қолдирмасам...ҳозир тирик бōларди!! Мен ōлдириб қōйдим қизимни! Мен... - Эе ōчирее ōзи ōладиган касал эди! - жеркиди Шахло - Сен аҳмоадан бошқа бōлганда ногиронлигини билибоқ ҳайдаб соларди. Сен аҳмоқ эса шунча вақт олиб ōтирдинг....бекорга болани кōпайтириб умрингни ōтказганинг қолди. - Нега вақти ōтаркан. Уканг ōқиган, иши уй жойи тайёр эркак! Машинасиям бор ана! Ҳозирам манаман деган қиз тегади! - Уфф эна, нима ҳоҳлайсиз ōзи биздан?! Қачонгача сизга қул бōлайлик! Ҳеч атрофингизга қарамайсизми, биз, сизни болаларингиз ҳаммамиз бахтсиз бōлаяпмиз! Ҳеч нега деб ōйламайсизми, атрофингизга қаранг ахир. Шароф акамни хотини ōлди, ōзи алкаш бу ёқда қизлари бōйи етган узатолмаяпти. - Нима Шохистани мен ōлдирибманми?! -Эна даволатишга пулимиз бор эди, бердирмадингизку! Уям майли Фурқат акамни қаранг. Малакни маракалари бахона келиб турди уйга. Лекин охирги марта қачон ōзингиздан хабар олгани келди?! - У хотин қули эди, энг бошидан хотини юриғига юрарди. - Эна қōйинг, гап талашиб қоламиз ҳозир. - Ҳаа Энанга тик қара, гап қайтар. Тōрт кунлик Хотинчангни сени туғиб боқиб катта қилган, ōқитиб ишли қилган энангдан устун қōй! - Эна мен майли ёмон эканман, муттахам эканман қолганларимизчи?! Наимани қаранг. Иккта эрга тегиб ҳам рōзғори тинчимади. Нега?! Чунки икки мартаям сиз аралашдингиз. Биринчисида гōё бу дунёда бир сизни қизингиз ōғил туққандек керилдингиз сизга қараб буям ҳаддидан ошди. Оқибати нима бōлди, кетига бир тебио ōғли билан қōшиб ҳайдашди. Иккинчисидачи?! Бип бинойидек одам эди ōз уйига ōз болаларини сиғдирмадиларинг. Охири буям ҳайдаб юборди. - Хаа энди билдим срни! Опангни эрдан қайтиб келгани малол келяпти сенга! Хотинчанг қайраганда а?! Мана бугун кирлариниям ювмабди! - Кирини ōзи ювса нима қилади эна? Энди шуям гапми, шу кир ювиш масаласига ҳам мен аралашайми?! - Келин бōлгандан кейин қиладида! - бақирди Шахло-Кун бōйи қиладиган нима иши бор! - Сизам келинсизку, сиз нимани қойил қилгансиз? Қайнонангизга қарамасангиз, овсинларингизни бирортаси билан гаплашмайсиз. Буларам майли ҳеч бōлмаса эрингизни ич кийимини ювмай Гулхаёга кōтариб келасиз! - Менам келинлигимда қанча хизмат қилардим... - Опааа бōладиган гапни гапиринг. Келинлигингизда Дилдора янгам, ундан кейин Мафтун, Шохиста янгамлар қилардику ишларингизни. Мана бу ёғига Гулхаё қилиб келяпти. - Сен ҳозир шу битта қанжиқ учун опаларингга қарши гапириб, мени кōнглимни оғритаётганингни биласанми?! Шу ногирон қанжиғинг ōлдию бошимга бало бōлди! - Эна!! Азизбек онасига уни худди биринчи марта кōраётгандек анқайиб қолди. Онаси ōзига ашаддий душманига қараб тургандек қарашидан тили айланмай қолди. Чуқур нафас олиб чиқардию энасига қаради - Гап шу эна...эрта биз кōчамиз. -Хоо энамни иссиқ совуғига ош овқатига ким қарайди, рōзғор нима бōлади?! - боббилади Наима. - Ôзим қиламан опа, ōзим! Шунча пайт сизларга ташлаб қōймадимку буёғигаям шундай бōлади! Ош овқатниям Гулхаё ҳар доимгидек қилаверади...эрта битта кир машина оп келаман. Азизбек онасига бир қарадию индамай уйига кириб кетди. ГУЛХАЁ эшик олдидан нари сурилиб ōғилларини бағрига олди. Бола бечоралар ҳам жанжалдан безиб қолишибди. Қōрқиб оналарига ёпишишди - Аяа дадам энди сизни урадими?! - деди Иброҳимжон мōлтираб. У йиғлаб юборишга тайёр эди. -Дада ёмон... - ҳиқилади Билолжон. Гулхаё ōғилларини қучди. Шу пайт Азизбек ичкарига кирди - Қани нималар қиляпсизлар? - деди ҳушчақчақ гапиришга уриниб. - Аямни урманг! - сапчиб кетди Иброҳимжон. - Аяа опош-йиғлаб юборди Билолжон. - Аямни урманг...ҳадеб аямни урганингизга Малак опам хафа бōлиб осмонга учиб кетди! Яна урсангиз бизам учиб кетамиз!! Азизбек тиз чōкиб болалари ва Гулхаёни қучоқлаб олди - Унақа эмас... Урмайман... -бōғиқ гапирди Азизбек - Кечиринглар мени... Гулхаё Азизбекни кōзидан ёш оқиб елкасига тушганини сезиб ғалати бōлиб кетди. Яқинда қабристонга борганида қоровул чол - Сенам эрингам ҳадеб келаверманглар. Йиғлаб майитни безовта қиляпсизлар! - деганди - Эрим ҳам келадими?! - Ҳа ҳар кум келади. Ишга кетишида ҳам қайтишида ҳам киради. Кеча қарасам йиғлаб кечирим сōраяпти. Алоҳни қадарига рози бōл, ҳадеб келиб йиғлаб болангни қийнама дедим. Лекин барибир келаверади... Гулхаё оғир нафас олиб Азизбекни ōзидан итарди - Нафасим сиқяпти... Азизбек Гулхаёни бироз бōшатди аммо қучоғидан қōйиб юбормади. Бироз шундай тургач болаларини бошини силади - Тез нарсаларингни йиғинглар. Янги уйга кōчамиз!! - Урреэ-қийқирди болалар! Гулхаё индамади. Болалар ōзларича кийимларини титишни бошлагач эридан сал сурилиб олдию кōзларига тик қаради - Янги уйга янгисига уйланмоқч эдингизку? -Мени хотиним борку бир ōзинг ōнта янгисига етасан! - Билмадим... Бази одамлар еб туриб ҳам ялагиси келадида! Азизбек кулиб юборди. - Сен анча ōзгардинг. Олдин она мушукча эдинг. Энди она шерсан. Сендан қōрқаманку, энди бошқага қарамайманда. -Бу гапни неча бор айтганингиз саноғини ōзингиз ҳам билмасангиз керак? - Энди шунчаки гап эмас! Энди қасам... Азизбек Гулхаёни қōлини маҳкам ушлади. Қаршилик қилсада бағрига босди. ҲАЛИМА ая қанча ох вох қилмасин Азизбек янги уйга болалари билан кōчиб ōтди. Эртаси куни эса дам куни бōлгани учун сал кечроқ уйғониб нонушта қилди. -Гулхаё кийин, болаларниям кийинтир бир айлантириб келаман. - Мени айланиб юришга тоқатим йōқ! - Сеники бōлмаса болаларники бор. Уларга вада қилиб қōйганман.... - Икки кундан кейин Малакни қирқи... - Биламан- деди ғалати бōлиб - Ҳам унга бозор қиламиз. Озроқ пулим бор кир машина олиб берсамми дегандим. Гулхаё индамади. Ташқарига чиқди. Қайнонасини уйларини йиғиштириб ҳовли супиришни бошлади. Лекин ишини охиригача битиролмади - Гулхаё ҳамма ёқни яхшилаб тозала-деди Ҳалима ая шошилиб келиб - Тинчликми? - Ха индин Малакни қирқику, шу куни менам тушдан кейин гапимни ōтгазиб юбораман. Барибир унгаям бунгаям бозорлик қиламизку. Эрталаб қирқ ōтса кейин гапимни кечгача ōтгазаверан. Гулхаё асабийлашиб супургини маҳкам сиқди. Бу аёл бунча ёмон бōлмаса. Неварасини қирқидан ҳам унимли фойдаланиб қолмоқчи... - Ҳа кейин қара, гапимда икки хил овқат қиламиз. Биринчисига... Шōрва қилсакмикан? Икинчисига манти қиламиз. Ҳа кейин напалион билан ҳалиги нимайдия... Шу медвидми медовикми деган пишириқ ҳам қил.... Гулхаё охиригача эшитишга чидолмади - Қилмайман ҳеч нарса! - деди бақириб-Ôзингизга ōхшаган нафси оч дугоналарингизни меҳмон қилишга мажбур эмасман! - Вой муни қаранглар. Жинни бōлиб қолибдику... - Хаа жинниман, аҳмоқман мен. Агар озгина ақлим бōлганда сизларга ōзимни хōрлатиб қōярмидим?! Боламни хор қилиб охири гōрга тиққунларингча қараб ōтирармидим ақлим бōлганда!! Азизбек онасини овозини эшитиб жахл билан Гулхаё томон келаётганди. Аммо уни охирги гапларини эшитиб жойида қотиб қолди... Гулхаё супургини ҳам отиб юбориб уйига югурди. Қōллари тинимсиз қалтираб болаларини олдига кирдию шошилиб кийинтира бошлади - Бōлинглар... Бōлақолинглар тезроқ... Болалар қувониб кетди - Дадам айланишга олиб борадими? Кеча ōзи айтганди!! Гулхаё қōллари титраб кейинтирар дамба дам эшикка қарарди - Менга қаранглар айланишга эмас...бувингларникига борамиз! Болалар бирдан мунғайиб қолди - Ая Гулнора ойим киргизмайдику...болалариям бизни уради, ōйинчоқ бермайди... Гулхаё нима деярини билмай қолди. Болагиналар шу ёшида шунча ташвиш. Эзилиб қолишибди...ҳадеб йōлда сарсон бōлиб безиб қолишибди. - Гунноя янгам уяди бижжи... Гулхаё чōккалаб ōтириб қолди - Оҳҳ нима қилай а нимақилай?! Онамни уйига сиғмайман, бу ерда яшолмайман. Болаларимни ташлаб кетолмайман... Ôзимни ōлдиролмайман ахир. Нима қилай? Бошимни қайси тошга урай?! - Мени кōксимга қōй бошингни! Гулхаё бир қалқиб кетди. Азизбек аста уни ёнига чōккалади - Биламан кōп гунох қилдим, кōп хато қилдим. Мени кечиришинг қийин, лекин менга яна бир марта имкон бер. Кōрасан болаларимга энг яхши дада сенга энг яхши эр бōламан... - Мен... Мен сиз билан ортиқ яшолмайман... - Бир марта, бир мартагина имкон бер. Ҳаммасини тōғрилайман... Гулхаё жим бōлиб қолди. Болалари ҳам мунғалиб бир четда ōтиришарди. Гулхаёни тōйиб йиғлагиси келди. Аммо доимгидек кōзидан бир томчи ҳам ёш чиқмади. Аввалари тинмай йиғларди, балки шунинг учун энди кōзёши келмаётгандир. Ахир озмас кōпмас нақд тōққиз йиллик ҳаёти ҳар кун кōз ёш билан ōтди.... Гулхаё тонга қадар мижжа қоқмади. Ôғиллари ва эрига термулиб ōтирди. Ич ичида шундай бир тōфон бор эдики... Гулхаё соатига қаради. Тонги беш. Аста ōрнидан туриб кийинди. Азизбекнинг чōнтагидан пул олди. Илк марта! Кейин эса яна болаларига қаради - Кечиринглар мени.... Гулхаё сассиз қадамлар билан чиқиб кетди.... - Демак ажримга бермоқчисиз шундайми?! -Ҳа... -Керакли хужжатларни олиб келдингизми? -Мен...нималар кераклигини билмадим... Арзизаларни расмийлаштирадиган қиз Гулхаёга бироз энса қотириб қаради - Ҳозир ёнингизда бирор хужжат борми?! -Аа... - Менга қаранг опа ҳозир ариза ёзишингиз учун бизга никох гувохномаси сиз ва эрингиз паспорти ва агар болангиз бор бōлса уни гувохномаси керак. Хōш шулар борми сизда, кейин тōланиши мажбурий бōлган Давлат божи ҳам бор...униям тōлайсиз. Гулхаё сумкасидан ҳар эхтимолга қарши деб олган болалар гувохномаси ва эрини паспорт нусхасини чиқарди - Мени...яқинда... Қизим ōлганди. Униям хужжати керакми? -Йōқ, у ҳақида судда оғизаки гапирсангиз етарли. Кейин қиз Гулхаёга бази саволларни бера бошлади -Қаерда яшайсиз? -..... қишлоғида. -Исм фамиляларни билдим, турмушингизга қанча бōлди? -Тōқиз йил... -Нега ажрашмоқчисиз? -Келишолмадик. -Хиёнат қиладими, урадими ёки ичувчими?! Бошқа оиласи борми, эрлик вазифаларини бажармаяптими ёки?! -Ҳаммаси... Қиз бироз Гулхаёга тикилиб қолди. Унинг аҳволи жуда абгорлигидан ōзича ачиниб ҳам қōйди. - Хōп ярашишнинг сира иложи йўқми? -Йōқ... -Болаларни кимда қолишини ҳоҳлайсиз, сизда ёки эрингизда? Агар сизда қолса қанча алимент олмоқчисиз? -Болалар менда бōлсин, алимент керакмас... - Хōп унда аризани расмийлаштираман. Гулхаё ҳамма расмиятчиликларни ҳал қилдию шалвираб қишлоқ томон йōл олди. - Келдингми Гулхаё?! Келиши билан қаршисидан Азизбек чиқди. Чамаси у ишга бормаган эди. Гулхаё жавоб бермади. Бу эса Азизбекдан олдин Ҳалима аянинг асабига тегди - Ана сенга айтгандимку сал индамасанг қутуриб кетади деб. Мана исботи! Ôзини жинниликка солиб худдо билади қайси ōйнашини тагидан чиқиб келяпти? Гап нишонга тегди. Азизбекни кōзи олайиб Гулхаёни билагидан чангаллади - Қайда эдинг шу пайтгача?! Гулхаё қōлини бир силтаб чиқариб олди - Ажримга ариза бериб келдим! Азизбек Гулхаёга тушунарсиз қаради. Чамаси у Гулхаёдан бундай жасорат кутмаганди. Ҳа уйғонганида йōқлигини сезганди жа бōлса уйига қочиб кетган деб ōйлаганди. Лекин ажрим... Бу иш, Гулхаёни бундай қилаолиши уммуман ҳаёлига келмаганди. Ҳозир ҳам Гулхаё Азизбекни янада лол қолдириб кōзларига тик қараб турар ва бу нигохларда заррача қōрқув йōқ эди. - Гулхаё... -Нега бундай қилдинг деманг...илтимос! - Озгина сабр қилсанг ҳаммасини тōғрилайман, ҳаммасини бошидан бошлаймиз дегандимку?! - Қōй шунга ялинасанми? - бақирди Ҳалима ая-ажрашса ундан нари, ōзи қутулолмай юргандим! - Эна аралашмай туринг! Азизбек яна Гулхаёга қаради. Айнидамда уни йōқотса юраги буткул хуввулаб қолишини қалбан хис этарди. Давоми бор.

📚Сабрлигим. 29-қисм. МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА. #СабирлигимХикоя Гулхаёнинг рангсиз ҳаёти ōз маромида давом этарди. У Малак тирик вақтларида кечаси билан уҳламай унга қараб ётгани учун ōрганиб қолганди. Аммо базан жуда толиққанидан қотиб уҳлашни ҳохлар аммо Малак сабаб уҳлолмасди. Мана энди у йōқ, унинг кечаси билан йиғлашини бахона қилиб ōрнини бōлак қилиб олган эри ҳам шу ерда... Фақат энди уҳлашга имкон бōла туриб Гулхаё уҳлолмаяпти. Базан уҳлайдию дарров чōчиб уйғонади. Малакни сув ичгиси келгандир ёки усти очилиб қолгандир деб хавотир билан ōрнидан туради кейин...кейин бирдан бōшашади. Ахир Малак йōқку бу оламда. Гулхаёни йиғлагиси келади. Бōғзигача тōлиб кōз ёши келадию лекин йиғлолмайди. Фақат хаво етмаётгандек нафаси сиқади. Бошида шундай нафаси сиққанда хушдан кетаётганди. Йōқ мана йигирма кун ōтиб ōзига кела бошлади. Энди нафаси сиқса ҳам хушини йōқотмайди. Туриб юз қōлини ювиб сув ичади. Кейин жойномоз солиб номоз ōқишга тушади. Узоқ вақт Малакни дуо қилади. Пичирлаб нималардир дейди. Базан эса тинмай ōзини айблаб яратгандан кечирим сōрайди - Ôзим айбдорман... Ôзим гунохкорман. Мен ōлдирдим Малагимни! Ахир яхши қарасам бōлардику. Қилмайман ишингни боламга қарайман десам бōлардику... Менга шунчалар ғанимат экан дийдорига тōйсам бōлардику... Гулхаё мана шундай қилиб тунларини ҳам кунларини ҳам бедор ōтказарди. Энди у аввалги қōрқоқ, касал қизи ва иккта ёш бола билан кōчада қолишидан қōрқиб ҳаммага бōйин эгадиган чōри Гулхаё эмасди. Гōё у Гулхаё ōлгану ōрнига худди у билан кōриниши бир хил бōлган бошқа биров келиб қолгандек эди. Янги Гулхаё айбсиз бōлса ҳам кечирим сōрайдиган, калтак еб ōласи бōлса ҳам миқ этмай яна туриб рōзғор ишларини қиладиган, ōзиникиюуйдагилар, болаларини кир чири камдек қайнопалар ва уларни уйидагиларни ҳам кирларини олиб келиб ювадиган Гулхаёга уммуман ōхшамасди. Албатта уни ōзгаргани жуда тез билинди. Малакни йиттиси ōтгандан кейин ҳамма тарқалгач Ҳалима ая одатдагидек Гулхаёни гап билан эзғилаш учун иккта қизи билан у ōтирган уйга кирди - Мана ҳамма кетди! - деди у кирганда ҳам ōрнидан турмай деворга тикилиб ōтирган келинига- сен моҳов энди анави кунлари ōзингни кōрсатганингга жавоб берасан... - Мохов деб ойнага қараб гапиряпсизми?! Ҳалима ая, қизлари Наима ва Шаходат ҳам бу гапдан бақа бōлиб қолишди. Ахир улар Гулхаёни доим шундай номлар билан чақиришган. Гулхаёни исми жуда расмий бōлиб фақат меҳмон келганда ишлатиларди ва Гулхаё ҳам уларнинг - Меров, мохов, қанжиқ, сув илон, нахс, мол... - ва яна бир дунё ҳақоратли гапларига ҳам қулоқ қоқиб жавоб қайтармасдида... - Ҳей ифлос сен нима деяпсан?! - биринчи бōлиб Наима ōзини йиғиб олди-Сен қанжиқни ҳозир тилингни суғуриб бир жойинга тиқаман... - Ôзингизни тилингиз билан истаган ишингизни қилинг. Қаерингизга тиқишингизга аралашмайман! - Иее сен жуда ōзингдан кетибсанку! - Шаходат бир силтаб Гулхаёни ōрнидан турғазди. Гулхаё ҳам шуни кутиб тургандек турасолиб унга икки шапалоқ солдида ташқарига итариб юборди. Изидан ҳали оғзи очилиб нима қиларини билмай қолган Наима ва Ҳалима аяни ҳам итариб туртиб чиқариб ташлади - Биттанг манашу уйга мендан сōроқсиз қадам қōйсанг...барингни болталаб ташлайман!! Эшик қарсиллаб ёпилганидан анқайиб қолган она болалар ōзига келди. - Вой ҳаромеей вой мараз!! Нима қилди?! Иккала қиз эшикка ёпишиб ҳезланганда Ҳалима ая уларни қайтарди - Тōхта икковингам, Азизбек келсин унга айтиб онасини кōрсатамиз! Ôзи ялиниб кечирим сōрайди. - Ҳали оёғимни ōпмасангми сен мараз!! Аммо Азизбек келиб ҳам аюханнос солган опаларию Гулхаёни обдон қарғаб лойга ботирган онасини ҳам индамай эшитсада - Ôзим ҳозир гаплашаман! - деган бōлсада Гулхаёга бир оғиз ҳам гапиролмади. Чунки Азизбек доим Гулхаёни онаси ва опаларию акаларига ōзини кōрсатиб қōйиш учун кейинчалик Гулхаё болаларига ōралашиб қолгач нафс учун Ойзодага илакишиб Гулхаёни қанча тахқирлаган бōлса ҳам ич ичидан хатто Гулхаёни ōзи ҳам билмайдиган қаттиқ бир куч билан яхши кōрарди Лекин у бу севгини кōрсатишни билмади. Йōқ ōзига қолса биларди лекин онасидан, опаларидан ōтолмади. Ва бора бора оилага ҳам Азизбек ҳеч қачон тугамайди деган севгига ҳам дарз кетди. Ҳозир ҳам онасининг дийдиёсини эшитиб бōлиб уйга кирганда Гулхаё бир четда ōйнаб ōтирган икки ōғлига термулиб Малак ётадиган тахтачани қучоқлаб ōтирарди. Азизбекнинг юраги зирқиради. Азизбек аввалари Гулхаёни қанча урса ҳам ит эшитса тери ташлайдиган ҳақоратлар, сōкишлар айтиб камситса ҳам Гулхаё унга нафрат билан қарамасди. Бир икки оғиз яхши гап айтса ёки болаларига бирор ширинлик олиб келса яна яшнаб кетаверарди. Лекин... Малак ōлган кунда у қизига қōшиб хотинини йōқотганини хис этди. Чунки ōша куни Азизбек Гулхаёни кōзларида ҳеч қачон кōрмаган чуқур бир нафратни кōрди. Бу қараш шу қайдар оғриқли эдики Азизбек ҳозир ҳам кōз олдига келтирса сесканиб кетади. - Нима мени урмоқчимисиз?! Азизбек Гулхаёни ōзига бегона нигох билан қараб турганини кōриб ғалати бōлиб кетди - Бу.. Бу нима деганинг? -Ҳар ҳолда бу уйга мени ва болаларимни хōрлашдан бошқа мақсадда кирмай қōйгандингизку... Азизбек ōғилларига қаради. Улар ōйин ōйнашдан аллақачон тōхтаб бир бирини пинжига кириб олган ва дадаларига қōрқув билан қараб туришарди. - Мен... Мен сизлар билан ётаман дегани киргандим... Гулхаё эшитган гапини тушунмай эрига қаради. Йōқ Азизбек мазахлаётганга ōхшамасди. - Дада...ростан биз билан уҳлайсизми? - қōрқа писса сōради Иброҳимжон. - Ҳа болам, кел ōзимга!! Гулхаё бир дам иккиланиб кейин дадаларини қучоғига югурган ōғилларига қараб ортиқча гапиролмади. Индамай гилам устига ōғиллари ва эрига жой солди. Ôзи эса индамай ётоққа чиқиб ōзини буткул кōрпага ōраб олди. - Аянг жуда эртачу уҳлар эканку! - ōзича ҳазил қилиб кулди Азизбек. Аммо ōғилларини гапидан қотиб қолди - Аям умуман уҳламайди. Малак опам осмонга учмасдан олдин иккови кечаси билан гаплашиб чиқарди. Аям опамга дуо ёдлатарди, масаж қиларди. - Ёзишни уйгатайди-мақтангандек кōзини сузди Билолжон - Опам уҳамайдику шунга эйталабгача дайс қилайди! Азизбекнинг бōғзига аламли бир нарса тиқилиб қолди. Малак агар тирик бōлганда, агар соғлом бōлганда қандай қиз бōлардия. Қанчалар ақлли эди шу холида ҳам... Мана шу воқеадан бери Азизбек Гулхаё нима қилса ҳам опалари ёки онаси қанча қайраса ҳам унга ҳеч нарса демай қōйди. Имкон қадар кōнглига қарашга, онаси билан муроса қилдиришга ҳаракат қилди. Аммо бу нари бери йигирма кунгача давом этди. Ва мана бугун ҳақиқий катта жанжал бōлди. Гулхаё овқат қилиб қōйиб ташқарига чиқди. Ôчоқ бошида бир дунё кир уйилиб ётарди. Сув иситадиган қозонни сувга тōлдириб тагига ōт ёқдида кирларни саралай бошлади. Аввал сочиқлар ва дастурхонларни кейин ōзи ва болаларини кийимларини ажратиб олди. Бироз иккиланиб Азизбекни ҳам кийимлари ва пайпоқларини ажратди. Азизбек эрталаб тоза ички кийим ва тоза пайпоқ тополмай дōкондан олиб келиб кийиб кетганди. Лекин онаси қанча жавраса ҳам Гулхаёга оғир гапирмай индамай ишга кетганди. Иккиланиб иккиланиб униям кийимларини олиб Сув исигандан кейин бир бошидан ювишга тутинди. Чамаси икки соатда ювиб бōлиб туриб кетаётганди. Олдига буғча кōтарган Шахло келиб қолди - Гулхаё яхшимисан? - Ассалому алайкум, келинг опа. -Ҳа ōзинга кепқопсанда, яхши... Ма кирларимни оп келдим. Шуларни ювгин, ҳали уйда яна икки бухча бор. Кōтариб келгани эриндим эрта Замира билан оп келасанда... - Қōлингиз синганми?! -А?! -Қōлингиз синганми ёки ногиронмисиз деяпман?! - Вой, вой сени тилинг чиқиб қоптими, ҳозир сени шу тилингни... - Бунча тилимга осилдинглар а?! Менга қаранг мен сизни чōрингиз эмасман. Ана қозон ана тоғора хатто совун ҳам бор. Сув иситиб ōзингиз ювинг кирингизни! - Хоо жуда баланддасанку ҳозир жойинга соламан сен мегажинни!. - Мегажин деб ōзингизни ёки анави туғмас қизларингизни айтасиз мени эмас! Шахлонинг юзи бōзариб кетди. Чунки унинг иккинчи қизи ҳам турмушга чиққанига икки йил бōлди. На катта қизида на кичкинасида бола бōлмаяпти. Уларни боласи бōлмаётгани учун келин қилсаму улар туғса қизларим куяди деб аллақачон вақти соати етган ōғилларини уйлантирмаётганди. Ôзи ōлгудек ялқов бōлгани учун ҳōкиздек ōғилларини ва эрини кийимларини олиб келиб Гулҳаёга ювдирарди. Аммо Гулхаё бугун портлади. - Сен...сен мени қизларимни гапирма ифлос. Олдин мендек қилиб соппа соғ қилиб қиз туғиб катта қил, уларни оқлик билан эрга бер кейин гапирасан! - Соппа соғ туғган қизимга кун кōрсатмай ногирон қилиб гōрга тиқдингларку яна нима ҳохлайсизлар?! - Гулхаё ōзингни йиғиб ол. Мен билан тōғри гаплаш! - Истасангиз умуман гаплашмайман. Қисқаси ана онангиз ва синглингизни кирлари. Қōшимча жиянларингизники ҳам. Олингда сасиғини ōзингиз ҳидлаб ҳидлаб ювинг!! Гулхаё болаларига овқат сузиб уйига кириб кетди. Шахло ōзига келолмай роса ховлини бошига кōтариб бақириб қарғаниб юрди. Онаси билан синглиси ҳам қōшилиб гап баттар катталашди. Улар мōмин қобил хизматкорларини бирдан тили чиқиб қутуриб кетганини ҳазм қилолмаётганди. Гулхаё болаларига овқат бераман дегани билан қōли қалтираб нафаси сиқавериб Билолжонга бир қошиқ ҳам едиролмади. Онасини кузатиб турган бечора болалар аста косаларини ōзларини олдига олишди - Сиз ётинг ая. Укамга ōзим қарайман! Гулхаё бош силкиб аста дастурхон ёнига чōзилди. Билолжон мана икки ёшни тōлдирди. Иброҳимжон беш ёшда аммо боғчага боришмайди. - Ортиқча чиқим қилмай болаларинга ōзинг қара! - деганди Ҳалима ая бир гал боғчага берайлик деб айтганда. Гулхаё бироз ōйланиб туриб қōлига Элёр икки уч кун аввал - Бирон муаммо бōлса ёки жанжал қилишса мени чақирасан! - деб берган телифонини олди. Вазира боғчада ишларди, уни рақамини терди. Қисқа саломлашиб дарров мақсадига ōтди - Менга қара опа, шу боғчангларда бōш жой йōқмикан? -Нима қиласан ишламоқчимисан?! - Йōқ...болаларимни боғчага бермоқчиман! Вазира иккиланиб қолди. Боғчадаку жой бор. Лекин Ҳалима ая кōнармикан... - Жой боруу..қайнонанг индамайдими? -Ундан сōраб ōтирмайман. Болалар меники нима қилишни ōзим биламан. Вазира синглисини гапларидан бироз чōчиб ичида тинчлик бōлсинда деб қōйди. - Майли эртага Мудир билан гаплашаман. Кейин сенга айтаман. - Майли эртагача... Гулхаё телифонини ōчирди. Шу пайт ташқаридан Азизбекни овози эшитилди. Совуқда ҳам ичи ёнганига чидолмай ташқарига ōтириб олган опалари ва онаси билан саломлашди. Гулхаё болаларига жим ишорасини қилиб ташқарига қулоқ тутди. Шахло актрисалик қилиб дарров ув тортиб йиғлаб юборди - Нима бōлди опа?! - Вой шōргинам қурсин.... Дадамдан кейин бу ҳовли ōзи бизга тор келиб қолганди. Энди аста аста сиғмай ҳам қоляпмиз, энагинам ōтиб кетса бу кōчаларданам ōтолмаймиз чоғи.... - Уфф опа ōзи чарчаб келяпман. Мингта ташвишим бор. Тушунтириб гапирсангиз гапиринг бōлмаса... - Ҳаа нега опанга жариллаяпсан?! - зарда қилди Ҳалима ая. - Хōп унда дардини айцинда?! - Бунга бақирмай бор хотинингдан сōра нима номақул еганини!! Гулхаёнинг қулоғи динг бōлиб эшикка тиралди. Гулхаё ҳозир ич ичидан биринчи марта Азизбек келиб калтаклашини иложи бōлса қувиб чиқаришини ҳоҳлаётганди. Чунки у кетмоқчи. Шунинг учун ҳаммага хатто Азизбекга ҳам яхши муомала қилмай, уй ишларини ҳам қилмай қōйганди. Зулхумор опа Малак ōлгандан икки кун ōтиб кетмоқчи бōлган қизини қайтариб шундай деганди - Биттаси ōлган бōлса ҳам иккта боланг тирик. Аҳмоқдек шунча машақат билан емай ичмай қилган уйингни буларга ташлаб кетасанми. Боларингни насибаси бу уй! - Менга бу уй керакмас, барибир ажрашаман! Сизни уйингизга сиғмасам майли кōчада яшайман. Чунки энди Малак йōқ. Кōчада қолсак қийналади ёки касал бōлса даволатолмайман деб ōйлаб сиқиладиган қизим йōқ энди! - Хōп... Майли ажрашасан уйга олиб кетаман! - Турсунбой ака Гулхаёга эзилиб қаради-Лекин аввал яна бир марта яшаб кōрасан. Азизни ҳам бола йōқотиб кōзи очилди. Агар Малакни қирқи ōтиб ҳам кетаман десанг, булар одам бōлмаса ҳеч кимга қарамай олиб кетаман. Лекин яна бир марта ҳаракат қилиб кōр...иккта ōғлингни ōйла! Гулхаё ōша куни хōп деб уйда қолди. Аммо бу уни таслим бōлгани эмасди. Аксинча у шу кундан бошлаб жанг қилишга киришганди. Ҳозир ҳам Азизбекни уйга бостириб келиб уни дōпослашини кутаётган бир вақтда хаёллари буткул пуч бōлиб чиқди. Азизбек - Опа қанча келсангиз келаверинг. Наима ҳам болалари ҳам қанча истаса шунча яшайди. Ҳеч ким аралашолмайди. Чунки бу уй отамни уйи. Лекин-Азизбек Ҳовли тōридан ōзи кōтарган уйни кōрсатди - Бу уй меники. Ва эртага ōша уйга болаларим билан кōчиб ōтамиз! - Эее бизчи?! -Сиз шу ерда Наима билан яшайсиз. Узоққа кетаётганим йōқку орамиз нари бери ōн қадам чиқади... Давоми бор.

📚Сабрлигим. 28-қисм. МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА. #СабирлигимХикоя Гулхаё ҳадеб дод солавергач хамширалар уч тōрттаси базōр ушлаб туриб тинчлантирувчи қилишди. Фурқат эса барча хужжатларни тōғрилаб тахт қилишди. Малак аввалдан шифохонада оғир ва давоси йōқ касаллар рōйхатида бōлгани ва ōлими олдидан ҳам кейин ҳам шифохонага олиб келингани учун анчайин хужжат бозлик бōлди. Айниқса шифокорлар - Онаси бу аҳволда бōлса ҳеч бōлмаса отаси келиб даъвойим йōқ деб ёзиб берсин!-деб туриб олишгач Фурқат ноилож Азизбекга қōнғироқ қилди. Хōш бу вақтда Азизбек нима қилаётганди?! - Энаа, эна деяпман!! -Ҳаа - малоланиб чиқиб келди Ҳалима ая - нима дейсан? - Эна, Гулхаёни у дедингиз бу дедидингиз кун бермадингиз. Мана сиз топган келинингиз нима қилганини кōринг?! Азизбек онасига икки учта қилиб тахланган банк қоғозларини берди. Ҳалима ая ҳеч балога тушунмади - Нима бу, ҳой боласи тушмагур тушунтириб гапир?! - Уфф анави Ойзода қанжиқ мени номимга киридет олиб ōйнаши билан Туркияга суриб юборибди. Манжалақи!! - Ие сени номинга қандай олади? Азизбек асл ҳақиқатни айтмади. Яни - Жоним, мени севсангиз шунга рози бōлинг. Кафил бōлсангиз бōлди киридетни ōзим тōлайман, жонииим! - деб сузилганига эриб киридетни ōз номига олиб юборганини, яна оз мунча пулмас нақд эллик милён олганини айтмади. У ҳам онасига ōхшаб ōз айбини бировларга ағдаришни яхши кōрарди. Ҳозир ҳам ōзим аҳмоқлигим сабаб шундай бōлди дейиш ōрнига сиз топган келин деб онасини юзига солди! - Билмайман у мегажин қандай қилганини. Ифлос, доим ёнида ōралашадиган ҳезалакни курсдошим, хамкасбим дерди. Асли ōйнаши экан ҳаромини, қочиб кетибди шу билан! Оғзини йиғломай тинмай сōкинарди Азизбек - Иее, вой ōлмасам-ёқасини ушлади Ҳалима ая. - Ҳозир уйига излаб борсам янгаси чиқиб у қачон эди ōша бола билан никохдан ōтгани бугун туркияга кетди дейди! Азизбек асабийлашиб ер тепинди. Ҳалима ая бошини ушлади - Унга таққан шунча тиллаларимчи?! Ҳаа Ҳалима ая Гулхаёни алдаб тортиб олишган иккта тиладан ташқар бой дугонасига ōзимни кōрсатаман деб яна учта тилла занжир, иккта узук ҳам таққанди. Мол аччиғи жон аччиғи деб қон босими ошиб кетди. Бу ёқда Азизбек хуноб бōлиб сōкинди Бу акам ҳам нима дейди а бунча. Ôн марта телифон қилди ōзиймам.... Кейин бōғриқиб телифонни кōтарди - Хаа ака нима дейсиз?! - Қай гōрдасан нодон бола?! - Уфф уйдаман... - Малак ōлиб қолди! Кел тез тез балинтсага. - Нима.... Азизбек Малакни олиб шифохонадан қайтар экан кōз ёшларини тиёлмасди. Ахир Малак илк мухабатининг илк меваси эди...кōз олдидан Малакни чақалоқлик даври, тахтачада абгор ётган бōлса ҳам Азизбекни кōриб жилмайишлари, илк бор дада деб унга қōлчаларини узатгани ōтарди. Кейин эса... Кейин сōнги пайтлар Азизбекдан қōрқиб қолганлари, у бақиришни бошласа даров қулоқчаларини ёпиб ōзини уҳлаганга солишлари ва ōзи бир ахволда бōлса ҳам аясини чақириб йиғлаётган укаларини овутиши ōтди. Азизбек хаво етмай чуқур чуқур нафас олди. Фурқат кōзидан қатор ёшлари сизиб кетаётган укасига қараб бош чайқади - Нодон болая... Онамни йōриғига юриб нималар қилмадингаа!! Гулхаё Азизбекни машинасига минмай дадаси билан кетарди. Ҳар замонда оғир оғир нафас олишини айтмаса буткул жимиб қолган хатто кōзидан бир томчи ёш ҳам чиқмасди. Уйга келишганда аллақачон яқинлар йиғилган ҳамма ōзидан билиб зиппилаб керакли ишларни қиларди. Маҳалла имоми келиб бош чайқади - Анча кеч бōлиб қолди, ҳозир майитни чиқариб бōлмайди! - кейин ҳалиям Малакни бағрига босиб ōтирган Гулхаёга қаради - Келин қизимиз нечи ёшда? -Саккиз... - Ҳаа... Унда ҳали балоғатга етмабди. Шунинг учун ортиқча бидат маросимлар қилманглар, кичикроқ жаноза бōлса етарли! Ҳамма хōп хōп деб мақуллагач имом жаноза соатини белгилади - Бомдоддан кейин чиқарамиз! Гулхаё имом кетгандан сōнг Малакни кōтариб ōз уйига кирди. Асли бу ерда қолдирмоқчи эмасди. Шифохонадаёқ дадаси билан олиб кетмоқчи эди аммо Фурқат кōнмади - Гулхаёжон, ҳозир менга эрингни акаси деб эмас ōзингни акангдек қара. Болани сарсон қилма, у...охирги манзилга ōз уйидан чиқиши керак! Гулхаё Малакни ётқизиб аста ташқарига чиқди. Асли тиллаларига ва йōқ жойдан бōйинларига илинган киридетни ōйлаб қон босими ошган Ҳалима ая бошини боғлаб олиб йиғлаб оҳ тортиб ичкарига кирмоқчи эди. Аммо Гулхаё эшикни ёпиб уни нари итарди - Илтимос...ҳеч бōлмаса энди қизимни тинч қōйинг! Гулхаёнинг овози паст аммо жуда қатъий эди. Қарашларидан Ҳалима ая ҳам бир сесканди. Энди жавоб бермоқчи эди Фурқат бир четга тортди - Эна агар ростдан бизни болам десангиз, ростдан Малак учун куяётган бōлсангиз Гулхаёни ҳозир тинч қōйинг. У ҳозир матонат билан тургандек кōринсада аслида ичидан нураяпти... Гулхаё икки ōғлини қōйнига олиб ōтирган онасига яқин келди. Зулхумор опа ōрнидан туриб - Вой болам, пешонагинанг қурсин... - деб увиллаб қучоқ очганига ҳам қарамай эгилиб ōғилларини пешонасидан ōпди - Бугун мен Малак... опанг билан уҳлайман. Сизлар Замира опанг билан ётинглар. Гулхаё яна ҳеч кимга қарамай Малак ётган уйга кириб ичкаридан илгагини ōтгазди. Хиссиз холда ōтириб деворга суяниб Малакга термулди. Кейин яқиндагина теливизорда эшитган қōшиғини ҳиргойи қилди. Бу қōшиқ узатилаётган қизга онаси томонидан айтилганди. Гулхаё эса... У эртага қора тупроққа топширадиган қизига атаб айтди. -Ой боргин қизим.... Омон бор қизим. Ойдек бахтинг топгин сен қизииим.... Энди узилиб ёвуз дунёодан.... Жанатларга шошгин сен ... Қизииим!! Гулхаё қизини бағрига босиб тонг оттирди. Неча бор эшикни онаси, эри хатто овсинлари тақиллатди. Лекин очмади. У на эрини на қайнонаси ва онасини уммуман бу ердаги... бу дунёдаги ҳеч кимни кōришни, уларни тил учида айтадиган ҳамдардликларию ҳозир Гулхаёга оғирлик қиладиган насихатларини ҳам эшитишни истамасди. Гулхаё ювғич аёл келгач эшикни очди. Малакга қōл узатган ҳеч кимга бермай ювиш учун ҳозирлик кōрилган уйга киритди. Гулхаё гōё хиссиз тошга айланиб қолган, ғассол аёл нима деса шуни қилар хатто овоз ҳам чиқармасди. Фақат Малакни эркаклар қуршовида эри кōтариб кетаётганини кузатиб туриб пичирлади - Ҳадемай ортингдан бораман қизим... Онанг сен йōқ дунёда кōп қололмайди! Кейин Гулхаё йиқилди. Ҳамма ҳар томондан ёприлиб Гулхаёга ёпишди. Санобар ва Вазира шартта кōтариб ичкарига олишдию эшикни ёпиб олиб хатто оналарини ҳам киргазишмади. Ташқарида тазия билдириш учун келганлар бир бирига лаб буриб пичирлашди - Ôлган боласи ногирон эканку, нимасига бунча куяди?! - энса қотирди кимдир. - Куйгани йōқку, томоша қōйяптида! Ôтирувдику шу пайтгача бōзрайиб? - Шуни айтинг ақалли болам ёш кетди деб кōзидан бир қатра ёш чиқмадия... - Касал одам кимгаям ёқарди. Ôзи туғулгандан ногирон бōлган экан. Қараш ҳам жонига текан бōлса ōлганига шукур қилгандурда?! - Хушидан кетганига бало бор эканми энди... - Бу ҳам бир ōзини бечора кōрсатишда. Шундай пичир пичир гапларни адоғи кōринмасди. Ҳамма Гулхаёни ҳар хил тушуниб турлича айбловлар қōйиб ōтирарди. Имом ортиқча маросимлар қилманглар деб тайинлашига қарамай уч кунгача келди кетди бōлиб узоқ яқин қариндошлар кōнгил сōраб келибтурди. Ва уларнинг асосий мавзуси раҳматли Малакни дуо қилиб ōтириш эмас балки у ōлгандан буён деворга ōхшаб қотиб қолган на гапирадиган на йиғламайдиган хатто туриб бирор иш қилмаётган Гулхаё эди. Ҳалиямки Дилдора, Шохистани қизлари ва Мафтуна бор экан. Улар ҳамма нарсани жой жойига қōйиб ōтиришди. Гулхаё эса хамон жим эди. Опаларига ҳам бирор оғиз сōз айтмас гōё мурдадек тек қотганди. Базан бир нуқтага тикилиб соатлаб ōтирар хатто ёнига йиғлаб келган болаларини ҳам сезмасди. Секин секин болалар ҳам онаси қарамаганига кōникиб Дилзодалар билан овуниб кетарди. Гулхаё учунчи куни қайнонаси отинойи чақириб мавлут қилганда ноилож ташқарига чиқди. Кōнгил сōраганларга номигагина бош силкиб ōтирди. Гулхаёни хатто нафас олишини ҳам оғирлаштираётган мавлут ҳам тугагандан кейин Гулхаё яна бироз ōтириб уйига кирмоқчи эди. Аммо қайнонасини қариндош аёлларга айтаётган гапини эшитиб тōхтаб қолди - Эее шу кунларам бормиди бошимизда-ҳасрат қилди Ҳалима ая- уч кундан буён ōзимга келолмайман. Малагимга жуда боғланиб қолгандим. Ҳа Гулхаё ташқарида иш пиш қилса ōзим қараб ōтирардимда. Мана энди... Ичим тōкилиб кетяптияа болагинамни ōйлаб-увиллади Ҳалима ая. - Ҳаа янга ōзингизга бунча олманг. Жаннатдан жой берсин илойим-Гулхаё бу овозни таниди. Ҳалима аяга энг бошиданоқ ōша Ойзодани тафсия қилган қōшни хотин. - Лекин мавлутни зōр қилдингиз! - гапида давом этди аёл. - Ҳаа - қаддини кōтариб ōтирди Ҳалима ая - энди пул кетсаям боламни обруси бōлсин дедимда. - Ҳали бу яқин орада ҳеч ким сиздай мавлут қилгани йōқ. Мана қишлоқдаям нечта бола ōлган жанозага бордим. Вой товба дейман уларга қараб. Ҳаммаси имомни гапини бахона қилиб ис чироқни қисқа қилади. - Мен ҳали катта қилиб қирқ бериб ош тарқатмоқчиман! Иккта қōчқор сōйдираман. - Вой бугунам озмунча қилмадингиз янгаа - Ҳада Отин ойига бир кōйлаклик веллур мато билан иккта қиммат шарф қōйдим. Қолган аёлларга бир кōйлак лозимлик нозалин тарқатдим, хизматда юрганларга рōмол бердим... - Нима шунча қилган бидъатларингиз қизимни қайтариб олиб келадими?! - ортиқ эшитиб туролмаган Гулхаё қайнонасига қараб қичқирди-Боламни бошини еб бōлдингизку, энди ортидан сочган латта луттангиз нима қилиб беролади?! - Ôчир!! Жириллаб томоша қōйма... - Аслида томошани сиз қōйяпсиз! Ôлгунича юзига ҳам қарамагандингизку қизимни энди азиз бōлиб қолдими?! - Ол буни ичкарига Санобар! Томи кетибди буни... - Вой қōйинг келин. Қайнонаям бир она хурматини қилинг-қōшни аёл гапга аралашмоқчи бōлди. Аммо доим индамай бōйин қисиб ōтирадиган Гулхаё бугал ҳеч кимга қулоқ солмади - Менга ақл ōргатманг! Қачон топган Ойзодангиз бу уйга келса ōшанда келиб ақлчилик қиласиз!! - Вой ōлмасам жинними бу?! - Юр Гулхаё уйга кирайлик... - Билиб қōйинг қизимни уволи тутади сизни бир кун! Токи Малакдек бировнинг қōлига мухтож бōлиб соатлаб ахлатингизга ботиб ётмасангиз рози эмасман!! - Эе ōли мол, каттани хурматини билмаган бетарбия! - чийиллади Ҳалима ая-Неварамни юз хотири сенга чидаяпман лекин билиб қōй. Малакни қирқи чиқиши билан итдек дōпослаб кōчага ҳайдатмасам одам эмасман!! - Сиз шундоғам одам эмассиз! Одам дегани болам тинч бōлсин, бола чақали бōлиб ōзидан тинсин дейди. Сизга ōхшаб фолма фол чопиб тинч ҳаётини ҳаром қилмайди!! Хотинини устига хотин топиб, битта неварасини бошини емайди... Бекоргаям Фурқат акамни ōғли ōлмади, унгаям сизни касрингиз урган... - Ол буни Санобар, ҳозир уриб ōлдираман йōқса... - Юр Гулхаё, бōлди қил!! Санобар аммалаб Гулхаёни уйга олиб кирди. Гулхаё бир икки чуқур нафас олдию яна хушини йōқотди. Бу пайтда эса Ҳалима ая ōзига ōхшаганларни йиғиб олиб Гулхаёни у гōрдан олиб бу гōрга соларди... Давоми бор

📚Йигит сўзи. 6-қисм. Муаллтф: Мафтуна Абдуллаева. #ЙигитСўзиХикоя Ўғрилик режаси. Қишлоқда Оғабекнинг қулоғига нохуш гап-сўзлар чалинди. Эмишки, Нурмалакни бошқа бировга узатишмоқчи. Бу хабар Оғабекнинг қонини қайнатиб юборди: "Ахир у менинг қонуний хотиним-ку! Қандай қилиб уни бошқага бериб юборишади?" — деб ғазабланди у. Шундан сўнг у анчадан бери хаёлида пишитиб юрган режасини амалга оширишга қатъий қарор қилди. У Нурмалакни бу ерлардан олиб чиқиб кетиш энг тўғри йўл эканига ишонди. 🪷🪷🪷 Бу орада Асадбек фотиҳани зўрға сақлаб турарди. Унинг ота-онаси, ҳатто бутун маҳалла Марям билан боғлиқ бўлган воқеаларга ишониб бўлган эди. Омина буви бориб уларга насиҳат қилиб, тушунтиргач, қизнинг ота-онаси фақат оила обрўсини ўйлаб, фотиҳани бузмасликка рози бўлишди. Бироқ бу гаплар Омина бувининг кўнглини ранжитди, чунки улар Асадбекни айбдор деб билишар ва қизларини худди Асадбекка "паст кетиб" бераётгандек тутишарди. Асадбек бувисининг хафа бўлганини кўриб, ҳазил билан кўнглини кўтармоқчи бўлди: - Буви, хафа бўлманг, ҳали келин бўлиб келсин, эгилтириб~эгилтириб салом солдириб аламингиздан чиқасиз,- деди у. - Йўқ, ўғлим, хафа эмасман. Фақат шу қизни сен тараф бўлмаганига бир оз иккиландим. Ота-онаси уни жуда эрка ўстирган экан,- деди Омина буви набирасига меҳр билан қараб. - Буви, ахир улар мени сизчалик билмайди. Сиз у мени битта қарашимдан тушуниб, ичимдагини уқиб оладиган,- Асадбек бувисини юзидан ўпиб қўйди. 🪷🪷🪷 Оғабек ўз режасини тузиб бўлганди. У Нуралакни пойтахтга олиб кетиб, у ерда ишлаб, бир оз муддат туришга қарор қилди. Ҳеч йўқ 2~3 ой туриб қайтиб келишади. Унинг фикрича, агар улар бирга яшаб кетишса, вақт ўтиб қишлоқдаги гап-сўзлар ҳам босилади. Бироқ битта муаммо бор эди: Нурмалакни қандай қилиб қишлоқдан олиб чиқиб кетиш мумкин? Бу масалада Оғабекка Нурмалакнинг дугонаси — қўшни қиз ёрдам берадиган бўлди. Дугонаси аввалига иккиланди, лекин Оғабекнинг "Нурмалак менинг хотиним, уни бахтли қиламан" деган сўзларига ишониб, ёрдам беришга рози бўлди. Тўйдан икки ой ўтди. Ҳамони кўчага чиқмаган Нурмалакнинг ота-онаси қизнинг руҳиятини кўтариш учун уни мажбурлаб бўлса-да, қариндошлариникига тўйга тўйига олиб боришди. Дугонаси дарҳол Оғабекка хабар берди: "Бугун тўйда бўламиз" " Имконини қилиб Малакни четга чиқариб менга ҳабар беринг" "Ҳўп" Қизни Оғабекни режасидан ҳабари йўқ, шунчаки гаплашиб олишади деб ўйлади. Тўй авжига чиққан пайтда дугонаси Нурмалакни четга тортди: - Юр, қўшнининг уйига ҳожатга кириб чиқайлик, ,- деди у. Нурмалак истамайгина унинг ортидан эргашди. Улар кичик йўлакчадан ўтиб бораётганда, тўсатдан қаршиларидан Оғабек чиқиб қолди. Малак уни кўриб, қўрқув ва ҳайрат билан дугонасига қаради. - Узр, почча билан озгина гаплашиб ол. Сенда гапи бор экан,- деди-ю, дугонаси тезгина қочиб кетди. Бу жой тўйхонадан чапроқ бўлгани учун Оғабек шу ерни танлаганди. - Мен билан юр, бир оғиз гапим бор,- Оғабек қизни яна ҳам кўздан пана қилиш учун баҳона тўқиди. Нурмалак нима дейишини билмай, ерга қараб турарди. Аммо йигитни изидан секин одимлади. У Оғабекнинг нима дейишини ўйлаб карахт бўлиб кетаётган бир пайтда, Оғабек кутилмаганда унинг ортига ўтиб, оғзини маҳкам ёпди ва уни ёнига келиб қолган машиналари ичига тиқди. 🪷🪷🪷 Асадбек Диёра билан ўзаро муносабатларида қандайдир совуқлик юз берганини сезиб турарди. Лекин айб ўзи томонидан ўтгани учун қизга қаттиқ гапиришдан ўзини тийиб юрарди. Бувисини ҳам ҳафа қилиб юборишгани алами ичида қолиб кетди. Лекин начора вазият Асадбекка қарши ишлади... -Асадбек,- якшанба бўлгани учун хонасида шифтга термулиб ётган йигит бувасининг чақириғидан эриниб турарди. - Ҳовв, бува ,- деди у ташқарига чиқиб. - Номозшомда ухлаяпсанми? — Йўғ-эй, шундай ётгандим. - Бор, даладан қўйларимдан хабар олиб кел. Сотим амакинг энди подани қайтарсамми деётганмиш. Бор, қачон қайтарар экан, қўйлар қай аҳволда кўриб кел. Асадбек анчадан бери ўқиб, ишлаб, чорвадан анчагина узоқлашган бўлса-да, буваси даладан ҳабар олгани юборса "жон" деб дарҳол отланарди. - Ҳўп бўлади,- деб ҳозир ҳам йўлга тушди. Машинасини далага юрилиб йўл четида қолдирди. Дала бошланган йўлдан, қўйлар кундузи тиқиб қўйиладиган сим тўрли усти очиб "қўйхона" томон йўл олди. Дала темир йўл тагидан бошланади. Кичкиналик пайтлари поезд ҳақида ҳар хил қўрқинчли воқеаларни айтиб, бир-бирларини қўрқитишларини эслаб, кулиб қўйди. Баъзан охири кўринмайдиган, судраб кетаётган поезд вагонларини санаб, кимники аниқ чиққани ҳақида баҳслашиб, уришиб кетай дейишарди. Асадбек қўлини чўнтагига тиқиб, ўша кунларни эслаб, ажиб соғинчни ҳис қилиб келаётган бир пайт, ғўзалар орасидан бир қизми, аёлми югуриб чиқиб, темир йўлнинг устига чиқди. Асадбек ҳаёли бўлиниб ҳайрон бўлиб қараб қолди. Узоқдан поезднинг тутуни кўриниб келарди. "Қизиқ, бу қиз нима қилмоқчи?" Асадбек ҳаёлига нохуш фикрлар келди. У одамлар мингйиллик чинор деб атайдиган тут тагида ўтирарди. Қиз унга орқа ўгириб, поезд келаётган томонга қараб тургани учун кўринмасди. Бир пайт у Асадбекни гумонларини тасдиқлаб, поездйўл устига ётиб олди. "Жин урсин, аҳмоқми?!" Асадбекнинг хаёли қочиб кетди. Бу вақтда поезд ғувиллаб, яқинлашиб келарди. Темирйўлни дала сатҳидан баланд қилиб унга кўтарилиш шағал билан қопланган. Асадбек катта~катта қадамлар билан темир йўл устига кўтарилиб, қизнинг ёнига келди. - Қани тур, аҳмоқ қиз! Кутилмаган одамга қиз ялт этиб қаради. Шу он иккиси ҳам бир-бирини таниб, кўзларига тикилиб қолишди. Бу қиз Марям эди. -Менинг билан ишингиз бўлмасин,- деди Марям. Поезд овозидан унинг овози эшитилиши учун баланд овозда. - Бекор айтибсан! Қани тур! Агар сен бу ерда ўлсанг, кейин мени тинч қўйишмайди. Яхшиям, кўриб қолибман. Кейин бошим ғавғодан чиқмасди. Асадбек бир бу гаплари таъсир қилмаган қизга, бир анча яқинлашиб қолиб, темир йўл устидаги одамларни кўриб қаттиқ сигнал чалиб келаётган поездга қараб, Марямни шартта кўтариб олди. Асадбек типирчилаётган қизни, шағал уюмларига йиқилмасликка уриниб, пастга тушди. Улар тушиши билан, поезд ғувиллаб, ўтиб кета бошлади. Марям, Асадбек уни ерга қўйгач, яна ўзини поезд томонга отмоқчи бўлди, йигит уни яна ушлаб қолди. Иккиси ҳам, поезд шовқинида бир-бирларини яхши эшитмасалар-да, тинимсиз гапиришарди. Асадбек қўлларидан чиқиб кетмоқчи бўлиб, силтанаётган қизнинг тирсагидан яна ҳам маҳкам сиқиб, эшитса-эшитмаса жон куйдириб гапирарди. Охири Марям чарчади. Поезд ҳам ўтиб кетди. Қиз эса йиғлаганча ўтириб қолди. Асадбек ёнида ўтириб қолган қизга бир оз қараб туриб, ғазаби қайнади. "Энди нима қиламан? Бу ҳолатда ташлаб ҳам, олиб ҳам кетолмайди." - Нимага бундай қилдинг?- деди у жаҳл билан. - Сизга нима? Ахир олдингиздан яна чиқсам, ўзингизнинг ўлдирадиган даражада ғазабингиз бор эди-ку? - Қўлингга пул берганимда, дарров тугадими? Ишласанг бўлмасмиди?- деди Асадбек аччиқланиб. - Мени тинч қўйинг,- деди қиз. Кейин ўрнидан туриб, Асадбек келган йўл томонга қараб кетди. Қишлоқ томонга кетаётганди афтидан. -Қаёққа?- деди Асадбек. Қиз жавоб бермади. Йигит у ёқ-бу ёққа қараб, кейин Марямнинг машинасига яқинлашиб қолганда, югуриб бориб, уни бир уриниш билан машинасига судраб киритиб, ўзи рулга ўтирди. 🪷🪷🪷 Нурмалак нима бўлганини англаб улгурмасидан машина жўнаб кетди. Қишлоқдан тезлик билан чиқиб кета бошлади. Қиз шунда машинани бошқа одам бошқараётганини англади. - Аниқ муаммо бўлмайдими?- деди ҳайдовчи. Оркада "мени қўйиб юборинг", - деб айтавериб, безор қилиб юборган Нурмалакка қараб қўйиб. - Йўқ, бу қонуний хотиним. Ҳеч кимни гапиришга ҳаққи йўқ,- жавоб берди Оғабек. - Дадам, сизни ҳам, мени ҳам тинч қўймайди, - Нурмалак йиғлай бошлади. - Сен менинг хотинимсан. Ва энди сенга отангни ҳақи мендан кейин. - Нима қилмоқчисиз? — деди Нурмалак алам билан. Оғабек қизга бургут қараш қилди. - Ёлғиз қолганимизда гапшиб оламиз. Оғабек машинани таниб қолишмасин деб, атайин шаҳарлик таксичи танишларидан бирини чақирганди. У, иккисини уч соатча пойтахтга кетадиган таксиларини кутадиган хонадонларига олиб бориши керак эди. Нурмалакни ваҳимадан тишлари тақиллаб, танасини титроқ босиб олди. Манзилга келишгач, Оғабек уни судрагудек олиб кирган квартирага ҳам қалтираганча кириб, ичкарига кирмай туриб олди. - Юр ичкарига!- деди Оғабек, қовоғини хиёл очиб. Қиз бош чайқади. - Мени уйимга олиб бориб қўйинг! Нега олиб келдингиз бу ерга? - Юр ичкарида катта одамлардек гаплашиб оламиз. Гап оҳангидаги қатъият қизни Оғабекка эргашишга мажбур қилди. - Ўтир!- Оғабек ўзи диванга жойлашиб олиб, қизга ҳам жой кўрсатди. Нурмалак омонатгина ўтирди. - Гапимни диққат билан эшит. Диндан қанчалик хабаринг бор билмадим. Аммо сен менинг хотиним экансан, мен сени жавобингни бермасман. Бошқага тега олмайсан. Менинг унақа ниятим йўқ. Нурмалакнинг юзлари дув қизарди. Юраги ғалати уриб кетди. Қачондан бери оғир ўй~ҳаёллар эзиб ташлаган қалби қандайдир енгиллик туйди. Демак шунча гап~сўзга қарамай, Оғабек у ҳақида ёмон фикрда эмас. - Нима қилмоқчисиз?- деди Нурмалак зўрға эшитиладиган овозда. - Бу ерлардан кетамиз,- Оғабекнинг гапидан қизнинг кўзлари қатта~катта бўлиб кетди. - Бу нима деганингиз? - Сени эрга беришмоқчи, — овози заҳарханда чиқди Оғабекнинг.- Мени ҳам ўйлантиришмоқчи, лекин биз…- “Биз” сўзига алоҳида урғу берди Оғабек. - эр~хотинмиз, гарчи кимларнингдир фитнаси ортидан, оила бўлиб бир кун ҳам яшай олмадик. -Фитна- қизнинг қошлари чимирилди,- Ўша кунги қиз... - У, ўша куниёқ ғойиб бўлди,- қизнинг гаплари тугамасидан, деди Оғабек.- Ҳаммаси бизни тўйимиз бузилиши учун қилингандек.. Нурмалакнинг оиласида ҳам ўша қизнинг ғойиб бўлиши муҳокама бўлганди. Ўшанда отаси "Шошқалоқлик қилиб, аёллар ҳал қилган иш қандай ҳам бўларди?” деб зарда қилганди. - Буни кимга кераги бўлган - Буни билмадим. Оғабек ўша тунда ўзи билан ҳам бўлган ишини ўйлаб ғазабланди. У хавотир олганидан шифокорга ҳам бориб кўринди, аммо таҳлиллар ҳаммаси жойида эканини кўрсатди. Шундай бўлсада, барибир тўлиқ амин бўлмасдан қизни олиб кетмоқчи бўлаётганидан юрагида безовталик бор эди. - Сизнинг ота-онангиз ҳам, меники ҳам норози ахир. Уларни рози қилмай... - Улар,- деди Оғабек қизнинг гапини яна бўлиб, рози бўлиб бизнинг тўйимизни ўтказишди. Биз эр-хотин бўлиб, ўз ҳаётимизни яшашга ҳаққимиз бор. -Ота~онам йўқлигимни билишса хавотир олишади,- Нурмалак Оғабекка илтижо билан қаради. - Ҳаммасини синглимга айгганман. У, менинг ишорамдан кейин уйдагиларга хабар беради. - Мен ота-онамни норози қилиб кетолмайман,- қиз асабий ва бўшгина сўзлади. - Сен эринг билан кетяпсан!- Оғабекнинг гапи янада қатъият билан янгради.- Билмайсанми? Эрини норози қилган аёл Худога ҳам хуш келмайди. Хуллас, мен билан кетасан. Агар мен жавобингни бермай туриб, отанг сени мажбурлаб бошқага бериб юборса... — Оғабекнинг кўзлари ғазабдан қисилди,- дўзахда ёнасан, гуноҳкор бўлиб. Нурмалакнинг киприклари пир-пираб кетди. - Аям билан гаплашиб олай... - қизнинг итоатга яқин гапидан Оғабек хиёл юмшади. - Кетишимиздан олдин гаплаштираман. - Қачон кетамиз? - Уч соатдан кейин. Нурмалак ҳафсаласиз бош ирғади. Оғабек вақтини ўтказиш учун телефонини қўлига олди. Нурмалак эса ўйга чўмди. Ростдан ҳам дадаси уни хотини ўлган бир узоқроқ қариндошига эрга бермоқчи эди. Янгаси бошида «тегмайман» деб айтинг деган бўлса, кейинроқ «суриштирдим, яхши одамлар экан, тегаверинг», деб қолди. Бу гап онасига маъқул келмаганди. Ўзига ҳеч нарса демади-ю, аммо қиз онасини холаси билан гаплашаётганини эшитиб қолганди: - Гулдек қизимни хотини ўлганга қандай раво кўрай? Афтини кўрганмисан ўзи? - Опа,- деди холаси,- ҳусн қорин тўйдирмайди. - Шундай дейсан-у бу гапни биз бир яшаб қўйиб, тажриба орттирганимиз учун айтамиз. Аммо қизим бечора айни кўзи-кўзига тушганда, ҳаяжон билан ёр кутадиган ёшда. Дунёга келиб нима кўрдим, деб ўтиб кетмайдими? - Чиройли куёвингизни ҳам кўрдингиз-ку нима қилганини,- деди холаси. - Мен шошдик деб ўйлаяпман. Гап бирданига бунақа алангаланиб кетишини кутмагандим. Анп «болам бор» деган қиз ҳам қорасини кўрсатмай кетди. - Пул берган уларга, опа,- холаси яна ўз гапини маъқуллади.- Аниқ-ку, ўша қиз ҳам, куёвингиз аввал пул бериб туриб, кейин "қуён" бўлиб қочиб юборган бўлса, «бир боплай» деб келган. - Уф, менинг қизимга ҳам тўғри келадими шу бола? Барибир бирдан эрга беришимиз шарт эмас эди. Ҳали қизим ёш. Отаси тезроқ гап-сўзни тиндираман деб, аччиқ устида қизимни бериб юборяпти. Бошқа яхшироқ номзод чиқар ҳали... Нурмалак яширинча бу гапларни эшитиб турганди. Шу ерда ўпкаси тўлиб кетиб қолди. Аслида ўша одамга тегишни тасаввур ҳам қилолмасди. Туну кун Аллоҳга ёлбориб, «Мени ўзинг тўғри йўлга бошла, мени қутқар» деб сўраётганди. Наҳотки, Аллоҳ Оғабекни юборган бўлса? Қиз кўз қири билан Оғабекка қараб қўйди. Унинг оддий туриши ҳам жаҳлдор кўринарди. Қовоғини солиб юрганидан, икки қошининг ўртасида чуқур ажин пайдо бўлган. - Чарчаган бўлсанг, хонага кириб ёт,- деди у. Оғабекнинг кўзи телефонда бўлса-да, қизнинг нигоҳини пайқади. - Юр, кўрсатаман. Нурмалакка Оғабекнинг олдида ўтиравериш ноқулай туюлаётганди. Шунинг учун эътироз билдирмай, унинг ортидан борди. - Ҳали анча вақт бор. Ухлаб олмоқчи бўлсанг ҳам бўлади,- деди Оғабек эшикни очиб бериб. - Хўп,- Нурмалак хона томон қадам босди. Аммо ичкарига кираётиб, худди биров туртиб юборгандек, чалишиб Оғабекка урилиб кетди. - Вой!- деб юборди қиз. - Эҳтиёт бўл!- Оғабек қизни ушлаб қолди. Шарт ўзини тортиб олган қиз унга олов бўлиб кўриниб кетди. Ўзи ҳам озгина пардоз билан жуда чиройли бўлиб кетганди Нурмалак. Аммо Оғабек ўзини босди. Ҳозир бунинг вақти эмасди. - Ўзим чақираман,- деб эшикни ёпиб, жойига келиб ўтирган Оғабекнинг хаёли барибир бўлинди. Ҳар ҳолда қизга нисбатан қилаётган ҳислари ўзгача. Шунинг учун тўй кунидагидек вазиятга бошқа тушмайман, деб умид қилди. 🪷🪷🪷 Ривқа эса қадрдони Бадир билан чой ичиб ўтирарди. Мана, иш ҳам пишай деб қолди. - Бўлди, яна бир "йўталасиз" энди , - деди Ривқа. - Шу пайтгача қуруқ қўймадим, - деди Бадир томоқ қириб. - Энди ҳам қуруқ қўймайман. - Қизни ҳали замон қариндошига эрга беришади. Ўзи ҳам пул деса ўзини томдан ташлайди қизни уйдагилари ҳеч нарсадан шубҳа қилмади. Албатта озгина "ирим~амал" қилишга ҳам тўғри келди. Отаси қандай рози бўлганини ҳам билмай қолди,- Ривка иш қандай кечгани ҳақида мақтаниб қўйди. - Яхшику, талабим эсингдами? Мен сенга айтганман. Қиз "бутун" бўлиши керак. - Албатта! Уни бир кун ҳам хотин қилмай сизга топширади. Давоми бор

📚Сабрлигим. 27-қисм. МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА. #СабирлигимХикоя Малакни обдон текширган шифокор охирги хулосасини айтди - Беморни организмлари етарлича чарчаган. Менимча... Бу охирги кунлари... - Йōқ! Дōхтир эканман деб оғзингизга келганини гапираверманг. Қизим тузалади... Ахир худо бор у бир бандасига бунча синов бермайди!! Шифокор индамади. Гулхаёни хонадан фурқат мажбурлаб олиб чиқди - Ҳали ҳеч нарса бōлгани йōқ Гулхаё ōзингни тут! Дōхтир худо эмас, ҳали тузалади Малак... Фурқат Гулхаёни овутгани билан айтган гапига ōзи ҳам ишонмасди. Ахир Малакнинг ташхиси йиллар аввал анниқ қилиб қōйилган. Организм қанчага бардош берса шунча яшайди! Ва унинг умри шу ергача эди. Гулхаё кōзёшларини тиёлмасди. Онаси ва акаси келганда ҳам ҳеч нарса демади. Бир нуқтага хиссиз термулганча кōзларидан ёши тōкилиб ōтираверди. - Гулхаё яхшимисиз... -Болалар қани янга?! - овсинини кōриб хуши учди Гулхаёни -Мафтунахонга ташлаб келдим, хавотир олманг қараб туради. Қизим ҳам ōша ердаку... Орадан ҳеч қанча вақт ōтмай шифокор ва хамширалар югуриб қолишди. - Нима бōляпти?! - Гулхаё жойида ōтиролмай қолди - нега бунча чопишаяпти?! -Бемор кома холатига ōтиб қолди. Илтимос бизга ҳалал берманг! - Ôтир қизим, Малак ҳали яхши бōлади... Гулхаё онаси тутган қōлини тортиб олди. - Билиб қōй Худойим шу кунгача сенга ишониб келдим, шунча кōргуликларимга ҳам Худойимни бир раҳмати бор деб чидадим... Лекин... Энди чидолмайман. Агар қизим тузалмас экан, уни мендан олиб қōяр экансан... ортиқ сени борлигинга ишонмайман! - Гулхаё ундай деманг, худони қахри келади. Биз фақат дуо қилсак... Гулҳаё овсинини эшитмагандек силтанди - Биламан ōзимдаям хатолар кōп, гунохларим кōп. Лекин биласанку қизим... Малагим бегунох! Ахир у ҳам сенга қанчалар ишонади тили чиқандан буён сенга дуо қилади...ҳеч бōмаса уни дуоларини қабул қил! Ёлвораман Малагим тузалсин! Агар тузалиб чиқса ортиқ юриб кецин демайман, бутун умр сенга сажда қиламан, фақат қизим тузалсин. Менга борлигингни, қулларингни бу қадар хор қилмаслигингни кōрсат!!! . - Гулхаё яратган билан шартлашилмайди! Илтимос ōзингизни тутинг... - Дилдора Гулхаёга қанча тасалли беришга уринсада ōзи ҳам ич ичидан тōкилиб келарди. Ахир у ҳам фарзанд доғи қандайлигини билади. Бир неча ойгина аввал бōйлари бōйига тенг ōғлидан айрилиб жисми жони фироқида ёниб кетдику... - Азиз келмаганми?! - бōғилиб гапирди Элёр. Фурқат четга қаради Азизбек тугул онаси ҳам келмади. - Билмасам. - деб қōйди Фурқат. Бироздан кейин ташқарига чиқиб қōлига телифонини олди - Азиз қайси гōрдасан? - Мактабдаман нимайди? - малолланиб жавоб берди Азизбек. - Малак оғирлашиб қолди кел тез- тез! -Ака...дарсим бор. Ундан кейин сиз бор бōлсангиз менам ōралашиб ōтираманми?... - Овв ҳайвон Малак сени боланг. Агар ōн минутда етиб келмасанг мендан яхшилик кутма! Фурқат ортига ōгрилиб Гулхаёни кōрдию кōзларини олиб қочди. Гулхаё эса хиссиз қараб турарди - Бекор уни чақирдингиз ака... Харажатларни бир илож қилиб ōзим ҳал қилардим. - Мен уни ҳаражат учун чақирмадим. Боласини кōрсин, у учун жон куйдиришни ōргансин дедим... Гулхаё аччиқ кулди. Бола ҳақида қайғуриш?! Ахир бу туйғу Азизбекка буткул ётку. Агар оз бōлсада болалари учун қайғурганда ōша ёмғирли кунда Малакни аҳволини кōра била туриб ташқарида қолдирмасди... Азизбек келгач Фурқат шифокор хонасига олиб кирди. Шифокор эса бор гапни яшириб ōтирмади - Қизчада аҳвол оғир, менимча вақти тугаб бораяпти. Бир неча соат олдин қисқа кома холатига тушиб яна ōзига келди... Хуллас... Қизингизни олиб кетишингиз мумкин. Унга бу ер бефойда. Нари бери икки ёки уч кун яшайди. Харна...оила даврасида бōлгани мақул. Азизбекнинг кōзлари олайди. Йōқ у бу дунёга келиб ҳали ҳеч нарсани кōрмаган қизи ōлиши мумкинлигини ōйлаб қōрқмади аксинча, аксинча у ōлса унинг маракаларига қилинадиган сарф ҳаражат кимни бōйнига тушишини ōйлади. Ахир яқинда тōй қиламан деб турибди, азадор бōлса тōй ҳам орқага сурилиб кетадику?! - Азиз энди бу ерда ортиқча вақт йōқотмайлик-деди Фурқат шифохона ховлисига чиқишгач-Малакни олиб уйга кетаверамиз...умрчасини охирги кунлари уйда ōцин... - Фурқатнинг овози бōғилиб томоғига йиғи тиқилиб қолди. Ҳозир ōзи азобланганчалик Азизбекни ҳам азоб чекяпти боласи учун куйиняпти деб ōйлаганди. Аммо укасининг гапидан қандай унга мушт тушурганини билмай қолди - Ака Малакни аммамлар олиб кецин, ōлса ōша ердан чиқараверамиз. Биласиз тōй белгиланган, азадор бōлсак ортга сурилиб кетади... - Ҳайвон! Ит! - Фурқат укасига кетма кет икки мушт тушурди-Ôл бу кунингдан! Боланг ōламан деб турибдику нодон кōнглинга хотин олиш сиғадими?! - Ака сизам мени тушунинг. Гулхаё неча ойлардан бери хотинлик қилмайди, ахир мен эркакман... - Ôл эркак бōлмай нафс қули! - Фурқат яна бир мушт солдида Азизбекни ёқасидан олди - Ҳозир Малакни уйга олиб кетамиз. Болаларни ризқини қийиб кōтарган лекин ҳали улар бирор марта кирмаган янги уйинга олиб кирамиз. Мобода ōлиб қолса... маракаси ҳам ōша уйингда бōлади. Мени биласан жōрам прокурор судя! Агар ғринг этсанг ё харажатдан қочсанг ёки Гулхаёга ва болаларга тилинг биланам озор берсанг ōзингни қаматиб юбориб уйингни Гулхаёга хатлатиб бераман! Уқдингми мени?! - Ҳаа... Бōпти. Мен нима дедим оборсак обораверамиз-деди Азизбек азбаройи акасининг важохатидан қōрқиб. Шифохонадан чиққан Малак янги келин учун мōлжаланган янги уйга олиб кирилди. Гулхаёни ōзи ҳам бу тōрт хонали уй тōлиқ битгандан буён энди кириши эди. Малак икки кун ичида бор йōги ōнта бōлган тишларини ҳам диярли ярими тушиб қолган оғзини очиб уйни томоша қилиб онасига қаради - Уйимиз...зōр...экана...-деди ҳансираб нафас олганча-туғулган кунимда...холамларни...чақираман. - Аммамлар билан бувимни чақирмаймиз-қовоқ уйди Иброҳимжон - катта ойим билан Маптун ойимниям чақирамиз. - Замия опамлайдиям-бижирлади билолжон. Гулхаё болаларига қараб мажбуран жилмайди. Болалар гир айланиб уйни томоша қилишар экан ҳали энг сōнги модадаги Гулқогғоз ёпиштирилган деворларини, ҳали катта қандил қōйилган нақшдор шифтни мақташарди. Иброҳимжон бирдан қийқирди - Ая қаранг!! - деди тасодифан эшиги очилиб кетган хона бурчагидаги ювиниш хонасини кōрсатиб-энди уй ичида тоғорада чōмилмаймиз, дадам зōр ҳаммом қилибди!! - Иброҳим...жон... Қарачи... Телифонда кōрганимиздек... Тепадан сув...тушарканми?!-умидли қаради Малак... - мени ōша ерга оп кириб...чōмилтиринг... Ҳаял ōтмай билолжон ва Иброҳимжонни хурсанд қийқиргани эшитилди - Ҳаа тугмасини босса сув тушаркан!! Гулхаё кōзи Малак ва болаларида бōлса ҳам хаёллари бутунлай бошқа жойда эди. Гулхаёни на бу ҳашаматли баланд қилинган уй ва на уни ичидаги замонавий ҳаммом ҳам қизиқтирмасди. Болаларининг гапига номигагина жилмайиб жавоб қайтариб қōярди. - Гулхаё!! - Ҳалима аянинг зардали овозидан болалар ҳам қōрқиб кетишди. Дарров бир четка ōтириб пилдирпис бōлиб қолишди. - Ôтираверасанми энди меровланиб? Нима энди овқатниям мен қилайми?! - Ҳозир чиқаман... Гулхаё бир оғиз қарши гап айтолмади. Йōқ чиқмайман боламга қараб ōтираман диёлмади. Қōрқди. Қишнинг ёмғирли изғирин кунида бу золимлар уни болалари билан яна кōчада қолдиришларидан қōрқди! Ҳалима ая ошхонага кирган келинини орқасидан келди - Менга қара кечда Шахло билан Шаходат келади. Чучвара қил. Кейин бирорта яхши ширинлик билан патир ҳам қил. - Хōп. Фақат масалиқларни уйга олиб бориб қиламан. Малакни ёнида бōлишим керак ... - Ҳаа пулинг кетмаганда а, янги уйга обориб саситиб овқат қиласан! Малакка жинам урмайди ана олдида Иброҳимжон бор, ундан кейин Билолни оп чиқ ташқарига, уйни ивирситмасин! - Нима жанжал? - Малакдан хабар олгани келган Фурқат онасини шанғирлаганини эшитиб ошхонага кирди - Нега сен Малакни олдида эмассан? - Ҳа мен чақиргандим.. - каловланди Ҳалима ая - Кечда опанглар келади, шунга чучвара қил деяпман. Биласанку Шаходат чучварани яхши кōради... - Энаа?! - Фурқатнинг кōзлари катта катта очилиб онасига ҳайрат билан қаради- Ҳозир, Малакни шу холида чучвара кōнглингизга сиғяптими?! - Малакга нима қипти, ётибдида ҳар доимгидек. Опанглар ōзи икки хафтадан бери энди келяпти. Фурқат уф тортиб юборди - Энаа Малакни аҳволи яхшимас!... Уфф Гулхаё бор қизингни олдига. Эна қизларингизни чучвара егиси келса келиб ōзи пишириб ейди! Гулхаё чиқиб кетиши билан Ҳалима ая дод деди - Ҳаа опанглар келиши малол келиб қолдими а?! Хотинчанг эртаю кеч минғирлаб миянгни захарлаганидан жигарларингдан оқибатинг узиляпти. Яхшиям қизларим хафта ōн кунда бир келади, яхшиям ōз уйимга келяптики сиғдирмайсан! Сени уйинга борса хотинчанга қōшилиб олдинга солиб ҳайдарсан а?! - Эна хозирги вазиятда хотинимни ёки мени нима алоқам бор? Қизларингиз касал жиянини кōргани келиш ōрнига овқат егани келаётганини гапиряпман! - Ана айтдимку миянг захарланган деб. Дилдора қанжиқ сени ōзига оғдириб олган! Лекин қара онани қарғиши ōқ бōлади, болаларидан топмаса рози эмасман... - Болаларимни қōшманг эна! Ҳадеб қарғаб дуойи бад қилаверганингизни касри ōғлимга урди... Энди изидан қолганлари ҳам кецинми? Мана яна битта неварангиз ōламан деб ётибди, камми эна? Қачон тилингиздан қарғиш ōрнига яхши дуолар учади, қачон бизни бахтли, тинч яшаётганимизни кōриб қувонишни ōрганасиз эна?! Фурқатнинг гаплари Ҳалима аяга зиғирча ҳам тасир қилмади. У ҳар доимгидек ōзини ҳақ деб ōйлаб келини, Фурқат ва хотинини обдон қарғаб ōз уйига кириб кетди. Фурқат аранг ōзини босиб Малак ётган янги уйга кирди - Оппоқ қиз яхши бōп қолдийизми? - деди Малакни эркалаб. Малак хатто дадасидан ҳам кōпроқ яхши кōрадиган амакисини кōриб хурсанд бōлди - Мен... Зōр... -Зерикмаяпсанми ишқилиб, қалай экан янги уй? -Яхши... Хаммоми бор экан....ҳозир аям чōмилтиради... Фурқат кōзчалари маюс жиянини яна анча эркалатиб ōтириб кейин кетишга чоғланди -Мен яна келаман хōпми Малагим. Сен унгача тузалиб тургин. Иссиғинг тушса айлантиришга обораман. Малак амакисига ōйчан қаради - Мен...ōламанми катта дада.... - Ким айтди бу бемани гапни?! -Бувим... Кутилмаганда Малакни қаттиқ йōтал тута бошлади. Томоғи ғишиллаб тинмай йōталар ҳар йōталганида бир силкиниб тушарди. Фурқат нима қиларини билмай Малакни тахтачасига қōшиб кōтариб олди - Гулхаё чоп кōчага машина тōхтат!! Гулхаё хуш бехуш кōчага югурди. Дарвозани очиши билан Турсунбой акага урилди, у ҳам набирасидан ҳабар олгани келганди - Нима бōлди?! -Дада... Дада машинадамисиз?! -Почча машинани қōшинг кетдик-зум ōтмай Малакни кōтарга Фурқат ҳам ҳаллослаб келди. Фурқат Малакни Гулхаёга бериб эшикни очиб бериб ōзи ҳам ōтирди. Турсунбой ака ортиқча савол бериб ōтирмай тезликни ошириб ҳайдаб кетди. Малакни Гулхаё маҳкам бағрига босди. Гōё шифохонага борадиган йōл олислаб кетган гōё машина ичида ҳам пиёда кетаётгандек иммилаб кетарди Гулхаёни наздида. - Яхши бōл қизим! Яхши бōл.... Чидолмайман.... Малак бир дам йōталишдан тōхтаб кōзларини очди. Ғишиллаган овозда аранг гапириб Гулхаёга қōл чōзди -Сизни....укаларимни...яхши кōраман...ая...йиғламанг. Кейин жим бōлди узатилган қōлчаси секин пастга тушиб осилиб қолди. Va hammasi Тамом.... Гулхаё Малакнинг ярим юмилган кōзчаларига ва тахтачасидан тушиб осилиб турган қōлчасига қараб туриб ҳам ҳеч нарсани тушунмасди. Йōқ...тушуниб турибди, ақли жойида лекин юрак... у тан ололмаяпти. Ҳозиргина қизидан батамом айрилганини қабул қилолмаяпти - Йōқ... йōқ... Малак?! - Нима бōлди? - олд ōрндиқда ōтирган Фурқат Гулхаёга ōғрилди - Малак... - Ака тезлашинг!! Турсунбой тезликни янада оширди. Шифохонага кириб келганларида ҳам Гулхаё Малакни бағрига қаттиқ босганча фақат бир сōзни такрорларди - Йōқ... Шифокор текшириб бош чайқади - Жони узилган, чамаси ōн дақиқа бōлипти. Айтгандимку....вақти соати шу ергача экан. Сабр берсин! - Нимани вақти бōлди?! - телбавор қаради Гулхаё - нима деяпсиз... - Синглим, сабрли бōлинг. Аллохни иродаси шу экан. - Тушунтириб гапиринг қизим яхшими?! Ôзига келдими ахир? -Гулхаё... Оғирроқ бōл....қизим. Гулхаё ҳеч кимга қарамай кōрик столида ётган қизини кōтарди - Мана Малак тирик! Иссиққина турибдику... Мен...мен биламан кōрганман ōлган одам совуқ бōлади. Қизим иссиқку... Мана!! Фурқат аста Малакга қōл чōзди - Гулхаё бер болани. Ортиқча қийнама... - Ҳаа... Ҳа эсим қурсин уни тахтачаси билан кōтариш керакку. Гулхаё тириклик аломатлари тобора йōқолиб бораётган Малакни тахтачасига ётқизди. Юз кōзларидан ōпиб бармоқчаларини кōзига суртди. Кейин дадасига ғалати қаради - Дада Малакни устини ёпишга нарса олмабман, совқатиб кетяпти. Устингиздагини беринг?! Турсунбой ака устидаги курткани ечиб набирасини устини ёпиб Гулхаёни қучоқлади. Фурқат эса Малакни кōтариб олди. - Ака қоғозларга қōл қōйинг. Ôлимни расмийлаштиришимиз керак.... - Кимни ōлимини?! - қичқириб юборди Гулхаё - Нима деяпсан сен?! - Гулхаё қизим...умри шунча экан. Жон қизим ōзингни қōлга ол! - Дада буларга бир нарса денг, қаранг буларга! Болам тирик ахир, булар ōлди деяптику!! Сониялардан кейин Гулхаёнинг аянчли ноласи бутун шифохонани тутди - Қизииим!!... Сен ōлгунча мен ōлсам бōлмасмиди?!!! Онанг... Сени асролмаган ношуд онанг ōлса бōлмасмиди болам!!! Давоми бор.