📚Ожиза аёллар. 3-қиси.
Муаллиф: ФЕРУЗА САЛХОДЖАЕВА (Феруза Баҳодир қизи)
#ОжизаАёлларХикоя
Моҳларойим ҳикояси
Яна қон кетди. Яна янги азоблар бошланди. Кечагина она бўлишим ҳақидаги муждадан юрагим ёрилай деётганди. Аммо тушларим қўрқинчли эди. Гоҳ итлар галаси қувар, гоҳ қоронғи кечаларда тентираб юрардим. Ўша куни ҳам чўчиб уйғондим, ҳаво етишмаётган эди, ўрнимдан туриб эшикни очмоқчи бўлдиму ўзимдан кетиб қолдим. Кимдир сув сепган чоғи кўзимни очганимда кўйлакларим шалаббо эди. Кўп қон йўқотгандим.
Боламдан айрилдим!!! Додлаб йиғлагим келар, олти йиллик орзум бир кунда осмонга учганди..
.
—Бу амалиётдан сўнг фарзанд кўролмайсиз!
Бу гап аёл киши учун қанчалик қўрқинчли эканини биласизми? Қизалоғимни асраб қололмагандим. Мен бир умр қизим бўлишини орзу қилганман. Сочлари қўнғироқ қизалоқ. Калта атлас кўйлаги билан дўмбоқ болдирларини қучган лозим кийган бўлади у. Кўзлари мунчоқдек. Бағримга боссам гул ифори келади.
Юзимни ёстиққа босиб йиғладим. Демак, ҳеч қачон энг буюк орзумга етолмайман...
Уйга қайтганимда ҳеч кимни кўргим келмай қолганди. Гарчи шифокорлар ётишни маслаҳат берган бўлса ҳам ўрнимдан туриб кетдим. Уч кун ётиб, ўзимни текинтамоқдек ҳис қила бошлагандим. Ҳеч ким "Жойингга кириб ёт, сен бетобсан!" демади. Туққан онанг йўқламагач, кимдан ҳам умид қиласан?
Қайнонам ҳам ўзгариб қолган. Албатта, ўғли соғлом, бугун уйлантирса, бир йилда фарзанд кўра олади, мен нотавон эса энди ҳеч қачон она бўлолмайман. Шунинг учун тилимни тийиб, кўзимни юмиб, шу уйдагиларнинг хизматини қилиб юраверишим керак.
Энди янаям қаттиқ меҳнат қилардим. Атрофимдагилар тобора шафқатсиз бўлиб қолган, эркаклар бажарадиган юмушлар ҳам гарданимга ортилган, Аброр акам кундан кунга асабий бўлиб борарди.
Эрталаб турмуш ўртоғимни ишга кузатар эканман ўксингандек гапириб қолди.
—Шавкатнинг қизи мактабга чиқибди...
Юрагимда бир нарса "чирт" этиб узилди. Юрагим симиллаб кетди. Менинг қизалоғим ҳам мактабга чиққан бўларди!
Индамадим. Нима дейман? У ҳам индамай ишга кетди , лекин бутун ҳасратини ташлаб кетди. Фил дардимни тингласа, чумолига айланарди, тоғлар эшитса, эриб битарди.
Кейин бунақа янгиликлар кўпайиб қолди. "Фалончи ўртоғим ўғлига суннат тўй қиляпди", " Фалончи яна фарзандлик бўлибди, ювди, ўтирдик"
Ўша куни эрим кеч келди. Шунча чарчасам ҳам уйқум қочиб кетган, телефон титкилаб ётгандим. Эшик тарақлаб очилди, чўчиб турдим. Остонада Аброр акам чайқалиб турарди.
—Мастмисиз?
У жавоб бермади, чайқалиб-чайқалиб жойига келиб ётди. Бадбўй ис келарди. Демак, ичишни бошлабди. Юрагимга қўрқув югурди. "Энди буниси ҳам бормиди? Нима қиламан? Нима қилсам, бу азоблардан қутуламан!" Ҳамма нарсага ўзимни айблайверишдан чарчаган эдим. Нимадан нажот топишни билмасдим...
—Ойи, уйга қайтаман! Бу гап оғзимдан қандай чиқиб кетганини билмай қолдим.
—Ўн йил яшаб, энди қайтасанми?
—Ҳа, ўн йил яшаган бўлсам ҳам қайтаман. Аброр акам кўп ичяпди, бунақада пиёниста бўлиб қолади. Уйлансин, ёши қирққа қараб кетяпди.
Онам қатъий бош чайқади.
—Уйга асло қайтмайсан. Мен уларга соппа-соғ қизимни берганман, сен ўша уйда бу ҳолга тушдинг, эрингга айт пул топсин, ЭКО қилдиринглар. Ҳозир тиббиёт ривожланган. Ана қанчадан қанча машҳурлар шу йўл билан фарзандлик бўляпди. Кўряпмиз, эшитяпмиз.
Охирги пайтларда ҳамма менга шу маслаҳатни берадиган бўлган.
Эр-хотин ҳам ижтимоий тармоқларда шу ҳақдаги маълумотларни битта қўймай кўриб чиққанмиз, лекин ҳеч бир қарорга кела олмаганмиз. Бу—катта маблағ ва таваккал дегани эди... Бизнинг на пулимиз, на ишонган одамимиз бор.
Гулраъно ҳикояси
Опажонлар бирин-кетин кириб кела бошладилар. Уйимиз болалар қий-чувига тўлди. Елиб-югуриб хизмат қилар эканман, неча ойдан бери кўрмаган опалари билан чиқиб кўришмаётган эрим хавотиримни оширар эди.
—Машҳур ака, нега бунақа ётибсиз? Одамни қўрқитманг, опажонларнинг олдига чиқинг!Индамай ётаверди эрим.
—Ойижон, дадажоннинг қачондан буён энди чиройи очилди. Сизни сўрашяпди, чиқинг.
Фойдаси йўқ. Эшикка қараб юра бошласам, ортимдан овоз келди.
—Гули, мен яна қимор ўйнадим.
Юрагим тўхтаб қолай деди, оёқларимдан мадор кетиб, тиззам букилиб, чўккалаб қолдим.
—Яна ютқаздим... У бу гапни деярли шивирлаб айтди, аммо қулоқларим шанғиллаб кетди.
—Кўпми? —зўрға сўрадим.
—Жудаям кўп!
Дод деворгим келди. Етишмовчилик, хўрлик, азоб, алам— ҳаммаси қўшилиб кетди.
Шунда онгимга бу одам билан ажрашиш керак деган сигнал келди. Илк бор.
—Мен уйдан кетаман! Яшамайман сиз билан. Ортиқ чидолмайман. Энди шу каталакни ҳам сотинг.
—Кет, бошқа яхшироғини топиб, тегиб ол. Йўқол!
— Эр дегани шунақа бўлса, оти ўчсин, бир умр эрсиз ўтай! Жаҳл билан, ғазаб билан гапирдим
Ўрнимдан турдим. Сумкамни олдим. Ичида отам берган—тишимнинг кавагида асраб келаётганим икки юз минг сўм пул турарди. Кийинишга тоқат қилмадим. Ўғилларимнинг қўлидан тутдим-у индамай эшикка судрадим. Аммаваччалари келиб, берилиб ўйнаётган болаларни чинқиртиб оёқ кийимини кийдирмоқчи бўлдим. Шу ғурбатхонадан тезроқ кетай!
—Гулраъно, қаёққа? Овқат сузмайсизми? Қайнонам тепамда хайрон бўлиб қараб турар, зўр бериб ўғлимнинг кичик келиб қолган пойабзалини оёғига кийдирмоқчи бўлардим. У қўлимдан чиқмоқчи кичиги аллақачон қочиб, қариндошларининг ичига кириб олган, ер билан битта бўлиб ётган ўйинчоқларга қоришиб кетганди.
—Уйга кетаман, ойижон!
—Тинчликми? Нега кетасиз? Ҳозиргина кулиб юрган эдингиз-ку?!
Йиғлаб юбордим.
—Ойижон, ўғлиз яна қимор ўйнабди, яна ютқазибди! Қайнонамнинг ранги оқариб кетди.
—Вой шўрим! Қолгани тез бўлди. Ойижон бирдан ошини чангаллади-ю гурс этиб йиқилди.
Қўрқиб кетдим. Қайнопаларим чиқиб кела бошлади
—Нима бўлди?
—Ойи, туринг, ойи?
—Нима қилди ойимга, Гулраъно? Ошхонага югурдим, тўкиб-сочиб сув опкелдим.
Сув сепдим. Қайнонам ингради, ғўлдираб нимадир деди.
Ичкаридан қайнотам чиқиб келди.
Аёлини кўриб қўрқиб кетди.
—Онаси, нима бўлди, онаси?— дер, ойижон, негадир, гапира олмас, кўз ёши юзига оқиб тушар эди.
—Тез ёрдам чақириш керак, —деди кимдир.
Қайнотам ўқдек нигоҳларини қадам қаттиқ гапирди.
—Сен бирор нарса дегансан.
Алам билан бақириб юбордим.
—Ҳа, айтдим, сизга ҳам айтаман. Ўғлиз яна қимор ўйнабди, яна ютқазибди. Мен уйга кетаман. Жонимга тегиб кетди ҳаммаси!
Қайнотам гапимни охиригача эшитмади, ўғли ётган уйга қараб юраркан шердек ўкирди.
—Ҳа итдан тарқагааан! Кейин ўғлини судраб чиқди.
—Қанақа кунда бунёдга келган экансан-а сен нобакор!?
Ўғлини тепкилаб ташлади. Уйдаги болалар йиғилиб ҳайкалдек қотиб қолган, қўрқув ичра томоша қилар, кичикроқлари қўрққанидан чинқириб йиғлай бошлаган, Қиёмат бошлангандек эди. Эрим бошини чангаллаб олганча ғужанак бўлиб инграр, отасининг тепкисига туриб берарди.
Жоним ачиди.
Эримни қучоқлаб олганча отасидан ҳимоя қилдим
—Урманг, дадажон, илтимос урманг!
Шу орада "Тез ёрдам" келди-ю қайнотам ўғлини тепкилашдан тўхтади.
Ойижонни олиб кетдилар. Опажонлар ҳам ортидан кетди. Мен ота уйимга кетолмадим. Уни чақиб берганимдан виждоним қийналаётган, юзига қарашга қўрқаётган эдим. Шу лаҳзаларда бир мўъжиза юз бериб, бошимдан кечираётганларим туш бўлиб қолса эди деб ўйлаётган, балки орзулаётган эдим.
Моҳларойим ҳикояси
Қиш келди. Оламни оқликка буркаб қорлар ёғди. Ҳамма ухлаб ётибди, мен қор кураяпман. Боягина шиддат билан ёғаётганди, энди сийраклашди. Ҳар замон-ҳар замонда учқунлаб турибди. Изғирин кўзларни очирмайди.
Ёшим ўттиздан ошди, аммо ҳамон умид қиламан. Оналик бахтини истайман. Шу ниятда секин-аста пул жамғара бошлаган эдик. Оз қолди. Тиллаларимни сотиб қўшдик. Сигиримиз ўтган йили эгиз туққанди, ўшанда тўлқинланиб кетган қайнотам пешонасида қашқаси борини менга совға қилган, жуда қувонгандим. Бузоқларни яхши ният билан, меҳр билан парвариш қиляпман. Сотсак, унинг пулини ҳам қўшаман, кейин амалиёт ўтказамиз. Авваллари бошқа мамлакатларда ўтказиладиган тажрибалар ўзимизда ҳам ривожланиб кетибди. Умид қиламан, кўнглим кўтарилади. Осмонга қараб чуқур нафас олдим. Қорни кураб, бир четга тўпладим. Баландгина дўнглик ҳосил бўлди.
Ичкаридан қайнотам чиқиб келар экан, салом бердим.
—Роса ёғибди-ку, —дея қор уюлган тепаликка назар солди.
—Барака топинг, болам, —деди.
Аҳмоқ Назар шу совуқда Россияда нима қилаётган экан? Тайёр ишни ташлаб. Хотини ҳам яхши чиқмади. Эрини олиб қолиш ўрнига ўзи жўнатиб ўтирибди.
Қайнимни гапиряпдилар. Беш ой олдин ўзидан ўзи совуқ ўлкаларга кетаманга тушиб қолди. Ҳеч ким олиб қололмади.
Энди дарак йўқ.
Нонушта маҳали буғи чиқиб турган қайноқ сутга нон тўғраб ичаётган турмуш ўртоғим ҳам укасини эслаб қолди.
—Назарнинг телефони ўчиқ. Ўзи ҳам хабар олмайди, тинч бўлса бўлди, ишқилиб, деб қўйди.
Қайнотам яна овсинимни айблади, қайнонам "Қаерда бўлса ҳам омон бўлсин," деди.
—Мен шерикларига телефон қиламан, бугун топаман, хавотир олманг, дада, —деди эрим,
кейин юзига фотиҳа тортиб ўрнидан турди. Ортидан кирдим, кийимларини тайёрлаб қўйган эдим, кийинишига кўмаклашдим. Секин сўз бошладим.
—Дадаси, пулимиз йиғилиб қолди, ЭКОга ҳаракат қиламизми, бузоқни сотсак, бўлди...
Эрим бир лаҳза туриб қолди, кейин бир қарорга келди чоғи
—Душанба куни борамиз. Якшанба молни ҳам сотайлик, —деди. Қувониб, кўксига бошимни қўйдим.
—Раҳмат!
Эрим кетди.
Бугун—чоршанба! Уч кун ўтса, якшанба келади. Худога шукур.
Яхшиям дунёда умид деган туйғу бор. У инсонни бошқариб туради, бўлмаса одам ўзини ҳар бало қилиб қўйиши мумкин. Неча йилларни умид билан ўтказдим. Ҳар сафар умидим узилса, яна янгиси туғилаверди. Худди Қақнусдек, ёниб кул бўлган орзулар остидан янги қушча бош кўтаргандек, митти умидларим туғилаверди. Энди оз қолди...
Эрим хомуш қайтди. Кечки дастурхон устида эса янгиликни маълум қилди.
—Дада, Назар Россияда онлайн қиморга пул тикибди. Кейин икки баравар қилиб ютқазиб қўйибди. Нима қилишини билмай ўз жонига қасд қилмоқчи бўлиб дори ичибди.
Қайнотам, қайнонам ва мен музлаб, тилимиз калимага келмай турмуш ўртоғимнинг оғзига тикилиб ўтирар эдик.
—Шериги билиб қолиб дўхтирга олиб борибди, ичини ювишибди.
—Ўзи тирикми? Қайнотам бақириб юборди.
—Тирик, аммо соғлиғи йўқ, бир аҳволда ётган эмиш. Энди уни олиб келишимиз, қарзини ҳам тўлаб келишимиз керак экан, бўлмаса Россия чиқармас экан.
Қайнонам увиллаб йиғлар, дадажон сўкинар, мен зўрға, тийинлаб йиққан пулларимни ўйлар эдим...
Қиш қировли кунларда уйдаги бор моллар сотилди. Бузоғим ҳам... Не ҳасратда йиққан-терган пулларимни ҳам олиб, эрим билан қайним Россияга кетди. Ичида тиллаларим сотилган пуллар ҳам бор эди.
Гулраъно ҳикояси
Қайнонам инсульт бўлди. Узукун қимирламай ётар, бир ташвишимиз минг бўлган, рўзғордан барака кетганди. Ҳаётнинг бу қадар шафқатсиз эканини сира ўйлаб кўрмаган эканман. Уй юмушлари ҳам бир-у, тилдан, ҳаракатдан қолган қайнонамга ҳам қараш бир эди. Эримни умуман кўргим келмас, ҳаётим азобга айланган эди.
Баъзида уйдан қочиб чиқиб,, бошимни олиб бир ёқларга кетгим келарди.
Қор ёғиб, кунлар бирдан совуб кетди. Иссиқлик қувури ишламайдиган уйимиз заҳ босиб, газлар пасайиб кетган, ейиш-ичишнинг тайини йўқ, ойлаб гўшт кўрмайдиган қозонга овқат солишнинг эса қизиғи йўқ эди. Ҳаётдан совуб кетдим.
Бу уйда мени раҳм-шафқат ушлаб турар эди, холос.
Тушда эшик тақиллагандек бўлди. Кимдир жуда секин, журъатсиз эшик қоқарди.
Қўрқиб тирқишдан мўраладим.
Отам келганди! Эшикни очдиму ўзимнинг дадамнинг бағрига ташладим. Йиғлаб юбордим. Бошимни силаб, пешонамдан ўпди отам. Қўли билан кўз ёшимни артиб, "Йиғлама!" дегандек ишора қилди. Қўли тўла юк эди, ташлаб, яна пастга тушиб кетди. Яна халталар билан чиқди.
—Қудаларимиз уйдами? —деди сўнг торгина даҳлизда оёқ кийимини ечишга тутиниб. Қўлидаги битта қора халтани ўзи билан ичкарига олиб кирди.
Қайнотам билан қучоқ очиб кўришди отам.
Дастурхонда битта буханка, бир пиёла шакар бор эди. Отам келтирган нон, қанд-қурс, мева-чева билан тўлдириб ташладим. Норину кабобларни, қоврилган жўжаларни ликобчаларга солиб келтирдим. Қайнотам бошини кўтармай ўтирар, отам болаларимни тиззасига ўтказганча қўлига ширинлик тутқазарди.
—Машҳурбек ишдамилар? —деди отам чой ҳўплаб.
Дадам, аслида, ҳаммасидан хабардор эди.
—Қораси ўчсин Машҳурнинг. Бошимга битган бало бўлди. Юргандир яна дайдиб. Қимор ўйнаб. Ютқазиб!
Отам бир лаҳза сукут сақлаб, сўнг тилга кирди.
—Йигитчиликда ҳамма нарса бўлиб туради. Ҳали бу кунлар ҳам ўтиб кетади, ака. Кейин қўлидаги қора халтани хонтахта устига қўйди.
—Мана бу пул менимча етади. Бу невараларим отаси учун. Сиз бизнинг боламизни қиз ўрнида қабул қилдингиз, биз ҳам ўғлимиз учун ёрдам беришга бурчлимиз. Қўлимни қайтарманг.
Балкон эшигида турганча бўш чойнакни тутиб турар эканман, кўз ёшларимни тута олмасдим.
Қайнотам бошини кўтармай ўтирар, отам яхши гаплардан гапиришга ҳаракат қиларди.
Отам яхшиям пул олиб келибди, Машҳур акам аллақачон Ватан бўлиб улгурган шу заҳ, кўримсиз, тор уйимизни ҳам сотувга қўйиб улгурган экан. Эълонни ўчириб ташлади.
Дадам оиламни сақлаб қолмоқчи бўлди. Невараларининг отасиз ўсишини истамади, эл-юртнинг маломатидан қочди ва энг муҳими одамгарчилик қилди.
Ҳаётимиз яна изига тушиб кетди.
Эрим ўрғоғининг дўконига сотувчи бўлиб ишга кирган, рўзғоримиз баҳоли қудрат юриб турарди. Болаларни боғчага бериб, мен ҳам ишга тушдим. Ўз касбим бўйича дорихонада сотувчи бўлиб ишлай бошладим. Ойлик маошим болаларимнинг боғча пулига ҳам, ойижоннинг дори дармонига ҳам етар, қайнотам уйда аёлига қараб ўтирар эди.
Гулраъно ҳикояси
Дорихона иши қийин. Бир вақтнинг ўзида ҳам билим, ҳам диққат, ҳам хушмуомалалик, ҳам ҳисоб-китобга пухталик талаб қилинади. Кечгача тик оёқда туриб, чарчаб қоламан. Уйга келганимда бир дунё юмуш қучоқ очиб кутиб олади. Гарчи жуда тўкин яшамасак ҳам, ҳаммаси секин-аста ўз измига тушаётган эди. Машҳур акам ҳам шарбат ишлаб чиқарадиган фирмага ҳисобчи бўлиб ишга кирган, бировдан олдин, бировдан кейин яшаётган эдик.
Аммо, оиламиз осмонида яна қора булутлар айланиб қолганди. Эрим кетма кет икки кун ишга бормади. Шунчалик юрагимни олдирганманки, сабабини сўрашга қўрқаман.
Ишга бориб ҳам ўзимга келолмайман. Бирдан хаёлимга ёмон ўйлар ёпирилиб келади-ю қўлим ишга бормай қолади.
Икки кун уйга келмай кетган турмуш ўртоғим учинчи куни бир аҳволда кириб келди. Ортидан ётоқхонага кирдим.
—Гули, дадангдан қарз олиб бер, ўлай агар тўлайман! Унинг кўзлари мушукнинг кўзидек ёниб турарди.
—Янамиии!? Бақириб юбордим. Эрим кафти билан оғзимни тўсди.
—Жимм! Дадам эшитмасин!
Қўлини силтаб олиб ташладим.
—Яна қиморми? Сиз ҳеч тавба қиласизми ўзи? Мени ўйламасангиз ҳам лоақал кекса ота-онангизни, болаларингизни ўйламайсизми? Одам ҳам шунчалик субутсиз бўладими?
Овозим борича бақирар эканман, юзимга қаттиқ тарсаки тушди, кўзимдан ўт чиқиб кетди.
Чўккалаб қолдим.
—Номард!
Бизнинг жанжалимизга қайнотам кирди.
—Яна нимани бошладинг?
Бу сафар чақиб бермадим, индамай туриб керакли нарсаларимни йиғиштирдим, болаларимни ҳам кийинтириб, уйдан чиқиб кетдим.
Ота-онамнинг уйига хуфтонда кириб бордим. Йўл бўйи тинмаган кўз ёшим уйда ҳам тўхтамади.
—Ажрашасан! —деди дадам.
—Эринг, барибир, одам бўлмайди. Юрт маломат қилса қилаверсин, аммо у уйга қайтиб бормайсан!—деди дадам моматалоқ бўлиб кетган юзимга қараб.
Шу тариқа уйга келиб қолдим. Аввалига роса қийналдим. Менга суяниб қолган қайнона-қайнотамни ёлғиз қувончи —невараларидан айирганим бир бўлса, иккинчи томондан шу қиморбоз эримни, барибир, севардим...
Кейин-кейин кўникдим. Вақт ҳамма нарсага даво. У кўп яраларга малҳам бўла олади, лекин чандиғи битмайди. Қайнонам ўғлининг қилмишларини кўтара олмай оламдан ўтиб кетди. Машҳур ака бўлса, ўша икки хона уйни ҳам сотиб юбориб, ҳозир ижарада яшаётган эмиш, қайнотам қариганида ҳали у қизиникида, ҳали бу қизиникида сарсон юрган экан.
Биз суд орқали ажрашдик.
Ўғилларим катта бўлиб қолди.
—Ойи, ҳамма ўртоғимда телефон бор, нега менга рухсат бермайсиз, —дейди улар.
Жавоб беришни истамайман, аммо то тирик эканми кучим етганча уларни ташқи ижтимоий оламдан ҳимоя қилишга ҳаракат қиламан. Сиз ҳам хушёр бўлинг! Фарзандларингизни қаровсиз қолдирманг. Тобора ҳаётимизга кириб бораётган бу қопқондан болаларингизни ҳимоя қилинг!
Моҳларойим ҳикояси
Турмуш ўртоғим шу кетганча икки ой деганда кириб келди. Унгача баҳор келганди. Йўлига термулиб кўзим тешилаёзди. Ака-укалар озиб-тўзиб, бир аҳволда қайтиб келди.
Назарнинг бошидан кечиргани бир тарих. Ёмон, эсласа юракни эсадиган ғашлик.
Маълум бўлишича, Назар қарзга пул олиб онлайн қиморга тиккан, кейин уни икки баробар қилиб ютқазиб қўйган. Қолган воқеалар аввал сўзлаб берганим каби.
Турмуш ўртоғим борганида унга укасининг тирик қолишига умид йўқлигини айтганлар. Аммо ака-укалар унинг барча қарзларини тўлаб, ўзини амаллаб Қозоғистонга олиб келганлар. Қолган пулга Назарни баҳоли қудрат даволатиб, ёш болаларнинг таглигини кийдириб, машинага солиб, йўл бўйи осма уколини назорат қилиб борганлар. Ҳаёт учун бўлган курашда ғолиб чиққан жигарлар уйга зўрға етиб келганди.
Эрим уч кун тинимсиз ухлади. Ўрнидан туриб овқат еган бўлади, яна ухлайди. Бизникилар уйқуга тўйиб ўзига келди, аммо
Назарнинг соғлиғи, тезда яхши бўлмади.
Яна баҳор келди, қалдирғочлар болалади, Менинг баҳорим яна келмади. Дарахтда ёлғиз қолган баргдек омонат титраб турар, умримнинг кузида қолиб кетгандим.
Йиллар ўтиб бораётган, ҳаётим оқар сувлар мисоли ортга қайтмаётган эди.
Ариқ бўйида ялпиз қулоқ чиқарибди. Майсалар бир текис бош кўтарди.
Қуёш нурлари танага хуш ёқиб қолди, аммо кўнглимни алам, изтироб эгаллаб борарди.
Назар аста-секин оёққа турди. Ажалнинг оғзидан қайтиб келган йигит ҳар икки гапнинг бирида акаларидан миннатдор эканини айтар, тилидан тавба тушмасди.
У ётган жойида ҳам, юрган йўлида ҳам истиғфор айтар, кундан кун соғайиб борарди.
—Дадаси, —дедим бир куни Аброр акамга.
—Сиз мени яхши кўрмайсиз...
—Яхши кўрмасам, яшармидим, —деди у. Кўзимга ёш келди.
—Бола кўтаргим келяпди, бағримга босгим келяпди. Бўғзимга тиқилган йиғини зўрға қайтардим.
—Мен ҳам она бўлармикинман!? Кутишдан чарчадим, сабрим қолмади. Инграб юбордим. Эрим бағрига босиб, бошимни силади. Қанча турдик,билмайман, бошимни кўтарганимда кўзим устунга суянганча қимирламай турган Назарга тушди. Ўзимни тортдим. Қайним юзини буриб, нари кетди. Афтидан, дарвозадан кириб келган-у бизни бу ҳолатда кўриб тўхтаб қолганди. У
Кўз ёшимни артиб, ошхона томонга ўтиб кетдим.
Куз келди. Ҳаётдан кўнглим совуб кетган, умидсизликка тушиб юрган кунларимнинг бири эди.
Ўша куни кечки таомни дастурхонга тортгандим. Аччиқ-чучукларни тайёрлаб, энди овқат сузаётган эдим, эшикдан Назар билан овсиним кириб келаётганига кўзим тушди. Қайин укам юзлари тиниқлашиб, бироз тўлишиб, яна ўз ҳолига қайтиб қолганди.. Қайнота қайнонам, эрим ва меҳмонларимиз хонтахта атрофидан жой олди.
Назаримда, Назар ҳам, овсиним ҳаяжонланаётгандек эди.
Дадажон энди овқатга қўл узатмоқчи эди қайин укам гап бошлаб қолди.
— Дада, ойи, ака, келинойи, сизларга айтадиган хушхабаримиз бор. Кейин бир хўрсиниб гап бошлади.
—Аллоҳ бизни яна бир бор сийлади, яна фарзанд кутяпмиз.
Ичимда бир нарса "чирт" этиб узилиб кетди. Бир одамга тўрт фарзанд, биз бўлса тирноққа зормиз. Қулоғимга "тиқир-тиқир" қилиб столга урилаётган овоз эшитила бошлади. Ҳамма менга тикилиб қолганидан ҳушимни йиғиб қарасам, қалтираётганимдан қўлимдаги қошиқ столга урилаётган экан.
Уятдан қизариб кетдим. Дарҳол қўлимни тортиб, бошимни эгиб олдим.
Қайин укам ҳамон ҳаяжонланиб гапирарди.
—Шу фарзандимизни ўғил бўлса, ҳам, қиз бўлса ҳам акамга берсак, дегандик. Келинойим ҳам акам ҳам олийжаноб одамлар, биз ишонамиз, мана шу боламиз энг бахтли бола бўларди ва энг яхши ота-онанинг қўлида тарбия топади.
—Ё, Аллоҳим, наҳотки, мен ҳам она бўлсам! Ўзингга шукур! Додлаб йиғлаб юбордим. Овозимнинг борича йиғлар эдим.
Овсиним келиб қучоқлаб олди. Қайним эримни бағрига босди.
Назаримда, ўзим ҳомиладор бўлгандек эдим. Тўққиз ой ҳар куни овсинимдан, тўғрироғи, боламдан хабар олдим. Ҳар куни. Касал бўлса, қўшилиб оғридим, тузалса, иситмадан ҳалос бўлган одамдек енгил тортдим. Ва ниҳоят, апрелнинг охирида овсинимда дард бошланди.
Оғриқ аввал белимда бошланди, кейин жисмимга тарқалди. Мени ҳам дард тутаётган эди.
Моҳларойим ҳикояси
Аммо у оғриқлар танамга бирам хуш ёқар эдикиии. Туғруқ бўлимига бирга кирдик. Қизалоғим оламни шодликка тўлдириб дунёга келди. Доя аёл қизалоқни ранги бўздек оқариб ётган овсинимнинг устига ташламоқчи эди, у қўли билан мени кўрсатди.
—Опажонга беринг. Чақалоқ кўзини очиб, мени кўрдим. У оппоққина, чиройлигина эди. Авайлаб бағримга босдим. Қизалоғимни кўрган илк дақиқадан бошлаб ўзимни оналик мақомида кўрдим. Бу бахтни сўз билан тасвирлаб беролмайман.
Онам қовурдоқ берди, бешик олиб келди, уйимизда тўй бўлди. Болажоним билан ҳамма камим тўлиб кетди, уйларим тўлиб кетди, минг йиллик дардларим ариб кетди.
Яна баҳор келиб атрофни гулга тўлдирди. Беш ёшга тўлган қизалоғимга атлас кўйлак, атлас иштон кийдириб, сочига толпопук тақдим. Ҳув ана, амакиваччалари билан ўйнаб юрибди. Қайси дейсизми? Ўнта боланинг ичидаги энг чиройлиги! Ҳа ўша, энг ширин қиз менинг қизим бўлади!
Тугади.
📚Нигоҳларингга қасам. 3-қисм.
Муаллиф : Зангори.
#НигоҳларинггаҚасамХикоя
Икки кунки уҳламадим ҳеч нарса емадим фақат сув ичардим орада. На очлигимни, на уйқусизлигимни сездим.
Амир эса тинимсиз қўнғироқ қилар, кетма-кет хабар юборар эди. Мен бўлсам биттасига ҳам жавоб бермасдим.
Бир пайт ҳовлидан аёлларнинг овози эшитила бошлади. Деразадан қарасам, аёллар кириб келаётган экан. Шунда бирдан эсладим — бугун фотиҳа куни.
Эшик тақиллаб, ўгай онам кириб келди.
— Пастга туш. Меҳмонлар келди
— Ҳозир…
Шундай дедим-у, лекин тушишни ҳам хоҳламадим.
Эшикни ичкаридан қулфлаб, яна бурчакка чўкдим.
Кўзларимга неча кундан бери уйқу келмасди. Хаёлларим ичида йўқолиб қолганимда, пастдан келган баланд овоз мени ўзимга қайтарди.
Бу — Амирнинг овози эди.
— Шарофат!
— Шарофат қаердасан? Чиқ!
Унинг овозидаги ваҳима юрагимни титратиб юборди.
Қандай қилиб ўрнимдан туриб, зинадан югуриб тушганимни ҳам сезмай қолдим. Кўз ёшларим тинмай оқар, неча кунлик очлик ва уйқусизлик юзимда яққол билиниб турарди.
Амир мени кўриши билан қотиб қолди.
Мен эса ўзимни ушлаб туролмадим. Уй тўла одам эканига ҳам қарамай, югуриб бориб уни қучоқлаб олдим.
У қўлларини аста елкамга қўйиб, сочларимни силади. Овози паст, аммо титроқ эди.
— Мовийим… бу нима аҳвол?.. овқат емадингми?..йиғлаб чиқдингми?... умуман ухламадингми?..
Мен жавоб бера олмадим. Фақат унинг бағрига юзимни яшириб, пиқиллаб йиғлардим.
Бирдан кимдир мени Амирнинг қучоғидан қўпол тортиб олди.
Кимлигини кўришга ҳам улгурмадим. Бирдан тарсаки юзимга келиб урилди.
Мувозанатимни йўқотиб, ерга қаттиқ йиқилдим. Очлик ва ҳолсизлик сабаб кўз олдим қоронғулашиб кетди…
Секин кўзларимни очдим.
Қулоқларим ҳануз шанғилларди. Ер совуқлиги суякларимгача ўтиб кетган эди.
Қаршимда дадам турарди.
Юзлари ғазабдан қизариб кетган, кўзлари эса нафрат билан менга тикилганди.
— Уяциз қиз
бақириб гапирардилар
— Бошқани қаллиғи бўла туриб, бегона эркакни қучоқлайсанми?
Ҳар бир сўзлари юрагимга урилган зарбадек тегарди. Гапиришга ҳам ҳолим йўқ эди.
Шу пайт Амир тез ёнимга келиб, қўлимдан ушлади-да, мени ортига яширди.
— Қизингиз керак бўлмаса, менга беринг. Лекин унга бошқа қўл кўтарманг.
— Яна бир марта урсангиз… отаси эканингизга ҳам қарамайман.
Амирнинг овози титрарди. Ғазабданми, қўрқувданми ёки мени бу аҳволда кўриб куйганиданми — билмадим.
Дадам эса бирдан қаттиқ кулиб юбордилар.
— Сен кимсан ўзи? Мен билан қизимнинг орасига тушадиган?!
Улар Амирнинг ёқасидан чангаллаб олдилар.
Амир эса шундай ҳолатда ҳам мени ортига яширишга уринарди. Гўё уни эмас, мени уришаётгандек…
Бу ҳолат мени баттар эзарди.
— Ҳой жўжа хўроз, кекирдагингни чўзма! Қайта сайрай олмайдиган қилиб қўяман!
— Қизимни қўйвор-да, йўқол уйимдан!
Дадам мени Амирнинг ёнидан тортиб олдилар.
Амир эса қўлим оғримаслиги учун секин қўйиб юборди. Ҳатто ўша вазиятда ҳам мени ўйларди…
У дадамга қараб бир қадам олдинга юрди. Овози энди ялворишга айланганди.
— Илтимос… аввал гапимни эшитинг.
— Қанча қалин пули десангиз, бераман. Шарофатни менга беринг… Мен қизингизни севаман. Уни бахтли қилишга ваъда бераман.
Кўзлари намланганди.
— Илтимос сиздан…
Дадамнинг эса юзида масхарали кулгу пайдо бўлди.
— Йўқол дедим.Қизимнинг фотиҳаси бўлди.
— Индинга тўйга меҳмонга келарсан.
Улар Амирнинг устидан кулишарди.
Шу заҳоти Амирнинг сабри тугади.
— Сиз қандай отасиз ўзи? Ким 16 ёшли қизни мажбурлаб узатади? Қаранг қизингизнинг аҳволига! Неча кундан бери ухламаган, овқат емаган!
— Лекин сизга бунинг қизиғи йўқ! Уни катта пулга сотсангиз бўлди, шундайми?
Дадамнинг юзи бирдан ўзгариб кетди.
— Сен нима деяпсан, итдан тарқаган?
Бир лаҳзада мушт Амирнинг юзига бориб тушди.
Мен чинқириб юбордим.
Шу пайт уй ичидан дадамнинг шогирдлари югуриб чиқишди.
— Бунинг ақлини киргизиб қўйинглар! деди дадам совуқ оҳангда.
Кейинги сонияда улар ҳар томондан Амирни ура бошлашди. Тепки, мушт… тинимсиз зарбалар…
Бу манзарани кўриб ичим узилиб кетаётгандек бўлди.
Дадам мени судраб кетаётганларида қўлларига ёпишиб йиғлаб юбордим.
— Дада… дадажон, илтимос…нима десангиз ҳам розиман… сиз айтган болага турмушга чиқаман…умуман қаршилик қилмайман… фақат уни уришмасин… илтимос… кетади, қайтиб келмайди… илтимос дадажон…
Овозим титраб чиқарди. Нафасим ҳам бўғилиб борарди.
Дадам эса мени қўпол туртиб юбордилар.
— Йўқот бу итни кўзимдан, яна сени ёнингда кўрсам, ўлдираман
Шундай деб хоналари томон кетдилар.
Мен эса йиғлаганча Амир томонга югурдим.
Дадамнинг шогирдлари ҳануз уни аёвсиз тепишарди. Гўё ундан эмас, ичидаги бутун ғазабни ундан олишаётгандек…
— Бас қилинглар!
— Қочинглар ундан!
— Қандай эркаксизлар ўзи?! Шунча одам битта одамни урадими?!
Уларни бақириб итарардим
Улардан бири дадам томонга қаради. Дадам эса кўзлари билан “бўлди” дегандек ишора қилдилар.
Шундан кейин улар аста чекинишди.
Мен титраб Амирнинг ёнига чўкдим.
Юзидан қон оқарди. Лаблари ёрилганди. Нафаси оғирлашиб кетган эди.
Мен унинг юзини қалтираётган қўлларим билан ушладим.
— Кетинг… илтимос, кетинг…сизга бир нима бўлса, яшолмайман...илтимос… кетинг…
Кўз ёшларим юзига томчиларди.
Амир эса оғриқ ичида ҳам кулишга уринди.
Қўлларини юзимга олиб бориб, секин артди.
— Мовийим… менга бало ҳам урмайди.
— Фақат сен йиғлама…
— Сенинг кўзларингда ёш кўрсам… юрагим ёнади…биласанку
Унинг гаплари мени баттар синдирди.
Чунки ўзи қон ичида турган бўлса ҳам…
барибир мени ўйлаётганди…
Амирни бир амаллаб турғаздим. У оёқда зўрға турарди. Кўчага чиқарканмиз, йўлдан бир тахи тўхтатдим-да, Амирни ичига ўтқаздим. У ҳали ҳам кулиб менга қараб турарди. Кўзларида оғриқ бўлса ҳам, мени қўрқитмаслик учун кулаётгандек эди.
— Илтимос… мени унутинг. Қайтиб келманг. Севгимизни юрагимизга кўмамиз энди…
Мовийим… деди у аста.
Мен эса бошқа ортимга қарамасдан югуриб ичкарига кириб кетдим.
Амир ортимдан қараб қоларкан, менинг қандай аҳволда эканлигимни яхши биларди.
Уйга кирар эканман, гўё охирги суянчиғимдан айрилгандек бўлдим. Ишонган инсонимни, севгимни йўқотганимни ҳис қилдим. Бу қанчалик оғир бўлмасин, Амирнинг ҳаёти учун ундан воз кечишим керак эди.
Хонамга кириб, ҳеч нарсага қарамай ётоққа йиқилдим. Йиғлай-йиғлай ухлаб қолибман.
Эртаси куни тушдан кейин уйғондим. Кўзларим жуда ҳам шишиб кетганди. Секин ўрнимдан туриб, ҳаммомга кириб юз-қўлимни ювдим. Сўнг яна хонамга қайтиб, ётоққа ўтирдим.
Бир оздан кейин дадам кириб келдилар. Қўлларида патнис ва овқат бор эди. Патнисни стол устига қўйиб, совуқ оҳангда гап бошладилар:
— Кеча гапирган гапим эсингда деб ўйлайман. Бўлмаса оқибатини биласан.
Шундай деб эшик томон юриб, яна тўхтадилар.
— Агар патнисда нимадир қолса… анавига ёмон бўлади.
Улар яна Амирни назарда тутаётганини тушундим. Дадам чиқиб кетгач, индамай овқатлана бошладим. Ҳар бир луқма томоғимга тиқилиб кетаётгандек эди.
Тўй куни ҳам етиб келди...
Бугун мен учун энг бахтли кун бўлиши керак эди. Аммо юрагимдаги оғриқ бунга йўл қўймаётганди.
Эрталабдан ҳовлида карнай-сурнай овози янграр, ҳамма қувонч билан югуриб юрарди. Дадам билан ўгай онам эса ўзларида йўқ хурсанд эдилар. Гўё улар узоқ кутган орзуларига етишгандек.
Хонамга пардозчилар ўгай онам билан бирга кириб келишди. Ўгай онам менга бир қараб қўйдилар-да, совуқ оҳангда пардозчиларга гапирдилар:
— Шундай пардоз қилингларки, кўзларидаги шишлар ҳам, юзидаги хафалик ҳам билинмасин.
— Хўп бўлади — дейишди улар.
Ўгай онам эса ортига ҳам қарамай чиқиб кетдилар.
Пардозчилар ишларини жуда маҳорат билан қилишди. Юзимдаги барча оғриқни пардоз ортига яширишди. Гўё мендан чиройли қўғирчоқ ясашганди. Ойнага қараб, уларнинг маҳоратига қойил қолмай иложим йўқ эди.
Кейин оппоқ келинликни кийиб, ойнанинг қаршисида қотиб қолдим.
Шу пайт бирдан онам ёдимга тушди… Ҳақиқий онам.
Уларнинг келин бўлган пайтларини, суратларидаги самимий табассумни эсладим.
Юрагим яна увишиб кетди. Мен уларни жуда соғингандим.
Ичимда бир савол тинмай айланарди:
Агар онам тирик бўлганларида… ҳаётим бундай бўлармиди?..
Кўзларим яна ёшланиб кетди.
Бир пайт эшик тақиллади. Ўгай онам кириб келиб, бошимдаги фатани тўғриладилар.
— Жуда чиройли бўлибсан… дедилар мажбуран кулиб.
Мен эса уларга қарамадим ҳам, гапирмадим ҳам.
Пастдан дадамнинг баланд овози эшитилди:
— Куёв навкар келяпти! Тез бўлинглар!
Юрагим қаттиқ урарди. Ҳар сония ичимда битта умид яшарди…
Балки Амир келар…балки мени олиб кетар…
Аммо у келмади.
Орадан бироз ўтиб, хонага Акбар кириб келди. У мени жим кузатиб турди. Мен эса кўзларимни олиб қочдим.
Мени ташқарига олиб чиқишаётганда қўлларим музлаб кетганди. Атрофдаги ҳамма куларди, суратга тушарди, табрикларди. Мен эса ҳеч нарсани эшитмаётгандек эдим.
Тўй дадам хоҳлагандек жуда дабдабали ўтди. Меҳмонлар, қиммат безаклар, баланд мусиқа… ҳаммаси мукаммалдек эди.
Фақат келиннинг юраги синиқ эди.
Ниҳоят тўй ҳам тугади. Мен келинлик уйимга кетаётганимда ҳаёлимда минг хил ўй айланарди. Олдимда мени қандай ҳаёт кутаётганини билмасдим.
Машина катта, ҳашаматли ҳовли олдида тўхтади. Уй жуда ҳам чиройли эди. Баланд дарвозалар, ёруғ чироқлар… ҳаммаси бойликдан дарак берарди.
Акбар биринчи бўлиб машинадан тушди. Сўнг менга қўл узатди. Мен индамай тушдим.
У мени ичкарига бошлаб кириб, хонамизгача олиб борди. Хона ҳам жуда ҳашаматли эди. Ҳаммаси оппоқ ва дид билан безатилган.
Акбар эса ҳеч нарса демасдан чиқиб кетди.
Орадан кўп ўтмай янгалар кириб келишди. Улар менга, бошқа кўйлак кийдиришди. Кейин бири кулиб деди:
— Куёв нима деса, “хўп” денг, келинпошша.
Бошқаси эса ҳазиллашиб кулди.
Мен эса ичимда:
“Кирса кўрсатаман ҳали…” — деб ўйлаб турардим.
Аммо буни уларга билдирмадим.
Янгалар чиқиб кетишгач, хона жимиб қолди.
Орадан бир неча дақиқа ўтиб, эшик секин очилди.
Хонага Акбар кириб келди…
Мен ўрнимдан аста туриб, орқага тисарилдим. Юрагим шу қадар қаттиқ урардики, гўё кўксимни ёриб чиқиб кетадигандек эди. Қўлларим музлаб қолган, оёқларим эса қалтирарди.
У эса менга қараб кулиб юборди. Бу кулги оддий эмасди… унда менсимаслик, нафрат ва қандайдир совуқ завқ бор эди.
— Нима деб ўйлагандинг? деди у аста яқинлашиб.
— Менга севиб уйланди, ҳозир кириб сенга меҳр кўрсатади деб ўйлаганмидинг?
Ҳар бир гапи юрагимга игнадек санчиларди.
Ичимда бир умид бор эди аслида… Балки у яхши инсондир… Балки мени тушунар… Балки бу уйда ёлғиз қолмасман…
Аммо ўша умидлар бирин-кетин парчаланиб кетаётганди.
— Асло. Сенга қўлимнинг учини ҳам теккизишни истамайман.
Шу гапни эшитганимда юрагим бир сонияга тўхтаб қолгандек бўлди.
— Сенга онамни қистови билан уйландим, одамларни оғзини ёпиш учун...
Акбар бирдан олдимга келиб билагимни қаттиқ сиқди. Оғриқдан сесканиб кетдим. Унинг бармоқлари билагимга ботиб кетаётгандек эди.
— Яхшилаб мени эшит. Сен бу уйда фақат номига хотинимсан, холос. Аслида эса ҳеч кимсан. Оддий хизматкорсан.
Кўзларим ёшга тўлди.
— Хизматкор…
Демак менинг қадрим шунчаликми?..
Мени шу ҳаёт учун катта бўлганманми?...
Акбар гапида давом этди:
— Мен севган аёлимга аллақачон уйланганман. У ҳам шу уйда яшайди. У нима деса қиласан. Агар уни хафа қилганингни эшитсам…
Унинг кўзлари бирдан совуқ тус олди.
— Ўзингдан кўр.
Шундай деб мени ерга итариб юборди.
Мен мувозанатни йўқотиб полга йиқилдим. Эшикни қаттиқ ёпиб чиқиб кетди...
Ва мен… хонада ёлғиз қолдим.
Бир неча сония қимирлай олмадим. Фақат юрагимдаги оғриқни ҳис қилардим.
Ҳатто юзимдаги ёпинчиғим ҳам олинмаганди…
16 ёш…мен ҳали қўғирчоқларни яхши кўрадиган ёшда эдим.
Лекин мени мажбурлаб узтишди ва илк никоҳ кечасида эримдан эшитган гапларим ҳақорат бўлди...
Кўз ёшларим тинмай оқарди.
— Менга шу ҳаётни раво кўрдингизми, дада?.. дедим овозим титраб.
— Мен сиз учун шунчалик ортиқча эдимми?..
Ичим ачишарди. Амирдан воз кечганим етмагандек, энди ўзимдан ҳам айрилгандек эдим.
Мен севги деб билган нарсамни юрагимга кўмиб келгандим.
Аммо эвазига нима олдим?..
Нафрат, менсимаслик етмаганига иккинчи аёл бўлдимми? 16 ёшимдай-а?...
Қўрқув эса ичимни аста эгаллаб борарди. Энди нима бўлади?..
Шу уйда мени яна нималар кутяпти?...
Мен бу уйда мутлақо ёлғиз эдим.
Қанча йиғлаганимни билмайман.
Кўз ёшларим ҳарир оқ кўйлагимга сингиб кетганди. Нафасим қисилиб, юрагим увишиб оғрирди. Ўзимни кераксиз буюмдек ҳис қилардим.
Ниҳоят ўзимда базўр куч тўплаб секин ўрнимдан туриб, ваннахонага кирдим. Совуқ сув юзимга тегиши билан титраб кетдим.
Ойнага қарадим.
Қизариб кетган кўзлар… титраётган лаблар… қўрқувга тўлиб кетган нигоҳ…
Бир неча сония ойнадаги қизга тикилиб қолдим.
—Бу менми?..
Мен ўзимни танимай қолгандим.
Авваллари кўзларимда орзулар бор эди. Ҳозир эса фақат оғриқ қолган эди.
Секин гардероб томон юрдим. Ичкаридаги барча кийимлар олдиндан тайёрлаб қўйилгандек турарди.
Шунда юрагим яна ачишиб кетди.
Демак… ҳаммаси олдиндан режалаштирилган.
Мен эса ҳамон нимадандир умид қилгандим…
Ўйлаган умид қилганимдан кулгим келиб кетди. Аччиқ кулги эди бу.
Кийимлар орасидан энг оддий тунги кўйлакни олиб кийдим. Сўнг яна ётоққа қайтдим.
Ёстиққа бош қўйганим заҳоти кўзларим яна юмилиб кетди.
Мен шунчаки ухламоқчи эмасдим…ухлаб ҳаммасини убутишни...иложи бўлса бу ҳаётдан қочишни истардим...
Ҳаётимдан, оғриқларимдан, қўрқувимдан.
Ташқарида тун қалин парда каби ёйилиб ётарди. Соат тунги 23:30…
Уй ичида эса оғир сукут ҳукм сурарди.
Лекин юрагим сезарди…
Эртага мени бундан ҳам оғирроқ синовлар кутаётганди…
Давоми бор.
📚Нигоҳларингга қасам. 9-қисм.
Муаллиф : Зангори.
#НигоҳларинггаҚасамХикоя
У ҳеч нарса бўлмагандек дугоналари ёнига қайтиб ўтирди.
— Нега бунча қолиб кетдинг? — деб сўрашди дугоналари.
— Нимадир бошим айланиб кетди. Шунга бир оз ўтириб қолдим, — деди Моҳидил ўзини хотиржам тутишга уриниб.
Дугоналари суҳбатда давом этишарди, аммо Моҳидилнинг хаёли бутунлай бошқа жойда эди. У фақат Акбар ҳақида ўйларди. Уни қандай қилиб ўзига яқинлаштириш, қандай қилиб тузоғига илинтириш мумкинлиги ҳақида бош қотирарди.
Моҳидил уйига қайтаётганда ҳам шу фикрлар уни тарк этмади.
Уйга кириши билан онаси кулиб қарши олди.
— Келибсанми, қизим? Кел, овқатланамиз.
— Қорним тўқ, ойижон. Ўзингиз еяверинг, — деди Моҳидил ва хонасига кириб кетди.
Ётоққа чўзилганча шифтга тикилиб қолди.
— Ўйла, Моҳи, ўйла... Акбарни қандай қилиб илинтириш мумкин? У жуда қўпол, совуқ одам...
У тинмай ўйларди.
Бирдан хаёлига бир фикр келди.
Моҳидилнинг юзида мамнун табассум пайдо бўлди.
— Ҳа... Балки шу йўл иш берар...
У тезда ўрнидан турди. Кўзларида аллақандай ишонч ва айёрлик учқунлари порларди.
Сўнг яна ўша таниш инсонга қўнғироқ қилди.
Икки-учта гудокдан сўнг яна ўша дағал овоз қўнғироққа жавоб берди.
— Яна нима дейсан?
Моҳидил чуқур нафас олди. Овозидаги титроқни яширишга уринарди.
— Менда бир таклиф бор.
— Хўш, нима экан?
— Мен болани бошқа бировдан деб кўрсатаман. Турмушга чиқадиган одамим бор. У жуда бой, мен унга турмушга чиқаман, ишончини қозонаман... Кейин эса пулларини ўзлаштириб, ажрашаман. Шунда боламга исм-шарифингизни берасиз.
Телефоннинг нариги томонида бир неча сония сукут сақланди. Сўнг эркакнинг қаҳ-қаҳаси эшитилди.
— Ооо, қойил! Зўр ғоя-ку, мен розиман, азизам. Қачон ишга киришасан?
Моҳидилнинг юзи тиришиб кетди. Унинг кулгиси асабига тегарди.
— Билмайман... Эплай олсам бўлгани.
— Сенми эплай олмасанг? деди у масхарали кулиб.
— Сен шайтонга ҳам дарс берасан-ку азизам!
У яна ҳоҳолаб кулиб юборди.
Моҳидил эса ичида уни минг бор сўкарди.
Аблаҳ... Пасткаш...
Аммо буларнинг бирортасини тилига чиқармади.
— Ҳа деб иршаяверманг. Сизга жиддий гапни айтяпман.
Эркак кулгисини босишга уринди.
— Хўп, хўп. Мен нима дедим? Сен ўша одам билан ишингни ҳал қил. Номингни оқлаб ол. Мен эса болани ўз номимга оламан. Фақат бунинг ҳақини берсанг бўлгани.
Моҳидилнинг юраги яна сиқилиб кетди.
У учун бу одамнинг ҳар бир гапи жирканч эшитиларди. Аммо ҳозирча индамади.
— Яхши, келишдик.
— Ана энди бу бошқа гап.
Қўнғироқ тугади.
Моҳидил телефонни секин стол устига қўйди. Кўзларини юмиб, бир неча сония жим қолди.
Режасининг биринчи қисми кутилганидан ҳам осон кечганди.
Лабларида секин мамнун табассум пайдо бўлди.
— Энди навбат Акбарга...
У дераза ёнига бориб тўхтади. Ташқарида тун аллақачон шаҳарга ҳукмини ўтказганди.
Моҳидил эса қоронғилик бағрида янги режасини ўйларди.
Бу сафар хато қилишга ҳаққи йўқ эди.
Кўзларимни аста очдим. Оппоқ шифт кўзимга ташланди. Бир неча сония қаердалигимни англай олмай қотиб қолдим.
— Мен... қаердаман?.. пичирлаб юбордим.
Бошим қаттиқ оғрирди. Хотирам аста-секин қайта бошлади.
Туҳматлар...Акбарнинг қаҳрга тўла кўзлари... юзимга тушган шапалоқлар... танамдаги оғриқлар...қалбимдаги хўрлик...
Ҳаммаси бирин-кетин ёдимга тушди. Кўзларимдан ёш сизиб чиқди. Томоғимга нимадир тиқилиб қолгандек нафас олишим қийинлашди.
— Нега?.. Мен нима айб қилдим?.. дедим ичимда.
Шу пайтгача чидаб келган қалбим энди бардош беролмади. Ёстиққа юзимни босиб, овозсиз яна йиғлай бошладим. Ўзимга ўзимнинг раҳмим келди. Бу аҳволга тушганимни ўйлаб юрагим эзилиб кетди.
Эшикнинг очилган овози эшитилди.
— Вой, ўзингизга келибсиз! деди ҳамшира қувонч билан.
Мен унга кўз ёшларим орасидан қарадим.
— Мен... қаердаман?..
— Хавотир олманг, шифохонадасиз. Ҳозир шифокорни чақираман.
Ҳамшира шошилиб чиқиб кетди.
Орадан бир неча дақиқа ўтиб, шифокор кириб келди. У мени текшириб чиқди.
— Узингизга келибсиз, ҳурсандман. Аҳволингиз анча яхши. Лекин танангиз ҳам, асабларингиз ҳам кучли зарба олган. Камида икки кун кузатув остида қолганингиз маъқул.
Мен индамадим. Фақат бошимни секин қимирлатдим.
Шифокор чиқиб кетгач, эшик яна очилди.
Аввал қайнонам, ортларидан эса Акбар кириб келди.
Акбарни кўришим билан танам музлаб кетди.
Нафасим бўғзимга тиқилди. Юрагим ваҳимадан тез ура бошлади. Кўз олдимга яна ўша кун келди. Унинг ғазабга тўла нигоҳлари... Қўлларининг зарби...
Менга ишонмай айтган оғир гаплари...
Мен беихтиёр каравотнинг бош томонига сурилдим.
Гўё у яна яқинлашса, яна мени урадигандек эди.
Буни сезган қайнонамнинг юзлари оқариб кетди.
— Вой болам... дедилар титроқ овозда.
— Қўрқма, қизим... Қўрқма...
Улар ёнимга келиб мени бағриларига босдилар. Мен уларга маҳкам ёпишиб олдим. Бутун танам қалтирарди.
— Ойи...ойижон... дедим йиғидан овозим титраб.
— Мен жуда қўрқяпман...
Қайнонамнинг ҳам кўзларига ёш келди.
— Биламан, болам... Биламан... Бизни ҳам қўрқитиб юбординг-ку... Икки кун кўзингни очмадинг. Ҳар сония дуо қилдим...
Мен йиғлашдан тўхтай олмадим.
Акбар эса бир четда жим турарди.
Унинг кўзлари қизариб кетган, юзи эса тунд эди. Бир пайт у аста яқинлашди.
Мен беихтиёр қайнонамнинг бағрига янада ёпишиб олдим.
Бу ҳолатимни кўрган Акбарнинг юзи буришиб кетди.
— Менга шунчалик қўрқиб қараяпсанки... деди у бўғиқ овозда.
Мен жавоб бера олмадим.
Кўз ёшларим тинмай оқар, танам эса ҳамон титрарди.
Акбар бошини эгди.
— Мени кечир... деди у пичирлаб.
— Мен... мен ўзимни кечира олмаяпман.
Хонани оғир сукунат қоплади.
Лекин синган қалбнинг яраси биргина "кечир" билан тузаладиган даражада эмас эди...
— Ойи, илтимос... икки дақиқага бизни ёлғиз қолдиринг,деди Акбар паст овозда.
Қайнонам менга хавотир билан қарадилар. У киши чиқмоқчи бўлганларида юрагим ёрулгудек уриб кетди. Дарров қўлларидан маҳкам ушлаб олдим.
Кўзларим ёшга тўлиб, титраб турган лабларим зўрға қимирлар эди.
— Ойижон... кетманг... илтимос, мени ёлғиз қолдирманг...
Овозим шунчалар паст чиқдики, ҳатто ўзим ҳам зўрға эшитдим.
— Қизим... қайнонамнинг ҳам кўзлари намланди.
Мен у кишининг қўлларини янада қаттиқроқ ушладим.
— Илтимос... кетманг...
Чунки ўша кун ҳали ҳам ёдимда эди.
Акбарнинг ғазабга тўла нигоҳлари... Қулоқларимда жаранглаган қаттиқ овози... Ундан олган ҳар бир зарбаларим...
Буларнинг бари ҳали ҳам унутолмаган эдим.
Акбар эса бу ҳолатнинг ҳаммасини кўриб турарди.
У аста менга яқинлашди.
Мен эса қайнонамни қучоқлаганча бошимни эгиб олдим. Унга қарашга ҳам журъат қилолмасдим.
Бирдан қўлим устида унинг бармоқларини ҳис қилдим. Шунчаки енгил тегиниш эди... Аммо танамдан совуқ титроқ югурди.
Қўлларим қалтирай бошлади.
Акбар буни сезиб қўлини тортиб олди.
— Оҳу кўзим...
Қандайдир ғамгин, синиқ овоз.
— Оҳу кўзим, менга бир қара...
Мен бошимни чайқадим.
— Йўқ...
Кўз ёшларим яна оқиб тушди.
Акбар чуқур хўрсинди.
— Биламан... мендан қўрқяпсан.
Жавоб бермадим.
— Ҳақлисан... қўрқишингга ўзим сабаб бўлдим.
Хонани оғир сукунат қоплади.
— Оҳу кўзим, кечир мени...
Овози титраб кетди.
— Мен жуда ошириб юбордим. Ўша пайтда ғазабим кўзимни кўр қилган экан.
Кўзларимни юмиб олдим.
— Мен сизга ишонмайман...
Бу гапни эшитган Акбар бир лаҳза жимиб қолди.
— Биламан.
Унинг овози янада пасайди.
— Балки ҳеч қачон ишонмасанг ҳам керак...
Кўз ёшларим ёноқларим бўйлаб оқарди.
— Лекин барибир сендан кечирим сўрашим керак эди.
У аста чўккалаб ўтирди.
— Ҳар куни ўзимни еб битиряпман, оҳу кўзим. Ҳар куни ўша кун кўз олдимга келади.
Мен ҳамон унга қарамасдим.
— Мендан нафратланаётган бўлсанг ҳам майли...
— ...
— Мени кўришни истамасанг ҳам майли...
— ...
— Лекин илтимос...
Овози синиб кетди.
— Менга ваҳшийга қарагандек қарамагин...
Шу гапдан кейин беихтиёр кўзларимни унга қаратдим. Акбарнинг кўзлари қизариб кетган эди. У аста қўлимни ушлади. Бу сафар ҳам танам қалтираб кетди.
Акбар дарҳол қўлимни қўйиб юборди.
— Кўряпсанми...
Аччиқ кулимсиради.
— Ҳатто тегинишим ҳам сени қўрқитяпти...
Акбар аста қўлимнинг устидан ўпди.
— Агар мени кўришни истамасанг, ҳозир чиқиб кетаман.
Бир неча сония менга термулиб қолди.
— Фақат бир нарсани билиб қўй...
Кўзларидаги ёшни яширишга уринди.
— Сенга озор беришимга сабабчи бўлганларини, асло тинч қуймайман
Сўнг аста ўрнидан турди. Эшик томон юраркан, яна бир бор ортига қаради.
— Оҳу кўзим... қачондир менга ишонишингни кутаман.
— ...
— Қанча вақт керак бўлса ҳам кутаман.
Шу сўзларни айтиб, индамай чиқиб кетди. Эшик ёпилиши билан хонада сукунат қолди. Мен эса қайнонамнинг бағрига юзимни яшириб, ич-ичимдан йиғлашда давом этдим.
Акбар чиқиб кетгач, мен қайнонам билан хонада ёлғиз қолдим. Улар мени ўша даҳшатли хотиралардан чалғитиш учун турли мавзуларда гапириб берардилар. Баъзан кулгили воқеаларни эслаб кулдиришга ҳаракат қилар, баъзан эса болаликлари ҳақида гапириб берардилар.
Мен эса уларнинг ҳар бир ҳаракатини кузатар эканман, юрагим сиқилиб кетарди.
Вақти-вақти билан юзларимдан силаб қўяр, пешонамдан меҳр билан ўпиб қўярдилар. Шу пайт ичимда аламли бир ўй уйғонди.
"Мен бу аёл ҳақида қанчалар нотўғри ўйлабман..."
Бир вақтлар уларни совуқ, қаттиққўл, мени ёмон кўрадиган инсон деб тасаввур қилган эдим. Энди эса ўша ўйларимдан ўзим уялиб кетардим.
Кеч кириб қолганда қайнонам менга овқат олиб кирдилар.
— Қани болажоним озгина овқатланиб олинг, дедилар мулойим табассум билан.
Иштаҳам йўқ эди. Аммо улар ёнимга ўтириб, қошиқдаги овқатни ўз қўллари билан оғзимга тутдилар.
Ҳудди ёш қизалоқни эркалаётгандек...Ҳар бир қошиқда меҳр бор эди.
Ҳар бир ҳаракатларида она қалби сезилиб турарди. Шу лаҳзада онам ёдимга тушиб кетди. Томоғимга нимадир тиқилгандек бўлди. Кўзларимдан ёш оқа бошлади. Бу сафар аламдан эмас... Бу сафар қувончдан йиғлаётган эдим. Қайнонам дарров хавотир билан менга яқинлашдилар.
— Вой қизим нега йиғлаяпсиз? Бир жойингиз оғрияптими? — деб кўз ёшларимни шоша-пиша артдилар.
Мен бошимни чайқаб кулимсирашга уриндим.
— Йўқ, ойижон... Мен ҳозир бахтдан йиғлаяпман...
Улар ҳайрон бўлиб менга тикилдилар.
— Бахтдан?
Кўксимни босиб чуқур нафас олдим.
— Ҳа... Чунки она меҳрини ҳис қилмаганимга жуда кўп йиллар бўлган эди...
Гапим тугаши билан овозим титраб кетди.
— Ҳозир эса... сизнинг ёнингизда ўзимни яна бола бўлиб қолгандек ҳис қиляпман...
Қайнонамнинг ҳам кўзлари намланди. Улар мени бағрига босиб, бошимни силадилар.
— Бечора қизим... Шунча дардингизни ичингизга ютиб юрибсиз-а...
Мен уларнинг бағрига бош қўйиб, жим йиғладим. Улар эса мени худди йўқолиб қолган фарзандини топиб олган онадек маҳкам қучоқлаб турардилар. Бироздан сўнг овқатланиб бўлдик.
Қайнонам менга янада яқинроқ сурилиб ўтирдилар. Кўзларида жиддийлик пайдо бўлганди. Менинг қўлларимни ўз кафтлари орасига олиб секин сиқдилар.
— Қизим...
— Лаббай, ойижон...
— Мен сизни аллақачон ўз қизим деб қабул қилганман.
Бу гапни эшитиб юрагим яна илиқлик билан тўлди.
— Раҳмат, ойижон...
— Шунинг учун сизга айтадиган муҳим гапим бор. Бу масалани биргалашиб ҳал қилишимиз керак.
Мен хавотир билан уларга қарадим.
— Нима гап экан, ойижон?
Қайнонам чуқур хўрсиниб, бир неча сония сукут сақладилар.
Сўнг секин гап бошладилар:
— Моҳидилнинг боласи...
Уларнинг овозидаги оғирликдан юрагим ғаш тортиб кетди.
Мен беихтиёр қўлларимни мушт қилиб тугдим ва гапларини давомини кутдим...
Давоми бор.
📚Ифор.
Муаллиф: Феруза Салходжаева.
#ИфорХикоя
Ифор ҳикояси
Қиш кунлари бир тутам. "Қиш—мўминнинг баҳори", —дейдилар бувим. Бу гапни ҳар йили такрорласалар ҳам мен унчалик тушунмасдим. Бу йил сўрадим..
" Қиш кунлари намозлар ораси яқин, тунлари ибодат учун узун, рўзғор ғами учун югуриб юрадиган, аммо ибодатини унутмайдиган мўмин одамлар учун қулай фурсат, Ифорхон! " дейдилар синиқ жилмайиб.
Қош қорая бошлади, мен бўлса ҳалиям қозонга овқат солганим йўқ. Уй ҳам музлаб кетди. Ўрнимдан туриб, печканинг устидаги ҳалқаларидан бирини кўтардим. Хайрият, озгина чўғ бор экан. Кўмир солсам, олишиб кетади. Ташқарига чиқсам, қор гупиллаб ёғяпди. Бирам чиройли-ки! Уйдан кўмирхонагача юз қадам. Ўзим санаганман. Кўмир челакни тўлдириб, ортимга қайтдим, қор куралмаган ердан сирғана-сирғана уйга кириб олдим.
Печка устидаги ҳалқаларни оташкурак билан бир четга сурдим-да, челакдаги кўмирни ағдардим. Кейин ташқарига чиқиб, қўлларимни ювиб, човгумни тўлдириб қайтдим. Печка устига қўйдим.
Сўнг бувим ётган уйга кирдим.
—Келдингми, Ифорхон. Қўлларимга сув тайёрла, чой дамла, мана бу плитага ширқовоқни қўйиб, исит, болам. Яхшиям борсан. Аллоҳим меҳрибон, менга сендек қизни дастёр қилиб жўнатган.
Бувим ўтирган куйи қўлларини ювди. Сочиқ тутдим. Обдаста билан тоғорачани четроққа қўйиб, сут, овқат тўкилавериб, четлари сарғайиб кетган токли плита устига, бағрига қўзиқорин тасвири туширилган кастрюлкани жойладим. Боя тушликка ширқовоқ тайёрлагандим. Бувимга илиқроқ қилиб сузиб бердим. Ҳар қошиқни ичгач, дуо қиладилар.
—Қўлинг дард кўрмасин. Бахтинг балағингдан ошиб кетсин.
"Балағ нима дегани экан?" Бувимнинг дуоларида ҳамиша такрорланадиган шу сўзга ҳеч тушунмайман, билганим —бувим менга бахт тилаяпдилар!
Очиғи, бувим қандай касал эканини билмайман. Шуниси аниқки, битта пиёла ҳам, оғирроқ қошиқ ҳам кўтара олмайдилар, аммо жудаям меҳрибон инсонлар. Бу оламдаги ягона меҳрибоним шу—бувижоним.
Онам мени туғибоқ оламдан ўтган эканлар. Исмимни Ёдгора қўймоқчи бўлганларида мана шу меҳрибонгина, ҳокисоргина, касалманд бувим "Йўқ, онасининг исмида қолсин. Ифорхон яхши жувон эди",-дептилар.
Отам яна турмуш қурганлар. Учта укам бор. Ҳозир опам билан (ўгай онамни шундай атайман) уч кунга дам олгани кетишган. Мен Мушарраф ойим билан қолдим. Бувимни шундай атайман.
— Гуланорхон, Ифорни ола кетинг, мен овсинингизникига бориб тураман дегандилар опамнинг афти буришиб кетди. Ўзимнинг ҳам нафасим ичимга тушиб, индамай қолдим.
—Шунча ишни ким қилади. Уйга ҳам битта қоровул керак-ку! Сигир бор, уни ким соғади, озиб-ёзиб бир ёққа бораман десам, ҳамма нарсага аралашасиз-а, ойи!
Мушарраф ойим индамайдилар.
Дадам — ювошгина одам. Назаримда, ойимдан қўрқадилар.
Дадам индамаган сари ойим ҳаддидан ошади.
Хуллас, мана уч кун бўлди, бугун оиламиз яна жам бўлади, улар қайтадилар!
—Ойи, дадам опамдан қўрқадилар-а, сиз ҳам қўрқасиз. Нега? —сўрайман бувимнинг оппоққина, рангпар юзига термулиб.
Бувим оппоққина, сийрак қошлари энлик, қиррабурун, бодомқовоқ, аёл. Юзида ажинлари сезилмайди, аммо ёши катталиги билинади. Бошига доим рўмол ташлаб ўтирадилар. Томоқлари очиқ, баъзида рўмолини катта қулоқларини орқасига ўтказиб оладилар Гапирганда кўзини юмиб сўзлайдилар. Юмшоқ феъли, майин овозли Мушарраф ойимни жудаям яхши кўраман.
Мактабни битирганимга икки йил бўлди. Дугоналаримнинг айримлари ўқишга кирди, баъзилари турмушга чиқди. Хуллас, уйдан эшикка чиқмайман. Ўртоғим ҳам йўқ.
Сигир соғиб, сутни сирли челакка сузиб, устини ёпдим. Эрталаб яна соғаман, шунда қўшиб пишириб оламан.
Дарвоза очилгани, укаларимнинг қий—чуви эшитилди.
—Борақол, опанг келди!
"Шунчалик тез қайтишдими?!"
Юрагим увишиб, ўрнимдан турдим.
***
Рауф ҳикояси
Қор учқунлай бошлади. Совуқ шамол осмондан онда-сонда тушаётган қор заррачалари билан ўйнашмоқчи бўлади. Оппоққина зарралар изғирин эпкинидан қочиб ер бағирлайди-ю, бир лаҳзада эриб кетади. Куз тугаб қиш бошланганини ҳам сезмай қолибман. Ҳадемай умримнинг йигирма тўртинчи йилига қадам қўяман. Ота-онам орзусини амалга ошириш учун бу йил ҳам кеч қолдим. Олийгоҳда ўқиб юрганимда яхши-яхши қизлар бор эди. Онамга айтсам:
—Ўзинг битта ўғил бўлсанг, шу дадангни орзусини амалга ошира қол, бутун бошли Ўзбекистонда шундай қиз топилмайдими? —дедилар.
Бугун курсдошлар йиғиламиз деганди. Машинамда ўтирганча қорни кузатар эканман дадамдан қандай рухсат олишни ўйлаётгандим.
Ҳозир уйга кирсам, қайтиб чиқармайдилар. Ёлғиз фарзандман. Шунданми, ҳар қадамим ҳисобли. Ота-онамнинг мендан бошқа қувончи ҳам, ташвиши ҳам, орзуси ҳам йўқ.
Телефоним чақириши баробар экранда "Падари бузрукворим" деган ёзув кўринди.
—Ассалому алайкум, лаббай, дада?!
— Рауфбой, келдингми, болам. Машинангни олиб кир. Ойинг қулинг ўргилсин мошкичири қилиб кутиб ўтирибди. Қорнинг ҳам очгандир. Кейин ота-бола бир шахмат ўйнаймиз, бугун эртароқ қайтдим.
Кирмасам бўлмайди. Дадамнинг овозида завқ-шавқ, меҳр қоришиқ эди.
Уйимизга кираверишда —каттагина холл, ундан хоналарга кириладиган қатор эшиклар бор. Ўнг томонда ошхона. Остонада онам қарши олдилар. Ҳар доим шу. Овқатларини ташлаб, истиқболимга чиқадилар. Баъзан қўлларида, капгирми, чўмичми бўлади. Ҳозир қошиқ бор эди.
—Келдингми, олтиним?! Қани кира қол. Яхшимисан? Чарчаб қолмадингми? Кийимингни алиштира қол. Мен овқат сузиб тураман. Ўз хонамга кириш асносида дадамни учратаман.
—Рауфбой, баракалла, сени кутиб, кўзим тўрт бўлди. Бугун сен учун ишдан эрта қайтдим. Ота-бола бир ўтирайлик.
Онам ёзган дастурхон ҳар доимгидек байрамона эди. Ўртада устига қиймали пиёздоғ солинган мошкичири. Ликопчаларда турли хил салатлар, турп, ширмой нонлар мевалар, табиий шарбатлар...
—Қўлинг дард кўрмасин, онажониси, —дедилар дадам бир қошиқ луқма еб-емасдан.
—Жудаям ширин бўпти, ойи—дейман мен ҳам.
—Ия онаси, тузланган гармдори қўймапсиз-ку, —дейдилар дадам, нон ушатиб. Онам чаққон туриб музлаткич ёнига кетадилар. Пайтдан фойдаланган дадам овқатга туз сепиб оладилар. Менга эса кулиб, кўз қисиб қўядилар.
Таом охирлай деганда онам секин гап бошлайдилар.
—Дадаси, илтимос, Рауфжонга совчиликка боришимга рухсат беринг.
—Сабр қилинг, Иқболхон, ўша қизни топайлик, албатта борамиз.
—Жа, қизиқсиз-а дадаси, унақа исмли қиз ўз борми, йўқми? Ўзи уялиб ўляпман. Таниш-билишлар қизларини тавсия қилишни бошлади. Мен бўлсам, биринчи исмини сўрайман. Бир-биридан чиройли исмлар. Ҳулқини, ҳуснини, ўқишини, насабини суриштириш ўрнига исмини сўраганимиз қизиқ бўлди-да.
—Ҳа, хонадонимизга келадиган қизнинг исми Ифор бўлиши керак.
Бизнинг Ифоримиз қайтиб келиши керак!
Ота-онам мендан кейин қиз фарзанд кўрганлар. Унга Ифор деб исм берганлар. Аммо тақдир эмас экан, қизалоқ икки ёшга тўлмасдан вафот этади.
Ота-онам бошқа фарзанд кўрмадилар. Синглимни эса сира унута олмайдилар. Ўша пайтлар онам қаттиқ сиқилиб, руҳий тушкунликка тушиб қолади, шунда отам онамни
—Кўрасан, Ифор қайтади. Ўғлимга шу исмли қизни келин қиламиз. У бизга қиз бўлиб келади! —деб овутганларини кўп бор кўрганман.
Дадам беғубор, зиёли одам. Фан номзоди. Ядро физика институтида ишлайдилар. Онамнинг ўз тикувчилик цехи бор. "Ифор" бренди билан аёллар либосларини ишлаб чиқарадилар. Кейинги пайтларда чет элдан ҳам харидорлари кўпайган.
Ўзим олийгоҳни битириб, дастурчи бўлиб ишлаётганимга икки йиллар бўлиб қолди. Касбим ўзимга ёқади. Катта-катта лойиҳалар устида бош қотирамиз.
***
Ифор ҳикояси
Опам саломимга алик олмадилар. Дадам онамдан қўрққанидан дарҳол иш буюрдилар.
—Укаларингга қара, қизим.
—Бу нимаси? Нега уй музлаб ётибди? Кап-катта қиз битта печка ёқиб қўёлмайсанми? Энди кўмир солганмисан, нима бало? Овқат ҳам солинмаган. Бу қиз обдон ўрганди. Кетганимдан бери мук тушиб китоб ўқиган бўлса керак.
Бошланди!!! Бу оҳанг, бу зардалар бола юрагимни жароҳатларга тўлдирган, умримни азобга айлантирган.
—Ҳозир, опа, тез бир нарса пишириб юбораман!
Индамай картошка тозалай бошладим. Бувим чақирдилар.
—Ифорхон!
Қўлимдагиларни ташлаб чопдим.
—Тувагимни тўкиб берасанми, болам. Ширқовоғинг яхши бўлди, барака топ, енгил бўлдим, болам? Ийманиб гапирдилар.
Тувакни тўкиб, тозалаб қайтарканман, опамнинг ҳар доимгидек зардали овози қулоғимни тешиб юборай деди.
—Қаёққа кетди бу? Овқати ўлганда пишадими?
Қўлларимни совунлаб ювдим. Йўл-йўлакай сочиққа артиб, ошхонага чопдим.
Овқатим тез пишди. Укаларим ота-онам билан, ўзим бувимнинг ёнида овқатландим.
—Қўлингни оч, дедилар бувим, —бахтинг бўйингдан баланд бўлсин. Сен бечора на ота, на она меҳрига тўйдинг, илоё энди азиз қиладиган жойга келин бўлгин. Келин қилганлар кафтида кўтариб юрсинлар. "Омин", дейман ичимда.
Идиш-товоқларни ювиб, ошхонани йиғиштириб келгунимча ярим кечаси бўлади.
Бувим инграб ётибдилар.
—Нима бўлди, ойи?
—Қон босимим ошди шекилли, кўк жой дамлаб берасанми? Совқотиб кетяпман.
Бувимнинг қон босимини ўлчаб, қўрқиб кетдим. Дарров дориларини ичириб, кўк чой дамладим. Бироз туриб юзларидаги қизиллик тарқаб, нафас олиши енгиллашган бувим ёстиққа оҳиста ёнбошладилар. Ётган куйи кўзларини юмиб дуо қилдилар.
—Бахтли бўл, қизим, икки дунёда азизу мукаррам бўл. Кейин орзумандлик билан қўшиб қўйдилар
—Қани эди соғ бўлганимда. Сени ўқитардим, шуларга хўрлатиб қўймасдим, болам. Онанг тоза наслдан эди, ота-бувалари буюк эшонлар ўтган. Сен ҳам ўқисанг, яхши олима бўлардинг, болам! Зеҳнинг баланд, меҳринг олам-жаҳон.
Кўзимга ёш қуйилиб кела бошлайди. Кўрпамни бошимга тортаман.
" Яхшиям борсиз, ойи, сиз узоқ яшанг бахтимга! "
—Болам, дориларим тугабди, аптекага бормасанг бўлмайди. Бувим қўлимга шифокор берган рўйхатни тутқазди. Бу дориларни ёддан билсамда бувимни хафа қилгим келмади. Устимга палтомни илиб чиқиб кетаётган эдим Мушарраф ойим тўхтатиб қолди
—Тўхта, бошяланг кўчага чиқма!
Тўғриси, қишки бош кийимим йўқ. Бувим сезгирлада.
—Сандиқни оч!-дедилар. Бувимнинг бисоти кўп эмас. Тўрттагина беқасам кўрпачани тушириб, сандиқни очдим.
—Ҳуув ўша тугунни ол,-дедилар. Тугун ичида оппоқ, тўртта четига узун попилтириқлар қўшиб тикилган чиройли рўмол бор эдим.
—Бу—ғижим рўмол. Тоза ипакдан тўқилган. Бувимдан мерос, қани ўра—чи?
Рўмолни ўраб, жавон сиртига ўрнатилган ойнага яқинлашдим.
Ойнада юзлари нимпушти, бодомқовоқ, қора қош қиз кулиб турарди.
—Вууй ойиии, зўр тураркан. Фақат, одамлар устимдан кулмасмикин?
—Нега кулади. Ҳамманинг ҳаваси келади сенга ҳали! Борақол, шу рўмол сенга омад келтирсин!
"Омин!" дедим ичимда.
Уйқу ўлсин, ғафлат. Ҳеч кўзимни очолмасам. Уй иши, цехдаги югур-югурлар, пишир-куйдир билан ётгунимча соат ўн икки бўлди. Беш соатлик уйқу камлик қиляпди, шекилли. Қани туролсам!
Бу ётишда , намозни қазо қиламан.
Чой дамлаб дастурхон тузаб бўлган эдим ҳам эркаклар чиқиб кела бошлади. Ўғлим бечора кийимини ўзи дазмоллаб олибди. Бирам меҳрибон. Ҳозир ҳам салом бериб, юзимдан ўпиб қўйди. Илойим, яхши жойларга куёв бўлсин.
—Иқболхоним, бугун мени ишга ташлаб қўясиз, машинамни устага ташлаб келганман, —деди хўжайиним нонга сариёғ суртаркан
—Дада, ўзим олиб бориб қўяман, ойимларнинг шундоқ ҳам ишлари кўп. Қаҳва ҳўплаб гапирди Рауф.
—Дадаси, келин олмасак бўлмайди, кучим етмаяпди, қайнатилган тухумнинг пўчоқлари яхши ажрамаганидан асабийроқ гапирдим.
—Бўпти, қиз топ бўлмаса! Тўй бўлса, тўй-да! Энг яхши ресторанда, энг зўр артистларни чақириб тўй қиламиз, ойиси. Охирида иккаламиз рақсга тушамиз! "Қиз бола келур сой бўлиб..."
Хўжайиним завқ билан гапирар, ўғлим кулиб ўтирарди.
—Нега энди мен топарканман, ана ўғлиззи ўзи топсин. Ифор топилмагандан кейин, бошқа қизлар бир хил қиз бўлади, барибир.
Машинага ўтиргач, ҳамма нарсамни бир кўздан кечирдим. Жойида. Телефоним хабарларга тўлиб кетган экан, энг зарурларини очиб кўра бошладим.
"Иқбол Каримходжаевна, кўргазмага миллийлик ва замонавийлик мужассамлашган қишки кийимлар тайёрланг. Муддат бир ҳафта. Чет элликлар келади!"
Юрагим ҳапқира бошлади.
Бу —яхши имконият. Кайфиятим кўтарилиб кетди. Шоҳруҳхоннинг қўшиқларини яхши кўраман. Қандайдир, илҳом бағишлайди. Ҳозир ҳам "Юрак" таронасини қўйиб, машинамни оҳиста ҳайдаб кетдим.
—Юрак, юрак, ўрнида тинч туролмаса керак,
Кўнглим сезар, бунга у дош беролмаса керак...
Ишхонага етиб борганимда ўз-ўзидан миямга турли фикрлар кела бошлади. Чекка қишлоқларни ўрганишим керак!
Вақт оз эди. Хўжайинимга телефон қилиб огоҳлантирдиму машинамни шаҳар ташқарисига бурдим.
Ҳаво бўғилиб тургани учунми, ҳаяжонланганимданми бошимга оғриқ турган, ҳозир бирорта дори ичмасам, кучайиб кетишини ўйлаб, машинамни дорихона ёнида тўхтатдим.
Кейинги пайтларда дорихоналарда одамлар гавжум бўлиб қолди. Касал кўпми, иқлим ёмонлашиб кетдими, асаблар чарчаганми?
Бу дорихонада ҳам эрталабдан одам кўп эди. Кўргазмани ўйлаб, беихтиёр аёлларнинг либосларини кузата бошладим. Аллақандай қўпол, шиширилган курткалар, бизнинг ўлкамиз қишига унчалик мос келмайдиган шубалар, пўстинлар...
Шу пайт эшикдан нозиккина, рангпар бир қиз кириб келди. Эгнига униққанроқ пальто кийган, аммо бошидаги оқ рўмоли уни жудаям очиб турарди. Қизгина рўмолни ўзгача ўраган, рўмол четидаги тўқима безаклар елкалари бўйлаб сочилиб турар, эски кийими ҳам билинмай кетганди. Беихтиёр тикилиб қолдим.
Инсон бир нарсани жудаям хоҳласа, Аллоҳ ўзи йўлини очиб кетаверади. Қизгина рўмолини сотса, яхшигина пулга сотиб олардим " Қадимийлиги билиниб турган шу рўмол айни пайтда менга жудаям зарур эди. Шу билан бирга илҳом париларини етаклаб келаётган эди.
Дорини сотиб олгач, машинамга ўтириб, қизни кузата бошладим. Рухсат берса, суратга олардим, аммо у шошиб, деярли чопиб кетарди. Кейин торгина кўчага кирди-ю, кўздан ғойиб бўлди.
***
Рауф ҳикояси
Тушлик вақти бўлди. Охирги беш дақиқанинг ўтиши, айниқса, қийин кечди. Соатимга қарай-қарай 13:00 га етиб олдик, шерикларим — йигитлар компютерини ўчириб, ўрнидан қўзғалдилар. Худди келишиб олгандек гап сўзсиз ошхонага қараб юра бошладик. Биринчи қаватнинг бурчагидаги хонадан таомларнинг, зираворларнинг аралаш ҳиди димоққа уриларкан, қорним яхшигина очқаганини ҳис қилдим.
Қўлимга патнис олиб салат, шарбат, нон солганча овқат сузиладиган жойга яқинлашиб бордим. Гуруч, маржумак, картошка бўтқаси, котлет солинган ликопчасини олганча ўртоқларимнинг олдига шошилдим.
—Шу якшанба Сижжак томондан бир дача гаплашсак, одам сиқилиб кетди, — дея гап бошлади Қодир шарбат ичаркан.
—Рауфдан бошқа ҳамма кўнса керак. Яхшиям хотини йўқ, бўлмаса, биз билан овқатланишга ҳам тушмасди.
Кулиб ўтирар эканман, негадир, шу сафар ўзимнинг ҳам қорли манзилларга, гўзал манзараларга юрагим ошиқаётган эди.
Бу сафар дадамни кўндириб, албатта, бораман, деб. кўнглимдан ўтказдим, аммо сиртимга чиқармадим. Жуда бўлмаса, ойимни ишга соларман.
Димоғимга ёқимли атир-упа иси кела бошлади, бошимни кўтармасимдан қизларнинг шўх кулгуси қулоғимга кирди. Бироздан сўнг шундоқ ёнимиздаги столга дизайн бўлимида ишлаётган қизлар жойлашиб олдилар.
—Ана, шунча қиз, танла Рауф, —Қодир менга ҳазил қиларди-ю, икки кўзи қизларда эди.
—Ё, дунёдан тоқ ўтмоқчимисан?
Индамайман. Негадир, қизларга қарашга ботинмайман, болалигимдан онгимга сингдирилган ақида билан ота-онамнинг танловини кутаман. Овқатимни тез-тез еб ўрнимдан туриб кетарканман, Қодир қизлар томонга гап отаётган бўлади.
Дадам ўртоқларим билан дам олиб келишимга зўрға рози бўлди. Фақат телефонни ўчирмаслик шарти билан.
***
Ифор ҳикояси
Бувим каром дўлма қилиб беришимни сўрадилар. Шундоқ ёнгиналарида ўтириб, каромни қайнатдим, қийма тайёрладим. Токли плита ҳамма ишни бажариб берди.
—Сен ҳали жудаям бахтли бўласан. Мана мени айтди дерсан. Ётсам ҳам, ўтирсам ҳам дуодаман. Қиз қилиб оладиган жойга узатаман сени, болам!
Мушарраф ойим анча яхши бўлиб қолдилар. Кўзларини юмиб болалик хотираларини сўзлаб бера бошладилар, мен эса мароқ билан тинглардим.
—Ифорхон, овқатингни солиб бўлгач, олма қолган бўлса олиб чиқ, қирғичдан ўтказиб бер, болам.
Хўп дейман, қўлимдаги охирги каром баргига қийма ўрар эканман.
Кейин ертўлага тушаман. Тавба, опам ҳам ажойиблар, ертўлани қулфлаб қўйибдилар. ..
—Қўявер, сўрама калитни, ҳозир жанжал бўлади. Яхшиси, мана пулни олиб, Муродларникидан уч кило олма олиб кел, ўзинг ҳам ейсан. Бошингга рўмол ўра, эгнингга иссиқ кий.
Оёғимга бувимнинг калишини илиб, ғижим рўмолимни ўраб, ташқарига чиққанимда атроф оқликка бурканган, бир чиройли қор ёғарди.
Сирғана-сирғана йўлга тушдим. Мурод аканинг уйи маҳалланинг бошида-катта йўл ёқасида. Бизники кўчанинг охирида. Атрофда одам зоти йўқ. Биз томонлар тоғ қишлоқ, ёзда, қишда кўпчилик уйини дам олувчиларга ижарага беради. Сал наридаги тепаликлар бағри чана учувчиларнинг қийқириғи билан тўлади.
Қор яхшигина ёғибди. Эрта-индин шаҳарликлар босади энди. Уларни томоша қилиш жудаям завқли. Узоқдан бахтиёр одамлар қийқириб чана учгани, боласини етаклагани шундоқ кўриниб туради. Шундоқ жойларда туриб чана учмай ўтаётган болалигимни эслайман.
Хаёл суриб олма сотиб олмоқчи бўлган уйимга ҳам яқинлашиб қолдим. Энди эшикни тақиллатаман десам, шундоқ ёнгинамга оппоқ машина келиб тўхтаб, орқа эшигидан бир йигит чиқиб мен томонга кела бошлади.
—Ассалому алайкум, синглим, яхшимисиз?
Индамай туравердим. Очиғи, қўрқаётгандим.
—Шу ерликмисиз?
Маъқуллаб бошимни қимирлатдим ва беихтиёр юзига қарадим.
Аллақандай самимий, беғубор нигоҳлардан юрагим бир қалқиб кетди. Йигит ҳам бир лаҳза довдираб қолгандек бўлди, кейин ўзини қўлга олиб сўради
—Йўлдош аканинг дачаси қаерда, адашиб қолдик, ўзи эса телефонини кўтармаяпди
—Йўлдош амакимларникими? Биздан иккита кейинги маҳалланинг энг тепасидаги уй. Ҳуув ана қаранг, томи яшил...
—Рауф, бўлақол, нима бало тоғлик қиз сеҳрлаб қўйдими? Кейин қийқириқ эшитилди
Йигит қўлини кўксига қўйиб раҳмат айтганда юрагим яна алланечук бўлди, қорда сирғана-сирғана машинага ўтирди ҳамки, Мурод амаким эшигини очди.
—Ҳа, Попук, кел қизим?!
—Бувимга олма керак эди. Овозим титраброқ чиқди.
—Кўп қолиб кетдингми, молларга қараётгандим. Бувинг тузукмилар? Йўл-йўлакай гапириб кетди уй эгаси.
Шунча қилсам ҳам Мурод амаким олманинг пулини олмадилар.
—Мана бу беҳилар ҳам асал бўлиб кетган, ўзинг егин, хўпми?!
Олмаларни қучоқлаб кетарканман, худди ортимдан кимдир кузатаётгандек бўларди.
Рауф ҳикояси
Юрагим бунча безовта? Ҳуркак оҳудек, юзлари нимпушти ҳилқат ким эди. Ҳурми? Фариштами? Нега уни бунча кўргим келяпди?
Йигит бўлиб бундай ҳолга тушмагандим. Юрагимга ёқимли бир нарса қуйилиб келаётгандек, танамда ҳузурбахш роҳат пайдо бўлгандек, шу билан бирга чидаб бўлмас соғинчни ҳис қилаётгандим.
Ҳамроҳларим оиласидан, бола-чақасидан узоқда, эркинлик гаштини сураётган, бир лаҳзада болага айланиб қолгандек, бир-бирини қорга юмалатар, бўлар-бўлмасга қийқириб кулар, табиатдан, ҳаётдан завқ олаётган эдилар.
Қодир қўрга кабобларни терганида ҳам ўша нотаниш гўзални ўйлаб ўтирардим.
"Йўлдош амакимларми.... Ҳув анави томи яшил уй"
Кабоб томоғимдан ўтмади. Ҳеч нарса егим келмас, ҳеч ким билан гаплашгим келмасди.
Ҳамкасбларим ўзи билан Playstation қурилмасини олиб келган, иккита-иккита бўлиб футбол ўйинини бошлаб юборгандилар... Секин юриб, дала ҳовлидан ташқарига чиқиб кетдим. Қор гупиллаб турар, борлиқ оппоқ нурга чўмган, осмондан нур ёғилар, атроф сутга чўмилгандек эди. Қаерлардадир ит ҳурар, кўчаларда одамлар кўринмас, уйлар баланд-паст жойларда қурилган бўлиб, баъзан баланд тепаликлар устида яхмалаклар ялтираб кўриниб қолар, борлиқда сокинлик ҳукмрон эди.
Пастга қараб тушиб борар эканман, онда-сонда машиналар учраб қолар, шаҳар шовқинидан чарчаган вужудимга бир сокинлик кириб борарди.
Юриб-юриб, оқ рўмолли қизни учратган жойимга келиб қолдим.
Мана ўша эски, деярли ҳамма хонадонларда учрайдиган, қўш қаватли, пастқам ҳаворанг дарвоза. Беихтиёр дарвозага суяндим, бир лаҳза кўзларимни юмдим. Қор қизиб турган юзларимга урилар, аммо совута олмасди...
Дала ҳовлига кириб борганимда ҳамма баравар ўшқириб кетди.
—Қаерда юрибсан?
—Нега телефонингни олиб кетмайсан?
—Даданг ўн марта қўнғироқ қилди, ойингнику гапирмасаям бўлади.
Оббо, ота-онам ёдимдан кўтарилибдику. Дарҳол қўнғироқ қилдим.
—Мани унақа қўрқитма, бола, бир почка дори ичдима? Худога шукур, салрмат экансан. Бунақа юришинг яхшимас, қайтишинг билан уйлаб қўямиз!
Онам йиғлаб олди...
—Тез қайт! Иккинчи ўша ёқларга бормайсан!
Онамга айтолмадиу, аммо ич-ичимдан бу ерларга яна қайтиб келишимни билардим!
Тоза ҳавода осмондан тушаётган қор парчаларига қараб ўтирар эканман ичкаридан Қодир чиқиб келди. Қизиқ, у ҳолатимни сезгандек эди. Қўлидаги сигаретини узун тортди-да, тутунини осмонга ўрлатиб гап бошлади:
—Сан бошқача бўб қолдинг, дўстим нима бўлди? Жин тегдими?
—Пари тегди дўстим!
—Парийинг ким? Ҳалиги қизни айтяпсанми? Оқ рўмолдаги?
Оббо сеней! Ҳал қиламиз! Жигарингдан урибди-ку, жигар! Кейин тамакисини охиригача тортиб, оёғи остига ташлади.
Қор ичида бироз милтираб турган чўғ охири сўнди!
—Севиб қопсан, дўстим, деди-ю, ичкарига йўл олди:
—Тўй-лар мубоо-рак, рак-рак!..
Тушдан кейин йўлга тушдик.
Қодирнинг кўнглига бир шумлик кирдими, кечаги қиз билан кўришган жойимизда машинани тўхтатди.
Кейин ўзи чаққон тушиб, ҳаворанг дарвозани тақиллата бошлади.
Тўн кийиб, бошига кулранг қалпоқ қўндирган, баланд бўйли дадам қатори киши чиқиб келди. Қодир билан қўшқўллаб кўришди. Уятданми, недандир қаттиқ ҳаяжонланардим. Қодир гапирар экан, машина ичига ишора қилиб қўйди. Энди юзимни буриб, тамоман букчайиб олдим.
—Ууув, совқотдим, деб машинанинг олдига ўтирди у.
—Хўш,-деди машина қўзғалгач, ичингни қиздирмай айта қолай. Қизнинг исми Попук экан. Ўзи нари борса, ўн тўққиз ёшда, учта укаси бор экан. Ҳеч қаерда ўқимас ҳам, ишламас ҳам экан.
Бу маълумотлар мен учун етарли эди. Демак, турмушга чиқмаган!
Энди ойим билан гаплашаман.
Мен бу қишлоқни севиб қолгандим. Унинг қорда ястаниб ётган пасту баланд тепаликларини, мўйсафид чолдек оқ саллаю тўн кийган арчаларини, узун-қисқа йўлларини—барча-барчасини бирдек қучиб олгим келарди, тез орада яна қайтиб келишимни ҳам юрагим сеза бошлаганди.
Машинамиз баланд тепаликлардаги айланма йўллардан эҳтиёткорлик билан тушиб, текис йўлга етиб борди. Тошкентга яқинлашган сари қор камайиб, ерлар очилиб борарди.
Пойтахт бизни булутлар орасида бағрини қонталаш қилиб уфққа ботиб бораётган қуёши билан қарши олди.
Ифор ҳикояси
Бувим жуда сезгир аёл. Ҳар ҳолатимдан хабардор.
—Сенга нимадир бўлдими? Ҳардамхаёл бўлиб қолдинг болам?
Яхшиям опам чақириб қолди.
—Ҳой, қиз, чиқ тез, хамир қор, дадангни лағмон егиси кепти!
Хамир қорсам ҳам, юрсам ҳам хаёлимдан бир зум ҳам ўша қиёфа кетмасди. Қўлини кўксига қўйиб хайрлашган йигит!
Хамирни қаттиқроқ қориб, кўп муштладим. Опам қайла тайёрладилар, мен хамир ёйдим.
Бувимга ўз плиталарида шавла пишириб қўйгандим.
—Ифорхон! —чақирдилар ичкаридан, кейин деразани ура бошладилар.
Қўлимдаги човлини ташлаб югуриб кетаётсам, опам бақириб қолдилар.
—Битта иш қилдиргани қўймайди одамни, шошма, борасан!
—Борақолай, опа, тез қайтаман, —ялиндим.
—Жонимга тегди шу кампир, боравер! Қўлимдан човлини тортиб олиб қозон юзиида кўпириб, тепага кўтарилган сув ичидан лағмон хамирини сузиб ола бошлади опам.
—Мушарраф ойи, келдим, нима ёрдам берай?
—Тувакка етолмадим, болам, сени ҳам қийнаб қўядиган бўлдим.
—Ҳечам қийналмайман, ойи, келинг, кийимларингизни алмаштириб қўяман.
—Ўзим ўргилай сенгинадан. Бунчаям ақлли бўлмасанг. Бунчаям меҳрибон бўлмасанг, феълингдан ёрлақасин, болам!
Бувим бечора кийимларини алмаштиргунича кўп алқади. Кейин қўлтиқ ости, кўкрак остиларини нам латта билан артиб, чақалоқлар упасини сепиб, чойшабларини алмаштириб қўйдим. Бошини ёстиққа қўйган бувим яна узоооқ дуо қилдилар
—Бахтинг балағингдан ошиб кетсин...
Лағмон егим келганди, ҳеч ким дастурхонга чақирмади, бувимнинг шавласига шерик бўлдим.
—Шира бойлаб пишибди, тузлариям нормада! Бувим ҳар сафар овқатимни мақтаб ейдилар.
Идиш-товоқларимни ювиб бўлгунимча тун борлиқ узра бахмал чойшаб ёпди.
Китобимни қўлимга олдиму, аммо бувимнинг оромини бузмаслик учун чироқни ўчирдим.
Уйқум келмас, кўз ўнгимдан бировнинг сурати кетмасди...
***
Рауф ҳикояси
Уйдагилар мени узоқ йилга чет элга кетган одамни қаршилагандек кутиб олдилар. Ойим имбир қўшиб лимон чой дамлаган, дадам қошиқда асал тиқиштирган.
Қаерларга борганим ҳақида қисқача гапирган бўлдим, аммо барибир хаёлим бошқа ёқларда эди.
—Дада, ойи, борди-ю уйланадиган қизимнинг исми Попук бўлса-чи? Рози бўлармидингиз?
Меҳрибонларим бир-бирига қараб олди, сўнг келишиб олгандек
—Нимма?! -дедилар.
—Нима эмас, ким?
—Хўш, ким? —деди ойим.
—Попук бўлса Попукда. Майли, муҳими яхши инсон бўлсин! —деди дадам ҳар доимгидек кўтаринкилик билан.
—Ҳали ўзим ҳам билмайман, ойи, аммо кеча борган қишлоғимизда бир қиз кўрдим. Мендан уч ёш кичик бўлса керак. Уйда ўтираркан. Ўқимаган, ишламайди ҳам. Билганим-шу!
—Қолганини борганда аниқлаймиз!-дедилар дадам.
—Вой-вой, сиз нима қиласиз у ерда? Совчилик хотинларнинг иши. Аммо мен ўша томонларга боришим керак. Бир қизни излаяпман.
—Бўпти, келаси якшанба сизларни тоғ саёҳатига таклиф қиламан! Ёшликни эслаб, бир чана учайлик, нима дедингиз, Иқболхон?!
—Жон дейман, дадажониси, яшанг!
Масала мен кутгандан осон ҳал бўлганди, аммо ўзим якшанбагача кутолмаслигимни яхши билардим!..
Анчагача ухлолмай ётдим. Кейин туш кўра бошладим. Рангли туш.
Кенг, катта бир гулзор эмиш, гуллари ранго ранг эмиш, аммо мен излаётган гул топилмас экан, бирдан кўзим олисдан бўй кўрсатаётган ғунчага тушибди. Қип-қизил, бағриқон, алвон япроқлари юмилган ғунча ҳам менга ўзини кўрсатгиси келармишу қандайдир, шохлари тарвақайлаган бута унинг бетини тўсармиш.
"Шу гулни олишим керак, уни онамга олиб бораман!" деб ҳайқираётган эмишман.
Босинқирадим чоғи, турсам томоғим қақраб, ўзим ўт-олов бўлиб ёняпман. Чанқаб, оғзим қуриб кетибди. Шамоллабман, шекилли. Ўрнимдан туриб, ошхонага йўл олдим. Бошим лўқиллаб оғрир, ҳеч сувга етиб боролмасдим. Кулердан муздек сув олиб ичгим келар, негадир юрагимга ўт тушиб куйиб борарди.
—Тўхта, шошма, Рауфим, илиқроқ сув ич. Ётоқ кийимида чиқиб келган онам пешонамни ушлади
—Вой ўлмасам, иссиғинг бор-ку!
У ёқдан дадам кела бошлади. Меҳрибонларимнинг бири Қуръон ўқиб дам солар, бири дори ичирарди.
Кейин анчагача бошимда ўтирдилар.
—Ойи,-дедим секин. Ҳали ҳам тушимнинг таъсирида эдим
—Тушимда сизга гул олиб келмоқчи эканман.
📚Нигоҳларингга қасам. 7-қисм.
Муаллиф : Зангори.
#НигоҳларинггаҚасамХикоя
Акбар эса бирдан менга яқинлашиб, икки қўлимдан маҳкам ушлади. Кўзлари ғазабдан қонга тўлгандек эди.
— Эшитяпсанми ўзи нима деяётганини? Эшитяпсанми?! деб мени қайта-қайта силкитарди.
Мен эса титраб, кўз ёшларимни тўхтата олмай йиғлардим.
— Акбар ака, мен... мен бу болани танимайман... Ростдан ҳам танимайман... Нима деяётганини умуман тушунмаяпман... дедим дудуқланиб гапирардим.
Шу пайт қайнонам шоша-пиша орамизга тушдилар.
— Ўзингни бос! Кимга бўлса ташланаверасанми! деб Акбарни зўрға курсига ўтқаздилар.
Сўнг ўша йигитга жиддий тикилиб:
— Яхшилаб ўйлаб гапиринг, болам. Қулоғингиз эшитаяптими ўзи нима деяётганингизни? Сиз ҳозир эрли аёл ҳақида гапиряпсиз! дедилар.
Йигит эса заррача ҳам тортинмай кулимсираб бош ирғади.
— Ҳа ҳола, жуда яхши билиб гапиряпман. Мен билан Шарофат жуда яқин бўлганмиз. Жуда ҳам яқин...
Бу гапни эшитиши билан Акбар яна ўрнидан сапчиб турди.
— Нима деганинг бу? Жуда яқин эмиш-а? Нима деганинг дедим гапир деб бақирди.
Шунда йигит ҳам ўрнидан туриб, Акбарни итариб юборди.
— Айтайми? Эшитишга юрагинг дош берадими? Ўша хотинингнинг мен кўрмаган жойи қолмаган! Ишонмасанг, қара. Кўкрагида холи бор! Унинг танасининг бир қарич еригача ёдимда қолган деб бақирди у ҳам.
Унинг ҳар бир сўзи юрагимга пичоқдек санчиларди.
Мен эса шу заҳоти оёқларим ўзимга бўйсунмай ерга ўтириб қолдим.
Нималар бўлаётганини англай олмай қолгандим.
Ахир Амир билан севишган вақтларимизда ҳам орамизда бунақа яқинлик бўлмаган-ку...
Унда бу телба нима деб валдираяпти?
Нега бундай ёлғон гапларни тўқияпти?
Акбарнинг ғазаби эса тобора кучайиб борарди. У яна йигитнинг устига ташланди. Қайнонам зўрға уларни ажратиб олдилар.
Ниҳоят, ўша йигитга такси чақириб, уни уйимиздан чиқариб юбордилар.
Аммо шунча шовқин-сурон, жанжал ва айбловлар орасида энг аянчли аҳволда мен қолган эдим.
Гўё бутун дунё бошимга қулаб тушгандек эди.
Қўлларим музлаб кетган, юрагим эса ёриб чиқиб кетадигандек урарди.
У йигит кетиши билан Акбар секин менга яқинлашди.
Унинг нигоҳидан юрагим янада орқага тортилди.
Бир сўз ҳам демасдан қўлимдан қаттиқ ушлади-да, мени судраб хонамиз томон олиб кетди.
Мен эса қаршилик қилишга ҳам, гапиришга ҳам ожиз эдим.
Хонага киришимиз билан Акбар эшикни қаттиқ ёпди.
Кейинги лаҳзада эса мени ётоқ томон итариб юборди...
Мен нима бўлаётганини тушунмай, Акбарга қараб қотиб қолгандим. Акбар олдимга келиб, устимга энгашди-да, кўйлагимнинг олд қисмини йиртиб очди. Мен карахт аҳволда эдим. Нима бўлаётганини англай олардим, на унинг қилаётган ишларига қаршилик кўрсата олардим.
Акбар эса менга тикилганча қотиб қолди. Нигоҳларидаги ғазаб мени янада қўрқитарди. Мен бир зумда ўзимга келиб, уни итариб юбордим ва кўйлагимнинг очилган жойини қўлларим билан ёпдим.
Шунда у менга нафрат аралаш ғазаб билан қараб:
— Манжалақи! Нечтасининг тагига киргансан? деди тишларини ғижирлатиб.
Бу гапни эшитиб юрагим увишиб кетди. Кўзларимдан ёшлар тинмай оқар, мен эса бошимни чайқаганимча:
— Йўқ... ундай эмас... Ишонинг... дейишга уринардим, аммо овозим титраб чиқарди холос.
Акбар эса гапларимга қулоқ ҳам солмади. У қўлимдан маҳкам тортиб, мени хонадан судрай бошлади.
— Акбар ака, илтимос, қўйиб юборинг! Қўлим оғрияпти! Нима қиляпсиз? деб йиғлаганча ялинардим.
Аммо у эшитмасди. Гўё ғазаби кўзларини кўр қулоқларини кар қилиб қўйгандек эди.
Пастга тушганимизда эса мени кўча томон тортиб кетаётганини англадим. Ўша лаҳзада юрагим музлаб кетди. Наҳотки у мени ярим кечаси кўчага ҳайдамоқчи бўлса?
Қўрқувдан бутун вужудим қалтирарди.
Шу пайт қайнонам буни кўриб қолиб, шошилганча олдимизга югуриб келдилар.
— Нима қиляпсан, Акбар?! Кўчадан ким нима деса, ишониб кетаверасанми? дедилар қаттиқ овозда.
Сўнг мени унинг қўлидан тортиб олиб, бағриларига босдилар.
— Бор болам, хонангга кириб кет, дедилар мулойимроқ оҳангда.
Мен эса оёқларим қалтираб, йиғлаганча хонамга кириб кетдим. Эшикни ёпишим билан ерга чўкиб тушдим. Кўксим сиқилиб, нафас олишим қийинлашарди. Нима учун бундай бўлаётганини тушунмас, фақат йиғлардим...
---
Акбар:
Онам Шарофатни хонасига киритиб юборганларидан кейин уйдан чиқиб кетдим. Ичимдаги ғазаб тобора кучайиб борарди. Ўзимни босишга қанча уринмай, бунга кучим етмасди.
Машинамга ўтириб, манзилни ўйламасдан ҳайдаб кетдим. Охири шу ёшимгача бирор марта ҳам қадам босмаган жойим — cлуб олдида тўхтадим.
Ичкарида баланд мусиқа янграр, одамлар кулиб, рақсга тушарди. Аммо мен учун бу шовқинларнинг ҳеч қандай аҳамияти йўқ эди.
Кўз олдимдан фақат Шарофатнинг ёшга тўла кўзлари кетмасди... ҳаёлимда фақат битта ўй айланарди...наҳот Шарофат бокира бўлмаса наҳот...
Мен Шарофатга ошиқ бўлиб қолгандим... Ҳа, буни энди инкор қила олмасдим.
Унинг беғубор, фариштанамо чеҳрасига, қаҳваранг кўзларига, ҳар сафар менга қараганда кўзларида пайдо бўладиган маъсумликка ошиқ эдим. Унинг ҳар бир ҳаракатида ҳақиқий аёлларга хос нозиклик, ожизлик ва назокат мужассам эди. Ҳатто ёнимдан ўтганида димоғимга уриладиган ўша ўзига хос ифор ҳам мени телбадек ўзига тортарди.
Мен авваллари Моҳидилни севаман деб айтар эдим
Йўқ... Бу севги эмас экан.
Бу шунчаки ёшликдаги хатойимеди. Буни энди эркак сифатида тан олардим. Фақат фарзандим учун масъулиятни елкамга олиб, оталик бурчимни бажаришга ҳаракат қилаётгандим, холос.
Аслида эса...
Мен Шарофатни илк бор кўрган кунимдаёқ унга кўнглимни бой бергандим.
Унинг кўзларидаги маъсумлик, гапираётгандаги ҳаё, ҳар бир ҳаракатидаги назокат мени ўша заҳотиёқ мафтун қилган эди.
Лекин буни ўзим ҳам жуда кеч тушундим.
Сўнгги бир ой давомида ҳисларимни яширишга уриндим. Аммо уддалай олмадим. Ҳар қарашимда, ҳар гапимда, ҳар бир эътиборимда унга бўлган туйғуларим ошкор бўлиб борарди.
Мен эса бундан у ҳам хурсанд деб ўйлагандим.
Наҳотки адашган бўлсам?..
Наҳотки унинг кўзларида кўрганларим аслида йўқ бўлган бўлса?..
Наҳотки мен учун қадрли бўлган инсон мени алдаган бўлса?..
Бу фикрлар миямни кемириб ташлаётганди.
Ичимда ғазаб, алам, рашк ва афсус бир-бирига қоришиб кетган эди.
Шуларни ўйлай-ўйлай қўлимга қадаҳ олдим.
Бир қадаҳ...кейин яна бири...яна бири... Қанча ичганимни билмайман.
Фақат шуни билардимки, ичаётган ичкилигим томоғимдан эмас, гўё юрагимдаги оғриқ устидан оқиб ўтаётгандек эди.
Аммо барибир оғриқ камаймасди.
Аксинча, Шарофатнинг ёшга тўла кўзлари хаёлимда янада равшанлашиб борарди...
Қанча ичганимни билмасдим. Уйга қайтаётиб машинани қандай бошқарганим ҳам эсимда йўқ эди. Хаёлимни фақат Шарофат эгаллаган, унинг қилган ишлари учун жавоб олиш истаги ичимни ёндирарди. Шу дамда мен учун бошқа ҳеч нарса муҳим эмасдек туюларди.
Акбар Шарофатнинг хонасига кирди. Қарасаки, Шарофат ерда тиззаларини қучоқлаб йиғлаб ўтирарди. Лекин Акбарнинг кўзлари қонга тўлган, қулоғига
" Айтайми? Эшитишга юрагинг дош берадими? Ўша хотинингнинг мен кўрмаган жойи қолмаган!"
деган сўзлар жаранглаб турарди.
Қаттиқ ғазабга тўлган Акбар ўзини босолмай Шарофатга ташланди. Шарофат ҳеч нима деёлмай, фақат кўзларидан ёш оқиб Акбарга қараб турарди.
Акбар эшитган гапларини эслаб баттарроқ қутурарди Шарофатни ерга итариб юборди. Қаттиқ зарб билан полга йиқилган Шарофат йиғлаб юборди.
Акбар унинг тепасида пайдо бўлди ва камарини ечиб, Шарофатни қаттиқ ура бошлади. Ҳар бир зарбадан уйни Шарофатнинг қичқириқлари тутиб кетди. Кичкина жуссаси билан ўзини олиб қочмоқчи бўлди, лекин иложи йўқ эди. Ҳар зарбадан кийимлари йиртилиб, оппоқ танаси қизил қон билан бўялди.
Қайнонаси шовқинни эшитиб уйғониб кетди ва тез туриб Шарофатни хонасига борди. Ичкатидан Шарофатни йиғи овозини эшитиб эшикни тақилатиб у ҳам бақириб гапира бошлади.
— Ҳой Акбар эсингни йиғ болам, у гаплар ростлигини билмаймизку. Шарофатни уволига қолма, болам оч эшикни, оч...
Акбарни онаси ҳам тинимсиз бақириб гапирар эди
Шарофат ҳам калтакларга чидолмай илтимос қилишга тушди:
— Илти..моосс.. бас..қилинг.... - зўрға гапирарди, дудуқланиб
Акбар қизнинг ёлворишини эшитиб, уни итариб юбориб чиқиб кетди
Хона орқасида йиғлаб турган қаёнаси Шарофатни қонга беланган танасини кўриб қўрқиб кетди...
Қайнонаси шошилганча хонага кириб келди. Шарофат эса кўзларини ҳам очолмайдиган аҳволда ётарди. У дарҳол сув олиб келиб, Шарофатнинг юзига сепди. Шарофат аста кўзларини очаркан, титроқ овозда:
— Ойи...ойижон... деди-ю, йиғлаб юборди.
Қайнонаси унинг ҳолатини кўриб юраги эзилди. У Шарофатни секин ўрнидан турғизиб, ҳаммомга олиб борди. Кийимларини алмаштириб, юз-қўлларини ювдираркан, ич-ичидан бу қизнинг айби йўқлигини ҳис қиларди. Ҳали ўн еттига ҳам кирмаган, кўзларидан поклик ва ҳаё ёғилиб турадиган келинидан у ҳеч қачон шубҳаланмаганди.
Шарофатни ётоғига ётқизиб, устини ёпди. Сўнг хонадан чиқиб кетмоқчи бўлди, аммо кўз ёшларини тўхтата олмади. Эшикни секин ёпаркан, ўзи ҳам йиғлаб юборди.
Шарофат эса ёстиққа юзини босганча, йиғидан титраб, ўз-ўзига гапирарди. Ҳатто қимирлашга ҳам ҳоли қолмаганди.
— Менга яна қанча синовлар бор экан, Аллоҳим?.. Онамдан гўдаклигимда айрилдим. Етмаганига ўгай онам ҳам мени отамга ёмон кўрсатарди. Энди бир инсонга кўнгил қўйсам, пок ва софлик устига қурилган севгимиз бор эди, уни ҳам мендан тортиб олишди. Отам эса мени пул учун сотиб юборди...
Шарофат йиғидан нафаси қисилиб давом этди:
— Буларнинг ҳаммасига сабр қилдим. Эрим мени хизматкордан ҳам паст кўрди. Кундошим билан бир уйда яшаб, уни эркалаб, кўнглига қаради, мени эса назарига ҳам илмади. Шуларнинг барчасига кўз юмдим. Аммо энди бошимга бузуқи деган туҳмат ҳам тушдими?..
Кўз ёшларидан ёстиғи ҳўл бўлиб кетганди.
— Ахир мен эндигина ўн олти ёшдаман... Бу синовлар нозик елкам учун жуда оғир-ку, Аллоҳим. Яна қандай синовларинг бор менга?..
Шарофат йиғидан титраб, дардини ичига сиғдира олмай гапирарди.
Эшик ортида эса қайнонаси қотиб қолганди. У кетишга чоғланган эди, аммо Шарофатнинг сўзларини эшитиб қолди. Ҳар бир гап юрагига тиғдек ботарди. Кўз ёшларини артишга уринса ҳам, бунинг иложи йўқ эди. Шу лаҳзада у Шарофатнинг қанчалик кўп азоб чекканини, бу ёшгина қизнинг елкасига нақадар оғир тақдир юкланганини чуқур ҳис қилди ва эшик ортида йиғлаганча жим туриб қолди.
Давоми бор.
💫Асарини ёпиқ каналда БИР НАФАСДА мазза қилиб ўқинг.
Асар ТЎЛИҚ жойланган 24-қисмдан иборат!
Танлов ихтиёрий. Уланмоқчи бўлганлар шу админга ёзинг.
👇👇👇👇👇👇👇
https://ok.ru/profile/910007217837?utm_campaign=android_share&utm_content=profile
Asar uchun to‘lov👆👆👆
Асар ушбу катта каналга ҳам ҳар куни ўз вақтида жойлаб борилади
📚Нигоҳларингга қасам. 6-қисм.
Муаллиф : Зангори.
#НигоҳларинггаҚасамХикоя
Акбар индамасдан чиқиб кетди.
Мен эса ичимдаги минглаб саволлар билан ёлғиз қолдим.
Ўша кундан кейин Акбар менга остонадан ҳатлаб кўчага қадам босишга ҳам рухсат бермади. Яна ҳам қаттиқ назорат қиларди. Буни истамасам ҳам, гапига киришга мажбур эдим. Лекин унинг менга нисбатан кўнглида нима борлигини билолмасдим, ҳаммаси жуда мавҳум эди.
Шу тариқа кунлар ўтарди. Мен борган сари ёлғизликда, уй қамоғида бутунлай ўзимни йўқотиб бораётган эдим. Негадир Акбар менга эътибор берадиган бўлиб қолганди. Кўпинча менга тикилиб, узоқ қараб қоларди.
Бир куни зинадан тушаётиб оёғим тойиб кетди ва йиқилиб тушдим. Қайнонам тез ёрдам чақириб, мени касалхонага юбордилар.
У ерда қанча вақт ўтганини билмайман, аммо кўзларимни очганимда шифокорлар ёнимда туришарди.
— Яхшиям вақтида олиб келишибди, организмиз анча ҳолдан тойган экан, қўлидаги таҳлилларга қараб:
— Қонингиз жуда камайиб кетибди. Тўғри овқатланяпсизми ўзи? Ўзингизга яхши қарашингиз керак, аҳр бўлғуси онасиз деди хавотир билан.
Мен эса индамай бош ирғадим.
— Ҳозирча хавотир олманг, бу ҳолатни даволаш мумкин. Бир оз дам олиб, дориларни вақтида қабул қилсангиз, мева ва витаминли таомлар эстемол қилсангиз, тезроқ тикланасиз, деди шифокор юмшоқ оҳангда.
Эрингизни чақирдик, ҳозир келади. Унгача сизга томчи укол улаб қўямиз.
Мен эса ҳаёлимда турли ўйлар билан ўтирардим. Тўсатдан ҳамшира кириб келди. Унинг мендан қандайдир қасди бордек эди. Димоғдор оҳангда:
— Тур тезроқ! Жавоб беришди сенга! деди.
Мен унга ҳайрон бўлиб қарадим.
— Ахир, доктор ётиб туринг, эрингиз келса кетасиз деганди-ку, дедим.
У эса бундан баттар аччиқланиб, баланд овозда гапира бошлади:
— Вой шунақами? Бир манжалақи, суюқоёқ бўлсанг, нега ўзингни осмондаги ой деб биласан? деб жеркиб ташлади...
— Мен... мен ундай эмасман, дедим дудуқланиб зўрға эшитиладиган овозда.
Аммо ич-ичимдан тан олардим: у ҳақ эди. Мен ростдан ҳам шундай эдим. Акбарнинг қўғирчоғи, унинг хоҳишларига кўр-кўрона бўйсунадиган бир ўйинчоқ...
Ўзимни тутолмай асабийлаша бошладим. Бу қўрқувданми, аламданми, билмайман.
Бирдан ҳамшира сочларимдан тортиб, юзимни ўзига қаратди. Кўзларида ғазаб алангаси ёнарди.
— Эсингни йиғиштир, хунаса! Ҳозир сенга шундай сабоқ бераман-ки, умрбод эсингдан чиқмайди! деб қўлини кўтариб.
Бу шафқациз нигоҳдан юрагим музлаб кетди. Кўзларимни маҳкам юмиб, бошимни эгдим.
Аммо бирдан хонада қаттиқ тарсаки овози янгради.
Қўрққанимдан кўзларимни секин очдим. Қаршимда ғазабдан нафаси тезлашиб турган Акбарни кўриб, янада довдираб қолдим.
Уни кўриб енгиллик ҳис қилишим керакмиди ёки ундан ҳам кўпроқ қўрқишим керакмиди билмасдим.
У шошилиб олдимга келди ва...
Акбар ПОВ
Шарофатимга жавоб беришганини эшитганимда, негадир юрагим ҳапқириб кетди. Тан олишни истамасам-да, уни соғингандим. Айниқса, ундан тараладиган ўша майин ифорни, қаҳваранг кўзлари билан олдимда худди баргдек титраб туришини соғингандим.
Касалхонага етиб келиб, унинг хонасига йўл олдим. Эшик ёнига келганимда ичкаридан баланд овозлар эшитилди. Бир зум тўхтаб, қулоқ солдим.
Кимдир менинг оҳу кўзимни ҳақорат қилаётган эди.
Жаҳлм чиқти, эшикни кескин очиб ичкарига кирдим. Хонадаги манзара ғазабимни янада алангалатди. Ҳамшира Шарофатимга дағдаға қилаётган, у эса қўрқувдан қалтираб турарди.
Шу пайт назарим Шарофатимга тушди.
Унинг кўзлари ёшга тўлган, ранги оқариб кетган эди.
Ичимда аллақандай ғалати туйғу жўш урди.
Ҳамширага совуқ нигоҳ ташладим.
— Ким сенга унга шундай муомала қилиш ҳуқуқини берди? дедим паст, аммо таҳдидли оҳангда.
Ҳамширанинг ранги оқариб кетди. Бир лаҳза олдинги дағдағаларидан асар ҳам қолмаганди.
У дарҳол узр сўрай бошлади.
Шарофатим эса одатдагидек оқлашга уринарди.
— Қўйинг... балки билмаганди, мени бошқа билан адаштиргандир деди у секин.
Мен унга ишонқирамай қарадим.
Бу қиз ростдан ҳам ҳаддан ташқари кўнгли покми ёки одамларнинг ёмонлигини ҳали-ҳануз тушунмайдими?
Шарофатимни ҳолатини кўриб чалғитиш учун гапирдим:
— Салом бермайсанми эринга оҳу козим....
Шарофат менга қараб тез салом берди
— Ассалому алайкум
—Ва алайкум ассалом
Моҳидилни гапларидан кейин шу кунларда Шарофат қиладиган арзимас ҳато учун ҳам жаҳлим чиқарди ва қаттиқ койиб берардим, лекин бу сафар негадир жаҳлим чиқмади. Балки уни соғинганим учундир, билмадим. Индамай кўтариб олдим. Ҳеч нима демай шихонадан чиқиб, машина олдига бордим.
Шарофат: Негадир жаҳли чиқмади, менга юмшоқ гапирди. Лекин барибир ундан қўрқаман, Чунки жуда тез ўзгаради, феълини билиб бўлмайди. Ҳозир яхши гапираётган бўлса ҳам, бироздан кейин яна ёмон гапириши мумким. Акбар мени котарганча машинага олиб борди ва олд ўриндиққа ўтказиб, ўзи ҳайдовчи ўриндиғига ўтирди.
Олд ўриндиқда оёқларим букилиб қолди, қаттиқ оғриқ берди. Беихиёр инграб юбордим, лекин тез қўлимни оғзимга босдим. Секин унга қарадим. У ним табассум билан менга қараб турарди. Унинг табассумини биринчи марта кўришим, жуда ёқимли эди.
Менга яқинлашиб, ўриндиқни орқага сурди ва пешонамдан ўпиб қуйди
Кейин пешонасини пешонамга қўйиб, "Сени соғиндим,"
деди.
Қулоқларимга ишонолмаяпман, наҳот у мени соғинган бўлса? Лекин унга барибир ишонмайман. Чунки қурқаман ишонишга...
Уйга қайтаётганимизда Акбар мендан кўз узмасди. Унинг қарашларидан уялиб кетардим. Тўғри, у менинг эрим эди, лекин тўйимиздан бери менга қўлининг учини ҳам теккизишни истамаган, "Сен хизматкорсан, номигагина хотинимсан", деган инсоннинг орадан уч ой ўтиб менга бундай қараши жуда бошқача туюларди.
Шу тариқа кунлар ўта бошлади. Акбар Моҳидилга қарагандан кўра менга меҳрибон бўлиб қолганди. Ишдан келишидан олдин телефон қилиб, қайнонамдан менинг нима егим келаётганимни сўрарди. Кун ора ҳаммамизни сайрга олиб чиқарди. Ҳаммаси яхши кетаётгандек эди.
Лекин бир куни кечаси ухлаб ётганимда кимдир кўйлагимнинг тугмаларини очаётгандек туюлди.
Уйқум енгил бўлгани учун дарров уйғониб кетдим. Тезда ўрнимдан туриб қарасам, Моҳидил экан.
— Нима қиляпсан? дедим ҳайрат билан.
У эса ҳеч нарса бўлмагандек:
— Акбар акам шу ердамикинлар деб киргандим, деди.
— Нима, кўйлагимнинг ичига солиб оламанми? Кўряпсан-ку, хонамда йўқ, дедим жаҳл билан.
Моҳидил индамай чиқиб кетди. Аммо унинг бу қилиғи менга умуман ёқмади.
Акбарнинг менга бўлган илиқлиги янада ортди. Энди у мени Шарофат деб эмас, "Оҳу кўзим" деб чақирадиган бўлди. Қайнонам эса орамиз яхшиланаётганидан жуда хурсанд эди. Мен ҳам аста-секин "ахир у менинг эрим-ку" деб кўнглимга илиқлик киритишни бошлагандим.
Аммо бу бахт узоққа чўзилмади...
Кечки пайт овқатланиб ўтирар эканмиз, эшик қаттиқ тақиллаб қолди. Акбар ўзи очишини айтиб ўрнидан турди. У эшик томонга кетганча анча қолиб кетди. Аввалига эътибор бермадик, лекин орадан кўп ўтмай ташқаридан баланд овозлар эшитила бошлади.
Қайнонам ҳайрон бўлиб менга қарадилар.
— Келин қаранг-чи, бир нима бўлди шекилли...
Ичимни ғалати бир ваҳима қоплади. Юрагим безовта урарди. Секин ўрнимдан туриб эшик томон бордим.
— Акбар ака?.. дедим паст овозда.
Аммо юзим ҳали эшикдан ярим ҳам кўринмасидан нотаниш бир йигитнинг овози янгради:
— Шарофат.. Кел севгилим, келсанг-чи
Бир лаҳзада бутун танам музлаб кетди.
Гўё вақт тўхтаб қолгандек эди.
Нима бўлаётганини англай олмай қотиб қолдим.
Шу пайт Акбарнинг жаҳлдан қизариб кетган юзини кўрдим. У бир сония ҳам ўйлаб ўтирмай йигитнинг юзига қаттиқ мушт туширди. Зарба шу қадар кучли эдики, йигит гандираклаб кетди. Оғзи-бурнидан қон сизиб чиқиб, кейин шиддат билан оқа бошлади.
— Ойи... Ойижон... деб бақириб юбордим қўрқувдан.
Овозим титрар, кўзларим ёшга тўлиб улгурганди.
Қайнонам югуриб чиқиб, зўрға уларни ажратдилар. Акбарнинг ғазабдан кўзлари ёниб турарди. У яна ташланишга уринарди.
Қайнонам эса ҳалиги йигитни ичкарига олиб кириб, эшикни ёпдилар.
Мен эса жойимда қотиб қолгандим.
Қўлларим қалтирарди. Оёқларимда эса мутлақо куч қолмаганди.
Гўё ҳозир йиқилиб тушадигандек эдим.
Қайнонам йигитни курсига ўтқазиб, юзига сув сепдилар. Бир стакан сув узатдилар. Йигит сувни ичиб бўлиб, чуқур нафас олди-да, бирдан менга қаради.
Унинг қараши мени баттар қўрқитиб юборди.
— Ҳолажон... севгилимни беринглар. Уни олиб кетгани келдим...
деди ва қўли билан мени кўрсатди.
Хонага сукунат чўкди.
Бир лаҳза ҳеч ким нафас ҳам олмаётгандек туюлди.
Мен эса нима эшитганимга ишонмай қолдим.
Акбарнинг юзи бирдан ўзгариб кетди. Томирлари бўртиб чиқди.
Қўллари мушт бўлиб тугилди.
— Ҳой, ҳароми дея бақириб юборди у.
— Кимни севгилим деяпсан? Кимни?! Менинг ҳотинимними-а? Менинг ҳотинимними?
У яна йигитга ташланди.
Қайнонам зўрға олдини тўсиб қолдилар.
— Акбар! Ўзингни бос!
Лекин Акбарнинг кўзларидаги ғазаб мени даҳшатга соларди.
Мен эса йиғлаганимча қотиб турардим. На гапира олардим.
На ўзимни оқлай олардим.
Фақат бошимни тинмай "йўқ" дегандек қимирлатардим.
Кўз ёшларим эса тинмасди.
Қайнонам Акбарни зўрға тинчлантириб, қўлига сув тутқаздилар.
Сўнг ҳалиги йигитга юзландилар.
— Нима бўляпти ўзи? Тўғрисини гапиринг! Нега уйимизга келиб тўпалон қиляпсиз?
Йигит эса бир лаҳза ҳам иккиланмай мени кўрсатди.
— Шу қиз менинг севганим эди. Биз бир-биримизга аҳду паймон қилгандик. Бирга бўлишга ваъда бергандик. Лекин отаси уни менга бермади. Мажбурлаб сизларга узатиб юборди. Мен севгилимни қайтариб олгани келдим...
Бу гапларни эшитиб юрагим гўё тўхтаб қолгандек бўлди.
Акбар эса қўлларини мушт қилганча менга қаради.
Унинг нигоҳидаги... нафрат...гумон...
Мени парча-парча қилиб юбораётгандек эди.
Мен эса йиғлаганимча бошимни чайқардим.
— Йўқ... йўқ... бу ёлғон...
Аммо овозим шу қадар титрардики, ҳатто ўзим ҳам уни зўрға эшитардим.
Кўзларимдан оқаётган ёшлар эса тўхташни билмасди...
Давоми бор.
📚Нигоҳларингга қасам. 2-қисм.
Муаллиф : Зангори.
#НигоҳларинггаҚасамХикоя
У аста қўлларини юзимга қўйди. Ҳаракати шунчалик эҳтиёткор эдики, худди синдириб қўйишдан қўрқаётгандек. Кўз ёшларимни артаркан, менга тикилиб турди.
Нигоҳларимиз тўқнашди
— у менга, мен унга.
Бирор сўз йўқ эди, аммо юракларимиз бир-бирини тинглаётганди.
Мен бошимни секин чайқадим. Йўқ, бу кўз ёшлар азобдан эмасди. Бу бахт эди. Ичимдан тошиб чиққан ҳислар эди.
Секинлик билан унга яқинлашдим. Босимни унинг кўксига қўйдим. У ҳам ҳеч нарса демай, мени оҳиста бағрига босди. Юрагининг уришини эшитдим. Ўша уриш ичимдаги титроқ билан бирлашиб кетди. Унинг қалби ҳам меники каби бетиним ураётганди.
Овозим шивирлаб чиқди:
— Ундай эмас, мен… мен аслида… мен ҳам сизни…
У бошини энгаштириб, юзимга жилмайди. Нигоҳлари жиддий эди, лекин кутаётганди:
— Ҳа, мовийим? Нима мени?..
Унинг сўз оҳанги... юрагимни эритиб юбораётган эди, ўзим эса гапира олмай қотиб қолдим, овозим бўғзимга тиқилиб қолди. Ичимда айтмоқчи бўлган сўзлар йиғилиб кетганди, аммо ҳаяжон бунга имкон бермаётганди.
Амир буни сезди. Мени яна-да маҳкамроқ қучоқлади.
Унинг қучоғи — тинчлик, ишонч, муҳаббат эди.
У паст, аммо юракка етиб борадиган оҳангда пичирлади:
— Севгилим… айт, илтимос. Фақат бир бор бўлса ҳам эшитай.
Менга айт, илтимос…
Юрагим ўрнидан чиқиб кетадигандек ураётганди.
Қўлларим титрарди. Нафас олишим оғирлашди. Кўзларимни юмдим. Ичимдаги бутун ҳисларни бир жойга жамладим. Бу сўзларни ниҳоят айтишга куч топдим. Паст, лекин қатъий оҳангда шивирлаб дедим:
— Мен... мен... ҳам сизни севаман…
Шу сўзларни айтган заҳотим юрагим яна ҳам гупиллаб уриб кетди. Кўзларимдан ёш чиқиб кетмаслиги учун зўрға ўзимни тутдим. Қатиқроқ қучоқладим. Ҳудди ҳозир қўйиб юборса, йўқолиб қоладигандек, яна ёлғиз қоладигандек... қўрқардим.
У ҳам мени маҳкам қучоқлади. Нафас олиши қулоғим остида эшитилиб турарди. Бу нафас менга осойишталик бахш этарди.
Юракларимиз бир хил урарди, гўё битта юракдай. Бу жимжитлик — энг тотли дам эди.
Қанча вақт шу ҳолатда турганимизни билмадим. Фақат ичимдаги қоронғилик аста-секин ёришаётгандек туюларди.
Бу ёруғлик — у эди. Унинг севгиси эди.
Секин ажралдик. Лекин қўлларимиз ҳали ҳам бир-бирига маҳкам ёпишган эди. Нигоҳларимиз бир-бирини топди. Унинг кўзларида шунчалик илиқлик бор эдики — меҳр, муҳаббат, ва ҳатто… орзу қилган бахт. Юзларим қизариб кетди. Кўзларимни пастга, ерга қаратдим.
У фақат кулиб қўйди. Ҳеч нарса демади. Уни яна кўпроқ севдим.
Кечки овқатни едик. Лекин бу сафар овқатимиз оддий эмас у севгига тўла эди. Сўнг кўчага чиқдик. Унинг илиқ қўлини тутиб, сокин шаҳар бўйлаб юриб бордик.
Тун осмонида юлдузлар чақнарди. Шамол енгил эсарди. Аммо мен фақат унинг овозини, унинг қўлини, унинг ёнимда эканини эшитардим.
Худди бутун дунё жим бўлиб, фақат бизни томоша қилаётгандек эди. Одамлар, машиналар, шовқинлар ҳаммаси йўқолиб кетгандек. Фақат у ва мен бор эдик.
Кеч бўлди. Мени уйимгача кузатди. Эшик олдида бироз турдик.
— Эртага ўқишга ўзим олиб бораман, хўпми? — деди у секин, майин оҳангда.
Мен жилмайдим, шунчаки бош ирғадим. Сўз керак эмас эди. Юрагим унинг гапларини аллақачон қабул қилганди.
Ичкарига кирдим. Юрагим... жуда бошқа эди. Беғубор, сокин, лекин ичкарида ёруғ бир туйғу чақнарди. Шу кеча... илк марта севги нималигини юрагим билан ҳис қилдим.
Эрталаб. Телефон жиринглади.
— Ҳайирли тонг, менинг севгилим, юрагимнинг маликаси...
Шу сўзларни эшитишим билан юзларим ловуллаб қизиди. Юрагим тез-тез ура бошлади. Сўз тополмадим. Жим қолдим.
У эса кулди, биларди бундай жимлигим нимани англатишини.
— Мовийим, яна уялиб кетдингми?
— Юзларинг аллақачон қизарди, шундайми?
Майли, бир соатдан кейин олиб кетаман тайёрланиб тур
Мен кулиб, секин “Ҳоп…” дедим. Сўнг қўнғироқни ўчирдим.
Аммо юрагим ҳанузгача тинчимаётганди. Ичимда қувончдан иборат бир булут кўтарилиб, юрагимни босиб турарди.
Бизнинг бахтли кунларимиз энди бошланаётган эди.
Ҳар бир дақиқа — жаннатдай.
Ҳар бир нигоҳ — илиқ, ҳар бир қучоқ — тинчлик. Лекин энг асосийси — у ҳеч қачон менга ортиқча тегинмасди. Ҳеч қачон чегарани ошмасди. У мени қадрларди. Гавҳар каби асрарди.
Унинг севгиси соф эди. Унинг кўзида шафқациз эҳтирос эмас, балки йиллар давомида сўнмайдиган муҳаббат порларди.
Отам бизни муносабатларимиздан хабарлари йўқ эди. Агар билсалар аниқ бу севгига қарши чиқардилар.
Улар учун менда ҳам олдин обуралари ва пуллари муҳим эканигини билмасдим.
Лекин Амир мен учун тўғри инсон эди. Меҳрибон, сабрли, пок ниятли.
Лекин...
Биз борган сари қатуро боғланиб борар эдик. Амир иш юзасидан чет элга чиқиши керак бўлиб қолди. Аввалги сафарлари менда ҳеч нима бўлмас эди, лекин бу сафар ичимда ғашлик бор эди.
Дадамнинг соғлиги сўнгги кунларда анча ёмонлашганди. Балки шунгадир деб этибор бермасликга ҳаракат қилдим. Шу боис уни ёлғиз кузатишга мажбур бўлдим.
— Севгилим, атиги ўн беш кун... ўн беш кундан кейин қайтаман, хўпми? — деб йўлга чиқиб кетди
Мен бош ирғаб кулдим. Лекин... юрагимда ғалати бир ғашлик бор эди. Ички бир хавотир. Уни ўзимга ҳам тан олишни истамасдим.
Фақат “ҳаммаси яхши бўлади” деб ўзимни овутдим, холос.
Афсус... агар олдинда қандай кун кутаётганимни билганимда эди... Уни ҳеч қачон ёлғиз қўйиб юбормасдим.
Уйга қайтаётганимда унга қўнғироқ қилдим. Телефонни қулоғимга босиб, унинг овозини эшитишга ошиқдим. Юрагим бироз тезроқ ура бошлади. Бу оддий соғинишми ёки ичимдаги хавотир сабаблими — билмадим.
— Ало, Ассалому алайкум Яхшимисиз? — дедим безовталигимни яширишга ҳаракат қилиб.
— Севгилим, яхшиман. Сен-чи? Яхшисанми? Ҳаммаси жойидами?
— Ҳа, яхши... лекин...
— Ҳмм, нима бўлди? — овозидан безовталик сезилди.
— Эҳ сиз.. атайлаб шунақа қилаяпсиз-а.....
— Чунки мен сени жуда соғиндим, мовийим, — деди илиқлик билан.
Кўзларимга ёш қалқди. Юрагим бўшашиб кетди. Унинг овози мени ўраб олиб, қучоқлаётгандай эди.
— Мен ҳам сизни жуда соғиндим. Қачон келасиз?
— Оз қолди мовийим, тез кунларда албатта, қайтаман. Ва сени маҳкам қучоқлайман, хўпми?
— Майли... фақат илтимос... тезроқ келинг
— Ишларимни тез битирсам, ўша куни бораман. Келишдикми?
— Келишдик! Мен ҳозир уйга келдим. Кейинроқ яна қўнғироқ қилсам бўладими?
— Бўлади, фақат мени узоқ кутдирма, хўпми?
— Хоп...
У билан қўнғироқни тугатсам ҳам, юрагим ҳануз унинг овози билан тўлқинланар, унинг қучоғи, иссиқ қўллари, қулоқларимда жаранглаган самимий кулгуси — барчаси кўз олдимда жонланарди.
Аммо… бу илиқлик узоққа чўзилмади.
Уйимизга бир неча қадам қолганда... Олд томонда тўхтаб турган қора машиналар юрагимни ғаш қилди.
Қандайдир ғалати совуқлик бор эди ҳавода. Ўзимча: “Эҳтимол, дадамнинг аҳволидан хабар олиб, дўстлари келгандир,” деб ўзимни овутдим. Аммо юрагим ҳануз ғаш.
Қадамларимни тезлаштирдим. Уй эшигини очиб ичкарига кирганимда...
Дадам курсида оёқларини чалиштирганча ўтирар, қаршисидаги нотаниш йигит билан кулишиб гаплашиб ўтирар эдилар.
Нотаниш йигит эса — юзида ўзгача, менсимаган табассум билан қараб турарди, кўзларидан совуқлик порлаётган эди.
Бу йигит... бегона эмасди. Лекин айнан қаердан танийман, эслай олмадим. Юрагим уришни тўхтатгудек бўлди.
Ўша йигит менга бир қараб қўйди. Кўзлари мени зирқиратиб ўтди — совуқ, ҳис-туйғусиз, аллақандай дағал нигоҳ.
Мен ҳайрон бўлмадим, чунки дадам ҳамкорларини уйга кўп чақирар эдилар. Уларни кўрмаганга олиб хонамга чиқиб кетаётганимда, дадам ёнларига чақирдилар. Олдиларига борсам:
— Қизим, меҳмонга салом бермайсанми? — дедилар
— Ассалому алайкум, — дедим негадир овозим қалтираб.
У йигит саломимга алик олдию ўрнидан туриб:
— Гапларимни ўйлаб кўринг, сиз билан эртага гаплашамиз бу ҳақида, — деб менга қараб қўйдию чиқиб кетди.
Мен нима бўлаётганига тушунмай, дадамдан сўрадим:
— Бу йигит ким, дада? Негадир менга ғалати қаради...
Дадам индамади. Оғир нафас олди, лаблари қимирлади, аммо бирор сўз чиқара олмади.
Шу пайт ўгай онам аралашди. У овозини паст қилган бўлса-да, гаплари юрагимни тешиб ўтди:
— Бу йигит... дадангнинг ҳамкори. Сени қўлингни сўраб келибди...
Қулоқларимга ишонмадим.
Нафасим қисилиб, бўғзимга бир нима тиқилгандек бўлди.
— Нима?..
Овозимми ўзим танимадим.
Кўзларим беихтиёр эшик томонга қаради. Ҳалиги йигит энди йўқ эди. Аммо унинг совуқ нигоҳлари ҳали ҳам танамни музлатиб тургандек эди.
— Ҳазиллашяпсизларми?..
Дадам аста бошини эгди.
Ва шу сукутнинг ўзи ҳаммасини тасдиқлаб бўлганди.
Муаллиф: Зангори
16-қисм
Онам эса ёнимга келиб курсига утиришимга имлади, ўтирганимдан кейин қўлларимни ушлаб. Гап бошлади
— Қара, қизим... сен ҳамма нарсани тушунасан-ку, тўғрими? – деди аста.
Мен жимгина бош ирғадим.
Онам давом этди:
— Агар унга сени бермасак...даданг катта пулдан қўлдан бой беради, дадангни ишлари яхши эмас, Илтимос, қизим... бизни эмас... дадангни қутқар...
Шу сўзларни айтаркан, онамнинг кўзларидан ҳам ёш тўкила бошлади. У ҳар доимгидек кучли эмасди.
Мен эса... нима дейишни билмай қолдим.
Ниҳоят:
— Ўйлаб кўраман... – дедим.
Ва секин хонамга кўтарилдим. Оғир, суст қадамлар билан.
Хонамга кирганимда оёқларимда куч қолмагандек эди. Деворга суяниб, сирғалиб пастга тушдим. Тиззаларимни қучиб ўтириб олдим. Кўзларимдаги ёшларни тўхтатиб бўлмасди. Қалбан синдим. Ташқарида жимжитлик. Ичимда эса – бўрон.
Тонггача йиғладим.
Кўзларим қизариб кетган. Бошим оғрияпти. Ичимда эса ғалати бир туйғу – тинчлик эмас, ноаниқлик. Юрагим оғриган, худди нимадир узилгандек. Руҳий ҳолатим жуда ёмон эдики, қандай туриб пастга тушканми ҳам қандай нонушта столига ўтирганимни ҳам билмадим. Лекин ҳеч нима еёлмадим – фикрларим ва қалбим ҳалигача тинч эмас эди.
Ягона қувончим эса Амир эди.
Отам ва онам гаплашаётганларини эшитмай, барча эътиборим ва умидимни Амирга бағишлаган эдим. Бирдан, менга жуда яқин инсоннинг илиқ, самимий овозлари эшитилди:
— Севгилим, фариштам, менинг шириним, мовийим қаердасан?”
Унинг овозини эшитган заҳотим, стулдан туриб, у томон югурдим.
Кучага чиқиб қарасам кечадан бери уни ўйлайверганимдан қулоғимга ҳам унинг овози эшитилибди. Кўз ёшларимни артиб яна ичкарига кирдим.
Қайта жойимга ўтирганимда ойим дадамга имлаб нимадир айтишга уринаётганларини сездим. Дадам чуқур нафас олиб менга қараб гап бошладилар:
— Қизим, ҳозир ишларим ўхшамай турибди буни ўзинг яхши биласан. Шунинг учун ҳам Акбарга турмушга чиқсанг дегандим. Қалинга ҳам жуда катта нарх айтди.
— Дада... сиз шунда мени сотяпсизми?..
Ёш тўла кўзларим билан дадамга қарадим. Дадамнинг пулни яхши кўришларини билардим. Лекин мени ундан ҳам кўпроқ яхши кўрадилар деб ўйлардим.
Афсус...адашган эканман.
— Ундай эмас қизим
дадам ўзларини оқлашга тушдилар.
— Шунчаки Акбар жуда бой. Қийналмай яшайсан.
— Балки мени севганим бордир? Буни сўрамайсизми? Менинг кўнглим қизиқ эмасми сизга?
Гапга ойим аралашди:
— Бу нима деганинг? Даданг нима аҳволда сен бўлса “севганим бўлсачи” деб уялмай гапиряпсанми?
Мен нима дейишни билмай дадамга қараб қолдим. Дадам эса ойимнинг гапидан баттар жаҳли чиқиб кетди.
— Шарофат, ҳоҳлайсанми йўқми Акбарга турмушга чиқасан! Гап тамом!
— Нима? Ҳеч қачон! Бунга рози бўлмайман!
Шундай деб ўрнимдан туриб хонамга чиқиб кетаётганимда, дадамнинг бир оғиз гапи жойимга михлаб қўйди.
— Унда бу уйдан ҳам чиқиб кетасан.
Секин ортимга ўгирилдим.
— Нима дедингиз?..
Дадам бу сафар кўзларимга тик қаради.
— Мен сени боқиб катта қилдим. Энди оиланг учун бир марта фойданг тегса ўласанми?
Кўзларимга ёш қалқди.
— Дада...
— Агар Акбарга турмушга чиқмасанг, бу уйда жой йўқ.
Ойим индамай бошини эгиб олди. Гўё аллақачон мени йўқотишга тайёр эди.
Юрагим қаттиқ синди.
— Демак... мен сизлар учун фақат пул эканман-да?..
— Драма қилма!
ойим жеркиб берди.
— Акбар сени маликалардек яшатади.
Аччиқ кулиб юбордим.
— Мажбурлаб узатиладиган малика бўладими?..
Дадам столга қаттиқ уриб юборди.
— Етар! Эртага улар жавоб эшитгани келади. Ўшанда розилигимизни айтамиз
Юрагим сиқилиб кетди.
Нафас олишим қийинлашди.
Мен индамай ортимга ўгирилдим-да, зинадан юқорига кўтарилдим.
Аммо дадамнинг охирги гапи юрагимни титратиб юборди. Чунки дадам қизини пулга алишаётган эди...
Эрталабдан ҳовлимизда машиналар тўхтади, эркаклар овози, салом-аликлар, аёлларнинг шивир-шивир гаплари эшитиларди.
Мен эса хонамда эдим
— Келишди... — деб ўзимга пичирлаб қўйдим.
Пастга тушдим.
Меҳмонхонада аллақачон совчилар ўтиришарди.
Олдинда Акбарнинг онаси, ёнида отаси ва яна бир неча қариндошлари. Дастурхон ёзилган, чойлар қуйилган, ҳамма расмий, жиддий кайфиятда эди.
Дадам уларни кутиб олиб, жой кўрсатиб ўтирғизарди.
— Хуш келибсизлар, марҳамат, ниятингиз хайрли бўлсин,
дер эди у шошилиб.
Ўгай онам олдимга келиб, паст овозда деди:
— Сен киришинг шарт эмас ошхонага киравер
Акбарнинг онаси гап бошлади:
— Биз совчиликка келдик. Ўғлимиз сизнинг қизингизни кўриб, ёқтириб қолибди.
Дадам дарров бош ирғади:
— Яхши, албатта... биз ҳам қаршимиз йўқ.
Мен буни эшитиб, ичим музлаб кетди.
— Мен ҳақимда қарор аллақачон тайёрми?
Акбар эса жим ўтирарди. У ҳеч нарса демас, фақат мен ўтирган хонага вақти-вақти билан қараб қуярди.
Совчилар гапни давом эттиришди:
— Энди одатга кўра, келишиб олсак, фотиҳани белгилаймиз. Кейин йигит ва қизни кўриш учрашуви бўлади. Ёшлар бир бирларига мақул келишса фотиҳа ва туйни тезлаштираверамиз
Акбар ўрнидан турди.
Унинг овози паст, лекин аниқ чиқди:
— Мен розиман. Учрашув шарт эмас, фотиҳа ва туйни тезлаштираверайлик
Юрагим бир зум тўхтаб қолгандек бўлди. Дадам ҳам тезда:
— Албатта, биз ҳам...сизлар қайси санани белгиласаларинг биз розимиз.
Мен эса ичимдан битта сўзни такрорлардим
— Мен ҳали ҳеч нарса демадим-ку, розиман демадим-ку
— Акбар шу гапларни айтди-ю, индамай чиқиб кетди. Ўшанда сезгандим… у мени севгани учун эмас, уйидагиларнинг қистови билан уйланаётганини.
Совчилар кетгач, дадам мени олдиларига чақирдилар.
— Кел Шарофат. Энди ўтириб гаплашиб олайлик.
— Хўп…
Секин қаршиларидаги курсига ўтирдим. Юрагим негадир ғаш эди. Ичимда нимадир ёмон бўлишини сезаётгандим.
Дадам чуқур хўрсиндилар.
— Қизим, менинг ҳозирги моддий аҳволим яхши эмас. Энди ёш бола эмассан. Катта қиз бўлдинг… совчиларга розилик берамиз
Гаплари тугамасидан жойимдан сапчиб турдим.
— Дада нима деяпсиз?.. Мени шунчалар ёмон кўрасизми?.. Ахир эндигина ўн олти ёшга кирдим-ку!
Гапираётганимда овозим титраб, кўзларимдан ёш оқиб кетди. Лекин дадамнинг кўзларини пул кўр қилиб қўйганини ўшанда тушунгандим.
Дадам ҳам жаҳл билан ўрниларидан турдилар.
— Сен қизга нима дедим?! Турмушга чиқасан дедимми гап тамом! Мен отангман! Фарзандлик бурчингни бажарасан!
— Ҳа дада… мен қизингизман. Лекин уйдаги қайсидир кераксиз буюм эмасман!
— Нима? Ҳали менга гап қайтарадиган бўлдингми?!
— Мен буни хоҳламайман! Сиз эса мени мажбурлаяпсиз. Ўн олти ёшимда… танимаган, бир марта кўрмаган одамга турмушга бермоқчисиз
Дадам истеҳзоли кулиб юбордилар.
— Ҳамма ҳам эрини тўй куни кўради. Сен бўлсанг ундан олдин кўрдинг. Аҳмоқ қиз… шукур қилсанг-чи
— Нималар деяпсиз, дада?.. Қайси замонда яшаяпмиз ахир?
— Сенинг фикринг мени қизиқтирмайди. Хуллас, индинга фотиҳа. Кейинги ҳафта тўй.
Нафасим тиқилиб кетди.
— Йўқ… асло рози эмасман. Керак бўлса уйдан қочиб кетаман.
Жаҳл билан хонамга чиқиб кетаётгандим, дадамнинг совуқ овози ортимдан янгради.
— Агар бу тўйга рози бўлмасанг… сендан рози бўлмайман. Оқпадар бўласан.
Қадамларим жойида қотиб қолди.
Секин ортимга ўгирилдим.
— Да… да… дада… нима дедингиз?..
Тилим ҳам айланмай қолганди. Дадам эса ёнимга яқинлашдилар. Кўзлари ғалати совуқ эди.
— Гапим шу. Менинг розилигимни истасанг, Акбарга турмушга чиқасан.
Кўзларимдан ёш тинмай оқарди. Дадам эса энг оғир зарбани энди бераётгандек паст овозда, фақат мен эшитадиган қилиб гапирдилар:
— Анави қашшоқ севгилингни унут. Эшитдингми? Агар бирор нарса қилишга уринсанг…
Улар бироз яқинлашиб, тишларини ғижирлатиб давом этдилар:
— Уни эзиб ташлайман. Қайтиб оёққа туролмайдиган қилиб синдираман.
Юрагим музлаб кетди.
— Чунарлими?.. — дедилар дадам совуқ тикилиб.
Мен эса жавоб ҳам бера олмадим.
Фақат кўзларимдаги ёш билан уларга қараб турардим… гўё шу бир неча дақиқа ичида бутун ҳаётим вайрон бўлгандек.
Шарофатнинг оёқлари титраб кетди. Дадасининг охирги гапи қулоғида жаранглаб турарди.
Уни эзиб ташлайман…
Бу таҳдид эди. Оддий қўрқитиш эмас… ҳақиқий таҳдид.
Шарофат лабини тишлаб, йиғисини ичига ютди. Кейин индамай хонасига кириб кетди-да, эшикни ичидан қулфлади.
Шу заҳоти тиззалари букилиб, полга чўкди. Кўксидаги оғриқ чидаб бўлмас даражага етганди.
— Нега?..
пичирлади у титраб
— Нега айнан мен?...
Телефонини қўлига олди. Экранда Амирнинг расми турарди.
Бир неча сония узоқ тикилиб қолди. Бармоқлари қалтирарди.
Охири қўнғироқ тугмасини босди.
— Алло Шарофат?
Йигитнинг овози эшитилиши билан қизнинг кўзидан ёш яна оқиб кетди.
— Ассаа...
— Нима бўлди? Йиғлаяпсанми?
Шарофат гапира олмай қолди. Фақат ҳиқилларди.
Амир хавотирга тушди
— Шарофат гапир мени қўрқитяпти бу аҳволинг.
Қиз зўрға овоз чиқарди:
— Дадам… мени бошқа одамга узатяптилар…
Телефон ортида сукут чўкди.
Гўё нафаслар ҳам тўхтаб қолгандек. Амир паст овозда сўради:
— Ҳазиллашяпсанми?...
Шарофат бошини чайқади. Лекин у буни кўрмасди.
— Йўқ… кейинги ҳафта тўй экан…
Амир бирдан жаҳл билан нафас чиқарди.
— Мен бораман уйингларга.
— Йўқ!
Шарофат шошиб гапирди
— Илтимос келманг
— Нега келмайман? Сени мажбурлашга қандай ҳаққи бор?
Шарофат кўзларини маҳкам юмди.
— Улар дадам мен учун қарор чиқаришлари мумкин…
— Эсингни едингми, даданг экан ҳоп лекин бу дегани сени кўнглинг қарамай бошқага мажбурлаб бериб юбориши керакми?
Шарофат фақат йиғларди.
— Мен қўрқяпман…
— Эшит мени, Шарофат. Мен уйларинга борай даданг билан ўзим гаплашман
— Бу фойдасиз дадам қарор қилиб бўлганлар...
— Нима қилай унда айт Шарофат. Ҳоп ол севгилимни деб ўша болага қўш қўллаб бериб юборайми?
Шарофат лабини тишлади. Юраги баттар сиқилиб кетди.
— Яхшиси мени унутинг
дедида телифони ўчириб қўйди
Чунки у дадисини биларди.
Агар улар бирор қаршилик қилишса… Ҳақиқатан ҳам Амирга зарар етказишлари мумкин эди.
Ва айнан шу нарса Шарофатни ичидан парчалаб ташлаётганди…
Давоми бор.
💫Асарини ёпиқ каналда БИР НАФАСДА мазза қилиб ўқинг.
Асар ТЎЛИҚ жойланган!
Танлов ихтиёрий. Уланмоқчи бўлганлар шу админга ёзинг.
👇👇👇👇👇👇👇
https://ok.ru/profile/910007217837?utm_campaign=android_share&utm_content=profile
Asar uchun to‘lov👆👆👆
Асар ушбу катта каналга ҳам ҳар куни ўз вақтида жойлаб борилади
📚Сарсона. 20-қисм.
Муаллиф: Хафса.
#СарсонаХикоя
Миямга кимдир тош билан урса ҳам бу қадар оғримасди..
Ўриндиқда бошимни қойганча ҳозиргина ағдар тўнтар қилган хонамга жим назар солаяпман эшикдан Зафар кириб келди..
-УНГА КИМ БУНДАЙ ҚИЛГАНИ ТОПТИНГМИ ? ХИЗМАТЧИМИ КИМ ?? КИМ ҚИЛГАН..???- Зафарни оғзини пойлаганча унга қарадим..Биламан у натижасиз олдимга келмайди..Доимо натижа ва аниқ малумот билан келади..
-Менимча..Хоним..Буни ўзлари қилганлар..-Танамда турмаган тук қолмади..
Қандай озига қилади..Нега ?
-Бу билан ози қилган демоқчимисан ? У ахмоқми сенга ўзини ўзи дорига ўтқазадиган..
-Жаноб ! Сиз аниқла дедимгиз мен аниқладим..Дори шпристдан қонга жонатилган..Ҳеч қандай таблетка эмас..Бу дегани ҳеч ким ортдан иш қилмаган..Зухра хоним Нима қилаётганларини билганлар..
-Чиқишинг мумкин..-Зафарни хонадан чиқариб юбордим..Бойинбоғимни аллақаергадир улоқтирдим..Нафасим қисди..Ҳозир ўзимни шу балкондан отишга шайман.. Нега менинг ҳаётим ҳамманики каби эмас..Нега ??? Нега энди ҳаммаси яхши болганда нимадир болиши керак..
-У бу доридан чиқолмайди..-Озимнинг титроқ босган кечаларим ёдимга тушди..Зухрадан айро яшаган 1 йилим..Бу ланатидан қутулиш учун мен бир ўлимдан қайтдим..Зухрачи ? У бунга Дош бероладими ??
Ҳаётим дахшатли кино сенарийси..Менда ҳеч нарса йўқ.
На мехрибон она ва на отам..Доимо сингилларимдан ажратилиниб келдим..Негалигини билмайман аммо доимо улар мендан 1 поғона тепада юришарди..
Ўғил боланинг тарбиясида қаттиқ туриш керак дерди отам..
Ҳозир қўлимда менинг ҳам зурриёдим бор..Қолимдаги митти чақалоқ менинг болам..Аммо менинг қонимдан эмас..Илк бор қўлимга олдим..
Қолларим қалтиради..Негадир кўзим ёшланиб кетди..Ё Аллоҳ..
-Сен менинг боламсан...Ҳеч ким билмайди бу ҳақиқатни..Гўримга олиб кетаман бу сирни..-Аста пичирладим..
У менинг зурриёдим..Умарим !
Унга озимда ёқ барча нарсани бераман..Одамлар пул бу бойлик деб аташади..Ёқ асл бойлик бу мехр..Унга энг зўр ота боламан...
🌺
Умарни қўлимдан хамшира олди..
Яна оша вакумга солишди..
У ҳаётга курашувчан экан..7 ойлик ўғил болаларнинг аксарияти яшаб кетолмас экан..Аммо унда барчаси барқарор..Энди мен учун энг оғир дамлар кела бошлади..
Калидордан вип палаталар томон оёғим босмай юра бошладим..
Зухранинг олдига киришга шайландим..У ақлдан озган одамлардек ҳаракат қиларди..
-Ўртамизда келишув бор..Бола тугилди..Сен вада бергансан .
-Мен вада бермаганман..Вада берганимни ҳам эслай олмайман..
-Фарход..
-Дорини қаердан олдинг..? - Ўзимни босишга урундим..Уни козларида бошқача эхтиёж мавжланар..Бу менга таниш нигохлар эди..
-Етказишибдида..-Зухра караватга яхшироқ жойлашди..
-Менга тоғри тоғри гапир..Дорини қаердан олдинг ??
-Зухра..Мени қозгатма !!! Охири озингга ёмон болади..-Овозим баландлади..
Қаршимда мен илк бор қучган Зухра эмас..Сап-сариқ телбага айланган кўзи ҳатто боласини ҳам кормаётган манқурт ётарди .
Унга яқинлашмоқчи болдим..Унга гўёки ҳаммаси барбирдек эди..
Ортга ўгирилдиму эшикни ёпдим..Эшик қулфланган овози палатада эшитилар экан Зухра дарров менга қаради..
-Нима қилмоқчисиз ? Дўппосламоқчимисиз ? Шу ердами ??
-Мен жиддийман..Дориларни қаердан олдинг Зухра..-Устига юриб боравердим..
Сиқув яхши нарса..Бу усулни терговчилардан ўрганганман..Аммо мен Зухрани биламан..У хохишларини назорат қилолмайди..
-Сени уролмайман..Ахир сени севаман..-Унга илк бор севаман дедим..Бизнинг орамизда ҳеч қачон бу соз айтилмаган..Доимо ғурурим тосқинлик қиларди бунга..Ё бошқа нимадир..Аммо ҳозир..Зухрани абадий ёқотиб қойишдан қўрқяпман..Бу дори мени синдирган..Мени падаркуш қилган...Унга Зухра чидолмайди..
Келдиму икки қўлидан ушлаганча лабларимни унинг лабига босдим..У хис қилиши керак..У аввалги Зухра болиши керак.
-Мени шу йўл билан ушлаб қолмоқчимисан ??? -Зухра хонада яна бир нарсани деворга отди..-Ҳеч қачон..Топиб берасан..Тинч қояман дегансан !!!
Ортиқ асабларимни жиловлай олмадим..
Эшикни ёпдиму ташқаридан қулфладим..
Қолларини эшикка урганча додлаб эшикни очишимни қичқириб сораяпти..
Туғганидан буён бирон марта болам қани деб сорамаган Зухрани қачон бу даражага етиб келганини ақлимга сиғдиролмадим..
Қачон ? Қаерда буни коздан қочирдим..???
Уни оғудан чиқариб олиш қийин..Дори аллақачон унинг қони билан аралашиб кетган бир неча йилларни кетарди бунга..
Уни шифохонага олиб қололмадим..
Фикрларимни ўзим ҳам тушунмаяпман..Гоёки ҳаммаси интиходан далолатдек гўё..
Нахотки мен билан Зухрани ҳаётимиз шундай якунланса..???
***
Гули охирги пулларини ҳам Алига берар экан , энди унинг кераги ёқлиги аниқ эди .
-Сен қиз шунчалар соддамисан ?
-Нима ? -Гули Алининг гапига тушунмай қарар экан Али қолидаги вазани қизнинг бошига солди..
🌺
-Ёқотларинг буни..-Али ерда ётган қизга ачингандек қарар экан ўртадаги қасос уни Кўзини кор қилганди..
Ердан иссиқ жасадни аста олиб кетишар экан қизнинг билинар билинмас ишган қорни..Вужудида бир гўдак борлигидан далолат эди..
Аммо тугади..Уни ўз жирканчликлари билан зах ерга отишар экан буларни коктейл ичганча жимгина Али томоша қиларди..
-Ооо Сабрина..Сени кутаётгандим..-Али ёқимли жилмайди .
-Хош..??? Зухрага айтганларимни етказдингми ? Фарход у яна дорига ўтирганини билмайдими ???
-Ёқ..Қаердан ҳам билсин жаноб ? Айтганингиздек оз-оздан таомга , детоксларга солиб бераяпман....
-Искаб қолишмадими ?
-Ёқ..Қишлоққа кетяпман деб келдим..
-Яхши .Тез орада ҳаммасидан қутуламиз.. Кейин бемалол кетишинг мумкин..
Али қизга қараб табассум қилар экан Сабрина ҳам хонадан аста чиқиб кетди..
Стол устидаги шахмат доналари навбатма-навбат тизилган..
Маррага етиш учун шохни ёқотиш керак..Аммо шохдан аввал ёқотилиши керак болган доналар коп .
Шундагина кўзланган галаба ҳалол болади..
Али ойиндан қироличани олиб ташлар экан , бу ўйини у бошқараётгандек эди..
Зухра хонада қалтираганча ўтирар экан нозик тунгги кийим эгнида азойи бадани совуқ қотар эди .
-Менимча анча яхши..Ота болиш сизга ярашар экан..- Зафар қучоғида жимгина ухлаётган Умарни Фарходдан олар экан болани беланчакка солди..
-Ота болиш ажойиб хиссиёт экан..Озингдан кейин давомчинг болиши инсонни тинчлантради..Унга ҳар қараганингда ўз келажагингни кораркансан...
-Болди қилингеее мен ҳам уйланаман бу кетишда....
-Ишонавер..Уни қолингга олганингда дунёда ҳамма нарса бир тийин ҳам қийматга эга болмай қолади..Мен жуда ҳам катта хато қилдим..Ҳозир эса бадал толаяпман..Жуда ҳам катта бадал..-Фарход болага тикилиб қолди..
-Тинчланинг ака..Хоним озларига келадилар .
-Базан жуда ҳам қуйишқондан чиқараяпти одамни.. ўзига зарар бермасин деяпман..Аммо бу у учун уни қуйиб юборишимни талаб қилаяпти..Аммо қойиб юборсам мен усиз яшай олмайман Зафар..
-Вақт ўтиб яхшиланади муносабатингиз..Мен янгамга ишонаман..
Фарход болани қайта беланчакдан олганча Зухранинг хонаси томон олиб борар экан Зухра тугилгандан буён бирон марта Умарни бағрига олмаётган эди.
Т А М О М
🌹🌿🌹🌿🌹🌿🌹🌿🌹🌿🌹🌿🌹🌿
АЗИЗ МУШТАРИЙЛАР МАНА ЯНА БИР АСАРНИ УКИБ ТУГАТДИК
ЯНАДА ЧИРОЙЛИ АСАРНИ СИЗГА ТАКДИМ КИЛАМАН ДЕГАН УМИДДАМАН.
📚Нигоҳларингга қасам. 1-қисм.
Муаллиф : Зангори.
#НигоҳларинггаҚасамХикоя
Сиз юлдузли осмондек кўзларингиз билан менга боқардингиз. Юзингизда ёлғон табассум эмас, фақат тинчлик ва самимийлик мужассам эди. Мен эса ҳайратдан нафас ололмай қолгандим. Бу ерда, шу шовқин-сурон ичида, фақат сиз борлигингиз менга таскин берганди. Сиз келган ондаёқ, бутун дунё ўзгариб кетгандек туюлганди...
— Шарофат! Шарофат яна нима қилдинг? Сенинг дастингдан тинчлик борми?!
Дадамнинг ғазабга тўла овози бутун уйни ларзага солди. У атрофга ёвқараш билан аланглаб, кўзлари билан мени излади. Ниҳоят, нигоҳи менга тушди. Ўткир қараши юрагимни тилка-пора қилгудек эди.
Мен эса бепарво ҳолда, қўлимдаги телефонга термулганча, зинадан пастга туша бошладим. Ҳар бир қадамингда юрагим уришини ҳис қилар, аммо ташқи кўринишимда лоқайдлик ҳукм сурарди.
Дадамнинг ғазаби бироз босилгандек бўлди. Аммо кўзларидаги ўт ҳали ҳам сўнмаган эди.
— Шарофат, қилган ишингни оқлашга уринма!
Кўзларимда ёш қалқиб чиқди. Томоғимда аччиқ алам тиқилиб қолди. Қандайдир сўз айтмоқчи эдим, аммо оғзимдан садо чиқмади. Кўз ёшларим жимжимадор ёноқларимдан жимирлаб тушди.
Бир лаҳза сукут. Сўнг, дадам секин менга яқинлашди ва мени бағрига босди. Сочларимни меҳр билан силаб, оҳангдор овозда шивирлади:
— Хўп, бўлди... йиғлама, қизим. Кечир, қизишиб кетдим...
Ўша онда ўзимни бутун дунёдаги энг бахтли қиздек ҳис қилдим.
Чунки бу — менинг отам эди.
У доим мени ҳимоя қилган, ёнимда турган, дунёдаги энг катта таянчим бўлган. Унинг нигоҳида менга бўлган чексиз меҳр-муҳаббатни ҳар доим ҳис қилардим. Аммо у ҳам мени қандай даҳшатлар кутаётганини билмасди...
Мен Шарофатман
Бугун сизларга ўз ҳаётим ҳақида ҳикоя қилмоқчиман. Бахт ва изтиробларга бой, синовли ва ғамли кунларим ҳақида... Ҳаёт мени қаерларга олиб кетганини, қай йўлларда йўқотиб, қайси бурчакларда топганимни сиз билан баҳам кўрмоқчиман.
Мен Шарофатман 16 ёшдаман. Дадам йирик бизнесмен. Оиламиз бутун шаҳар бўйлаб машҳур ва бадавлат. Кўпчилик мени ҳашамат ва фаровонлик ичида яшайди, деб ўйлайди. Аммо... бойлик ҳар доим бахт келтирайди
Кўринишим онамга ўхшайди. Дадам ҳам буни тез-тез эслатиб туради. Онам, мукаммал аёл бўлган. Жуда чиройли, нозиктабиат ва меҳрибон. Афсуски, уни яхши эслолмайман... беш ёшимда юрак ишемиясидан вафот этган.
Ўша кундан бошлаб ҳаётим тубдан ўзгарган. Дадам кейинроқ бошқа аёлга уйланди. Аммо у билан ҳеч қачон яқин бўлолмадим. У менга бегона эди. Ягона таскиним дадам эди. У мени ҳеч қачон ёлғизлатмади, дадамни қандай ишлар қилишларини биламан, улар бошқалар учун яхши инсон бўлмасалар ҳам доим мени қўллаб-қувватлади...
Лекин ҳаётимдаги энг оғир синов ҳали олдинда эди ва булар уз дадам сабабчи булиши хаёлимга хам келмаган эди.
Мен базида синфдошларим билан жанжаллашиб тураман, чунки улардан ақлли, ва чиройли бўлганимни тан олиш ўрнига, доим ортимдан гапириб, туҳмат қилишади. Ва мен, албатта бундай гапларга жим қараб тура олмайман.
Бугун ҳам улар билан тортишиб қолдим, шу сабабли мактабга дадамни чақиртиришти. Лекин ўқитувчилар дадамга мени устимдан яхшигина шикоят қилишган кўринади, шу сабабли
дадам ташқарида мени кутиб турарди. У қўлларини кўкрагига чалиштирганча, қошларини тепага кўтариб, кинояли қараш билан менга тикилди.
— Ҳўш...яна сен бегуноҳсан тўғрими? Улар ўзлари бошлашган-а ?
деди таниш оҳангда.
Мен дадамнинг олдига бориб, қатъий ва ишончли оҳангда жавоб қайтардим:
— Албатта дадажон! Мен шунчаки ўзимни ҳимоя қилдим. Улар мени ҳақорат қилишди.
Дадам елкасини қисди ва бошини сал чайқади.
— Майли юр кетдик.
У ҳар доим менга ишонган. Мени доимо қўллаб-қувватлаган. Чунки дадам менинг аслида итоаткор, мулойим қиз эканимни яхши биларди. Шунинг учун мени асрашга ҳаракат қиларди.
Кунлар ўз маромида ўтарди. Лекин ўша куни... ҳаммаси ўзгарди...
Дугоналарим билан кўришишга шошиб бораётган эдим. Шу пайт кутилмаганда ким биландир тўқнашдим ва мувозанатни йўқотиб, ерга йиқилдим.
Жаҳлим чиқди. Ўзимни тутолмадим:
— Вой кўзингизга қараб юрсангиз бўлмайдими?
— Мазур тутасиз, лекин айб мендамас. Сиз мени туртиб юбордингиз — деди у сокин ва мулойим оҳангда.
Мен ерда ётганимча юзимни кўтариб, унга тикилиб жимиб қолдим.
Катта елкалари, чуқур жигарранг кўзлари, орқага таралган сочлари ва лабларидаги ним пушти табассум… мени ўзига тортарди. Гўё бутун олам бир зумда жимиб, фақат унинг борлиги сезиларди.
Ўша бир лаҳзада бир сўз тополмай қолдим
— Ааййшҳ... бу ёмон
дедим ичимда, юрагим гупиллаб урарди.
Қаршимда турган йигит шунчаки қараб турмасди у кулимсираётган эди. Аммо бу оддий табассум эмасди. Лабининг бир четида енгил, аммо сирли жилмайиш, кўзларида эса ним табассум билан аралаш ҳайрат бор эди.
Энг қизиғи — у пастки лабини оҳиста тишлаб қўйди. Мен эса бу ҳолатдан баттар титраб кетдим.
Сўнг у юмшоқ оҳангда гапирди:
— Ёрдам берайми?
деди ва қўлини менга чўзди.
Мен тўғриланиб ўрнимдан туришга ҳаракат қилдим, лекин оёқларим қалтираб кетди. Юрагим гўё қулоғим тагида ураётгандек эди.
Юзим эса қизиб, ёндириб юбораётгандек туюларди.
Бошимни эгиб, унинг кўзига қарашдан ўзимни тийдим.
— Раҳмат мазур тутасиз… овозим зўрға чиқди ва зудлик билан ичкарига кириб кетдим. У ерда қололмас эдим.
Орқамдан эса у қараб қолганини сездим. Ҳақиқатан ҳам у қараб турарди кулимсираб...
Уйга кеч қайтдим. Ичкарига кирганимда, дадам ва ўгай онам залда кутиб турган эди. Ўгай онам доимгидек совуқ қараш билан менга тикилган, лекин дадам жилмайиб, қўлини менга узатди.
— Ҳаммага ҳайрли кеч кулимсираб, дадамга яқинлашдим ва уни қучоқлаб, юзидан ўпиб
— Сизни жуда яхши кўраман, меҳрибоним
Дадам кафтимни тутиб, жилмайди. Аммо кўзларида жиддийлик пайдо бўлди.
— Шарофат тез кийин. Бугун меҳмондорчилига борамиз деди қисқа қилиб.
Мен дарҳол ҳафсалам пир бўлиб, елкамни қисдим:
— Бугунми?.. Дарсларим жуда кўп эди. Мен бормай илтимос...
дедим эркаланиб
Аммо у яна жиддий оҳангда такрорлади:
— Шарофат бу кеча муҳим. Мен айтдимми демак борамиз.
Шундай пайтлар бўладики, одам қанчалик қарши чиқмасин, юраги ўзи ҳам билмаганча рози бўлади.
Худди ичимдаги кимдир менга: Бор бу кеча ўзгача бўлади, деб тургандек эди.
Истамайгина тайёрландим. Қора нафис кўйлак кийиб ойнага қарадим. Сочларимни ёйиб тарадим. Юзимда бўёқ оз, лекин кўзларимда нимадир бор эди. Нима эканини ўзим ҳам тушунмасдим, лекин юрагим бетиним ураётганди.
Меҳмонхонада экан базим, ичкарига кирганимизда, биринчи бўлиб чироқлар кўзга ташланди. Ёруғ жило ва ҳашамат, стол устидаги оппоқ чойшаблар, ялтираб турган идишлар, ҳаводаги майин мусиқа, ҳаммаси гўё эртакдай эди. Лекин бу эртак эмасди. Бу залда кимдир куларди, кимдир суҳбат қурарди, аммо ҳамма соҳта кулаётгандек туюларди.
Уларнинг юзидаги табассумлар ёлғон эди. Кўзларида илғлаб бўлмас даражада бўшлиқ бор эди.
Бирдан юрагим гурсиллаб кетди.
Нигоҳим залнинг нариги бурчагига тушди.
У ерда — у турганди.
Ҳа айнан у. Бугун йўлда тасодифан учрашган ўша йигит.
У мени кўрди. Кўзларимиз тўқнашди.
Ва у... яна кулимсиради.
Лабида шу қадар юмшоқ, ширин жилмайиш бор эдики, бу сафар юрагимнинг уриши бутун вужудимда акс садо берди. Нафас олишим оғирлашди. Ўзимни тутиш қийин эди.
— Нега у бу ерда?
дедим ичимда.Бу тасодифми?.. Ёки тақдир ўйиними?..
Билмасдим. Фақат бир нарсани билардим — бу кеча энди оддий кеча бўлиб қолмайди.
Бу... бошланиш эди.
— Сиз...
Оғзимдан чиқиб кетган бу сўз ҳайрат ва ич-ичимда умид аралашган ҳиссиёт эди.
У — қаршимда эди.
Юзида ҳеч нимани айтмайдиган, аммо ҳамма нарсани билдиришга қодир табассум.
Кўзлари эса... чуқур. Тинч, аммо ғалати даражада таъсирчан.
У бир неча қадам нарида турарди. Жим аммо кўзлари кўп нарсани айтарди.
Кўзларимга тик қараб турар, худди мени ўқиётгандек.
Сирли жилмайди. Фақат лабининг бир чети билан. Ўша жилмайиш мени биринчи бор кўрган пайтимдагидек ич-ичимдан зирқиратди.
Мусиқа фонда майин янграётган бўлса-да, бу лаҳзада ҳамма нарса жим бўлгандек туюлди. Атрофдаги шовқин, меҳмонлар, ёруғлик ҳаммаси хира тус олди.
Фақат у... ва мен.
— Сизни яна кўришимни кутмагандим, деди у сокин, лекин ичида ҳазил аралаш самимий оҳангда.
Мен лабимни қимтиб, бироз ҳаяжон аралаш жавоб қайтардим:
— Ҳа... мен ҳам
У секин қадам ташлаб менга яқинлашди. Қўлини чўзди:
— Мени исмим Амир Танишганимдан хурсандман.
Унинг ҳаракати оддий эди, аммо кўзларидаги ишонч мени жойимга михлаб қўйди.
Мен ҳам қўл узатдим.
— Шарофат...
дедим оҳиста, нафасимни ушлаб.
Қўлларимиз тегди.
Иссиқ эди. Қаттиқ эмас, аммо кучли. Шунчаки жисмоний тегиниш эмас эди бу, юрак уришимни бузган, ичимни титратган бир лаҳза эди.
Кўзларимиз тўқнаш келди. Унинг нигоҳи, мен илгари ҳеч кимда кўрмаган нигоҳ эди. Тинч, лекин юрагингни безовта қиладиган. Ёмғирдан кейинги ҳаводек сокин, лекин дўл олдидан чиққандек оғир.
Базм тугагунча Амир билан анча чиқишиб олдик. У жуда ёқимли суҳбатдош эди, мулойим ҳазилкаш.
Унинг сўзлари, фикрлари ўзига хос жозибага эга бўлиб, юрагимдаги аллақандай ноаниқ ҳисларни аста-секин уйғота бошлаган эди. Гўё у билан гаплашганим сайин, ичимдаги илиқлик тобора кучайиб, юрагимда жой излаётгандек эди.
Амир мендан 11 ёш катта эди, у 28 ёшда эди. У ҳам бизнес билан шуғулланар, машҳур бўлмаса-да, ўз иши бор эди.
Аммо мен учун бу муҳим эмасди. Унинг молиявий ҳолати эмас, инсонийлиги мени ўзига тортарди. Ва мен... аллақачон унга нисбатан кўнгилимда қандай ҳисларни англан эдим.
Бу туйғуни тан олишга ҳар қанча уринмайин, унинг ёнида ҳаяжонимни яшира олмасдим. Юрагим гурсиллаб урарди, тилимга сўз келмасди. Баъзида эса, мен сезмаган ҳолимда, Амир буни англаб, сирли жилмайиб қўярди.
Ўша жилмайиш... юрагимни буткул забт этарди.
Кунлар бирин-кетин ўтар, биз эса ҳар куни кўришардик. Бирга вақт ўтказиш менга ўзга бир олам каби туюларди — гўё дунёдаги барча муаммолар йўқолгандек.
Бир куни кутилмаганда Амир менга қўнғироқ қилди.
— Шарофат салом — деди у ҳар доимгидек ёқимли ва сокин оҳангда.
— Ассалому алайкум яхши юрибсизми?
— Яхши сен-чи?
— Мен ҳам, шукур
У бироз жим қолди. Сўнг тўсатдан сўради:
— Ҳозир қаердасан?
Овозида ғалати бир ҳаяжон аралаш самимийлик сезилиб турарди.
— Уйда нега сўраяпсиз?
— Сени бир жойга олиб бормоқчиман.
Лекин бир шартим бор: йўл давомида менга ҳеч қандай савол бермайсан. Келишдикми?
Ҳайрон эдим қизиқ, қаерга олиб бормоқчи? Нега ҳеч нарса сўрашим мумкин эмас? Ичимда минглаб саволлар айланарди. Аммо қандайдир ички овоз менга шивирларди: Ишон
— Хўп майли келишдик, дедим охири юрагимда титроқ билан.
Амир келиб мени олиб кетди, у машинани ҳайдаб бораркан, юрагим тобора тез ура бошлади.
Ичимда ҳаяжон гуп-гуп урар, бармоқларимни сиқиб, ўзимни тинчлантиришга уринардим. Ташқарига қараб, йўлни диққат билан кузатишга ҳаракат қилдим, лекин манзилни аниқлай олмадим.
Қоронғи тушиб бўлган, кўчаларни фақат машина чироқлари ёритарди. Ичимда минглаб саволлар ўйнаб юрса-да, у айтганидек, оғиз очмадим.
Ниҳоят, машина секин тўхтади. Амир эса жим эди. Мен машинадан тушган заҳотимда эса... нафасим ичимга тушиб кетди.
Кўзларим катталашиб, оғзим очилиб қолди. Ҳайратдан жойимда қотиб қолдим. Қаршимда турган манзара тушларимдаги романтик кечалардан ҳам ортиқ эди: узун йўлак атиргул япроқлари билан қопланган, икки четида шамлар ялтираб турарди. Йўлак охирида эса, чиройли безатилган, майин ёруғликка бурканган стол... Ҳатто ҳаво ҳам бошқа эди — атиргулнинг нозик ҳиди юрагимни илиқлик билан тўлдирарди.
Бу лаҳза — бу сеҳрли тун — юрагимга абадий муҳрланаётгандай эди.
Амирдан бундай нафис меҳр кутмагандим. У кўп ҳолларда сирли ва бироз совуққон кўринарди, албатта менга нисбатан эмас, лекин бу даражадаги нозиклик... ҳатто тушимда ҳам кўрмаган эдим.
Мен унга термулганча, манзаранинг жозибасига маҳлиё бўлиб қолдим. Юрагимда ғалати бир иссиқлик ҳарорати таралаётгандек, лабларим эса ўз-ўзидан жилмаярди.
Амир эса ҳаяжонимни сездими, мийиғида кулиб қўйди.
— Мовийим, менга бунчалик тикилиб қолма.
Кел, овқатланамиз — деди у ҳазиломуз ва юракни эритадиган табассум билан, столга ишора қилиб.
(Амир мени эркалаб мовийим деб чақирар эди)
Мен яна ҳайрат билан столга қарадим ва юрагим яна бир бор титради.
Столда менинг энг севимли таомим турарди.
Ҳайрон бўлиб унга қарадим.
"Ахир мен унга бу ҳақда ҳеч қачон айтмаган эдим-ку? Қандай қилиб...?"
Амир жилмайди. Нигоҳида самимийлик ва ғамхўрлик.
— Биламан, ҳозир ҳайратда қолдинг. “Буни қаердан билди?” деб ўйлаяпсан, тўғрими? — деди у юмшоқ овозда.
— Жавоб оддий: мен сенга эътибор бераман.
Юрагим тўхтаб қолгандек бўлди. Кўзларимда ёш қалқиди — бахт ёшлари. Шунчаки қаршисида жим турдим. Овоз чиқара олмадим.
Сўнггина, овозим зўрға чиқиб:
— Қандай қилиб шунчалик эътиборли бўлиш мумкин?.. — деб сўрадим, юрагим ўзимникими ёки энди унга тегишлими — билмай.
Амир эса хотиржамлик билан жилмайиб деди:
— Аввал овқатингни егин, кейин гаплашамиз.
Мен бош ирғаб, "хўп" деганча овқатланишни бошладим. Аммо оғзимдан бир оғиз сўз чиқмади. Юрагим бўғзимга тиқилиб тургандек, қўлларим эса беихтиёр титрай бошлаган эди.
Амир менга тикилиб қаради-да, кулимсираб:
— Ҳой, сайроқи қушимнинг овози чиқмай қолдими? — деди ҳазил аралаш, лекин овозида меҳр, нигоҳида майинлик бор эди.
Юзларим қизарди. Уялиб бошимни эгдим. Ҳаяжон боши берк кўчадек ичимни тўлдириб, юрагимни сиқиб борарди.
Шу пайт Амир секин ўрнидан турди. Бир неча қадам ташлаб олдимга келди ва чўккалади.
Кўзимга жиддий қараб...
Сўнг қўлларимни оҳиста ушлаб, бармоқларимни ўз қўллари орасига олди.
Юрагим бирдан орқага тортилгандай бўлди.
— Мовийим... — деди у сокин, лекин юракни ларзага соладиган оҳангда.
— Сени биринчи кўрганимда, юрагимда нимадир силжигандек бўлди. Биласанми, мен буни аввалига тушунмадим. Фақат сен ҳақингда кўпроқ ўйлаган сайин, қалбимдаги нимадир аста-секин ўзгараётганини ҳис қила бошладим.
У нигоҳимга чуқур боқди. Овози шивирлаб турса-да, ҳар бир сўзи юрагимда акс садо берарди.
— Сен мовий осмон каби ёрқин, қалбимни ёритадиган нигоҳларга эгасан... ва тун каби сирли, сеҳрли, жозибали сочларинг билан юрагимни асир этдинг. Мен ўзимни йўқотиб қўйганман сенга қараб.
У чуқур нафас олди. Қўлларимни бир оз маҳкамроқ сиқди. Нигоҳи энди бутунлай жиддий эди.
— Шарофат... Мени севган қизим бўласанми?
На юрагим, на ақлим бу саволга тайёр эди. Аммо юрагимда аллақачон жавоб тайёр эди. Унга қараб турар эканман, кўзларим ёшланди. Бу қўрқувдан эмас. Бу чин ҳислардан, юрагимдаги илиқ туйғулардан эди.
Кўзларимдан секин ёш оқиб тушди. Қандайдир беғубор туйғу қалбимни босиб олди. Қувонч, ҳаяжон, юракда ғалаён... ҳаммаси бир вақтда босим босаётгандек эди. Лабларим титрар, лекин тилимдан сўз чиқмасди. Фақат жилмайдим… юрагим эса қаттиқ урарди.
Бу лаҳзани... мен ҳеч қачон унутмайман. Ҳатто йиллар ўтса ҳам, бу ҳисни яна эслаб юрагим титраб кетаверади.
Амир мени кўриб хавотирга тушди. Овозида юмшоқлик ва меҳр аралаш деди:
— Фариштам… йиғлаяпсанми? Мен... хафа қилдимми? Айтган гапим ёқмадими?..
Давоми бор.
📚Мағрур салтанат. 16-қисм.
Муаллиф: Хонзода Даврон.
#МағрурСалтанатХикоя
— Бугун ишда нималар бўлди? Сен менга кунинг ҳақида айтиб бермай қўйдинг, — онам тўсатдан мени саволга тутди.
Агар бу саволни бошқа кунлари берганларида эди, ипидан игнасигача ҳужжатбозлик ҳақидаги воқеаларни айтиб берардим. Аммо, ҳозир кино ҳақида оғиз очгудек бўлсам, давомини ҳам айтишга тўғри келади. Айниқса, бу овқат маҳали дастурхон бошида сўралгани ғалати бўлди. Доим ёлғиз қолганимизда ўзим тинмай гапирардим, анча бери кун тартибим ҳақида тўлиб тошиб гапирмай қўйганимгами ойим шу ҳақида сўраб қолди. Қаршимдаги Азфарнинг юзида айёрона кулгу жилваланди.
У эса ҳамма нарсани бўлади.
— Бугун ишхонамда кино куни бўлган, — мендан аввал Азфар маълумот берди, — У ҳам кино кўриш билан овора бўлди.
— Қандай кино эди?, — онам яна менга юзланди.
Азфар, Сония хола ва ойим мендан кўз узмай туришарди. Нимадир дейишимга тўғри келди.
— Ёмғир остида деган кино, — томоқ қирдим, — Адашмасам. Ўша кўпроқ овоз йиғди.
— Қандай кино?, — энди Сония хола ўғлидан сўраб олди.
— Романтик мелодрама, — елкасини қисди Азфар ва яна менга жилмайди, — Ҳаммага ёқди менимча.
— Сенга ёқдими?, — Сония хола қизиқиб қолди, — Одатда Азфар бундай киноларга қизиқмайди.
— Ўғлингиз, ўлганнинг кунидан кино кўрдим, — мен истеҳзо қилдим, — Энг қизиқ жойида чиқиб кетдим.
— Чунки қизиқ жойида кимдирлар ўзини яхши ҳис қилмаганди!
— Нималар бўляпти ўзи?, — Сония хола биз бир биримизга қаттиқ тикилиб турганимиздан шубҳаланди, — Қандай жойи эди?
— Бир бирига американча севги изҳор қилишганди, — Азфар гапини тугатди, — Шу холос.
Ундан кўзимни олиб қочдим. Шу Азфар бирор нарса билмасинда мен ҳақимда, анча вақтгача гап қистириб юрадиган бўлди энди.
Овқатланиш тугагач Кадбону опага ёрдамлашмоқчи бўлдим, мени рад этди, шунга вазиятдан фойдаланиб Азфарнинг йўлини тўсдим.
— Нега устимдан кулиб юрибсиз?!
— Мен нима қилдим?, — у жиддий сўради.
— Ўша кинони мен танлаганмидимки!
— Бу мавзу ҳали ёпилмадими?, — лабларида кулгу ўйнади.
— Сиз шунақа кулаверсангиз ёпилмайди менимча!
Эртаси куни Билол Латипович мендан ишида ёрдам беришимни сўради. Ҳар холда у иш бошқарувчи эди, йўқ дея олмасдим.
Шунинг учун бирга ёнма ён ўтириб у айтган вазифаларни бажардик. Ўртада ўлик сукунат чўмиб, фақат қоғозларнинг шиқир шиқири эшитилиб зерикканиданми суҳбатга мавзу қидираётгандек туйилди. Ўша суҳбатни ўзим бошлай қолай дедим.
— Ишхонада кўнгил очар кино соатидан ташқари ишчилар учун яна қандай имкониятлар бор?
— Коллектив билан саёҳатга чиқиб турамиз, — деди Билол Латипович, — Асосан қишда. Мен у вақти таътилда эдим, сиз эса ҳали ишламагансиз. Шунга билмайсиз.
— Билол, менга Зулфияни бериб тур, — осмондан тушган Азфар қаршимизга келди.
— Ол, — Билол Латиповичга бошлиғимизга шубҳаланиб тикилиб, гапини тўғирлади, — У сизни ишчингиз ахир.
— Зулфия, — Азфар бош силкиб орқасидан юришимни буюрди.
Менга Билол Латипович тақсимлаган ишлар ҳам етарди, энди бу бошлиқдан нима вазифа оларканман деб ҳайронман.
— Сени меҳмонхонада ишлашга кўчирмоқчиман!, — бирдан маълум қилди у.
Уларда комплексдан ташқари меҳмонхона борлигини билардим, аммо ўйлашимча у ерга ишга кириш осон эмасди. Сония хола ҳам ҳатто меҳмонхона ишларига аралаша олмасди. Мен эса анчадан бери у ерда бир бор бўлишни хоҳлагандим-у, энди бу имкон пайдо бўлганида мени шубҳа оралади.
— У ердаги кўзим ва қулоғим бўласан. Ҳар холда деб ҳамма ходимларимдан кўра менга яқинроқсан, — деди у орада кийимини тўғирлаб, — Яъни ҳеч қайси ходимим билан бир уйда яшамайман. Сенда эса уйда ҳам ҳисобот олсам бўлади.
— Нега бирдан у ерга кўчяпман?, — тушуна олмадим.
— Кўчмаяпсан, Зулфия!, — у такрорлади, — Шу ерда ишлайсан, лекин кўп вақтинг у ерда ўтади. Сенга ишни ўзим тайинлаган одам ўргатади. Аслида у менга ўнг қўл бўлиши керак эди, аммо бу ерга ҳозирча кела олмайди.
— Сиз бу ерда бошлиқсиз, — елка қисдим, — Қаерга бошласангиз ўша тарафга юришга мажбурмиз.
Меҳмонхонага кўчадиган бўлган кунимдан икки кун ўтиб, Билол Латипович шунчаки қизиқувчанлик мажлисдан сўнг сабабини сўраган эди, қаҳрли нигоҳларини ҳадия тарзда олди.
Гўё Азфар мени атай бошқа жойга жўнатиб юбораётганди. Биринчидан мен Билол Латиповичга иш бошқарувчи сифатида ёндашардим, ундан ортиқ эмас. Иккинчидан, унга қизиққан тақдиримда Азфарга бундан нима наф бор эди ҳайронман. Негадир миямда шунга ўхшаш ҳодисалар аввал такрорлангандек бўлди. Бу оддийгина дежавю деб аҳамият бермадим.
Ойим ва Сония хола меҳмонхонага ишга кўчаётганим ҳақида ҳеч қандай қарши фикр билдирмади.
Иш бошлашимнинг биринчи куни мени анчайин ёш йигит кутиб олди.
У ўзини менга Асад деб таништирди ва фақат менга иш ўргатишини айтди.
— Сендан кичикман, мени сенлайвер, — деди у мени меҳмонхонанинг ичига бошлаб.
У ҳам мулозамат қилмаётганидан таажжубланиб кетардим.
— Бўлади, бўлади, — деди ёш йигитча, — Мана мен сенладим, орамиз атиги икки ёш, — тўхтаб ортига қайрилди, — менимча.
— Қандай қилиб меҳмонхонада ишлайсан унда?, — ортидан эргашишда давом этдим, — Мактабни ҳам тугатмаган бўлсанг керак.
— Мен мактабда... — деди-ю, гапини бошқа томонга бургани сезилди, — Жавоб олиб тураман вақти вақти билан. Энди сен келдинг, ҳадеб бу ерга келишим шарт бўлмайди.
— Азфар Жалолиддиновичга ҳамма нарсани ипидан игнасигача етказиб турадиган одам сенмисан?, — кулдим.
— Ҳа, энди бу лавозимни сенга топшираман. Мен нафақат унга, балки, дадамга ҳам...
Асад менга қайрилиб қаради-ю, бояги очиқлигидан асар қолмай жидидйлашиб олди.
— Сени асосий ходимлар билан таништириб кетсам, бу ерда бошқа ишим қолмайди.
— Бу ер дадангга тегишлими?, — унинг гапи якунланишини истаб қолдим.
— Йўқ, мен шунчаки гапимда адашиб кетгандим. Кетдик.
* * *
— Асад деган йигит мени меҳмонхона билан таништириб чиқди.
Сония холанинг уйида икки дугона аёлларнинг қаршисига ўтказиб қўйилиб, шунча кунлик қилган ишларим ҳақида сўралганида яқиндигина бўлган воқеани гапириб бердим, — Оилангизга шундай ғаройиб катта меҳмонхона тегишли бўла туриб, нега бундай оддийроқ уйда яшайсизлар, шуни тушунмадим.
— Буни ўзига яраша сабаблари бор, — Сония хола кенг жилмайди, — Менга айтчи, Асад яхши йигит эканми?
Негадир шундай туйилганди ё аслида шундай бўлдики, Сония хола у йигитнинг исмини айта туриб, у ҳақида меҳр билан сўради.
— Албатта. Ёшига нисбатан жуда ақлли фикрлайди. Балки, шунинг учун ўғлингиз уни ўзига кичкина ёрдамчи қилиб олгандир.
Ана шунда тушуниб қолдим. Мен ҳам Азфарнинг ёрдамчисига айлангандим. Ишхонасига борганимда ғалатироқ ёрдамчисини ёмонлаб котиба деб жиғига тегиб келганим эсимга тушди.
Ана энди ўзим ҳам ўшандай “котиба” бўлдимми?
— Мен бора қолай!, — ўрнимдан шартта қўзғалдим, — Ухламасам эртага ё ўқишда, ё ишда думалаб тушаман.
— Ярамас Азфар сени росса чарчатяпти!, — Сонига хола ўғлига қўшиб гўё мени ҳам койиди.
— Йўқ, шарт эмас Сония хола, — шошилиб қолдим бирдан, — Сизга нолиган деб ўйлаши мумкин.
— Мен тушунтириб қўяман.
— Қўявер, — деди ойим, — Шундоқ ҳам ўғлинг уни анча сийлайди маош масаласида.
— Зулфия Азфардан оладиган нарсасида бундан кўпроғига лойиқ.
— Сония, — онам дугонасига ўта маъноли тикилди. Мен ҳеч қачон бу нигоҳларни кўрмасдим ойимда. Иккиси кўз уриштириб нима ҳақида гаплашиб олишди билмайман. Икковлари ҳам бир нимани билади.
Тонгда ойимнинг хитоблари остида уйғондим. Онам деразадан таажжубланганча қараб, боч чайқаб турарди.
— Қор ёғяпти... — деди ойим.
— Йўгей?, — аввалига буни ҳазил деб ўйлаб кулдим, кейин ўрнимдан сакраб туриб кўчага отилдим, ҳақиқатдан ҳамма ер оппоқ қор эди, — нега баҳорнинг ўртасида оппоқ қор! Бу ғалати эмасми?
— Ғалати албатта, — ойим ҳамон ўзига келолмай пичирлади, — Бу кимни деб бўлаётган экан-а?
— Ойи, қор ёғса бу табиат қонуни-ку, — дедим, — Лекин, баҳорда ёғиши... Табиат қонунга қарши келдими? Ё ҳавода қандайдир ўзгариш борми?
— Менимча ҳам, ҳавода бирор бузилиш бўлган. Сен балки бугун ишга бормассан?
— Ойнасам!, — эшигимиз тагида Сония хола пайдо бўлди, — Зулфия, сен ишга бора қол. Азфар кутиб турибди, меҳмонхона ёнида ташлаб кетади.
Онам ишга бормасликни, Сония хола ишга кетишимни талаб қилди. Демак, онам нимадандир хавотирда ва Сония хола иккиси қолиб ўзларича бир нима қилишлари учун мени кетказиб юбормоқчи бўлди.
Шошилинчда қилинган нонуштадан сўнг Азфар иккимиз йўлга тушдик. Тобора қор қалинлашиб борарди. Бундан Азфар ҳеч ҳам ҳайратдалигига ўхшамайди.
Азфар меҳмонхонага махсус меҳмонлар келгани учун комплексда эмас шу ерда қолишини маълум қилди. У менга ҳеч қачон ҳисоб бермасди, ҳайрон бўлдим.
Ишда ходимлар муҳим ишлар билан банд бўлишига қарамай, тонгдан бошлаб ёғаётган қорни муҳокама қилишарди.
— Бугун кундан бирдан совиб кетди-я, ажабланарли ишлар бўляпти, — қабулхонадаги ишчи махсус меҳмонларни кутиб турганимизда сўз очиб қолди, — Келиб-келиб меҳмонлар келадиган кунда шундай бўладими?
— Бир вақтлар ёзнинг ўртасида ҳам ёққан, эҳҳе беш йил аввал эди, — деди йигит ходимлардан бири, у шу куни бизга шерик бўлганди, — Атиги икки кун ёққан, кейин яна бирдан исиб кетган. Лекин тасаввуф қилинглар ёзнинг ўртасида икки кун қаҳратон бўлса?!
Махсус меҳмонлар машинада эмас, ёки шунга ўхшаш бирор нарсада эмас от аравада келишди! Ҳақиқий от аравада эди, ҳар битта арава битта отга уланган. Тахминан йигирмата меҳмонни қабул қилдик. Ҳамма ишчилар буни кутиб олишнинг бир ажабтовур тури деб қабул қилса ҳамки, менинг кўнглим жойига тушмаётганди.
— Азфар Жалолиддинович қаерда, мен кўрмай қолдим?, — шеригимдан сўраб олдим.
— Шу ердаги кўприк тарафга кетаётганини эшитгандим, — деди шеригим, — Топсанг меҳмонлар ҳам келаётганини маълум қилиб қўй.
Аввал уни топиб олишим керак.
Меҳмонхонанинг бошқа эшигидан чиқишим билан юзимга совуқ ҳаво урилди. Аслида ишчиларга бу эшикдан кириб чиқиш мумкин эмасди. Қизиқ, бу ер аввал ҳам шундай қишли бўлганми? Сабаби етти соатли қор бунчалик ҳавони совута олмайди.
Қорлардан тозаланган йўлак бўйлаб кетавердим. Ички ҳис туйғуйим қабулхонадаги қиз айтган кўприк шу ерда деди.
— Бу ерга қандай ўтдинг?, — кўприкни топганимда мени кўрган Азфар саволга тутди, — Қаердан ўтдинг?
— Эшикдан, — елка қисдим, — Нега доим мендан қочиб юрасиз?
— Тушунмадим, — у мен томонга қайрилди. Унинг тикилиши хотирамга парда ортидан кўринаётган хотирани солди. Қандай хотира эди бу?
— Менга шундай туюлади. Атайлаб совуқ муоммолада бўласизми? Сизга ёқмайманми? Яхши буни тушундим дейлик, лекин нега сизга ёқмайман? Доим ё мен йўқдек тутасиз ўзингизни ё тортишиб қолаверамиз.
— Зулфия, мен шунчаки қандай ўтганингни сўраяпман!, — у гапини такрорлади.
— Нима у сеҳрли эшикмидики, ҳамма ҳам ўта олмаса!, — ғазабим қайнади, — Оддийгина очдим, чиқдим, шу ерга келдим.
— Айнан! Бу ерга ҳамма шунчаки очиб чиқиб кела олмайди.
Шунда бошқа ходимларга бу ерга чиқиш таъқиқланганми ёки улар Азфар айтгандек чиқа олмайдими?
— Мен сиздан бугунги об ҳаво ҳақида сўрамоқчи эдим, — асл мақсаддан қочиб кетишдан чўчиб қизиқишимни баён этдим, — Нега баҳор ўртасида қор ёғяпти?
— Мен сенга башоратчиманми?
— Мен сизни арпангизни хом урганманми? Билмас эканман дейиш ҳам шунчалик қийинми?
— Нега мени тинч қўя қолмайсан?
Азфар боши билан уришиб қолганми?
— Ҳар куни битта машинада келиб кетсак ҳам безовта қилмай деб товушим чиқмайди, овқатланишда айблаб қаршингизга ўтирмайман билсангиз агар. Шундай бўлиб қолади. Ишда сиз менга бошлиқсиз фақат, жин ургур ҳисоб беришдан бошқасини қилмайман! Мен сизни қачон безовта қилдим, ажабо?!
— Ҳаёлимдан кетмайсан чунки! Сен кимсанки, мени ҳаёлларимда юришга ҳаққинг бор. Кўздан йироқ қалбдан йироқ дейишади. Йўқ лекин эндигина бир кун бўлса ҳам сени кўрмайман десам яна тумшуғим тагидан чиқасан!
Мен шу мағрур Азфарнинг ҳаёлларидаманми? Бугун балки умуман қор ёғмагандир? Мен ухлаб ётиб шундай алғов далғов тушлар кўраётгандирман?
— Хиҳ, — кулдим жиннига ўхшаб ўзимга ўзим, — Хайрли тун. Ўнгимда кўришгунча.
— Нима?
Мен ухлаяпман. Йўқ ухламаяпман. Ухлаётгандирман, эҳтимол. Лекин совуқ ҳақиқий, мен совуқ қотяпман! Бирдан сирпанчиқда оёғим тойиб думаладим.
— Зулфия!, — Азфар мен томонга югириб етиб келиб, қўлимдан ушлади, — Ухламаяпсан! Уйғон!
— Буни билиб бўлдим, — йиғламсирадим, — Лекин мени миям ишламаяпти...
— Менинг оламимга тегишли бўлмаслигингни ҳар сафар исботлаб берасан-да мана шундай қилиб!, — у ғазабини сочди ўрнимдан туриб устимни қоқаётсам.
—Ҳар сафар?, — гапларини қайтардим, — Бу нима дегани?
— Ҳеч нима!
— Энди гапиринг!
— Мен сени иккинчи марта ҳам севиб қолганимни билдим ва бу ўзимга ҳам кутилмаган янгилик бўляпти. Сенга яна нима дей? Ҳа, об-ҳавоми?, — у гупиллаётган қорга қараб олди, — Кечирасан, бугун кайфиятим умуман яхши эмас! Икки кунларда тинади хавотир олма.
— Сиз кимсиз ўзи?
Яна осмонга тикилдим.
— Изҳоримга жавоб қайтариш ўрнига ўзингни шундай жинниликка солиб турасанми?
Ҳа-ҳа. Албатта! У менга севги изҳор қилди. Нима қилай? Қандай жавоб берай? Бефарқ эмаслигимни сездиришим керакми? Сал аввалги от аравалар шу ердан ҳам ўтиб чалғидим.
— Булар ҳақиқийми? Меҳмонлар олиб келганди.
— Йўқ, эртакдан келгандан, — Азфар кўз сузди, — Мағрур салтанатдан...
Ҳозирги кун
Тонг отишига оз фурсатлар қолганида кундаликни ўқиб тугатдим. Ичимда ғалати ҳислар ғалаён кўтарганди. Бу хотиралар асли менга тегишли, аммо бир вақтлар Азфар айтгани каби нега биз бу азобларга маҳкум этилишга мажбурмиз.
Унинг хонасига қуёш чарақлаб чиққанида бордим.
Уйғонганми йўқми билмайман эшигини тақиллатавердим. У эшикни очганида юзида ҳеч қандай уйқусизликдан қийналиш аломати акс этмасди.
— Сен ухламадингми бу кеча ҳам?!
— Сизчи?, — саволини ўзига қайтариб бердим.
— Муҳим ишим бор эди.
Тўсатдан унинг муҳим иши қандайдир қизга бориб тақалади деб чўчидим, у бунга жавобан кулимсиради.
— Ҳеч қандай қиз йўқ, — ҳаёлимни ўқигандек деди, — Агар шуни ўйлаган бўлсанг.
— Иссиқ боққа борамиз, — у қўлимдан тутиб зинадан олиб тушди. Сарой ҳали жим жит эди. Мободо биз Азфар билан турмуш қурсак, шу саройнинг маликаси бўламанми? Ҳудди эртаклардагидек кабими?!
Азфарни юмшоқ севишган бўлишини тасаввур эта олмайман, у ҳеч қачон бундай бўлмайди. Бундан икки сафар ҳам бундай бўлмаган.
Азфар айтган иссиқ боғ нега ундай аталганини иссиқхонага ўхшатиб ўралган боққа борганимизда тушундим.
— Қойилмақом!, — қувноқлик билан дедим, — Мағрур салнатанатда ҳам озгина иссиқ жой бор экан-а?
— Бу хонани онам қурдирган. Мағрур салнатанатда бошқа фаслларга тегишли нарса бўлмаслиги керак аслида, аммо
— Сония холага ҳамма фасл ёқади, — боғ ичидаги гулларни мароқ билан томоша қилиб дедим, — Баъзан Сония хола чиндан ҳам Қор қироличасими деб ўйлаб қоламан. Аммо сиз айнан қор шаҳзодасисиз!
Азфар менга одатдагидек бошқача жилмайиб турганини пайқадим. Қандайдир меҳр билан... Наҳотки? Азфар-а? Унинг майин қарашига эриб кетай дедим.
— Менга нима демоқчи эдинг?
— Бир нечта саволларим бор!, — томоқ қирдим, у тайёрман дегандек шу ердаги курсилардан бирига ўтирди, — Башорат ҳақида биласизми?
— Ҳа.
— У айнан биз ҳақимизда деб ўйлайсизми?
— Ҳамма шундай деб ҳисоблайди, — деди у.
— Сизчи?
— Мен ҳам.
— Мен буни сафсата деб ўйладим, ёки у айнан бизга тегишли эмас бўлиши мумкин-ку...
— Тўртта салтанат бирданига ҳеч қачон салтантадигиларнинг тақдирига аралашмаган.
— Улар шунчаки бу башоратга жуда ҳам жиддий эътибор қаратиб юборишган. Агар башорат бўлмаганида Сония хола ҳам бизни бирлаштириш ҳақида ўйламасди.
— Башоратда севги рамзида З ва А ҳарфлари бор эди.
Азфар ҳар сафар янги маълумотлар бериб мени карахт қилиб қўяяпти.
— Шунинг учун ҳамма ўғилларига А ҳарфидан бошланадиган исм қўйилганми?
— Йўқ, албатта, — Азфар кулди, — Салтанат шаҳзодалар ва маликалари учун юз йил аввалдан исм танланади. Навбатдаги исм шу эди, шунинг учун мана шу исмлар қўйилган бизга. Бу ўзгармас анъанан, қадрият деса ҳам бўлади.
— Ғалати урф одатларингиз кўп экан.
— Одамлар орасида ҳам шундай. Ғалати урф одатлари тиқилиб ётибди.
— Яхши, биз мавзуга қайтамиз, — қўлларимни бир бирига чалиштирдим, — Улар қўрқишига асос нима? З ва А дан туғиладиган набираларми?
— Шундайроқ.
— Сизда ишлаган вақтим мени аввал ҳам учратганингизни қандай эслагансиз?
— Тушимга кирган, — у хўрсинди, — Сўнг хотирамга тиклашга зўр берганман. Бу шунчаки туш деб ўйлаб ўтиб кетсам бўларди, аммо нега айнан сен тушимга кирганинг менга қизиқ эди.
— Шунинг учун мендан нари юрармидингиз?
— Бир инсонни қайта-қайта севиш мумкинми деб ҳайратда эдим у чоғ. Бир марта хотирангдан ўчган одамга кейинги сафар ҳислар ўшандай бўлмайди қоидаси бўйича.
— Ўшанда кўприкда сиз мени ўпган эмасман!, — дедим бирдан тилимдан кимдир тортгандек, — Ақлим жойида бўлмаган шекилли.
Нега уни ўзи ўпганман? Миям билан уришиб қолганмидим ўша куни?!
— Бу иссиқлик ва совуқликнинг узоқ вақт бир жойда қолиб кетганидан бўлган, — у тушунтириш берди, — Шунинг учун мен буни табиий қабул қилганман. Мен ўйлайманки, Зулфия, ҳароратларимиз ҳар хил бўлса ҳам биз бирга бўла оламиз. Бу мукаммал бирлашувни беради. Қолганлар айнан шундан қўрқади.
— Ўзингизчи? Мен билан бир умр бирга бўлишни хоҳлармидингиз?
— Уч мартасида ҳам қарорим бир хил бўлган, — у менга оҳиста яқинлашди, — У айнан менга керак бўлган ҳарорат эгаси ва ҳа у билан бирга бўлишни истардим.
— Тўхтанг, тўхтанг, — шошиб ўзимни ортга олдим, — Ундан аввал яна бир нарсаларга очиқлик киритиб олишимиз керак.
— Сўра.
— Биз яширинча учрашишни бошлаганмиз тўғрими?, — хотирамга қайтганларини ташқарига чиқардим, — кейинги қишгача ҳаммаси жуда яхши кетган. Олти ой буни ҳеч ким сезмаган, биз ҳам жуда яхши жуфтлик эдик. Аммо, нега сир сақлашни лозим топганимизни эслолмадим.
— Бу қарорни сен чиқаргансан. Ўқишни тамомлагунча гап кўпайишини истамай шундай қилишни илтимос қилгандинг.
— Буни оналаримиз билармиди?
— Ҳа, улар бундан хурсанд эди.
— Аммо, кейинги қишда арзимаган нарсадан уруш чиққан.
— Зулфия шунча ишни бошлаб наҳот ҳеч нимани эслай олмасанг!, — Азфар асабийлашди, — Мен бир ҳафта янги бўлажак ҳамкор билан вақт ўтказганим сенга ёмон таъсир қилган. У аёл киши эди. Мен сен учун у билан бирга иш қилмаслик ҳақида ўйлаганимда менга вақт бермай аразлаб уйимиздан ҳам кетиб қолгансан. Ишга келмай қўйгандинг. Кейин билмайман, ойингни қандай кўндирдинг, буткул кетиб қолдингиз. Ишхонада ҳам кетмоқчи бўлганингда сени Билол олиб қолди ишда. Унга бўлак кўз олдимдан юрганингга рози бўлдим.
— Мен арзимаган нарсага ўзимча жанжал кўтарганманми?!
— Буни англаб турганинг учун катта раҳмат, лекин ўшанда асабларимни тамом қилгандинг!
— Билол билан қандай қилиб севишганлар бўлиб қолганмиз? Ахир у ёлғон хотираларимда менинг севгилим эди.
— Чунки ростдан мени жиғимга тегиш учун ундан фойдалангандинг.
— Азфар мен бундай аҳмоқликлар қилган бўлишим мумкин эмас, — ҳаёл сурдим, — Ўша вақтлар ақлим қаерда эди.
— Умид қилардимки, ўша вақтидаги ақлинг ҳозир хотирангда эмас!
Мен қанча вақт ҳаёл суриб қолганимни билмайман, Азфар мени чалғитди.
— Зулфия, эҳтимол, энди бу телба тескари воқеаларга чек қўйиш вақти келди.
— Нима қиламиз?
— О, сизлар шу ердамасизлар? Бирортангизни ўз хонангиздан топа олмадим, — боққа Асад кириб келди, — Чамамда акам учинчи марта ҳам бу таклифни бериб ўхшамай қолса мағрур салтанат шаҳзодасининг номига доғ туширган бўлиши мумкинлиги ҳақида ўйлаяпти. Ахир, у мағрур шаҳзода.
— Акажон, хоҳласангиз ўрнингизга сўраб бераман, — Асад томоқ қириб олди, — Кимдир қизи Зулфия, оташ салтанатнинг вакиласи, расман Мағрур салтанат маликаси, Мағрур шаҳзода рафиқаси, муҳими менинг келинойим бўлишга розимисан?!
Очиқ осмондек юзим чарақлаб, жилмаяр эканман, менда аллақачон бу жавоб тайёр эди...
* * *
Бу хабарни тонгдан сўнг кун бошланганида ҳаммага Асаднинг ўзи маълум чиқиб ишимизни огоҳлантирди. У дабдурустдан ҳаммага тез орада бўладиган тўйга тайёргарлик кўришимиз ҳақида маълум қилиб чиқди. Сония хола қувонганидан чапак чалганини кўрдик:
— Асло ва асло, бу сафар чўзиб ўтирмаймиз, тушунарлими? Ойсанам келин кўйлак масаласида келишиб олиш керак. Ҳали дадангизга бу хабарни етказиш бор, бу вазифа мендан. Тўрт салтанат яна ўзларича аралашмасларидан аввал никоҳ тўйингизни қиламиз, сўнг ҳаммага маълум қиламиз.
— Бу ерда тўйлар бошқача бўладими?, — Азфардан пичирлаб сўрадим, оналаримиз ўзаро муҳокамага ўтиб кетганида.
— Эртакларда етти кеча-ю, етти кундуз тўй қилишди деганини эшитганмисан?, — у қошини кўтарди истеҳзо билан.
— Қирқ кеча-ю, қирқ кундуз деганини ўқиганман, — ҳазиллашдим мен.
— Тўғриси қирқ кун битта тўй ўтиши биз учун ҳам дахшат. Сенга бир хабарни айтмоқчи эдим, мен салтанатда қолишни истамасдим. Ташқарида яхши ҳаётим бор, комплекс, меҳмонхона. Салнатанат бир кун расман Асадга қолишини инобатга олсак, сен бу саройда узоқ вақт малика бўлолмайсан.
— Менга ҳам ташқари яхши, — уни тасдиқладим, — Саройга эса ақлли ва оқил укангиз муносиб.
— Катта раҳмат, — ортимиздан Асад пичирлади, — айнан менинг хотиним қиролича бўла олишини ўйлаб бу омадли бахт кимга насиб қиларкан деб ҳаяжонланиб кетяпман.
Ўртамизда енгил кулгу кўтарилди.
* * *
Тўртта салтанатдан вакиллар ҳар сафаргидек бир жойга йиғилади ва одатга кўра энг охирги сара янгиликлардан бирини муҳокама қилади. Бу йиғилиш тўртта қобиқ орасидаги ҳеч қайси ҳудудга тегишли бўлмаган сайҳонликда бўлиб ўтади.
— Мағрур салнатанатдан вакил келмабди? — ўртада савол кўтарилди.
— Уларда тўй бўлмоқда. Оташ салтанатга қисман мансуб бўлган қизга уйланди шаҳзода.
— Бу ўша қизми? Башоратдагидек.
— Ҳудди ўзи.
— Нима ҳам дердим дўстлар. Тахминан юз йилдан сўнг ҳаммамиз учун хавфли бўлган зурриёд дунёга келиши билан сизларни табриклайман!
— Аммо, бунинг учун Нафис салтанат вакиласи ҳам, Сокин салтанат вакилига турмушга чиқиши керак. Биз ҳеч йўқ шунинг олдини оламиз.
— Биз энг оғир жазо хотирани ўчиришни қўлладик, шунга қарамай улар ғолиб келишди. Ҳатто, қаранглар қобиқни ёпиб ташлашган, таклифномасиз кира олмайсиз. Меҳмон сифатида чақиришмади.
— Бироқ, бўлажак малика этаги ўзидан сўнг анча қисмни эгаллайдиган, тошлар билан буткул қопланган келин кўйлак кийгани ҳақида маълумот олдим. Ҳамма уни гўзал келин бўлди таъкидламоқда.
— Нима ҳам дердик, охири бахайр бўлсин.
Тамом
Эътиборингиз учун Рахмат!
Муаллиф: Хонзода Даврон
загрузка
Показать ещёДополнительная колонка
О группе
(АССАЛОМУ АЛАЙКУМ.Грухимизга хуш келибсиз.
Ўзбекона хангомалар, ибратли хикоятлар, дилтортар шеърлар, чиройли расм ва гифлар)
Скрыть информацию
Фото из альбомов
Правая колонка