ЎЗБЕГИМДАН АЙЛАНАЙ...

📚Йигит сўзи. 12-қисм. Муаллтф: Мафтуна Абдуллаева. #ЙигитСўзиХикоя Диёранинг ўпкаси тўлиб-тўлиб гапирарди. Асадбек шунда сездики, қиз ҳамон уни яхши кўради. Афсус, ота-онасининг тазйиқи, хиёнат ҳақидаги гаплар Асадбекни кечиришга йўл қўймаган. Асадбек тишларини маҳкам қисди. Агар у Марямга уйланмаганида, балки ораларидаги вазият яхшиланиб, бахтли бўлиб кетишлари мумкин эди. Диёрани кечиришга ундаб, уйдагиларни ҳам юмшатиш мумкин эди. Ахир Диёра ҳали унаштирилмаган, уни қайтариш имкони бор эди. Тўғри, отаси ва бобоси "қайта қадам босмаймиз" дейишганди, лекин 5-6 ой ўтгач, ҳаммаси унутилиб, қудалар муносабати ҳам тикланиши мумкин эди. Аммо энди кеч, бунинг иложи йўқ. Асадбек ҳеч нарса дея олмади, қизнинг овозидаги дардни эшитиб, қалби изтироб билан ёнарди. Диёра ичидагиларини айтиб-айтиб, телефонни ўчирди: —Худога солдим, ҳеч қачон бахтли бўлманг. Нима қилган бўлсангиз, ўзингизга қайтмаса асло рози эмасман,— оҳирги сўзлари шу бўлди. Жалил ака озодликка қайтганидан кейин, укаси унга катта ёрдам кўрсатди. У шу пайтгача акасининг ҳовлисидан фойдаланиб юрганларини ҳисоб~китоб қилиб юрган экан. Акаси учун жой ҳозирлаб, пайвандлаш асбобларини олиб берди. Яна эрмак қиласиз ҳам даромад деб 3 та қўй ҳам олиб берди. Жалил ака шу қўйларга қараш ва биттп~иккита тушган буюртмаларни бажариш билан кун ўтказарди. Бошида битта-иккита одам келган бўлса, кейинчалик унинг сифатли иши ва арзон хизмат ҳақини эшитиб, мижозлари кўпая бошлашди. Баъзилар Жалил акадан шунчаки гап олиш учун ҳам келарди, аммо ортиқча гапни хуш кўрмайдиган Жалил акадан бирор гап суғуриб олишнинг иложи йўқ эди. Жалил ака қамоқдан чиққанидан кейин, бу ёғига фақат тоат~ибодат, аёли ва қизининг руҳларига атаб Қуръон тиловат қилиб, шулар билан овунаман деб уйига келганди. Аммо ўша куни кутилмаганда эшикдан кириб келган Ҳадияни кўриб, ҳаётига янги бир мазмун кирди. Опасининг васиятини амалга оширган холаси Ҳадияни отасига нисбатан нафрат руҳида тарбияламаганди. Унга бўлган кўнгилсизликларга одамларнинг гап-сўзи ва ғаразгўйлиги сабаб бўлганини, отаси нима қилганини ўзи ҳам билмай қолганини тушунтиришга ҳаракат қилганди. Ҳадия ўша кунлари бўлган воқеаларни яхши эслай олмасди, чунки қаттиқ қўрқиб кетганди. Холаси уни ўша хотиралардан узоқлаштириш учун психологлар ёрдамидан фойдаланган ва қизнинг руҳиятида оғир излар қолмаслигига ҳаракат қилганди. Ҳадия қувноқ, бироз шошқалоқ, аммо одамлар билан муносабатда камдан-кам зиддиятга борадиган, ҳар қандай муаммони ҳазил билан ҳал қилишга ҳаракат қиладиган қиз бўлиб улғайди. Уни шу шўхлиги, самимияти ва қалбидаги эзгулиги учун кўпчилик яхши кўрарди. Отасининг олдига келишни истаганининг ҳам ўзига хос шахсий сабаблари бор эди. У илгари «отам қамоқдан чиқса бир оз олдида яшаб,кейин қайтаман» деган хаёлда юрарди. Фақат ҳаётида юз берган шахсий масаладан кейин, отасининг ёнига буткул қайтиш қарорига келди. Қиз келганидан кейин иш суриштира бошлади. Қишлоқдаги мактабда бир ўқитувчи пенсияга чиққан, унинг ўрнига янги ходим қидирилаётган экан. Қизни биринчи декабрдан ишга қабул қиладиган бўлишди. Ҳадия уй ишларини қилиб, отасига қарашиб юрди. Қолаверса, тўй бошлангани сабабли Рисолат опа уни тез-тез ёрдамга чақириб турарди. Қиз ҳам вақтини ўтказиш учун яхши баҳона топганидан хурсанд бўлиб, Рисолат опанинг ишларига жон деб қарашарди. У ерда ҳам ҳамма уни яхши кўриб қолганди. Ҳали ишга кирмаган Озодбек ҳам акасининг тўй ташвишлари, ҳовлининг таъмири ва камчиликлари билан банд бўлиб, зериккан пайтлари Ҳадиянинг ёнига, жиғига тегиш учун келиб турарди. Рушана деразадан онасининг хонасига кириб кетганини кўриши билан шартта хонадан чиқди. Яхшиямки, онаси эшикни қулфламаган. У писиб дарвоза томонга ўтди ва уни секин очиб, қўшнининг уйига кирди. Қўшни қиз ундан 3 ёш катта, мен дарс қиляпман деб, ижтимоий тармоқдан чиқмайдиганлар тоифасидан эди. Иккиси бир бўлса пичир~пичир гапи тинмасди. Рушананинг аҳволини кўриб, у қўрқиб кетди: — Нима бўлди ўзи? — Ҳозир гапиришга вақтим йўқ, телефонингизни бериб туринг! — деди Рушана. Қиз телефонини олиб, ўзига таниш бўлган Телеграм рақамига хабар йўллади. Азамат унинг интернет орқали танишган йигити эди. Улар ҳали бир-бирларини кўришмаган, фақат сурат ва видеолар алмашиб, гаплашиб юришарди. Азамат: "Мен кундузи ишда бўламан, кечқурун хонамизда одам кўп шунинг учун қўнғироқлаша олмаймиз, фақат Телеграмда ёзишамиз", дерди. У ҳозир Россияда ишларди. Рушана йигитга кетма-кет хабар жўната бошлади. У жавоб қайтаргунча видеоқўнғироқ қилишга ҳам улгурди. Ниҳоят, 15 дақиқалар ўтгач, йигитдан "Тинчликми?" деган хабар келди. — Тинчлик эмас, аям ҳаммасини билиб қолди! Илтимос, ёзишмаларимизни тезроқ ўчириб ташланг! Азамат қизнинг нега бунчалик қўрқаётганини тушунди. Чунки уларнинг ёзишмалари анча чегарадан чиққан, орада очиқ-сочиқ суратлар ҳам алмашилган эди. Шу сабабли у дарҳол: "Майли, ҳозир ҳаммасини ўчириб ташлайман", деди-ю, бир қанча вақтга йўқолди. Бироздан сўнг яна ёза бошлади: — Ўзинг яхшимисан? Аҳволинг қалай? У сенга бирор нарса қилмадими? Қизнинг ўпкаси тўлиб кетди ва бўлган воқеаларни овозли хабар орқали йиғлаб гапириб берди. — Майли, ўзингни бос, ҳали ҳаммаси яхши бўлиб кетади, — деб тасалли берди Азамат. — Мактабни битириб олсанг, коллежга ўтишинг билан совчи қўяман. Ўшанда ҳеч ким сенга индай олмайди. Йигитнинг бу гапларидан қизнинг руҳи кўтарилиб, кўнгли жойига тушди ва улар хайрлашдилар. — Мен бормасам бўлмайди, — деди Рушана. — аям йўқлигимни билиб қолса ёки телефонимни титкилаб ўтирган бўлса, хабарларни ўчириб ташлаганингизни кўриб, яна шубҳаланади. — Майли ҳаётим, ўзингни эҳтиёт қил. Рушана йигити билан икки оғиз гаплашгач, барча ғамларини унутиб, уйига қайтди. Онаси унга ҳеч қачон етарлича вақт ажратмасди. Ҳар доим пул топиш, фарзандларини яхши едириб-ичириш ва кийинтириш ҳаракатида бўлса-да, Рушана буни тўғри тушунмасди. "Онам фақат ўз иши билан банд" деган хаёлда меҳрни шу йигитдан топганди. Аслида, бошида у йигитнинг профилидаги суратига маҳлиё бўлганди. У ерда жуда келишган йигитнинг расми турарди. Кейин гаплашиб ёқтириб қолди. Йигит ўзидан атиги 3 ёш катта бўлса-да, фикрлаши ўз тенгдошларига ўхшамагани учун уни ёқтириб қолганди. Рушана ҳам профилига доим ўзининг чиройли, эффект берилган расмларини қўйгани учун унга йигитлар кўп ёзарди. Одатда улар билан бир-икки ой ёзишиб, зериккач блоклаб юборарди. Аммо бу йигит билан мана олти ойдан бери гаплашиб келаётганди. Қиз секингина уйига қайтиб кирди. 🪷🪷🪷 Ривканинг деразадан Рушананинг аста писиб уйга қайтиб келаётганини кўриб, ғазабдан кўзлари қисилди. У бемаврид қўнғироқ қилган мижози билан гапини тугатиб, қизининг телефонини қўлига олди. Азамат исмли йигит билан бўлган ёзишмаларни, қизининг унга юборган хабарларини, расм ва видеоларини бирма-бир очиб кўраётган эди ҳамки, тўсатдан профиль ўчиб кетди. Шу заҳоти ўрнидан туриб, қизининг олдига чиқмоқчи бўлганида, деразадан унинг кириб келаётганини кўриб қолди ва ҳаммасини тушунди. Қизи қўшниникига бекорга чиқмаган. Ўша ердан туриб йигитига хабар берган ва ёзишмаларни ўчиртириб ташлаган. Бироқ улар шохида юрса, Ривка баргида юрарди. У телефон рақамини эслаб қолганди. Рақамни ўз телефонига сақлаб олди ва бу йигитнинг кимлигини аниқлаш ҳаракатига тушди. 🪷🪷🪷 Оғабек ишдан чарчаб қайтди. У талабалик даврида топганди бу ишни. Ўша пайтларда фақат пул зарур бўлиб қолганда ишга чиқарди. Иши оғир бўлса-да, ҳақи яхши тўланарди. Ҳозир эса рўзғор тебратиш, ижара ҳақи ва аёлига керакли нарсаларни сотиб олиш учун ҳар куни ишлашга мажбур. Бу қийинчиликларнинг вақтинчалик экани унга тасалли берарди. Бу ерда қолмоқчи бўлган уч ой ичида ўқиган йўналиши бўйича топшириб қўйган иши ҳам ижобий ҳал бўлиб қолар. Шунда ҳам уйига қайтиб, ҳам ишга чиқарди. Оғабек қайтаётганда рўзғор учун бозор-ўчар қилиб келди. Уни Нурмалак доим интизор бўлиб кутарди. Бошқа гаплашадиган одами йўқлиги, қўшничилик муносабатлари ҳам бўлмагани учун қиз уйда жуда зерикиб кетарди. Қишлоқда, ҳовлида ўсган қиз эмасми, портлаб кетай деб ўтирарди эри келгунча. Шу сабабли кеч кирса, кўзи йўлда бўларди. Оғабек кириб келганда Нурмалак югуриб чиқиб, унинг қўлидаги нарсаларни олди. — Яхши келдингизми? Чарчамадингизми? — деб сўради у. — Йўқ, — дея Оғабек зўрға жавоб берди. Бугун ҳар кунгидан ҳам кўпроқ юк ташишга тўғри келгани учун елкалари зирқираб оғрирди. Шу сабабли кийимларини алмаштириш учун ётоқхоналарига кириб, ўзини ётоққа ташлади. Кўп ўтмай, унинг ортидан Нурмалак кириб келди. — Чарчадингизми? — сўради Нурмалак — Ҳа- кўзларимни очмай жавоб берди Оғабек. — Келинг, оёқларингизни уқалаб қўяман. Нурмалак Оғабекнинг оёқларини аста уқалай бошлади. Оғабекка қизнинг юмшоқ қўллари ёқиб тушди. Бир оз ётгач, у аста кўзларини очди ва Нурмалакнинг қўлини ушлади. — Хўш, бугун нималар қилдинг? — қизни ўзига бир тортиб, бағрига йиқитди. — Ҳар доимгидек уй ишлари билан банд бўлдим, кейин аям қўнғироқ қилди, — деди Нурмалак овози бир оз титраб. — Уйингни соғиндингми? — Ҳа... — Декабрь бошида қишлоққа қайтамиз. Асадбекни тўйи бўляпти. — Ааа?!- қиз тирсагига таяниб ўрнидан турди. Оғабекка савол билан тикилиб қолди. —Асадбек бир ҳафта олдин кел деб таъйинлаган. Бормасам бўлмайди. — Мен ҳам сиз билан бораманми? — Қизиқмисан, сени кимга ташлаб кетаман? Албатта, бирга олиб кетаман. — Қаерда яшаймиз? — Нурмалакда саволлар туғила бошлади. —Омина бувимникида. Улар жуда меҳрибон. Сен ҳам ҳали яхши кўриб қоласан. — Дўстингиз қўшни қишлоқда турадими? У ер бизга яқина ? — Ҳа.? Хўш, агар уйингдагилар келиб, сени олиб кетамиз дейишса, кетасанми? — Оғабек хотинининг юзига жиддий тикилди. —Эндими,- қиз жавобидан уялиб, юзлари қизарди ва кўзларини олиб қочди. - Эндими деганинг нимаси?-кулди Оғабек. - Энди сизни хотинингизман. Оғабекнинг қошлари чимирилди: — Агар мен сени олиб қочмаганимда, бошқасига тегиб кетаверармидинг? Нурмалак бундай демоқчи эмасди. Кўзлари жавдираб нима дейишини билмай қолди. Хотинининг юз тузилиши ва туришига қараб, Оғабекнинг юраги юмшади. У қиз билан яшаган шу бир ой ичида, унинг кўнглига беихтиёр қараётганини сезаётганди. Аммо буни ташқарисида билдиргиси келмади. Кейинчалик бундан фойдаланади деган фикр буни яширишга ундарди. —Мен бундай демоқчи эмасдим... —Майли, қўй бу гапни. Дема ҳам бунақа,- Оғабек яна қизни бағрига босди,- сенга чиройли битта кўйлак олишимиз керак. Кўрганлар Тошкентга олиб бориб ҳор қилиб қўйибди демасин. Лекин ясан~тусан қилмайсан. Бошингдан рўмолингни ҳам олмайсан. —Ҳўп,— ўйчан жавоб берди Нурмалак. —Нега ўйланиб қолдинг? —Сиз билан мени танийдиганлар ҳам бўладими? —Бўлади албатта. Ахир жуда яқин қишлоқлармиз. Нурмалак ҳўрсиниб қўйди. Энди қишлоққа қайтиш унда бир оз қўрқув уйғота олмади энди. 🪷🪷🪷 Марям ёлғиз қолган пайтлари кейинги ҳаёти ҳақида ҳаёл суриб қоларди. Аёл киши тақдирга кўниб кетади дейишади. Марям~ку шунчасига кўнган бунга ҳам кўнарди. Аммо Асадбекчи. Аслида, Асадбек уни ёқтирмаганидек, қиз ҳам Асадбекни севмайди. Аммо у эркак. Бунинг устига илгари кўнглида бошқа қиз бўлган бўлса. Камига ҳамон уни севса... Марям ота уйида ҳар доим бир илинж билан юрарди. Бир куни уни севган бир оқ отдаги шаҳзода келади ва уни олиб кетади. Мана шаҳзодадан ҳеч қаери кам бўлмаган йигитга турмушга чиқяпти. Аммо ҳеч қачон унинг севган маликаси бўла олмаса керак. На чора уни бошқа иложи йўқ. Ахир ўзи шу йўлни танлади. Ота уйида қола олмайди. Шундоқ ҳам отасини ва маслаҳатга келган қариндошларининг кўзига кўринмасликка ҳаракат қилади. Қариндошларику бири тўғриликча бошқаси ргриликча айтсада, бопладинг, шундай йигитни тутиб қолдинг зато дейишарди. Бу гап ҳам қизни нафсониятига тегар, аммо отасини уни кўриши билан онасини ўртага қўшиб сўкиниб кетишини юрагига оғир ботарди. Марямга доим ўрни билинган, бироқ уни сира ҳам ўйламай ташлаб кетган онаси учун ҳақират эшитиш борган сари алам қилиб борарди. энг яхшиси унинг кўзига кўринмаслик. Бу ҳаёллардан чалғиш учун синфдошлар гуруҳига кирди. Энг ёмони у ерда ҳам ўзининг тўйи ҳақида гап кетаётган экан. Синфдаги қизлар боши бўлган Нафосат исмли синфдоши тўйга нима кийиб бориш ва кимлар бориши ҳақида гап сотиб ўтирган экан. Марям кириши билан ундан гинахонлик қилиб кетди. - Бунча қитмирига кетдинг сен қиз. Тўйинг бўлаётганини ҳам бошқалардан эшитдик. Битта ташланган таклифномага лик этиб боряпмиз. Марям таклифномани ўзи бошқалардан кўра яқинроқ олган синфдош қизига берганди. Мактаб пайти Марямни қизлари кўп қўшмасди. Чунки уларни йиғинларига ё отаси қўймас, ё пули бўлмагани учун ёки иши кўп бўлгани учун бора олмасди. Мактаб даврида ўзи ҳам фаришта эмасди буни яхши билади. Бошланғич синфлигида ҳатто ўғирлик ҳам қилган. Икки кун отаси ручкаси тугаса ҳам ручка учун пул бермай қолиб кетибди деб ўтказди. Иккинчи куни устози уришиб- уриш берди.- - Эрта ҳам шунақа шуппайиб ручкасиз келсанг "ҳақ" ингни оласан,- устозини "ҳақ"и жуда ёмон бўларди. Омбурдек қўли билан бир бураса, қандай сакраб турганини билмай қоларди. Шунинг учун пули кўп, ручкаларини саноғи йўқ ўзидан бир парта олдинда ўтирадиган синфдошини ручкасини танаффус пайти ўғирлаб олди. Аммо уни деразадан бошқа бир синфдоши кўриб ўтирган экан. Устозига чақиб берди. -Ҳали ўғирлик қиладиган бўлдингми?- устози чунонам додинини бердики, кўкарган жойи неча кун кетмай юрди. Бу воқеа устига келиб қолган директор ўринбосари эса воқеани эшитиб, қизни хонасига олиб кириб, нега бундай қилганини сўради. Марям шундай пайти гапирмасди. - Кўзинг дўллаймай кет,- дейишарди бундай пайт қизнинг катта-катталиги билан ажралиб турадиган кўзларига ишора қилиб. Аммо директор ўринбосари унга бунақа гап айтмади. Аксинча қўлига учта ручка тутқазди. - Буларни ишлатиб тургин ҳўпми?- деди меҳрибонлик билан. Ўша куни Марям жуда хурсанд бўлиб кетди. Аммо эртаси куни синф раҳбрини жияни бўлган Латофат деган қиз уни ҳаммани олдида изза қилди. Давоми бор

📚Жинлар орамизда.. 5-қисм. Муаллиф: Мандиев ижоди. #ЖинларОрамиздаХикоя –Ассалому алайкум!–деди йигит қўрқувини енгиш учун итга қараб. –Валайкум Ассалом!–саломига алик олинди. Бу овоз итдан чиққанди. У назорат ходимининг овоз тонида жавоб берди. Назоратчи жойида қотиб қолди. Оёқлари увишиб кетди. Танаси музлади ва ерга йиқилди. * * * ҚИРҚ ДАҚИҚА ОЛДИН. Нозима зинадан тепага кўтарилди. Ташқи эшикнинг ёпилгани ва ортидан келаётган одамнинг қадам товушлари эшитилди. Нозима опа биринчи ўринда оёқкийимини зинанинг пастига ташлади. Оппоқ ва муздек кафел устида оёқяланг юра бошлади. У овоз чиқармасликка ҳаракат қилар ва ортидан келаётган одамдан яширинишга уринарди. Иккинчи қаватга чиқди ва узун йўлакнинг ҳар икки томонида қарама-қарши қўйилган эшикларни кўрди. Бу узун йўлакда яшириниш учун жой йўқ эди. Фақатгина бирор хона эшиги очиқ бўлса ва унга кирсагина ортидан келаётган одамдан қутулиши мумкин эди. Нозима оёқяланг ҳар эшикка ўзини урди. Чироқлар иккинчи қаватни ёритиб турибди. Аёл эса уч-тўртта эшикни очишга уриниб кўрди. Ҳаммаси қулфланган. Камералар эса ишлаб турибди. Зина томондан овоз эшитилди. Бу овоз бирор туёқ ёки бошқа нарсаларнинг товуши эмасди. Бу болаларнинг ҳар хил овозлари эди. Болаларнинг кулгиси, йиғиси ва югуришининг овози эди. Нозима зинадан югуриб чиқиб келаётган болаларнинг овозини эшитди ва тезлаша бошлади. Жон ҳолатда эшикларга тармашар ва тутқичларни қимирлатиб кўрарди. Кулги овозлари тобора яқинлашди. Нозима зина томон қаради. Икки-уч ёшли болалар Нозимага қараб югуришарди. Уларнинг сони аниқ эмас, аммо жуда ҳам кўп эди. Бири зўрға юради, яна бири эмаклайди ва бири эса тезлик билан югурарди. Энг даҳшатлиси уларнинг ҳаммаси яланғоч эди. Ўзига қараб кулиб келаётган саноқсиз болаларни кўрган аёл музлаб кетди. Бу бинода болалар йўқлигини билган Нозима охирги эшикка қўл чўзди ва тутқични тортди. Эшик очилди. Йўқ жойдан пайдо бўлган нажот уни жонлантирди. Нозима хонага отилди ва эшикни ичкаридан ёпди. Эшик ортидан унга урилган овозлар ва болаларнинг кулиб эшикни тақиллатишлари эшитилди. Аёл жон ҳолатда эшикни ичкаридан қулфлашга улгурди. Бир неча сония эшикка қараб тик турганча қотиб қолди. Овозлар ва кулги секин-аста йўқола бошлади. Нозима опа чуқур уҳ тортди. Хонага энди қаради. Битта стол ва битта чармли кресло бор эди. Катта парда ва акфа дераза. Эшикдан киришда ўнг қўлда жавон бор. Чап қўлда эса паст ва узун столда табиий тувак гуллар бор эди. –Нозима!–эшик таққиллади. Хонада ўтирган Нозима чўчиб тушди. Эшик қайта тақиллади. Бу Манзират холанинг овози эди. Нозима жим турди. –Нозима! Эшикни оч! Мен Манзират опангман. Қўрқиб кетяпман!–Нозима яна жим қолди. Унинг ростдан ҳам Манзират эканлигига шубҳаси бор эди. –Нега жавоб бермайсан? Кўрдим-ку, шу ерга кириб кетдинг. Эшикни оч, қўрқяпман. Ўша бино олдидаги одам эмаскан. Сен айтганингдек жин экан. Қўрқиб кетдим. Илтимос, эшикни оч. Мен ҳам кирай,–аёл ёлворишдан тўхтамасди. –Манзират опа! Ростдан сизмисиз?!–Нозима унинг гапларига ишонди. Эшик ёнига борди ва қулоқ тутди. –Ҳа менман. Яна ким бўларди?–аёл ҳавотирли овозда гапирди. Аёлнинг гаплари орасида қандайдир тушунарсиз шивирлашлар эшитилди. –Ёнингизда кимдир борми?–сўради тағин эшикка қулоқ тутиб Нозима. –Йўқ, йўқ! Ёнимда ҳеч ким йўқ! Аҳир сен билан гаплашиб ўтирибман-ку. Очақол эшикни. Қўрқяпман. Нозима ичкаридан қулфланган эшикни очди. Эшик ортида ўша ўзи билган дум-думалоқ ва пакана аёл, Манзират хола турарди. –Ҳайриятей...–у эшикдан ҳаллослаб кирди ва гапирди,–эшикни тезроқ ёп! Нозима эшикни ичкаридан қулфлади. Хонада ҳамма нарса жой-жойида фақат дераза... Дераза пардалари очилган ва дераза ўртасида кичкинагина қизларнинг кўйлаги турарди. Кўклай шунчаки турмасди. У ҳавода муаллақ турарди. –Манзират опа! Анавини қаранг!–Нозима қўрқиб эшик томон отилди. Эшикка суянганча оғзини қўллари билан юмди. –Сиз ҳам кўряпсизми?–Нозиманинг юраги тез урар ва кўз олди қоронғилашиб борарди. –Ҳа кўряпман!–деди Манзират хола бепарво оҳангда,–У қизимнинг кўйлакчаси-ку! Нозима ҳайрат билан қаршисида турган аёлга қаради. –Сиз... сизнинг қизингиз... қизингиз йўқ-ку! Ўша овоз: –Тақ-тақ, тақ-тақ-тақ... Нозима Манзират холанинг оёқларига қаради. Унинг оёқлари ўрнида эчкиникига ўхшаш қизил туёқлар бор эди... Нозима полга йиқилди... * * * Назорат ходими ўзига келди. У қоқ асфалт устида ётарди. Боши ёрилиб кетгудек оғрирди. –Менга нима бўлди?–у икки чаккасини ушлаганча гапирди,–Қанча вақт ҳушсиз ётдим? Ўзига ўзи савол бериб бошини сарак-сарак қилди. Хаёлига ит ва унинг саломига алик олгани келди. Хаёли жойига келди ва атрофга аланглаб қаради. Ҳеч ким йўқ ҳатто ўша қора ит ҳам. Аммо танаси ўша вақтдагидек, яъни панжарадан ошаётгандагидек оғир эди. Назоратчи аста-аста юра бошлади. Танаси жуда ҳам оғир эди. Гўё устидан нимадир босаётгандек. У масжид томон оғир қадамларини бирма-бир босиб борарди. Кимдир унинг у ёққа бормаслигини хоҳларди гўё. Юз қадамча юрди. Шу совуқ ҳавода ундан маржон-маржон тер думаларди. Масжид томон яқинлашган сари қадами оғирлашишда давом этарди. У елкасига қаради. Ҳеч нарса йўқ. У ойнали дўконга яқинлашди. Дўкон чироқлари ўчиқ эди. Назоратчи дўкон ёнига келган вақт чироқлар ёнди. Ичкарига қаради. Ҳамма жой жимжит. Аммо кассанинг жойида нимадир кўриниб кетди. Ҳа кассернинг ўрнида кимдир бор эди. У назоратчига қаради. Ҳа ўша кассада турган нарса йигитга қаради. У бутунлай оловранг тусда эди. Танаси оловранг ва яланғоч, қулоқлари устида қора шохи бор. Қулоқлари ингичка ва қизил. Кўзлари одам кўзига ўхшаб кетар, аммо бурни анча катта эди. У назоратчига қараб қўл кўтарди ва бошини ўнг томонга қийшайтирди. Карахт бўлиб қолган назоратчи қимирлай олмасди. У кўзларига ишона олмасди. Қўрқинчли киноларда ҳам бундай бўлмаган. Бошқа томонга қарашга уринди, аммо қимирлай олмади. Уни босиб турган нарса шу томонга қарашга мажбур қилаётгандек эди. Йигит ҳатто кўзларини юма олмади... У ўзида куч топди ва қўлларини кўзларига олиб борди. Икки кўзини ишқалади. Зора кўзига кўринаётган бўлса. Назоратчи кўзини очган вақт дўкон қопқоронғи эди. Унда на чироқ ёниқ, на ўша қўрқинчли тусдаги иблис бор эди. –Тезроқ юриш керак! Чарчадим. Кўзимга кўриняпти, ё ақлдан озяпманми?–назоратчи шундай дея дўконнинг ойналари томон қараб турарди. Шу вақт яна чироқ ёнди ва ўша қизил иблис кўринди. Бу сафар у касса ёнида эмас, ойнанинг ортида турарди. У тик турар тепа тишлари билан пастки лабини тишлар ва ойнага яқин келиб бошини жуда ҳам тез икки ёнга силкитарди. Йигит ҳамон қотиб турар ва шими тепадан пастга қараб намланиб келарди... Яна чироқ ўчди. Йигит терласа-да музлаб кетди. Бу сафар танаси янада оғирлашганини сезди. Ҳушини ҳам йўқотмади. Чироқ ёнишини ва ўша қизил иблис яна кўринишини ҳис қилиб жим турарди. Агар иложи бўлганида ҳушидан айрилгани минг чандон яхшироқ эди. –Сен масжидга борорлмайсан!–йигит қулоқлари остида жаранглаган дағал овоздан қотиб қолди. Бошини бурди ва елкаларига қаради. Елкасида қизил оёқлар мингашиб турарди. Секинлик билан қулоқларини ушлаган муздек қўлларни ҳис қилди. Йигит сездики, иблис унга мингашиб олганди. –Сен масжидга етиб боролмайсан!–овоз яна такрорланди. Йигит ҳозир ортига қаршни ва ўша ойна ортида кўрган қизил махлуқни кўришни тасаввурига сиғдира олмади. Унинг боши беихтиёр қайрилди... Ортига қараган вақт чап томонидан энгашиб бошини эгиб турган шохли ўша махлуқни кўрди. У ҳозир ҳушидан айрилишни хоҳларди. Айни дамда бу у учун энг катта орзуга айланганди десак муболаға бўлмайди. Танасини гўё ўзи эмас, ўша жирканч бошқараётганди. Йигитнинг танаси силкина бошлади. У сезди. Ўша ойна ортида бошини силкилаётгандек. Ҳозир ҳам шундай қиляпти... ЭЛЛИК ДАҚИҚА ОЛДИН. Мудҳиш ҳодиса рўй берган жойдан битта тирик ва битта ўлик болалар марказий шифохонага олиб келинди. Қизнинг куйган ва жони узилган митти танаси экспертезага жўнатилди. Ҳали митти танасида юраги ожиз ураётган Самандар эса шифокор кўригига ўтказилди. ОРАДАН ЙИГИРМА ДАҚИҚА ЎТИБ. Тунги соат 03:44. Бу вақтда Экспертлар аллақачон марҳум қизалоқ танасида текширув ишларини бошлаб юборган ва қизалоқнинг танаси ёрилиб ички азолари ўрганилаётган эди. Экспертеза жавоби аниқ эди. У биринчи даражали куйиш билан ҳалок бўлган. Аммо унинг ёш танасидаги организимлари ўрганишлар, тадқиқотлар ва тажрибалар учун айнан мос тушарди. Бош шифокорлар ва Эксперт аъзолари уч ёшли қизнинг бош мияси, юраги, буйраги ва жигарларини олиб махсус идишларга солишди... Қизча нега бақирмаган? Унинг оғзига латта бўлаклари ва қозонни ювувчи симли чотка тиқиб қўйилган эди. Буларнинг ҳаммаси эртага марҳумнинг ота-онасига ва терговчига етказилади. Ҳулкарнинг танаси деярли куйиб уч қават териси йўқ бўлиб кетганди. Унинг танаси шу ҳолда бўлса ҳам Экспертлар ўнг қўлидан жуда ҳам қаттиқ нарса билан ушланганлигини ва бўйнида ҳам шундай ҳол кузатилганлигини аниқлашди. Унинг танасида эчкининг туёғига ўхшаш излар қолган эди. Экспертлар "Опаси ўз синглисига қасд қилган" мавзусида ишни ёпишмоқчи эди. Бу бутун Ўзбекистонда шов-шув бўлишини хоҳламасди. Аммо жавобсиз саволлар жуда ҳам кўпайиб кетди. Бўлди деганда янги савол туғилаверди. Экспертлар тушинмасдан анча вақт бош қотиришди. Улар ишни тонгда давом эттиришга ва Робияни ҳам яхшилаб текширувдан ўтказиш кераклигини билиб, бу иш улар учун жуда ҳам катта муаммо бўлишини билиб ишни шу жойда тўхтатишди. Тонггача ишлашгани билан ишнинг адоғи йўқлигини фаҳмлашди. Ярим чала қолган тикишлар билан уч ёшли қизнинг жасади морг ичига солинди. Эшиклар қулфланди ва чарчаган ишчилар дам олиш учун тарқалишди... Самандар иккинчи қаватда ётарди. У ҳали ўзига келмаган эди. Ёнида ёши ўттиз бешлар атрофидаги ҳамшира ҳам ҳуррак тортиб ухлаб ётарди. –Сабина! Сабина!–эшик ортидан аёл кишининг овози эшитилди. Сабина ҳамширанинг исми эди. Ўзини чақираётганлигини сезган ҳамшира чўчиб ўрнидан туриб кетди ва эшикка қараб юрди. У врач чақирдимикан дея пастга тушиб кетди. Самандар ётган хона эшиги секинлик билан ёпилди ва дераза пардалари очилди. Акфа дераза ҳам овоз чиқармасдан очилди. Хонага совуқ ҳаво кирди. Шу пайт деразадан... Шу пайт деразадан ташқарида бойўғлининг овози эшитилди. Ёши улуғлар:" Тунда бойўғли келиб сайраса, ўзи билан ёмон хабар олиб келади"–дейишади. Қоронғи тунда бу митти қуш қандай мудҳиш хабар олиб келибди экан. Бўлган воқеалардан ҳам мудҳишроқ хабар бўлиши мумкинми? Самандар ҳали энди еттига қадам қўйди. У ёшига нисбатан анча кичик эди. Вазн ва бўй томонлама. Бола секинлик билан ўзига кела бошлади. Аввал юзларини буриштирди. Сўнг осма укол уланган қўлини ҳаракатга келтирди ва юзини қашиди. Гўё унинг юзидан кимдир қитиқлаётгандек безовта бўларди. Ҳамшира хонага кириб келди. –Вой тавба!–ҳамшира бақириб юборди ва деразага отилди,–Шундай совуқда ким деразани очди!–баланд бақириб юборганини сезгач оғзини ёпди. Ярим тунда беморларни безовта қилиб қўйган бўлиши мумкин. Деразани ёпаркан Самандарни энди кўрди. У алаҳсириб юзини тирнарди. –Вой Худойим!–Сабина боланинг ёнига югуриб борди. Игна қадалган қўлини ҳаракатга келтиргани сабаб игна терини тешиб ўтганди ва томирларидан қон оқарди. Қонни кўрган ҳамшира шошиб қолди. Сабаби қон томчиламаган, аксинча оқ чойшаб қизилга бўялиб бўлганди. –Ёрдамга! Санобар! Малика!–ҳамшира эшикка қараб қичқираркан Самандарнинг қўлларини ушлаб жим қилишга уринарди. Афсуски у тўхтовсиз алаҳсирар ва юзидан ниманидир олиб ташлашга уринарди. Бола терлаб кетди. Сочлари оралаб майда-майда тер думалади. Энтикиб-энтикиб нафас олар, бошини икки ёнга қимирлатарди. Ҳамшира айни вақтда бола билан овора бўлиб дераза ойнасидаги ўзларининг аксига эътибор бермади. Агар у деразага қараганида нимани кўрган бўларди? Ҳамма нарса ўз ўрнида. Ойнадан ҳамма нарса аниқ кўриниб турарди. Хонада иккита одам борлигини ҳамшира яхши билади. Аммо ойнага қараганида, хонада, кароват ёнида турган учинчи тирик жонни ҳам кўрган бўларди. Кароватда Самандар ётар, унинг чап томонида ҳамшира, ўнг томонида эса оловранг танага эга бўлган, назоратчининг елкасига мингашган иблис турарди. Унинг қўлида узун жун бор эди. Аниқроғи жун эмас, ўзининг орқасидан чиққан дум. Ўша думни Самандарнинг юзига теккизиб, ухлаётган болани калака қилиб юзларини қитиқлаб ўтирарди. Бесўнақай лабларида даҳшатли табассум бор эди. Шунча чақириқдан кейин ҳам ҳеч бир ҳамшира кўринмаганидан кейин Сабина жим қараб тура олмади. Чойшаб билан боланинг билагини қаттиқ қилиб ўради. Айни вақтда уни тинчлантириш учун дори керак эди. Ҳамшира тезлик билан эшикка отилди. Югуриб бораркан ҳамма ҳамшираларнинг исмини айтиб бақирарди... Самандарнинг кўзлари ҳамон юмиқ эди. Аммо у кароват устида турди. Секинлик билан кароватдан тушди ва дераза томон юрди. Ойнадан эса ўша қизил иблис унинг қўлларидан ушлаб дераза томон етаклаётганини ва қулоқларига пичирлаётганини кўриш мумкин эди. Самандар дераза ёнига борди ва токчасидан ушлаб устига чиқди. Тутқични ушлади ва деразани ланг очди... ИЧКИ ИШЛАР БЎЛИМИ. Ички ишлар бўлимига нега ҳеч ким келмади? Сизда аниқ шу савол мавжуд. Чунки бўлимдаги барча ходимлар воқеа жойига жўнатилган ва ўша бинода, Робиялар яшайдиган бинодаги одамларни тонггача текшириб бўлишлари керак эди. Воқеа содир бўлган уй ичи бутунлай тинтув қилиниши, ўша уй жойлашган подезддаги ҳамма кўриб чиқилиши, тергов учун қайтган аёлларнинг уйидагиларга ҳаммаси жойида эканлигини айтиши, бинонинг бутун қисми бўйича излар кўриб чиқилиши, бинога яқин жойлардаги барча камералар текширилиши керак эди. Иш жуда ҳам кўп эди. Айни вақтда ходимлар етишмасди десак ҳам ёлғон бўлмасди. Ҳозирда ҳеч кимнинг хаёлига Ички ишлар бўлими келмасди. Камолиддин, Икром ака ва аёли Зилола опалар бу ерда қола олмасди. Чунки аёлнинг қўли қорайиб борарди. Гўё қўлидаги жон йўқолиб бораётгандек эди. Унитаз ичига тортиб кетилган қўли қуриб бораётгандек эди. –Нега ҳали ҳам келмади? Унга ҳам бирор нима қилдимикан?–терговчи ҳавотир олиб гапирди,–Бу ерда қололмаймиз. Аёлингизнинг аҳволи жуда ҳам оғирлашяпти. Уни шифохонага олиб бориш керак! –Робияни ташлаб ҳеч қаерга кетмайман!–аёл ҳолсизланиб бораркан шундай деди. –Опа, бирор дуо биласизми?–шунча вақт эсига келмаган йигит энди сўради. –Ҳа...–жавоб берди аёл. –Унда кетамиз! Сиз дуо ўқишдан тўхтамайсиз! Биз бу ердан чиқиб оламиз!–йигит аёлни кўндириш учун сабаб излади,–сизларни шифохонага олиб боргач ёрдам чақириб қайтаман. Назоратчи... афтидан у ҳам ҳалок бўлган. Агар шундай бўлса, бу ерда ўтиришдан фойда йўқ. Имом ҳам келмайди. Робия ҳам шу ҳолида қолаверади. Ҳозир Робияга ёрдам беришимиз учун ундан узоқлашишимиз керак бўлади... Аёл бироз жим турди ва паст овозда жавоб берди. –Ҳўп. –Унда сиз дуо ўқишни бошланг! Биз бу ердан чиқиб кетамиз! –Бисмиллаҳир роҳманир роҳийм... –Бисмиллаҳир роҳманир роҳийм. Аллоҳу ла илаҳа илла ҳувал ҳайюл қойюм...–аёлнинг базўр овози чиқарди. У "Оятал курси" ни тўхтаб-тўхтаб айтишда давом этди. –Ла таъхузуҳу синатув ва ла навм. Лаҳу ма фис-самавати ва ма фил арз. Манзаллази яшфаъу ъиндаҳу илла би-изниҳ. Яъламу ма байна айдийҳим ва ма холфаҳум. Ва ла юҳитуна би-шайъим мин ъилмиҳи илла бима шаъ. Васиъа курсийюҳус-самавати вал арз. Ва ла яъудуҳу ҳифзуҳума ва ҳувал ъалиюл ъазийм. Учаласи ҳам йўлакка чиқди. Камолиддиннинг кўзи эшик ёнида ётган жасадга тушди ва бироз қараб қолди. –Сенинг ҳам бошингга унинг ўлимидек оғриқли ўлим тушади!–хона ичидан дағал овоз эшитилди. –Ҳой! Камолиддин!–терговчи чўчиб тушди. Икром ака уни бир неча қадам нарида чақирарди. Унинг хаёллари ўлик ва овозга кетган эди. –Қани кеттик!–Икром ака уни имлади. Афтидан овоз фақат йигитнинг ўзига эшитилди. Улар йўлак охирига келишди ва асосий чиқиш эшиги томон бурилмоқчи бўлган вақт иккинчи қаватдан аёлнинг даҳшатдан бақиргани эшитилди. –Ёрдам беринг! Йўқ! –Нозимами?–Икром ака зиналар томон қаради. Терговчининг ҳам хаёлига энди келди. Аҳир Робиянинг ёнига қайтишаётган вақт аёлларни эшик ёнида қолдирган эди-ку. Зилола опа эндиликда эрининг қўлида ҳушсиз ётарди. –Сен уни ушла!–Икром ака аёлини терговчининг қўлига берди,–Сизлар тезроқ чиқиб кетаверинг! Мен унга ёрдам бераман! Терговчи қаршилик қилмади. –Ака! Бисмиллаҳни айтиб юринг!–Терговчи эшик томон, Икром ака эса иккинчи қаватга отилди. Камолиддин эшикдан ташқарига чиқди ва бино олдида ётган семиз ва пакана аёлни кўрди. Аста унга яқинлашди. Унинг кўзлари ўйиб олинган ва кўз косасидан қон оқиб икки чаккасига қуйилганди. Унинг, Манзират холанинг кўкрак қисми қонга беланиб ётарди... АЙНИ ВАҚТДА. Камолиддин Зилола опани олиб бино ташқарисига югурди... Икром ака иккинчи қаватга, овоз келган томон шошилди... Нозима опа қаршисида турган туёқли аёлдан қўрқиб эшик тутқичига тармашди... Назорат ходимининг елкасига иблис мингашган... Самандар деразада турарди... Манзират хола ва назоратчининг бири аллақачон ўлганди. Зилола опа "Оятал курси" ни ўқиган бўлса-да нега жин улардан узоқлашмади. Аслида узоқлашди, фақатгина Робия ичида қолган жин ҳеч қаерга кетмаган эди. Ичига жин кирган одамдан узоқда бу улуғ оят ўқилгани билан унинг танадан чиқиб кетишига ёрдам бера олмасди. Жин кучлилиги сабаб у танани тезда тарк этмади. Робиянинг танасига кирган жин Ифрит эди. Камолиддин Зилола опани кўтариб қўллари толиб кетди. Назорат хонасига етиб келди ва эшикни очди. Хонадан ташқарига чиқди. Қўронғи йўлакнинг чап томонида узун ва қора палто кийган одам келарди. Ўша овоз... –Тақ-тақ-тақ...–терговчи аёлни олиб йўлнинг нарги томонига ўтиш учун юрди. Улар йўлга яқинлашган вақт иккита машина шаҳар масжиди томон ўтиб кетди. Йигитнинг қичқириб қолганини эшитмаган машиналар тўхташмади. Қора палтоли одам эса уларга яқинлашиб келарди. Овоз ҳам тобора баланд эшитла бошлади... –Улар масжид томон кетишяпти! Демак, бомдодга оз қолди–йигит юрагида иймон билан пичирлади. Икром ака иккинчи қаватга чиқди. Овоз чиқаётган эшик томон югурганда эшик очилди-ю Нозима опа кафел устига йиқилди. Бутун бино чироқлари ўчди. Эркак аёлнинг қўлларидан ушлади. У қўрққанидан Икром акани икки қўллаб ура бошлади. –Ва ниҳоят! Сизлар ўласиз!–зулмат ичидан овоз янгради. –Бисмиллаҳир роҳманир роҳийм, Бисмиллаҳир роҳманир роҳийм...–Икром ака Нозима опани қучоқлаганча пичирларди. Кулги овози иккинчи қаватда акс-садо бўлиб қайтди. –Сен бу сўзларни айтяпсан-у, аммо қўрқяпсан! Худойингнинг сенга ёрдам беришига шубхаланяпсан! Сенда унга нисбатан иймон йўқ! Сен иймонсизсан! Хотининг ҳам "Оятал курси" ни ўқиди! Аммо у ҳам нима деётганини билмасдан, лаб учида айтдиб қўйди. Сен қанча дуо қилма, мен сенга шунча яқинлашаман! Ҳозир сен Худодан эмас, бу ерга келмоқчи бўлган ёрдам кучларидан умид қил! У сенга ёрдам бера олмайди! Худодан паноҳ сўраш сенга ёрдам бермайди. Давоми бор.

📚Жинлар орамизда.. 4-қисм. Муаллиф: Мандиев ижоди. #ЖинларОрамиздаХикоя Хона зилзила бўлаётгандек жуда ҳам қаттиқ силкина бошлади. –Нима қиламиз?–назоратчилардан бири қичқирди. –Қочиш керак!–терговчи шундай дея эшик томон югурди. Гўё ҳозир бино қулаб тушадигандек эди. –Икром ака кетиш керак! Бино қулаб кетади!–терговчи эркакни огоҳлантирди. У хотинининг ёнига шошилди. –Зилола кетамиз! Бино қулайди!–аёл эрининг гапини бўлди. –Ҳеч қачон! Қизимни ташлаб кетмайман!–у панжара томон юрмоқчи бўлди, аммо эркак уни тўхтатди. –Кетиш керак! Ҳозир у ўзида эмас. Унинг ёнига бирор имом, ёки руқиячи топиб қайтамиз!–хона шовқин ичида қолган эди. Аммо аёл эрининг гапини эшитди. –Бино қулаб тушсачи? Ҳеч бўлмаса панжарани очиб кетайлик!– эри уни кўндириш қийин эканлигини билди ва кўтариб олди. Эшик томонга югураркан хона чироқлари яна ўчиб ёнди. –Тезроқ!–эшик ёнида турган назорат ходими уларга ишора қилди. Ҳамма хонадан шошиб чиқаркан Робиянинг даҳшатли қичқириғи эшитилиб турарди. –Унга ёрдам бериш керак!–аёл эрининг қўлида ўзини силкирди. –Тезроқ телефон қил!–терговчи назоратчига бақирди. –Кимга?!–шошиб қолган назоратчи терговчига қаради. –Кимга бўлса қил! Имом топиб келишсин! Ички ишлар бўлимига имом ва ёрдам кучи жўнатишсин–терговчи йўлак бўйлаб юрганча деразадан ташқарига қаради. –Телефон ишламаяпти! Сигнал йўқ!–телефонни тепага кўтарганча назоратчи гапирди. –Лаънати!– терговчи назоратчининг қўлидан телефонни юлиб олди ва кафелга уриб синдирди,–Қолганлардачи? Сигнал йўқми? Икром ака ва Зилола опада телефон йўқ эди. Ўзиники эса хонасида қолган. Иккинчи назоратчи чўнтагидан телефонини чиқарди. –Менда ҳам сигнал йўқ! Терговчи йигитнинг асаблари таранглашди. –Бинодан чиқиб олиш керак. Асосий эшик томон юрамиз! –Робияни ташлаб қаерга кетамиз! Мен шу ерда қоламан!–деди Зилола опа. –Уни ташлаб ҳеч қаерга кетмаймиз!– хотинининг гапини маъқуллади Икром ака. –Бир нимани тушининг! Бизнинг қаршимизда оддий одам, ёки жиноятчи эмас ичига жин кирган қиз турибди. Ҳозир унинг қўлидан ҳамма нарса келиши мумкин, аммо биз ҳеч нарса қилолмаймиз. Бирор жин чиқарувчи топиб қайтамиз. Сизларнинг хавфсизлигингизга биз жавоб берамиз. Шундай экан аввал бинодан чиқамиз. Кейин биз имом топиб қайтамиз!–терговчи гарчи қўрқса ҳам бу гапларни жиддий айтаётган эди. Бино силкиниши пасайиб қолган эди. Аммо чироқлар ёниб-ўчишда давом этмоқда. Эшик ортидан, Робия турган хонадан овоз эшитилди. –У кееляаптииии!–сўзлар тугамасдан дахшатли кулги қулоқларга етиб келди. Йўлак чироқлари бутунлай ўчди ва залнинг нарги томонидан ўша овоз эшитилди. "Тақ-тақ, тақ-тақ" Терговчи деразадан ташқарига қаради. Бутун бинода чироқ ўчганди. Ҳамма энгашиб олганди. –Қочиш керак...–пичирлади терговчи. Чап томондаги эшикка қараб юра бошлади. Зал бўйлаб эшитилаётган овоз эса яқинлашарди. Терговчи эшикни очди ва қолганларни ҳам қоронғида келишига ишора қилди... Улар кирган хона бинонинг хожатхонаси эди. Хона жуда ҳам тор эмасди, аммо кичик хоналардан чиқаётган бадбўй, ахлат ҳидлари одамнинг кўнглини айнитарди. Хонанинг кичкина деразаси борлигини кўрган назоратчи ўзида йўқ суюниб кетди. –Деразадан чиқсакчи? –Сиғасанми?–деди иккинчи назоратчи. –Уриниб кўриш керак. Агар чиқа олсам масжид имомини олиб келаман,–назоратчи нима деркан деб терговчига қаради. –Яхши!–паст овозда, аммо қатъий гапирди терговчи,–Фақат тезроқ ҳаракат қил. Робияга ёрдам беришимиз керак. Қўлингдан келганча ёрдам кучини ҳам чақир. Ишқилиб шу тешикдан сиқасанми? –Қўлимдан келган барчасини қиламан. Буни олинг!–назоратчи белидан тўппончасини олиб терговчига тутқазди. –Йўқ. Ўзингга керак бўлиши мумкин. Унда ҳам қурол бор,–терговчи иккинчи назоратчини кўрсатди,–бизга битта қурол етади. –Унда мен кетдим! Иложи борича тезроқ қайтаман–дея тўппончасини белига қайта қистирди. Назоратчи кичик деразани очди ва иккинчи назоратчи тепага кўтарилишига ёрдам берди. Озроқ уринишлардан кейин, аввал белини сўнг қолган танасини чиқариб олди ва сакраб пастга тушди. Пастга сакраган вақт тўппончаси ҳам майсалар устига тушиб қолди. –Яхшимисан?–ичкаридаги назорат ходими сўради. Жавоб бўлмади, сабаби ташқарига чиққан назоратчи тезлик билан югуриб кетди... –Бу ерда ўтиришдан фойда йўқ. Робияни ушлаб туриш керак. У қочиб кетса, яна бирор мудҳиш ҳодиса рўй бериши мумкин. У кимнингдир ёнига келаётганини айтаётган эди. Ҳозирги овоз у айтган одамнинг қадам товушлари бўлсачи?–дея терговчи эшик ёнига борди. –Нима қиламиз? Уни ушлаб туриш учун ёнига қайтишимиз керак. Ростдан ҳам у қочиб кетса, ёмон бўлиши мумкин–назоратчи йигит терговчининг гапларини маъқуллади. –Тўппончанг қани? Уни эҳтиёт қил. Робияга, ё бирор одамга ўқ узма. Резина таёғингни менга бер,–терговчи назоратчидан таёқни олди ва олдинга ўтди,–Ортимдан чиқасан! Икром ака сиз шу ерда аёлингиз билан қолинг. –Биз ҳам чиқамиз!–деди аёл қизидан ҳавотирланиб. –Сиз шу ерда туринг. Мен Робиядан хабар олиб келаман. Ваъда бераман. Унга ҳеч нарса қилмайди–терговчи аёлни ишонтиришга ва шу хонада қолишга кўндирмоқчи эди. –Аниқми? –Ҳа,– жавоб берди терговчи. Аёл эрига қаради. Икром ака унга қарата кўзларини юмиб қўйди. –Эшикни ичкаридан қулфлаб олинг, ҳар эҳтимолга қарши,–назоратчи шундай дея ёғоч эшикни секинлик билан ёпиб қўйди... Эр-хотин хожатхонада қолишди. Терговчи қўлидаги резина таёқни маҳкам ушлаганча Робия турган хона томон юрди. –Нима қиламиз?–пичирлади назоратчи. –Хона эшигидан қараймиз. Қиз жойида бўлса ортга қайтамиз. Зал узун. Чап томонда эса ўттизга яқин хона бор. Терговчи ва назорат ходими ерга энгашганча йўлак охиридаги хонага, Робия томон юришди. Бир вақт чироқ ёнди. Бу ваҳимага тушган йигитларнинг юрагига куч берди. –Қани кеттик!–терговчи олдинга қараб тезлашди. Шу пайт зал бошидаги энг биринчи эшик жуда тезлик билан очилди. Бунинг овози зал бўйлаб акс садо берди,–Нима бўлди? Иккиси ҳам ортга қаршди. Биринчи эшик очилганидан ўн сония ўтмай иккинчи эшик, ундан кейин учинчи эшик очилди. Эшиклар секин очилмасди. Гўё ҳар бир хона ичида қандайдир куч ётган ва айнан ҳозир ичкаридан эшикни уриб очишаётган эди. Кейинги эшиклар ҳам зарб билан очилиб йигитлар томон яқинлашар. Ҳар эшик очилганда, шу ергача бўлган масофада чироқ ўчарди. Чироғи ўчган қисм эса мутлақо зулмат ичида қоларди... –Қочдик!–терговчи назоратчининг қўлидан ушлаб Робия турган хона томон судради. Улар хонага кириши билан бутун зал қоронғилик ичида қолди ва охирги эшик баланд овозда очилиб йўлак бўйлаб ёйилган дахшатли овоз тўхтади. Улар чуқур-чуқур нафас олар. Қоронғи ва одамни сескантирадиган хонада ҳеч нарсани кўриб бўлмасди. –Чироғинг борми?–терговчи пичирлади. Ёнидаги йигитдан жавоб бўлмади. Ёнида турган одамни ҳис қилар, аммо назоратчи ҳечам гапирмасди. Унинг фақат ҳириллашини ва деворга суяниб турганини ҳис қилиш мумкин эди. –Ҳой! Сенга гапиряпман! Телефон чироғини ёқ!–терговчи асабийлаша бошлади. Шу пайт Робия турган панжара томондан овоз келди. –Эндиии кеч! Терговчи ёнида турган йигитни ушлаб кўрмоқчи бўлди ва унга қараб юрди. Қўлларини чўзди. Қўли совуқ ва ғалати нарсага тегди. Унинг назоратчи йигит эмаслигини билган терговчи қўлини тортиб олди. У ушлаган нарса шилимшиқ эди. Шаклидан эса аёл кўкрагига ўхшаб кетарди... –Ааааа! Лаънати!–терговчи орқага йиқилди. Орқасига ўрмалай бошлади. Биринчи кирган вақти стол устида лазерли фонарни кўрган эди. Ўшани олиш илинжида стол ёнига борди. Ўрнидан турмоқчи бўлган вақт оёқларига нимадир тегди. Қулоқларига совуқ ҳаво урилди. –Сеен мееникисааан! Қаттиқ ва кучли қўл оёғидан ушлади ва тортиб кетди. Терговчи бақирганча стол оёғидан ушлаб қолди. Оёғидан битта эмас, тўрт-бешта қўл ушлаб тортарди. Ҳар бир қўл оёқ учидан бошлаб унинг белига қараб кела бошлади. –Сен меникисан! Бу ердан чиқиб кета олмайсан!–овоз дўриллаган эди. Терговчи жон ҳолатда типирчиларкан стол тагида турган фонарни пайқади. Афтидан, бино қимирлаган вақт тушиб кетган. Қўлини чўзди-ю фонарни олди. Фонар ёнини босиб чироқни ёқди. Чироқ ёруғлиги столнинг нарги томонига тушди ва нурда яланғоч бола кўринди. Ҳа танаси қип-қизил рангда ва яланғоч. Қўл ва оёғининг ўрнида эчкиникига ўхшаш қора туёқ ва бошида узун шох. У терговчига қаради ва унга қараб югура бошлади. Ҳатто, полда унинг қадам товушлари эшитилди. Йигитнинг қўлидан фонар тушиб кетди. Оёқларидан ушлаган қўл елкасигача етиб келди ва уни бўға бошлади. У стол оёғини қўйиб юборди. Нафаси бўғилди. Қулоғи остида пичирлаган овозлар жуда ҳам кўп эди. –Сен ўласан! Сен бугун ўласан! Лаънати одам фарзанди, қўлингдан ҳеч нима келмайди! Камолиддин, яъни терговчи полда ётар, танаси тош босиб қолгандек оғир эди. Нафаси бўғилди ва ҳаёти кўз олдидан бирин-кетин ўта бошлади. У охирги сўзини айтмоқчи бўлди ва кучини тўплади. –Бисмиллаҳир роҳманир роҳийм...–у ҳушини йўқата бошлаган эди. Аммо у шу сўзларни айтиши билан бўйнидаги қўллар кучсизлашгандек бўлди. –ЖИМ БЎЛ ОДАМ БОЛАСИ! СЕНГА ҲЕЧ КИМ ЁРДАМ БЕРМАЙДИ!–дўриллоқ овоз энди қандайдир ожиз гапирарди. Терговчи энди нафас ололарди. Бўйнидаги қўллар уни қўйиб юбормаган бўлса ҳам бўшашиб қолганди. –Бисмиллаҳир роҳманир роҳийм...–у қайта ўқиди. Бу сафар қўллар янада бўшашиб кетди,–эшик ортидан Икром аканинг қўрқувдан бақиргани эшитилди. Эшик очилди ва Икром ака кириб келди. Эшик очилиши билан бирга хонага озроқ ёруғлик ҳам кирди. Терговчи чуқур нафас оларкан шундай деди: –Ёлғиз қолдирмаганинг учун шукр Роббим! Бисмиллаҳир роҳманир роҳийм... ЎН ДАҚИҚА ОЛДИН. –Ааааа! Лаънати! Эшикларнинг очилиб ёпилишидан кейин ҳавотирда ўтирган Икром ака ва Зилола опанинг қулоқларига терговчининг бақиргани эшитилди. –Кимнинг овози?–Зилола опанинг ҳавотири янада кучайди. Чунки овоз Робия турган хона томондан келаётган эди. –Терговчининг овозига ўхшайди. Сен шу ерда қол. Мен хабар олиб келаман,–Икром ака шундай дея хотинининг қўлини қўйиб юборди. –Мен ҳам бораман! –Зилола, бир марта айтганимни қил!–эркак асабийлашиб кетди. Ҳозирги вазиятда аёлини ҳам тушунади. Нима қилса-да барибир она. Аммо эркак аёлидан кўпроқ ҳавотир олаётган эди. Икром ака қўлини қайта ушлаб олган аёлининг қўлидан бўшатди ва эшикни очди. –Чиқма! Тезда қайтаман! Икром ака Камолиддиндан хабар олиш мақсадида ташқарига чиқди. Зилола опага эри чиққан заҳоти бақиргани эшитилди. Қўрққанидан учиб тушди ва эшикка қўл чўзди. Аммо ортидан, хожатхонанинг кичик бўлмачалари ичидан овоз эшитилди. –Ойи... менга ёрдам беринг... мени ташлаб кетманг...–овоз кичкина қизи, Ҳуларники эди. –Ҳулкар!–аёл эшик тутқичини ушлаганча қотиб қолди. Зилола опа эшик тутқичидан қўлини олди ва хожатхона бўлмаларига қараб юрди. Хона чироқлари ёниқ, аммо ахлат ҳиди ва оҳак ҳиди кўнгилни айнитадиган даражада эди. –Ҳулкар! Қизим сенмисан?!–аёл паст овозда гапирарди. Қадамлари ҳам жуда секин эди. Хожатхона ичидаги ўтириш учун мўлжалланган хоналар учта эди. Зилола опа секинлик билан биринчи хоначанинг эшик тутқичини ушлади. Секинлик билан очди, аммо ҳеч ким йўқ. На ахлат, на бирор нарсанинг ўзи йўқ. –Ойи мен бу ёқдаман!–овоз бу сафар чинқироқ овозда чиқди. –Болам!–аёл бақириб юборди ва иккинчи эшикка тармашди. Бу хонада ҳам қизи йўқ, аммо ахлат уйими бор эди. Ҳид шундан кўтарилаётгани аниқ. Қизи бунда ҳам йўқлигини кўрган она, охирги эшикка тармашди. Афсуски эшик қулф эди. Афтидан, ичкаридан ёпилган. Зилола опа эшикни очиш учун бир неча марта қаттиқ силкиб ўзига тортди. Фойдаси бўлмади. –Ойи! Оёжон! Ёрдам беринг. Иссиқ, жуда ҳам иссиқ! Танам куйиб кетяпти! Робия мени куйдиряпти! Ойи жуда ҳам иссиқ! Ойи ёрдам беринг! Робияга айтинг! Ундай қилмасин!–ичкаридаги овоз Зилоланинг юрак-бағрини эзиб юборди. Аёлнинг кўзларидан ёши тўхтамас. Нуқул эшикни силтарди. –Ҳозир! Қизим ҳозир! Робия ундай қилма! Қизим синглингга тегинма! Робия! Ҳулкар!–сўнгги уриниш эшикнинг очилишига сабаб бўлди. –Ҳулкар!–аёл ўзини ичкарига отмоқчи бўлди. Аммо ичкарида ҳеч ким йўқлигини кўриб тўхтаб қолди. –Ҳулкар қизим! Қаердасан?–аёл ҳар томонга жовдираб қарар. У қизини бир бора кўриш илинжида эди. –Ойи... Ойи...жон... мен... менга ёрдам бе... беринг...–овоз узилиб келаётган эди. Гўё телефонда сигнал бўлмаганда, овозларнинг узилишидек. Аёл овознинг хожатхона қувуридан келаётганини сезди. –Ҳулкар...–Зилола пичирлади. Хожатхона тешигидан яна овоз келди. –Ойи қўлингизни беринг... мени бу ердан чиқариб олинг...–овоз эндиликда Ҳулкарникига унча ўхшамасди. Она барибир онада. У қизини хаёл қилиб қўрқувни унитганди. Унинг юрагида қўрқувнинг бир парчаси ҳам йўқ эди. Хаёли қизида, куйиб қолган норасидасида эди... Зилола хожатхона тешигига қараб турди. Сув томчилаб турарди. –Ойи қўлингизни беринг! –тиниқ турган сув ҳиралаша бошлади ва бутунлай ахлат аралаш ифлос сувга айланди. Ифлос сув кўпая бошлади. Унитаз ичидаги сув тепага қараб кўтариларди. Зилола опа жим қолди. Нима қилишни билмасдан турарди. –Ойи, қўлингизни беринг!–сув ичидан шундай овоз чиқди ва ифлос сувнинг юзи ҳаракатга келди. Аёл унитазга яқинлашди. Нажасга ботган сувнинг ичидан кичкина бармоқлар кўринди. –Ойи қўлингизни беринг! Мени чиқариб олинг!–овоз энди дўриллоқ эди. Гўё сув тагида чўкаётган одамнинг овозидек. Кичкина қўллар бир қаричча сувдан тепага кўтарилди. Секинлик билан қайта сув ичига кира бошлади. Зилола қизининг овозини охирги марта эшитди ва унинг сув ичига қайта чўкиб кетишига қараб тура олмасдан қоплларидан ушлади. Аёл унитаз ичидан чиққан қўлни ушлади-ю тепага тортди. Аммо ҳар қанча куч билан тортмасин қўл тепага эмас, пастга қараб кетарди. –Сен мен билан кетасан!–овоз дўриллаган ҳолда гапирди ва Зилоланинг қўлидан ушлаб унитаз ичига торта бошлади. Энди нажас аралаш сувдан чиқиб турган қўл оппоқ ва кичкина эмасди. У катта, қора ва чириган эди. Аёл жон ҳолатда қўлини тортди. Аммо жуда ҳам кучли бўлган нарса уни ичкарига тортарди. Фақатгина унинг танасини эмас, унинг руҳини ҳам ичкарига чорлаётгандек эди. Овоз ва қўл ўзгарганини кўрган аёл энди тушиниб етганди. –Ёрдам беринг! Ёрдам!–Зилоланинг тирсагигача унитаз ичига кириб кетди. Гўё унитазнинг охири йўқ эди. Агар яна бир неча сония шу ҳолда турса, ўзи ҳам чўкиб кетадигандек эди. –Эйй ожиза одам фарзанди, сенга ҳеч ким ёрдам бермайди,–қувур тагидан овоз ҳам эшитиларди,–Келақол! Сени қизингнинг ёнига олиб кетаман! * * * БЕШ ДАҚИҚА ОЛДИН. –Икром ака!–терговчи секинлик билан ўрнидан тура бошлади. Чироқ Икром аканинг келишини кутгандек пир-пираб ёнди. Эркак терговчининг ерда ётганини кўриб унга ёрдамлашди. –Назоратчига нима бўлди?–Икром ака ҳам қўрқиб, ҳам даҳшатга тушиб гапирди. –Нима қилибди?–терговчи эшик томон қараркан гапирди. –У ўлибди... Икром ака қизи, Робияга қаради. Робия эндиликда гапирмасди. Қўллари панжаранинг икки темирини ушлаб турар, бошини икки қўли орасига суқиб отаси ва терговчига қараб турарди. Кўзлари ҳамон тим қора эди. Эндиликда қоралик фақатгина кўзлари эмас, юзи ва бўйнини ҳам қоплаган эди. –У яхши кетиш керак!–терговчи эшик томон юрди. Икром ака ҳам ортига қайтмоқчи эди овоз келди. –Дада! Кетманг, менинг ёнимда қолинг! Менга ёрдам беринг!–Робиянинг кўзлари бир зумда ўз ҳолига қайтганди. –Қизим!–Икром ака унинг ёнига қайтмоқчи эди, аммо хонадан ташқарида аёлининг чинқириғи эшитилди. –Ёрдам беринг! Ёрдам! Икром ака беихтиёр эшикка қараб отилди. –Лаънати, тўхта! Унинг ёнига борма! Менинг ёнимда қол!–Робия баланд овозда бақирди. Икром ака эшикдан чиқаркан Робияга қараган вақт унинг яна аввалги ҳолатда эканлигини кўрди... Икром ака эшикдан отилиб чиқаркан, назоратчининг ўлик танаси устидан сакраб ўтди. У хожатхонага, хотинининг ёнига шошарди. Терговчи йигит назоратчининг ёнида қотиб қолганди. У энди тўхтовсиз "Бисмиллаҳир роҳманир роҳийм" дерди. Назорат ходимининг ўлими уни қўрқув ичида қолдирган эди. Айниқса унинг ҳолати даҳшатли эди. У қадам ташларкан, оёқлари қалтирар ва ўзига бўйсунмасди. Ўзи учун Аллоҳдан кўмак сўрар ва ҳар бурчакка қараган вақт юраги оғрирди. У назорат ходимининг аҳволини кўрди. Бу ўлим унга жуда ҳам оғирлик қилди. У Икром аканинг ортидан юрди, аммо яна орқага қайтди. У ўликка қараб турарди. Назоратчи йигит эшикнинг тагида ётар, кўзлари эса ўйиб олинган эди. Кўзлари ўрнидан қон икки чаккасига оқиб тушганди. Оғзидан билиш мумкин эдики, у ниманидир кўрган. Кўрган ва ўша кўрган нарсасидан даҳшатга тушиб ўша заҳоти оғзи очилиб қолган. Терговчи фақатгина унинг юзига эътибор берган эди. Аммо жасад шимининг олд қисми қонга беланиб ётарди... Жасад шимининг олд қисми йиртилиб ётар ва қон ҳамон оқиб чиқарди. Камолиддиннинг кўз олди қоронғилашиб кетди. Айланасига қаради. Ўзидан тўрт метрча узоқликда ётган, оқ кафелни қизил рангга бўяган назоратчининг эркаклигини кўрди... Терговчи ва назорат ходими зал бўйлаб охирги хонага, Робиянинг ёнига кетаётган вақт, чироқлар ўчиб, эшиклар очилиб келаётган вақт Камолиддин ичкарига кириб эшикни ёпган эди. Назоратчини ҳам ортимдан кирди деб ўйлаган, аммо у эшик ортида қолиб кетганди. Ўша зулмат ичида келган куч уни шу ҳолга солгандир... Икром ака кириб келганда хотинининг овози хожатхонанинг охирги хонасидан келаётган эди. –Зилола!–эркак бақирганча хотини томон югурди. Ўз кўзи билан кўрди. Унитаздан оққан сув ташқарига оқиб чиққан ва унинг ичидан чиққан иккита қора қўл аёлини унитаз ичига тортарди. Зилоланинг қўллари елкасигача кириб кетган ва боши унитаздан ташқарида қолиб қўли узилиб кетадигандек қаттиқ тортилиб қолганди. Гўё унинг қўлига оғир нарсани боғлаб ташлаб юборгандек. –Бисмиллаҳир роҳманир роҳийм!–эркак баланд овозда гапирди ва аёлининг қўлидан ушлаб тортди. Терговчи ҳам хонага кириб келди. –Бисмиллаҳир роҳманир роҳийм, Бисмиллаҳир роҳманир роҳийм...–у тўхтовсиз шу сўзларни такторлар ва қадамларини босгунча оёқлари буралиб кетарди. Зилола опанинг қўлидан ушлаган қора қўл қўйиб юборди ва унитаз ичига қайтиб кириб кетди. Зилола опа жон ҳолатда қўлини тортиб олди ва қайт қилиб юборди. У тўхтовсиз қайт қилар, юзи, сочи ва кийимларига ахлат аралаш сув тегиб қолганди... –Яхшимисан?–эркак аёлининг қўлидан ушлаб турдираркан, қўлларининг қорайиб кетганлигини кўрди. Унитаз ичига кирган қўли қорайиб кетганди. Гўё қўлида қон айланмай қолгандек эди... –У масжидга борибдимикан?–терговчи очиқ турган кичкина деразага қараганча ҳавотир билан гапирди... * * * ҚИРҚ ДАҚИҚА ОЛДИН. Назоратчи йигит секингина деразадан тушаркан, белига қистирган тўппончаси майса устига тушиб қолди. Йигит буни сезмади ва бинонинг олд қисмига қараб югурди. У бинонинг пастки қисмида югуриб бораркан, аввал бинонинг олдига ўтиб панжара устидан ошиб ўтишни ўйлади. Бутун бино жонсиз эди. Ҳамма ёқ жим, фақатгина шу бино зулматга чўмган эди. У бино олдига етиб келди ва панжара томон отилди. Панжаранинг темирларидан ушлаб чиқишга уринаркан уни нимадир орқага тортди. Уни қандайдир куч, ё сеҳр бу ердан чиқишини хоҳламаётгандек эди. У смент устига тушди. Уни шу совуқда тер босди. Гўё орқасига жуда оғир нарсани осиб олгандек эди. Ортига қаради. Ҳеч ким ва ҳеч нарса йўқ. У бинонинг олд қисмида ёниб турган чироқларни кўрди. Кўзи асосий кириш эшиги ёнида турган қора нарсага тушди. Кўрмаганликка олди. Қўрққанидан бу ердан тезроқ чиқиб кетишни хоҳлади ва яна панжарага тирмашди. Бу сафар ҳам ҳудди шундай. Аммо у бўш келмади. Иккинчи оёғини кўтарди ва панжара ярмига етди. Пешонасидан қора тер думалшдан тўхтамасди. Унинг қулоғига ҳеч қандай овоз эшитилмас, аммо танасини дармонсизлик эгаллаб борарди. Назорат ходими панжара устига чиқди. Аммо оёқларини устидан ошира олмади. Оёғи фалаж бўлиб қолгандек, ҳеч нарсани сезмасди. Ҳаракатлантираман дея ҳарчанд уринди фойдаси бўлмади. Ўнг қўли билан оёқларини ушлади ва панжара устида ўтирганча ўтказди. Энди бу икки метрлик панжарадан пастга тушиш керак. Назоратчи учун эса ҳозирги ҳолида бу осон эмасди. Ҳозир ўйлаб ўтиришга вақти йўқлигини, бино ичида кимнингдир ҳаёти хавф остида қолган бўлиши мумкинлигини ўйлади ва ўзини пастга ташлади. Ўнг томони билан тушди. Ҳеч қандай оғриқни ҳис қилмади. Ўрнимдан тура олмайман деб ўйлаган эди, йўқ бир уринишда оёқларида турди. Гўё бино ичидаги ҳамма ёвузлик ва зулмат панжара ортида қолиб кетгандек эди. Масжид ички ишлар бўлимидан тўрт км узоқликда. Атрофда чироқлар ёруғ, аммо бирор одам кўринмайди. У бирор машина кўрса, тўхтатиб масжидга ҳайдатмоқчи эди. Аммо олдин айтганимиздек бирор машина ёки одам зоти кўзга кўринмайди. –Айни бу вақтда ким ҳам кўчада юрарди. Қиш бўлса, ҳамма ўз уйида, иссиқ кўрпа-тўшагида ором олаётгандир-да,–назорат ходими ўзини чалғитиш учун яхши нарсаларни ўйлашга уринарди. Ҳозир ўйлашга ҳам вақти йўқлигини сезди ва ўзи билган катта масжид томон югурди. Кўчалар ёруғ, аммо ваҳимали. Назоратчи югуриб бораркан қаршисидан ит чиқди. У йўлак устида орқасини қўйганча ўтирарди. Гўё одамлардек. Йигит тўхтади. Жим қараб турди. Ҳаммасидан ҳам итнинг ранги йигитни ваҳимага солди. У тим қора эди. Кўзлари эса қандайдир ғалати, ялтираб турарди. У итни айланиб ўтмоқчи бўлди ва чап томонидан юрди. Ит ва йигитнинг ораси ўн метрча. Йигитнинг хаёлига ёшлигида бувиси айтган гап келди. "Агар йўлингдан ит чиқса ва сен ундан қўрқсанг, унга салом бер. Шунда сенга у тегинмайди" бу гаплар ҳақиқат ёки болаларнинг қўрқувини енгиш учун ёлғон бўлганми? Нима бўлганда ҳам йигит ҳозир қўрқувини босиш учун итга қаради. Йигит қайси томонга юрса у ҳам ўша томонга бошини бурарди. У ҳеч ирилламас ва ҳаракатланаман демасди. Фақатгина йигит юрган томонга бошини буриб қўярди, холос. Бу йўлаклар четига ўрнатилган чироқлар ёруғлигида аниқ кўриниб турарди... Давоми бор.

📚Сабрлигим. 32-қисм. МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА. #СабирлигимХикоя Зулхумор опа ҳам қизини ōзгарганини сезди. Чунки меҳмонга келганда келинидан ёзғириб ёмонлаганди. Аммо Гулхаё гап билан хатто онаси ҳам оғзини очириб қōйди - Асли янгам тōғри қиляпти. Одам сал тилли жағли бōлиши керак экан, шунда ютаркан. Олдин менам уни нохақ деб ōйлардим аммонадашибман. Янгам шундай тили борлигини бизга билдириб тургани учун ҳам биз ҳадимиздан ошмабмиз. Сиз ҳам оёқ ости қилолмадингиз. Янгам шу фели ва тили билан оиласиниям болалариниям асраб келяпти. Янгамга тан бермай иложим йōқ, бир вақт топиб дарс олгани боришим керак! Зулхумор опа ҳам унга қōшилиб синглисидан кōнгил сōраб келган Санобар ҳам анқайиб қолди. Лекин Зулхумор опадан кōра Гулхаёни ōзини тутиб олганига Санобар хурсанд бōлди. Энди кōнгил хотиржам қилса бōлади. Ҳар қалай Гулхаё қочишни эмас курашни танлагани яхши бōлди. Ҳалима ая бироз муддат тинчиб қолди. Хатто Гулхаё билан ҳам иши бōлмай қолди. Гулхаё эса - Менга тан берди, ортиқ ōчакишмайди-деб ōйлади. Аммо адашган эди. Ҳалима ая анча вақтдан бери бормай қōйган фолбинига яширинча қатнай бошлаганди. У бу сафар фолга бораётганини Наимага ҳам айтмаганди. Шунинг учун Наима ҳам онасини юмшаб қолганига бир ажабландию яна этибор бермади. Азизбек эрта тонгдан шахарга чиқиб кетиб дарс соати бошлангунча кир машина олиб қайтди. Кир машинани дарвозани олдида тушуртирдию ōзи ичкарилади. Алишер уйда бōлса бир томонидан кōтаришади деб хаёл қилди. Аммо онаси ва Наима ōтирадиган уйга яқинлашдию нимага келгани ҳам эсидан чиқиб қотиб қолди. Ичкарида она бола қаттиқ тортишаётганди - Энаа бōлди қилинг фолга боришни.... - Эе ōчир. Ақл ōргатма менга. Тез бориб қайтарма қилмасам уканг яна Гулхаёни кетига кириб кетади! - Эна майли шундай бōлсаям тинч яшасин. Азизбек билиб қолса нима дейсиз?! -Нимани билар экан а? Мен уни ōйлаябман... - Сиз уни эмас ōзингизни ōйлаяпсиз... Наима гапириш баробарида йиғлаб юборди. - Сиз доим бизни эмас ōзингизни ōйлайсиз. Мундоқ ōйлаб кōринг ойи қайси биримизни ҳаётимиз ҳавас қиларли?! Ҳалима ая қōл силтади - Сенлар ношукурсанлар. Сенларни деб фидо бōлган умримни билмадинглар! -Эна, жон эна борманг фолчига. Яқинда Интернетда кōрдим фолга борган ҳам фолчи ҳам охиратда куйиб кетаркан. Жанат шамоли ҳам ҳаром қилинаркан уларга.... - Овв ақлли фолчи худони назари тушган одам билдингми. Агар худони назари тушмаганда қандай қиларди шунча амални? - Улар шайтон билан шерик дейишади... - Менга фарқи йōқ тушундингми! Фолчи мома улуғ одам, мана Гулхаё билан Малакка қилганлари эм бōлдику. Орада яна бормай қōйганим учун уканг яна Гулхаёни тасирига ōтиб қолди. - Эна ҳеч кōзингиз очилмадими?! Шу фолчига боравердингиз Гулхаё билан Малакга жоду қилдиравердингиз. Бола бечорага кунда дуоли нарсалар едирдингиз....охири ōлди мана! Энди қолганларини ҳам ōлдирмоқчимисиз?! - Ҳаа бōлдими! Менга ōзимни болам керак. Гулхаёни ҳаромилари мени қизиқтирмайди. Наима энасига кōзлари олайиб қараб қолди. Йōқ аслида у Гулхаёдан ёки жиянларидан хавотирда эмасди. Аммо бефарқ ҳам деб бōлмасди. Яқинда у тасодифан бир маруза эшитиб қолиб обдон қизиқиб қолган маърузаларни ҳам эшитган ва уларнинг мазлумга зулм қилиш, Аллоҳ руҳан ёки жисман ожиз қилиб яратган бандаларини хорлаш, фолбинга борганлар ва ōз яқинлари ёки бегоналарга жоду қилганларни қандай балолар ва охират Азоблари кутаётганини эшитиб қōрқиб кетганди . Айниқса фарзандларига ҳам зиён бōлиши уни янада ваҳимага солганди. Ҳозир ҳам онасини йōлдан қайтармоқчи эканининг асл сабаби онам фолга қатнаб жоду қилаверса Малак сингари мени болаларим ҳам ōлиб қолади деб қōрққани эди... Наима уф тортиб ойнани очиш учун деразага яқинлашдию ранги бōздек оқариб эшик олдида шалвираб турган укасини кōриб қотиб қолди. Аранг тили айланди - А.. Аазиз келдингми?! Ҳалима ая ҳам ярқ этиб эшикка қаради. Азизбек эшикни очиб оғир қадам билан ичкарига кирди. Энасига рōпара келиб кōзларига чуқур бир дард билан қаради - Доим...доим сизни тушунишга харакат қилардим. Бизга қиладиган жахларингиз янгамлар ва Гулхаёга қиладиган зуғумларингизни ҳам тōғри тушунишга харакат қилардим....Энам кōп азоб кōрганда, энам аламзадада дердим. Лекин сизни хозир тушунолмадим эна. Сиз...ōз набирангизни ōлдириш даражасигача бордингизми?! - Азиз.... -Биламан туғилиш ҳам нуқсонли ёки соғлом бōлиш ва ōлим ҳам Аллоҳдан. Лекин....сабабчи бōлганингизни қандай тушунай? - Мен...мен сени ōйладим болам.... Азизбек энасига бирдам сōзсиз термулди. Кōзларида пайдо бōлган ёшни сидирдию ташқарига чиқиб кетди. Ҳалима ая бир дақиқа талмовсираб кейин ōғлининг ортидан югуриб чиқди - Азизбек....болам! Аммо Азизбек ортига қарамади. У айнидамда юрагида онасига боғлаб турган бир ип узулганини сезди. Доим акаларини ҳам оғзига уратди - Онам ҳақ, оналар муҳокама қилинмайди! - деб. Аммо йиллар давомида, айни кунларда акалари нақадар ҳақ эканини тушунди. Ҳалима ая ōғлининг ортидан яна уч тōрт қадам югурдию юрагини чангаллаб йиқилиб қолди. Наиманинг фарёди оламни тутди - Энааа!!! Орадан уч ой ōтиб. Ҳалима ая мана уч ойдан бери тōшакка михланиб қолган. Ôша куни инсулт олгани кейин ōнгланмади. Хатто тилдан ҳам қолганди. Бир оғиз сōз айтолмайди, ундан хол сōраб келганларга инграган товуш билан жавоб беради. Бошида Гулхаёни ёнига киргани қōймади. Кириши билан инграб йиғлайверди. Ҳалима ая Гулхаё шунча қилганларим учун қасос олади, ҳеч ким йōғида мени ōлдириб юборади деб қōрқарди. Аммо бугун Наима болаларини мактабидаги тадбирга кетганди. . Бу йил Алишербек 11 синфни тамомлади, шу сабаб Наима уни табриклаш учун кетиб ҳалиям қайтмаганди. Гулхаё тушлик вақти бōлгани учун картошка шōрвани эзиб пюре қилиб қайнонасига олиб кирди. Уни кōриб Ҳалима ая талвасага тушиб қолди. Гулхаёни томоғига йиғи тиқилди. - Анча оч қолгандирсиза...ойижон? - кейин қайнонаси ёнига ōтирди-олинг совумасдан еб олинг. Ҳалима ая кōзлари тōла қōрқув билан бош чайқади. Гулхаё юзидан оқаётган кōзёшларини сидирди - Нахот Худодан қōрқмайсизу мендан қōрқсангиз?! Ёки мениям ōзингизга ōхшатяпсизми? Овқатимга бирор жоду ёки захар солган деб ōйлайсизми?! Ҳалима ая кōзларини пириллатди. Гулхаё жилмайди - Мен худодан қōрқаман....Ҳа хозир сизни ōлдириш имконим бор, нимадир қилсам ҳам ҳеч ким шубхаланмайди. Ёки шубха қилса ҳам ҳеч ким ҳеч нарса қилолмайди. Лекин мен Аллоҳдан қōрқаман. Бир кун...қиёматда сиз билан ёнма ён тирилишни хохламайман. Ва...ва қизимни ҳеч бōлмаса жанатда кōриш имконини сиз сабаб бой беришни истамайман! Ҳалима ая пуюрени аста секин еб олди. Уни қорни очиб кетганди. Ҳалима ая эзилган овқатни ютар экан кōз олдидан Малакнинг шундай ночор ётишлари ōтди. Ахир у ҳам бировнинг қōлига қарам эди. Балки унинг ҳам Гулхаё иш билан бандлигида қорни очиб кетгандир? Базан ахлат қилиб қōйсаю Гулхаё ишини тугатиб тозалаб олмагунча шундай абгор ётаверарди. Мана шундай эзилган, тамсиз овқатни ейишга мажбур бōларди. Бечорани ҳам худди ҳозир Ҳалима аянинг кōнгли тусагандек тансиқ таомлар егиси келгандир? Ҳалиямки Ҳалима ая унга қилганлари ōзига юз фоиз қайтмади. Фақат қимирлолмай ётиб қолиб тилдан қолди холос. Аммо болалари атрофида парвона, кунда биттаси кōргани келади. Навбат билан уч ойдан бери кечаси билан уҳламай унга қараб чиқишади. Мана Гулхаё ҳам унга қараб ōтирибди, болалари келса кетса оғринмай хизмат қилади. Дōхтир тақиқлагани учун фақат пуюре ёки товуқ шōрва ичади. Шуларни Гулхаё оғринмай таёрлайд.... Гулхаё ташқарига чиқиб супага ōтириб йиғлаб юборди. Аллоҳнинг адолати эди бу. Гулхаё қайнонаси Малакни ногирон деяверганда, ōшанда кōчага ҳайдаганда қаттиқ қарғаниб худойимга нола қилганди - Улар ҳам боламни ҳолига тушмаса рози эмасман!! - деб. Мана кōриб турибди аллоҳ мазлумнинг ноласини жавобсиз қолдирмади. Гулхаё яқинда яна бир икки нарсани Шахло ва Наима гаплашаётганда эшитиб қолди, фолчи кампирнинг уйи ёниб кетибди. Ҳамма ōзини қутқаришга шошилиб қари кампирни эсдан чиқариб уй ичида қолдиришибди. Ôша шайтон эгалигидаги уй ва Шайтонга қул бōлган фолчи ҳам ёниб кетибди.... Гулхаёни хаётига, турмушига захар солган Ойзода эса... Уни у'ша туркияга бирга qochib кетган у'йнаши туркларга сотиб юборибди. Ойзода фохишалик ортидан сипдга чалиниб, хозир даволанишга хам пул тополмай кучаларда дарбадар эмиш. Ота онаси туркияда qilgan ишидан хабар топиб ундан воз кечибди. Хаа ростдан хам Аллохнинг адолати бор ва хамма уз вактида уз qilmishiga яраша жавоб беради. Орадан икки йил ōтиб. Ҳалима ая оламдан ōтганига бир ярим йил бōлди. Гулхаё ōзи бош бōлиб ҳамма маракаларини маромида ōтказди. Одамлар олдида ōзини кōрсатиб пул сочмадию аммо барибир кечда қабр бошига бориб пул сочиб келди. Энди у ростдан енгил тортганди. Азизбек ҳам сōзида турди. У ростдан ҳам яхши эр, яхши ота бōла олди. Базан Гулхаё хōрсиниб қōяди - Қани энди дадасини шунчалар яхши бōлганини қизим ҳам кōрса эди... Кейин дарров тавба қилади - Аллоҳим биламан ҳеч ишинг бехикмат эмас. Билиб билмай қилган гунохларимни ōзинг кечир. Қизимни охирати обод бōлсин. Мен имкон қадар яхши бōлишга гунохлардан тийилишга ҳаракат қиляпман. Мана ҳижобга ҳам кирдим.... Бир кун бу оламдан ōтиб ҳузурингга борсам сендан сōрайдиган ёгона ōтинчим жанатда қизим билан учрашишга, уни шодон ва бахтли холда кōришни насиб қил! 💫💫💫 Гулхаё Азизбекни қистови билан бугун тест қилиб кōрди. Негадир илк марта хомладорлигини билган одамдек хаяжонланди. Юрагида икки хил хис бор эди. Қурқув ва қувонч. Гулхаё Азизбекни уйғотди - Туринг... Турсангизчи - Жоним индамагин, бугун дам куним... - Уфф туринг, - Гулхаё эрини қулоғига энгашди - хомладор бōп қопман... - Нима?! Азизбек шарт туриб Гулхаёни кōтариб олди - Ростданми, ростми?! -Тушурингее болалар кōриб қолади, ҳали уларниям мактабга таёрлашим керак... Шу пайт бу йил учинчи синф бōлган Иброҳимжон ва энди бошланғичга ōтган Билолжон уйғониб чиқишди. - Дада ая?! Аяя бōляптику? - кōзларини ёпди Билолжон. - Аяямас, дадам аямни яхши кōради-қиқрлади Иброҳимжон. - Тōппа тōғри мен аянгни яхши кōраман! 💫💫💫 - Наим бōлақол кеч қолиб кетдик! - ичкарига овоз берди Азизбек. - Мана бōп қолдик! - қизи билан бир хил кōйлак кийиб Наима ичкари уйдан чиқиб келди. У бошқа турмушни истамади умрини ōғли ва қизига бахшида этиб қолган умрини тоат ибодатда ōтказишни танлади. Алишер институтга грант асосида ōқишга кирган билимли бола бōлгани учун ōқишдан ташқари мактабда тарих фанидан дарс берар, кечаси тōгарак ҳам ōтиб оиласини буткул ōз қарамоғига олганди. Наима ҳам қараб турмай қизи билан буюртмага кōйлакчалар тикарди. Шохистанинг ҳам уч қизи узатилди. Шароф ҳам ичишни аммалаб даволаниб аранг ташлади. Яқинда уйланган ҳаёти яхши эди. Хуллас ҳаммани ҳаёти ōз маромида кетар хатто Шахлонинг ҳам қизлари фарзандли бōлган улар ҳам Алоҳнинг ҳар иши мукаммал эканига имон келтириб ибодат қиладилар. Шахло келинларига имкон қадар яхши қайнона бōлишга ҳаракат қиларди. Мана бугун Гулхаё минг қōрқув билан дунёга келтирган қизалоқни раддомдан олиб чиқиш учун катта дабдаба билан боришяпти. Қизалоқ соппа соғлом туғулган қуйиб қōйгандек Малакга ōхшарди. Худойим Гулхаёга илтифот қилиб олганини ōрнини ортиғи билан тōлдирган эди. ТАМОМ. Бу ҳикоя ҳам ōз ниҳоясига етди. Кимгадир манфаатли бōлган бōлса хурсандман. Хато ва камчиликлар учун узр.

Жанубий Кореяда 70 ёшли чоллар эртадан кечгача биз билан елкама-елка ишлайди. Бирининг айтишича, агар муболаға қилмаган бўлса, 90-100 ёшгача ҳам ишлашар экан. Ишлаб-ишлаб ўлиб кетишади. Ўлгач, аксарини темир қутига солиб, худди чиқиндини ёққандек ёқиб юборишаркан... Уларни ўзимизнинг нуронийларимиз билан таққослаб кўраман, 5 маҳал масжидга қатнайдиган, тўй-ҳашамларнинг тўрида ястаниб ўтирадиган, фарзандлари  ардоғида, атрофида набиралари парвона... мана шундай оқибатга нима етсин?.. Ғолиб Баҳром

📚Жинлар орамизда.. 2-қисм. Муаллиф: Мандиев ижоди. #ЖинларОрамиздаХикоя Полиция ходими сура ўқиган одамга бақирди ва орқага қайтишни буюрди. Йигит қайтмагач полиция ходими резина таёғини олди ва уни бор кучда урмоқчи бўлиб қўл силкиди. Қўлидаги резина таёқ беҳосдан тушиб кетди. Йигит тўхтади. Шу вақт полиция ходими уни тепиб юборди. Унинг овози ўчди. Робия ҳам безовтанашишдан тўхтаб алла айтишда давом этди. Ҳушидан кетган одамнинг ёнига бир неча киши келди ва уни турғазишди. Тунги соат 02:00 да Зилолага, яъни уч ёшли марҳума Ҳулкарнинг онасига қўнғироқ келди... Зилола опа жон ҳолатда етиб келди. Унга нима бўлгани аниқ айтилмаган эди. Фақатгина "Тезроқ етиб келинг" дея чақирилган аёлнинг бўлган воқеалардан ҳеч қандай хабари йўқ эди. Тўпланиб турган одамларни кўрди-ю, уйига томон югурди. Одамлар орасидан ажралиб ўзига томон югуриб келаётган аёлни кўрди. У Манзират хола эди. –Зилолажон! Бошда бор экан! Айрилиб қолдик. Аллоҳим сенга куч берсин. Бир боланг ўлиб, иккинчиси қамаладиган бўлди...–аёл икки қўли билан тиззасига шапатлаганча кўзёш тўкиб йиғларди. У ёлғондан увлаяптими, ёки ростдан. Ўлганнинг устига тепгандек қилишиничи. –Нималар деяпсиз? Манзират хола, ким ўлди?!–Зилола опанинг кўзлари катталашиб кетди. Қоронғи бўлсада унинг қўрқуви ва "Бир боланг ўлиб" жумласи ҳайратда қолдиргани билиниб турарди. –Ҳулкаржон, кенжа қизинг ўлиб қолди!–аёл яна увлаб йиғлади. Зилола жойида қотиб қолди. Бадани музлади. Оёқлари ўзига бўйсунмасдан бўшашиб кетди. –Ишонмайман! Йўқ! Бўлиши мумкин эмас!–қичқирганча уйига томон отилди. Тунги кийимда турган қўшни аёл унга тармашди. –Зилола, дугонажон ўзингни бос! Пешонамизда бор экан. Аллоҳ сабр берсин. Оғир бўл!–аёл дугонаси Зилолани қучоқлаганча пиқиллаб йиғлаб юборди. –Нозима, нима бўлди?! Сен айта қол. Дугонажон Ҳулкаримга нима бўлди?!–Зилола дугонасига термилганча нимадир дейишини кутарди.–У тирик деб айт! Алдадим, у тирик деб айт! Афсуски, ҳаммаси ҳақиқат эди. Икром акани икки полиция ходими қўлларидан ушлаб олиб чиқди. –Дадаси! Дадажониси, болажонимизга нима бўлди? Уни бир марта кўрай!–аёл эрига отилди. Эркак хотинини қучоқлаганча пиқиллаб йиғларди. –Ҳаммаси жойида. Ҳавотир олма, ҳаммаси яхши...–эркак йиғларкан хотинини овутишга уринарди. Ҳамма жойда чироқлар ёниб турар, полиция ходимлари эса одамларни бино атрофидан узоқлаштиришга, уларни тарқатишга уринарди. –Самандар ва Робия қаерда?–она кўзи жовдираб эрига қаради. –Улар тузукми? Шу вақт полиция ходими эр-хотиннинг ёнига келди. –Ўғлингиз ҳам топилди. Кичкина қизингизнинг жасади экспертезага олиб кетилади. Сизлар ҳам биз билан маҳкамага боришингизга тўғри келади. Уйда эса полиция ходимлари ўз назоратига олиб текширувни давом эттиради. –Қизимга нима қилибди? У ўлганми? Миттивойимга нима қилибди?–Зилола полиция ходимидан сўрарди. Ходим нима дейишини билмасдан жим турди. –Ҳа тирик, ҳавотир олманг. Аҳволи оғирроқ. Аммо уни кўришингизга рухсат бера олмайман. –Аллоҳимга шукр! Аллоҳимга шукр. Аллоҳим кичкинтойимни ўз паноҳингда асра! Дадаси қизим тирик экан-ку...–полиция ходими яна бир бора қизингиз ўлди дея олмасди. Онага оғирлик қилиши аниқ. Ҳозирча тинчланиб тургани маъқул. Аммо юрагида умид пайдо қилиб қўймадимикан? –Самандар қаерда экан?–деди Икром ака қизининг ўлганлигини билса-да ўғлидан умид қилиб. –У ҳам ошхонада экан. Аҳволи яхши. Уни, кичкина қизингизни шифохонага олиб кетишади. Сизлар ва катта қизингиз эса маҳкамага борасиз–полиция ходими бу сафар "марҳума" демасдан кичкина қизингиз дея қолди. Ўғли Самандарнинг ҳам музлатгич ичидан топилганини айтмай қўйди. Етти ёшли бола музлатгич ичидан топилган бўлса ҳам, аҳволи ёмонмасди. Совуқ қотган, аммо юраги уриб турарди. Шунча шовқин ва музхона ичидан қизил чақалоқлар нега қолганларга кўринмади, ё эшитилмади? Сабаби бу ҳолатларнинг кўпи ёлғиз Робиянинг ўзига кўринган эди. Ичкарида ўлик ва музлатгич ичидаги бола, хонадаги барча қон теккан нарсалар, очиқ қолган дераза, тефол, товоқ, стол, магнитофон: ҳаммаси суратга олинди. Бу вақтда ташқарида одамлар камайиб қолган. Зилола опа, Икром ака, қўшни Нозима опа, Манзират хола ва Робияни маҳкамага олиб кетишганди. Полиция ходимлари юзига нимадир ташланган катта товоқни олиб чиқишди. Афтидан, бу ўша уч ёшли қизнинг ўлиги эди. Ортидан болани ҳам олиб чиқишди. Тез ёрдам машинасига чиқарганча, баланд сирена остида машина марказий шифохона томон йўл олди. Икром аканинг уйида ҳеч ким қолмади, полиция ходимларидан бўлак. Бино тагидаги йўлакдан эса узун палто кийган, оёқлари сментга тақ-тақ урилаётган ўша ғалати одам машум ҳодиса юз берган уйдан узоқлашарди... Умид... Ички ишлар бўлими. Ярим тун. Терговчи ҳаммани бирма-бир сўроқ қиляпти. Барча бўлган ҳолатни тушинтириб берди. Икром ака дўстларини жўнатиб уйга қайтганлигини, Манзират хола шовқиндан тепага кўтарилганлигини, Нозима опа ярим турдаги қўшниларнинг эшик уришидан уйқуси учганини, Зилола опа эса ўзига келган қўнғироққа жавоб бериб оёғини қўлига олганлигини айтди. Ёш терговчи Камолиддин Раҳимов учун бу иш одатий тергов эмасди. У ички ишларга ишга кирганига эндигина уч ой бўлганди. Тергов ўтди. Робия эса бир кишилик камерага қамалганди. У ҳамон кулар ва алла айтар. Яна бир гапни тинмай такрорларди. "МЕН ҚАСОС ОЛДИМ" –Ўзи нима бўлди, жаноб терговчи?–деди Зилола опа. Хонада Зилола опа ва терговчидан бўлак одам йўқ. –Сиздан ҳеч нарсани яширмайман ва сиз ҳам шундай қилишингизни сўраб қолардим. Эшитинг. Ўзингизни қўлга олинг. Сув ичиб олишингиз ҳам мумкин...–терговчи аёлнинг сув ичиб бўлишини кутиб турарди. Қолганлар йўлакдаги столларда ўтириб, терговчи ёнига иккинчи марта чақирилган Зилолани кутишарди. –Ўзимни қўлга олдим! Гапиринг энди.–аёл терговчини гапиртириш учун ичгиси келмаса-да, мажбурдан сув ҳўплаб гапирди. –Сиз айтганингиздек, соат иккида қўнғироқ келган тўғрими? –Ҳа. Шундай. –Аниқ вақтни эслай оласизми?–Прокуратурага телефон, ё бошқа нарсаларни олиб кириш мумкин эмас. –Ҳа, эслайман. Менга 02:13 ларда қўнғироқ бўлди. –Сиз менга бўлган воқеаларни айтиб бораверасиз. Мен эса биринчи ёзган матндаги баъзи жойларни таҳрирлаб боравераман–аёл ҳўп дегандек бош ирғиди. –Охирги марта болаларингизни қачон кўрган эдингиз? –Шу кечқурун дадасининг дўстлари меҳмонга келди. Ош қилдик. Уларни яхши кутиб олдик. Анча вақт суҳбат қуришди. Менинг тунги навбатим 22:00 да бошланади. Шунинг учун 21:30 ларда уйдан чиқдим. Кичкина қизим Ҳулкар ва ўғлимни ухлатиб қайтгандим. Робия эса, яъни катта қизим уйларни тозалашни бошлаганди. Ўзи қизим яхшими?–аёл гапирар экан охирида яна қизини тилга олди. –Опа, сиз чалғиманг. Сиз менга ҳаммасини айтиб беринг. Кейин мен гапираман. Қўшниларингиз, ёки келган меҳмонлардан гумонингиз йўқми? Ё бўлмаса қариндошлари, танишларданчи? –Нима демоқчисиз? Қандай гумон? –Фарзандларингизга, оилангизга адовати бўлган одамлар йўқмиди? Яъни оилангизни кўролмайдиган, бирор марта жанжаллашган. –Йўқ! Ундай одам бўлиши мумкин эмас. Ҳеч ким билан жанжаллашмаганмиз. Қўшниларим ҳам жуда яхши...–аёл саволни инкор этиб гапирди. –Туғилган санангизни аниқ қилиб айтинг. –1985-йил 11-июнда туғилганман. –Қаерда? –Қашқадарё вилояти, Шаҳрисабз туманида. –Катта қизингиз, Робиянинг боши оғриб турмасмиди? Ё бирор оғриқ қолдириш учун дори истеъмол қилмасмиди? –Йўқ! У ҳар доим китоб ўқирди. У Университетга кираман деб фақат тайёрланаётган эди. Кўчага ҳам кўп чиқмайди. Дўстлари ҳам кам... –Ҳозир ёшлар ўртасида кўпайиб кетган. Биласиз-а? Ҳар хилдаги таблеткалар истеъмол қилишяпти. Айтмоқчиман... –Йўқ-йўқ! Менинг қизим бундай қизлардан эмас. Аммо нега айнан уни сўраяпсиз? У нимадир қилдими? –Ҳақиқатни айтаман. У кичкина қизингиз Ҳулкарнинг жонига қасд қилган! –Нима?!–аёлнинг сўзлари дард билан чиқди-ю ҳушидан кетди. Терговчи эшикни очиб одам чақирди. Уни аёллар олиб чиқишди. Терговчи Икром акани қайта чақирди. Эркакнинг кўзларидан ёшлари жовдираб оқар, аммо унсиз йиғларди. Овози эшитилмасди. –Ака, саволлар бераман. Сиз эса аниқ қилиб жавоб берасиз. Бу иккимиз учун ҳам фойдали бўлади. Оиланинг тоғи эркак кишидир. Сиз ҳам оилангизнинг тоғисиз. Оғиррор бўлинг. Аллоҳ сабр берсин. Биз фақатгина марҳумларнинг ҳақига дуо қила оламиз. Йиғидан фойда йўқ. Икром ака кўзёшларини тўхтатишга уринарди. –Биламан сизга оғир. Бўлган воқеани ўз кўзингиз билан кўргансиз. Бу жуда ҳам оғир. Мана тонг отишига ҳам озгина вақт қолди. Менга воқеа бўлган жойда ведио тасвирлар ва расмлар келиб турибди. Ҳолатни кўриб чиқяпман. Экспертезага ҳам бораман. Хоҳласангиз расмларни кўрсатаман. Икром ака йўқ дегандек қўлини кўтарди. –Унда саволларимга жавоб беринг. Сиз уйдан тахминан соат нечаларда кетдингиз? –Дўстларим билан уйдан 21:46 ларда чиқиб кетдик. –Уй қулфланармиди? –Ҳа. –Нима деб ўйлайсиз? Нега бундай бўлди? –Билганимда шу ишнинг сабабчисини бўғизлаб ўлдирган бўлардим! –Ундай деманг. Сўзларингиз ёзиб бориляпти... –Уйга нечада қайтдингиз? –Аниғини билмайман. Кеч бўлиб қолганди–эркак кўзёшларини артиб бино пастида кўрган ғалати одамни эслади. –Бино пастида ғалати одам турганди! –Таърифлаб бера оласизми?–терговчи йигит эркакнинг гапидан жойидан туриб кетгудек бўлиб ёзишга чоғланди. –Узун плато кийган эди. Жуда ҳам ғалати эди. Пастдан қараган вақтим ошхонамизнинг деразаси очиқ эди. Ўша ғалати одам эса очиқ деразага қараб турарди. –Юзини кўрдингизми? –Йўқ! Унинг юзини кўра олмадим. Орада ўн метрча масофа бор эди. Аниқ кўрдим! –Нимани?–терговчи фойдали далил топилди дея ҳурсанд бўлди. –Унинг оёқлари йўқ эди...–эркакнинг гапидан йигитнинг юзлари буришиб кетди. –Ичганмидингиз? –Йўқ! Аниқ кўрдим. Унинг оёқлари йўқ эди. Оёқкийими ва бармоқлари ўрнига, қандайдир ғалати туёққа ўхшаш нарса бор эди. –Кўзингизга кўрингандир? –Аниқ кўрдим деяпман! –У деразага қараб турарди. Тўғрими? –Ҳа. Ўша вақт деразадан танаси қизил бўлган аёл кўринди. Кийими йўқ эди. Мен ҳайратдан қотиб қолдим ва аёл дераза ёнидан кетган вақт пастда турган одамга қарадим. У йўқ эди. –Кейинчи?–терговчи энди Икром аканинг гапларини тезлик билан ёзиб борарди. –Кейин тепага кўтарилдим. Манзират хола эшик ёнида экан. Кейин Нозима қўшни чиқди. Эшик қулфланган эди. Робияни чақирдим. Ичкаридан овоз келарди, аммо эшикни ҳеч ким очмади. Хаёлимга машинада турадиган калитлар келди ва пастга югурдим. Машинани қулфлаган эдим. Аммо очиқ турган экан. Озроқ қўрқдим. Машинага кимдир миниб олибдимикан деб орқа ўриндиқларни ҳам қарадим. Шунда орқа ўриндиқ ойнасига ёзилган сўзларни кўрдим. Унда қизил рангда "ҚАСОС ОЛДИМ" дея ёзилганди. Қўрқиб кетдим ва ташқаридан ойнани артдим. Аммо ёзув ичкаридан ёзилган экан. Кейин тепага чиқдим. Ҳавотирим кучайиб бораверди... –Шошманг ёзишга улгурмаяпман! Қонда ёзилганмиди? –Аниқ билмайман. –Кейин нима бўлди? –Тепага чиқдим. Эшик ёнида Манзират хола ва Нозима турарди. Эшикка калитни суқмоқчи бўлиб қўл чўзгандим. Эшик очилиб кетди... –Қулфланган эшик очилиб кетдими?–терговчининг кўзлари катталашиб кетди. –Ҳа! –Кейинчи? –Ичкарига кириб бордим...–Икром ака кейинги сўзларни айта олмади. –Тушинарли...–Ташқаридан Зилола опанинг бақириб йиғлаётгани эшитилиб турарди. –Ҳушига келибди–дея лаб учида пичирлаб қўйди терговчи. –Туғилган санангизни айтинг. –1983-йил 29-ноябр. Қашқадарё вилояти Қарши шаҳрида туғилганман. –Кичкина қизингизчи? –2022-йил 17-январда Қашқадарё вилояти Қарши шаҳрида. Бир хафтадан кейин тўртга кирарди...–эркак яна йиғлаб юборди. Терговчи ҳисоблаб кўрди. Ҳозир 2026-йил 10-январ. Ростдан ҳам бир хафтадан кейин 17-январ бўлади. –Ўғлингизнинг туғилган санасини айтинг. –2018-йил 14-декабрда. Қашқадарё вилояти Қарши шаҳри. –Исм фамилияси? –Очилов Самандар Икром ўғли. Ҳали марҳум қизалоқнинг фамилиясини ёза олмаган терговчи энди ёзди. –Очилова Ҳулкар Икром қизи... –Энди катта қизингизга тўхталсак. У бирор дори, ёки таблетка истеъмол қилармиди? –Йўқ?–дея эркак кўзлари тим қора тусга кирган стол ёнида, Ҳулкарнинг жасади ёнида турган Робияни эслади. –Асабийлашиб турармиди? Охирги марта кўрганингизда кайфияти қандай эди? –Асбийлашмасди. Бир иш айтсам, бир оғиз сўз айтмасдан бажарарди. Жуда ҳам оқила ва меҳрибон қизим... –Аммо нега унда бундай бўлди? Эркак жим қолди. –Робия ушлаб турилган жойдан ведио лавҳа келган. Хоҳласангиз бирга томоша қиламиз. Икром ака ўриндан туриб терговчининг ёнига ўтди. Терговчи компиютерда турган ведио устига босди. Бир кишилик кичик панжара ичида Робия турарди. У айланиб ҳамон алла айтарди. –Кўряпсизми? У ўзида эмасга ўхшайди. Икром ака жим... –Ана қаранг. У жуда ҳам бепарво. Синглисини гўё ул ўлдирмагандек... Икром ака яна жим... Терговчи ведио тугагач расмга қўйди. Расмда унинг кўзлари тим қора тусда эди. –Қаранг! Ёоо Худо! Унинг кўзларини қаранг! У ўзида эмас. Менимча у дори таъсирида бўлган... –Дори истеъмол қилганда кўзларнинг қорайишини кўрганмисиз? –Кўрмаганман, аммо бўлиши мумкин. Экспертеза натижасини кутамиз ва ундан кейин яна тергов ўтказамиз. Тонг отиши билан сизникидан меҳмон бўлган дўстларингизни ҳам чақирамиз. Аммо унгача сиз билан кўп нарсани аниқлаштиришимиз керак. Балки қизингизга дори бериб...–терговчи нима деб тушунтиришни билмасди,–ёмон кўз билан қарагандир кимдир? –Билмайман... –Тўғри гумон қилиб ўтиришдан фойда йўқ. Эксперт одамлари эрта тонгдан иш бошлашади. Шунинг учун тонг отгунча озгина нарсани аниқлаштириб олсак, бу фойдамизга юради. Жиноятчи жазоланади! –Робия жиноятчи эмас! –Қизингизни назарда турмадим. У ўзида бўлмаган. Унинг бу аҳволга тушишига кимдир сабабчи бўлган. Шундай экан ўша одамни топиш керак. Тонг отиши билан бу иш бўйича бутун вилоят оёққа туради. Ўзингиз кўрдингизки, ҳозир ҳам тунни тун демай кўпчилик текширув олиб боряпти. Робиянинг йигити йўқмиди? –Билмайман. Бор бўлган бўлса ҳам, синфдошларидандир. Бу борада бир нима дея олмайман. –Терговни тугатсак, экспертезага бирга борамиз. –Зилолага нима дейман?! У ҳамон тирик деб ўйлаяпти. –Озроқ яшириб турган яхшимикан деб ўйлаяпман. Тўғри сизга ҳам қийин. Аммо она бундан жуда ҳам кўп азоб чекади. Уч йил аввал боласининг ўлимини кўтара олмай бир аёл ўзини ёқиб юборганди. Шундай ҳолатлардан қўрқамиз–терговчи Икром акага қаради. У эса ерга... –Умид бериб қўймаймизми? –Аёлинггизга Ҳулкарнинг тириклигини, аммо аҳволи оғирлигини ўзим айтаман. Озроқ бўлса ҳам аҳволи оғир деганимиздан кейин умиди аста-секин сўнар. Кейин сиздан узр сўрайман. Мен тергов бўйича кўп тажрибага эга эмасман. Бу ерга келганимга уч ой бўлди. Аммо қўлимдан келганича ёрдам бераман. Эртага тонгдаёқ устозимдан ёрдам сўрайман–терговчи хижолат бўлгандек гапирди. –Рахмат сизга. –Ҳозирча мен бировнинг ўрнига ишлаяпман–Икром ака бош ирғиди. У ҳам терговчининг шошқалоқлигини, тажрибасизлигини тушиниб етганди. –Дафн маросими қачон бўлади? –Экспертеза ҳаммасини текшириб чиқади. Кейин ўзлари жасадни кафанлаб жўнатишади. Фақатгина сиз аёлингизнинг ёнида бўлинг. Сизларга Аллоҳ сабр берсин. Қўшниларингиз билан ҳам қайта гаплашиб олай. Робияни кўриб чиқамиз, ундан кейин эса ўғлингизни кўргали борамиз. Сиз чиқишингиз мумкин. Менга қўшни аёлни чақириб юборинг. –Манзират холаними? –Ҳа ўша қарироғини... –Ассалому алайкум терговчи жаноблари...–Манзират хола хушомад билан ўтирди. –Салом келинг, марҳамат. Сиз нега тўртинчи қаватга чиқдингиз? Ўша вақт соат неча эди? –Зилола синглим бўлади... –Туғишганми?–терговчи аёлнинг гапини бўлди. –Ҳа йўға. Ён қўшни жон қўшни деган мақол бор укажоним. У ишга кетгунича ҳар доим менга болаларимдан хабардор бўлиб туринг опажон деб кетади. –Кеча тунда ҳам сизга шундай деб кетганмиди? –Йўқ. Кеча айтмаганди. Шу аввал айтиб қўйганди-да. Опа сизга ишонаман. Мен йўғимда кўз-қулоқ бўлинг деб. –Ҳа тушинарли...–терговчи клавитураларни тезлик билан босиб аёлнинг гапларини ёзиб борарди. –Нега чиқдингиз? –Қаерга? –Қаерга бўларди? –Ҳа. Тўртинчи қаватгами? Аввалам айтгандим-у ука. Шовқин эшитилди. Қандайдир эҳтиросли овоз эшитилди. Ёқамга туфладим-у оёғимни қўлимга олдим. Ўйладимки... –Нимани? –Ярим тунда ота-онаси йўқ. Укалари ухлаган қиз севганини чақириб олибдимикан? –Хўш-хўш, давом этингчи! Робиянинг йигити борми? Давоми бор. 💥Асар ёпиқ каналда тугатилган. Бир нафасда ўқишни истовчилар учун 👇👇👇👇👇👇👇 https://ok.ru/profile/910007217837?utm_campaign=android_share&utm_content=profile Asar uchun to‘lov👆👆👆

📚Йигит сўзи. 11-қисм. Муаллтф: Мафтуна Абдуллаева. #ЙигитСўзиХикоя — Қизим, бунақа гап билан бировдан шубҳаланма. Мен Марям билан гаплашаман. Аммо Марям билан гаплашганида ҳам ҳеч нарса ойдинлашмади. У гўё бу гаплардан бехабардек ўтираверди. Асадбек ўша куни уйга келмагач, ҳамма хавотирга тушиб, унга тинмай қўнғироқ қилди. Асадбекнинг онаси бир неча маротаба Марямнинг хонасига кириб, заҳрини сочиб чиқди. Озодбекни қидирмаган жойи қолмади, аммо у ҳеч қаерда йўқ эди. Орадан бир кун ўтиб, ўзи кириб келди. Шунда ҳам: "Агар Марямга уйланишимга рози бўлмасангиз, мен уйдан чиқиб кетаман", деди, холос. Иноят бува билан Омина буви бир-бирига қараб қолишди. Кейин Иноят бува Асадбекни ёлғиз ўзини хонасига олиб кирди. — Тўғрисини айт, мажбурликдан қиляпсанми бу ишларни? Шундайми? — деди буваси кўзларини набирасига тикиб. Асадбек нигоҳини олиб қочди. Иноят бува набирасини бошқа қийнамай, ҳаммасига ўзи тушуниб олди. Фақат буни қандай бўлганига сира ақли етмади. Омина бувига ўзининг шубҳаларини айтар экан, бува бошини сарак-сарак қилди. — Ўша биз Жалилни уйига борган куни Марям уйда ёлғиз қолганди. Қайтиб келганимизда эса Асадбек ғалати бир алфозда ҳовлида айланиб юрганди. Тўғриси, ўшанда хаёлимга бир ёмон фикр келганди-ю, Марям «ҳеч нарса бўлмади» дегани учун ўзимни босгандим. Энди билмай қолдим, — деди Омина буви. — Агар Асадбек қизга нимадир қилган бўлса, қилган ишига жавоб бериши керак. Аммо бу қиз Асадбекка бир умр, умр йўлдош бўлишга арзирмикан? Ахир етимлар жуда кўп, ҳаммани ҳам кўчага улоқтириб бўлмайди-ку, — деди ўйчан Иноят бува. — Энди бу ёғига нима бўлишини билмай қолдим, — Омина буви оғир ҳўрсинди. Тўғри, у Марямга ачинди, ёрдам бергиси келди, уни тушунишга уринди. Аммо келин қилиш — бу бутунлай бошқа масала эди. Бироқ Асадбек сўзида туриб олгач, Омина буви қизни олиб отасининг уйига борди. Бу вақтда даволаниб қайтиб келган Марямнинг отаси анча яхши бўлиб қолганди. Ўзини уриб юборган одамни роса шилиб, пулини олгавергач, Ҳайдовчи ҳам безор бўлиб —Майли, устимдан ёзиб бера қолинглар, ундан кўра менинг бошқа пулим қолмади, —деб туриб олгач, шифохонадан чиқиб, у одамни тинч қўйганди. Қизи билан Омина бувини кўриб, отанинг қошлари чимирилди. Омина бувининг эса одам қиёфасидаги бу махлуққа қараб ғазаби қайнади. «Қандай одам бу? Ахир қизини кўчага отгани камдек, унинг аҳволи нима кечди деб қизиқмади ҳам. Унинг виждони, ор-номуси йўқ экан. Ахир қандай қилиб ўз қизини шунчаки унутиш мумкин?" Шундай одамлар билан қуда бўлаётганидан бир оз дили ғашланди. «Ҳа, майли,- деди яна ичида ўзини койиб, —Кибр қилмай. Ҳозир кибр қиляпман, ўзимни олийнасаб, буларни эса паст кўряпман. Агар Аллоҳ истамаганда, бу қиз Асадбекка дуч келмасди. Аллоҳ раво кўрибдими, мен ким бўлибман?» Буви ҳамма нарсани ётиғи билан тушунтиришга ҳаракат қилди: — Энди бу ёғига тўй бошласак. Қизимизнинг бизнинг уйда тургани тўғри эмас. Шунинг учун бир ой уйингизда тура турсин, кейин тўй қилиб олиб кетамиз. — Шундай яшайверса ҳам бўларди, — деди ўгай она гапга қўшилиб. — Бизнинг бунга харажат қиладиган бир сўм ҳам пулимиз йўқ, мана кўрдингиз, отасининг аҳволини. Бу ёғига совчи кутиш, қуда кутиш, товоқ қайтариш, сарпо тиктириш — оҳо, озмунча иши борми? Омина буви ҳаётнинг юки, рўзғор ташвиши эзиб ташлаган, қоп-ора ияклари туртиб чиққан, озғин бу аёлнинг ўгай қизга ошкора нафрат уфуриб турган сўзларидан қанча жаҳли чиқмасин, ичида: «Бу бечора ҳам нима қилсин? Пешонаси айнаб, шунақа одамга дуч келибди. Фақат еб ётадиган алкашдан рўзғорга наф йўқ. Камига бировнинг қизини, тўйини кўтариб, ўз фарзандларини қийнагиси йўқ-да», деб ўйлади. — Майли, бир кун унаштирувни эълон қилиш учун келамиз, ҳамма нарсани ўзимиз берамиз. Кейин тўй қилиб олиб кетамиз. Тўйни ҳам унаштирувни ҳам , қишлоқдаги чойхонада ўзимиз ўтказиб берамиз, — деди Омина буви. — Уйингизда ҳеч қандай тадбир қилмасангиз ҳам бўлаверади. Бу гап эр-хотинга ҳам ёққани маълум бўлиб, бир-бирига қараб қўйишди. — Унда, эл қатори ҳамма нарсасини берасизлар, — деди Марямнинг отаси. — Эл қаторидан зиёда ҳам қилиб берамиз, хотиржам бўлинглар. Омина буви ўгай она ва отанинг гапидан ерга киргудек бўлиб ўтирган, икки шаҳло кўзи жиққа ёшга тўлган Марямга қараб хурсинди. — Майли, энди мен борай. Қизимизни сизларга, сизларни Худога топширдим. Бир ойдан кейин, омон-эсон бўлсак, олиб кетамиз, Ин ша Аллоҳ, — деди юзига фотиҳа тортиб. Марям Омина бувини кузатиб чиқар экан, унинг бу уйда қолишни истамаётгани кўриниб турарди. Омина бувининг ҳам онасидан айрилган етим бузоқчадек йўлига термулиб қолган Марямни кўриб кўнгли бузилди. «Ҳа, Аллоҳимнинг режаларида хато бўлмайди. Бир етимнинг бошини силасак, тўғри йўлга бошласак, Аллоҳим солиҳ фарзандлар бераман деса, бераверади-да», деб қўйди ичида. Мана, энди унаштирув ҳам қилинди. Тайёргарликларга қарашиш учун Омина буви Ҳадияни чақириб олди. Ҳадия оёғи чаққон қиз экан. У дарров Озодбекнинг онаси Рисолат опага ёрдам бериб кетди. Озодбек эса уни зимдан кузатиб ўтирарди. Ҳамма иш битиб, меҳмонлар кетиб, уйларни тозалаб, идишларни ювиб бўлган қиз, энди уларни жой-жойига қўйиш учун қўлига сочиқ олиб, арта бошлади. Шу пайт қизга нимадир деб гап отгиси келган Озодбек яқинлашиб келаётганди. Ҳадия унга қарамайман деб бурилди-ю, қўлидаги идиш ерга тушиб кетди. Буни кўриб, Озодбекнинг лаби кулгига бурилди. Ҳадиянинг эса жаҳли чиқиб кетди. — Эҳтиёт бўл, менимча, билмай қилдинг. Билиб қилиб, онамнинг ҳамма идишларини синдириб кетмасанг бўлди, — деди Озодбек тиржайиб. — Сиз мени пойлаб юрасизми? Қачон қараса ғалати аҳволга тушсам, пайдо бўласиз! — Ҳадия аччиғи чиқиб, ерга тушиб синган идиш синиқларини териб олиш учун хокандоз ва супургига кетди. Нурмалак Оғабек айтган куни онаси билан гаплаша олмади. Телефон кўтарилганда онаси у эканини билиб, қисқача ҳол-аҳвол сўрагач: «Ўзим телефон қиламан, ҳозир бир жойда эдим», деб алоқани узди. Шунда ҳам қизнинг кўнгли бир оз хотиржам тортди-ю, барибир онасининг овозини кўпроқ эшитмаганидан дили хира бўлди. Оғабек йиғлаб қолган хотинини бағрига босиб овутди. Аммо бирон сўз айтмади. Чунки ҳозир нима демасин, қизнинг кўнгли барибир оғриганча қолишини биларди. Орадан икки-уч кун ўтиб, кечқурун иккаласи овқатланиб бўлиб, гаплашиб ўтирган пайтда Нурмалакка қўнғироқ келди. Иккаласи бир-бирига қараб қўйишди. Нурмалак «онам» деган ўй билан хурсанд бўлиб телефонни олди. Дарҳақиқат, адашмаганди, қўнғироқ қилган онаси эди. — Ало! Ассалому алайкум, аяжон! — деди у қувониб. — Ваалайкум ассалом, қизим. Яхшимисан? Яхши ўтирибсанми? — Ҳа, ая, мен яхшиман. Ўзингиз яхшимисиз? Дадам мен учун сизни уришмадими? —Йўқ, —деди онаси. —Нега уришади даданг? Жаҳли чиққандек кўрингани билан, қизини олиб кетган куёви- ку, нима ҳам дерди?» Гарчи онаси Нурмалакни олиб кетишганини эшитиб, эрини калтаклар остида ўғли ажратиб олган бўлсада, қизининг кўнглини ғаш қилмаслик учун ёлғон гапирди. — Ҳали қилган ишига ўзи уялиб юради, ҳозирча шунчаки жаҳли чиққан. Сен унақа гапларни қўй, ўзинг яхшимисан? Куёвим яхшими, орангиз яхшими, қизим? Яна «мени олиб кетди» деб хафа бўлиб, куёвни ўзингдан бездирма. Энди сенинг биттаю битта суянганинг, ишонганинг — Оғабек. Иккингиз аҳил бўлиб, бир-бирингизни суяб туришингиз керак. Ҳали яқинларингиз ҳаммаси тушуниб етгунича, сизларни қўллаб-қувватлагунча, иккингиз бир-бирингизга таянч бўлишингиз керак. Мени тушунгин, қизим, рўзғор дегани фақат ўйин-кулги ёки тўй-томоша эмас. Рўзғорни аёл билан эркак бир ёқадан бош чиқариб тебратади. Сен ҳали ёшсан, унинг устига бунақа ишлар бўлиб кетди. Маслаҳат бериб, йўл кўрсатади десанг, атрофингда ёши катталар йўқ... Шунинг учун нима бўлганда ҳам, эринг билан орангизни яхши қилишга ҳаракат қил, хўпми, қизим? Нурмалак онасининг гапларини лабини тишлаб, йиғлаб эшитаркан, бу сўзларнинг қанчалар ҳақиқат эканини ҳис қилиб турарди. Онаси гапни бошқа ёққа бурди ва қизига қишлоқдаги янгиликлардан гапира бошлади. Нурмалак ҳам ҳозиргина йиғлаб юбормоқчи бўлиб турган жойида, бирдан ўз яқинлари ҳақидаги гапларни эшитиб, ғам-ташвишларини унутгандек бўлди. Оғабек онаси билан гаплашаётган Нурмалакка қараб, завқи келди. Қиз онасининг саволларига эркаланиб жавоб берарди. Оҳири онасини «Даданг келди,майли, қизим ёлғиз қолсам ўзим қўнғироқ қиламан» деган гапидан Нурмалакнинг кўзлари мўлтираб ҳайрлашди. — Бўпти, ойижон, майли, мендан ҳеч хавотир олманг, — деб телефонни ўчирди. Кейин Оғабекка қаради. — Эй, яна нега норози бўлиб қараяпсан? — деди Оғабек. Нурмалакнинг кайфияти бузилди, онасини, уйини соғингани билинди. Кўзларидан ёш қуйилаятган қизни Оғабек бағрига босди. — Йиғлама, озгина сабр қил. Барибир кечиришади, уйга ҳам киритишади, тушундингми? — Билмадим, дадам жуда ғазабда бўлса керак. Аям яширди-ю, лекин сезиб турибман. Дадам бировга лафз бериб қўйиб, юзи шувут бўлганини сира кечиролмаса керак. — Нурмалак, мени жаҳлимни чиқарма, — деди Оғабек. — Даданг менга тегишли бўлган қизни бошқага бераман деб ваъда бериб, хато қилган. — Биламан, — деди Нурмалак. — Лекин дадам буни тушунмайди, ўртада мен қийналаман. — Тезроқ даданг бизни уйга киритишини, кечиришини хоҳлайсанми? — сўради Оғабек. Бу гапдан Марямнинг кўзлари порлаб: — Ҳа, хоҳлайман, — деди. Оғабек Нурмалакни юзларини қўллари орасига олиб, кўзларига қаради: — Унда тезроқ фарзандли бўлишимиз керак. Фарзандли бўлиш учун эса сен аввал ҳомиладор бўлишинг керак. Ҳомиладор бўлишинг учун эса... — Оғабек атай гапни тўхтатди. Нурмалак уялганидан юзини ёпиб олди. Оғабек унинг қўлларини юзидан олиб, пешонасини пешонасига тиради. — Нима қилиш кераклигини биласанми? Бунинг учун чин маънода эр-хотин бўлиб яшаш керак. — Ҳозир ҳам эр-хотинмизку, — Нурмалак Оғабекнинг кўзларига қарамай пичирлади. Унинг ҳам лабларида кулгуга бурилиб турарди. — Эр-хотинлар бунақа бўлмайди, — деди Оғабек яна сирли оҳангда. Кейин Нурмалакни даст кўтариб олди-да, ётоқхонага олиб кирди. — Ҳозирми, қўйиб юборинг, нима қиляпсиз? — Нурмалак қочиб кетмоқчи бўлди, лекин Оғабек уни маҳкам ушлаб қолди. — Вақтни сен белгиласанг, ҳали кўп кутаман...- Оғабек қизни маҳкам қучиб, лабларига лабини босди. Мана, шундан бери ҳам ўн кунча вақт ўтди. Нурмалак эр-хотинлик ҳаётига тез кўникиб кетди. Оғабек тўй кунидаги воқеадан кейин: «Қизнинг қўрқиб қолган, ўзимга ўргатиб олгунимча анча қийналаман», деб ўйлаганди. Аммо энди энг яқин инсони — эри бўлиб турган йигитини қиз ортиқча қийнамади. Энг муҳими эса Оғабек ўзига бўлган ишончини тиклаб олди. Ораларидаги муносабат анча яхшиланди. Баъзан Нурмалакнинг уйини соғиниб йиғлаганини ёки Оғабекнинг уни битта гапни қайтаравериши жонига текканидан уришиб берганини ҳисобга олмаса, ораларида деярли тортишув бўлмасди. 🪷🪷🪷 Оғабек Асадбекнинг унаштирилганини эшитиб, ҳайрон қолди. — Ҳазиллашяпсанми? — деб сўради у. — Йўқ, — деди Асадбек совуққонлик билан. — Сенда бир гап бор. У қизга уйланишни истамасдинг. Тўғрисини айт, нимадир қилиб қўйдингми? Асадбек жим бўлиб қолди. — Нега ҳамма шундай ўйлайди? — сўради у кейин. — Чунки сени яхши биламиз. У қизга ишқибозлик қилиб уйланмаётганинг аниқ. Уйланаётган бўлсанг, жиддий сабабинг бор. Ўша жиддий сабаб, катта эҳтимол билан — номус масаласи. Сен бир қизни бадном қилиб, ярим йўлда ташлаб кетадиган номардлардан эмассан. Тўғри топдимми? Асадбек уҳҳ тортди. — Тўғри топдинг, дўстим. Мен мардлик ва номардлик орасида қолдим ва ўзимга яқинини танладим. Оғабек жим бўлиб қолди. —Тўғриси, нима дейишини ҳам билмай қолдим. — Ҳеч нарса дема, дўстим. Тўйимда ёнимда турсанг бўлди. Тўйга, албатта, келгин. Иложи бўлса, бир ҳафта олдин келсанг яхши бўларди. Бу ерда ҳам анча-мунча ишлар бор. — Вазиятимни биласан-ку, дўстим... — деди Оғабек. — Вазиятинг аллақачон изига тушиб кетди, менимча. Ота-онанг барибир сен томон бўлади. Қайнотанг ҳам нима дерди? Нима, қизини шундоқ олиб кетдингми? Тўй қилиб, никоҳ ўқитган, ҳалолингни олиб кетдинг. Буни ҳатто қишлоғингдагилар «Марднинг ишини қилди, йигит шунақа бўлади, ҳалолини бировга бериб қўймайди», деб гапиришяпти. Қолаверса, ораси бир қишлоқ бор. Қайнотанг бизнинг уйга келиб, «қизимни қайтариб бер» деб айта олмайди. Аянг билан дадангнинг олдига эса ўзинг борганинг маъқул. Уриб-тепиб ҳайдашса ҳам, барибир уларнинг фарзандисан. Онангнинг эса кўнгли бўш, сени кўриши билан бўйнингга осилиб йиғлаши аниқ. Шунинг учун бизникига келавер. Оғабек ўйланиб қолди. — Майли, ишимдан жавоб олиб, бир ҳафта олдин борамиз, — деди у. Икки дўст хайрлашишди. Оғабек Асадбекнинг ҳаёти ҳақидаги ўйлар билан уйига кириб кетди. Бунақа тақдирни ҳеч ким хоҳламайди. Айниқса, эркаклар ўзи хоҳлаб, севиб уйланмаган аёлини қабул қилиши қийин. Бунинг устига бошқа бир қизни яхши кўрган бўлса, ундан ҳам қийинроқ. Асадбекниинг ўзидан ўтгани ўзига мпълум эди. У кейинги ҳаётини сира тасаввур қила олмасди. Севган қизидан айрилди. Энг ёмони — ана-мана тўй бўлади деб, қизни висолига етаман деб энтикиб юрган пайтида барчасидан айрилгани бўлди. Энди эса қилган иши учун жавоб бериш учун: ўзи ёқтириши у ёқда турсин, ёмон кўрган, нафратланган қизига уйланишга мажбур. Диёра билан орзу қилган гўзал турмуш ва ширин фарзандлар ҳақидаги ҳаёллар энди йўқ. Бу янги турмушни эса ҳеч тасаввурига келтира олмасди. Уни кўрган одам яқинда уйланадиган йигитга ҳам ўхшатмасди. Ҳатто ўзига айтилган ҳазил-ҳузурлар ҳам бўлди. Фақатгина шу гапларга нишон бўлмаслик учун, ўлган кунидан ичидаги аламларини, хафагарчиликларини яширшга уринди. Қолаверса, ота-онаси, бобоси ва бувиси уни деб сиқилмасликлари учун ўзини қўлга олди. Ўзини иши билан, тўй ташвишлари билан банд одам қилиб кўрсатиб, уйга келарди. Тақдирига кўниб, Марямга яхши муносабатда бўлиш учун ўзида куч қидирарди. Аммо, бир куни Диёра қўнғироқ қилди. Телефонга келган бегона қўнғироқни кўтариши билан Диёранинг овозини таниди. Қиз салом-алик қилмасдан, дарров таъна қилишга ўтди: — Демак, рост экан-да? Бунақа тез тўй қилганингизга қараганда,«ишларингиз» анча жиддий тус олиб бўлган. Сиздан буни кутмагандим. Тўғриси, муносабатларингиз бу даражада чуқур деб ўйламагандим. Шунчаки вақтинчалик эрмак қилган, мени севгану хато қилиб қўйган деб ўзимни овутардим. Лекин менга нисбатан бу қадар разиллик қилганингизни сира кутмагандим. Қаранг, ўша қиз билан муносабатингиз уйланиш даражасигача бориб бўлган экан. Мен эса, шунчаки бу хиёнат ортидан яна хиёнат келади деган хаёл билан муносабатларимизни узган эканман. Ҳолбуки, бу хиёнат ортидан хиёнат эмас, кундошлик келар экан, агар сизни танласам... Давоми бор

📚Жинлар орамизда.. 3-қисм. Муаллиф: Мандиев ижоди. #ЖинларОрамиздаХикоя –Ҳа бўлганда қандоқ! Полвон йигити бор. Исми Рустам. Қўшни маҳаллада яшайди. Робиядан беш ёш катта. –Очилова Робия Икром қизи 2009-йил 24-майда Қашқадарё вилояти Қарши шаҳрида туғилган–терговчи Робия ҳақидаги маълумотларни ўқиди. –Ҳудди шундай. Рустам 2004-йил эди. Аниқ биламан. –Сиз буни қаердан биласиз? –Биламанда ука. Шундай келишган йигитни билмай бўладими? Ҳамманинг оғзида-ку Рустам. –Нега? –Шу келишган қадди-қомати, ҳусни биланда... –Тушинарли... Тунда йигит келган деб ўйлайсизми? –Менимча шундай. Бирор ёмон ният билан унга дори ичиргандир? Робия барибир синглисини ўлдиролмасди. Унга дори ичирган бўлса, ўзини билмасдан... –Опа сиз ҳозир гумон қиляпсизми? Бирор нарсани кўрмагансиз? Шундайми? –Ҳа энди тергов вақти, ҳар қандай гумон ҳам асқатди-ку... –Тўғри. Берган маълумотларингизни кўриб чиқамиз. Эртага у йигитни ҳам чақирамиз. Йигит ҳақида билаган нарсангизни қоғозга ёзиб беринг–терговчи аёлга қоғоз ва ручга узатди. –Гапингизда жон бор... –Менинг доим гапимда жон бўлган–аёл қоғозга ёзаркан мақтаниб қўйди. Бир неча соат аввал йиғлаётган аёл, энди негадир ҳурсанд қиёфада эди. Ҳатто жилмайиб қўярди. Тўғрисиямда бировнинг дарди учун ким ҳам сиқилиб ўтирарди? Кўзёшлар ҳам расмиятчилик юзасидан, албатта. Улар фақатгина ўзларининг бошига иш тушганда ҳақиқатдан йиғлашади. Бу дунёда бировнинг дарди билан кимнинг беш пуллик иши бор. –Гумонларни кўриб чиқамиз. Текширувни кучайтирамиз. Аммо уй тўртинчи қаватда бўлса, йигит уй ичидан топилмади-ку. Менимча унинг алоқаси йўқ. –Лекин эҳтиросли овозларни аниқ эшитдим. –Балки оғриқдан йиғлаган Ҳулкарнинг товуши бўлгандир? –Йўқ ука, мен 22:25ларда бордим. Мен овозни жуда яхши фарқлай оламан. Бу Робиянинг овози эди. Оғриқдан чиқаётган овоз эмасди бу... –Демак, сиз овозни эшитиб 22:25 ларда чиққансиз. Нималар эшитилди? –Тепага чиққач овоз яхши эшитилмай қолди. Лекин аниқ бир нарсани эшитдим! –Нимани? –Мен қасос оламан! Деди кимдир. –Ким? Овоздан танимадингизми? –Йўқ. Таний олмадим. Аммо эркак кишиникига ўхшаш, қалин ва дағал эди. Балки Рустам бўлгандир? Манзират хола терговчи ёнидан чиқди. Навбат Нозима опага эди. –Ассалому алайкум. –Келинг опа–терговчи жой кўрсатди. Нозима опа тунги кийимда бўлгани сабаб устига ёпинчиқ ёпиниб олганди. Ичкари жуда ҳам совуқ эмас... –Сизга савол бериб бораман. Сиз эса воқеа қандай юз берган бўлса, шундайлигича айтиб берасиз. Суҳбат ёзиб олинади. Ёлғон маълумот берсангиз жавобгарликка тортиласиз. –Яхши...–дея Нозима опа бош ирғиди. У ҳамон йиғлаб ўтирарди. Балки ҳам қўшниси, ҳам яқин дугонаси бўлган Зилоланинг бошига тушган кулфат унинг ҳам қалбини тирналаётгандир. Ёки қаттиқ қўрқиб кетгандир. –Сиз подездга нега чиқдингиз? –Адашмасам соат тунги 23:00 лар эди. Подездда қўшни Икром аканинг эшикни уриб Робияни чақираётганлигини эшитдим. Шунинг учун ташқарига чиқдим. –Ҳа тушинарли. Аниқ вақтини билмайсиз. Шундайми? –Ҳа. Соатга қарагим йўқ. Чунки ухлаб ётгандим. –Кимлар билан яшайсиз? –Икки ўғлим. Бири ўн олти ёшда, кичкинаси ўн икки ёшда. –Турмуш ўртоғингизчи? –Ташлаб кетган...–аёл жим қолди. –Яхши, ҳозир болаларингиз ким билан? –Кеча кечқурун синглим келганди. У ухлаб ётганди. Болаларим у билан. Менинг қайтганимни ҳам билмай қолишди. Ҳавотирланаётган бўлиши ҳам мумкин... –Ҳали уйғонмаган бўлиши ҳам мумкин –терговчи деразадан ташқарига қаради. Ҳали қуёшнинг қизили ҳам кўринмайди. Аммо тонг ёриша бошлаганди... –Ичкаридан овоз эшитдингизми? –Ҳа. Одамнинг овози эмас. Қандайдир қадам товушларига ўхшаш нарса. Тақ-тақ-тақ, гўё бир нима полга уриларди–Нозима опа ўйланиб қолди –Туёқми?–терговчи ўйланиб гапираётган аёлга қарата гапирди. –Ҳа рост ҳам! Туёқнинг полга урилишидек эди! –Нималар бўляпти? Аёл жим қолди... –Фантастик киноларидагидек бўляптими? Шерлок Холмеснинг ҳаётида ҳам бундай ҳол юз бермаган бўлса керак–терговчи уйқусизликдан қизарган кўзларини уқалаб гапирди.–Уйдан яна қандайдир ғалати овозлар эҳситилмадими? –Масалан? –Эҳтиросли. –Йўқ! Бундай овоз эшитилмади. Сизга буни анави ғийбатчи айтдими? –Ҳақорат қилманг! Овоз ёзиб олиняпти? –Менга фарқи йўқ! Унинг гапларига қулоқ солманг. У жуда ҳам ёлғончи ва туҳматкаш. У ёлғон гапиради. Ўрганиб қолган, алдамаса туролмайди. –Робия кимдир билан гаплашадими? –Ҳа. Рустам деган йигит билан гаплашади. Аммо жуда чуқур маънода эмас. Улар ҳатто учрашишмайди. Йигитнинг мақсади жиддий. Йигирма бешинчи майда, Робия мактабни битиргач совчи қўяман деганди. Ўзим яхши танийман. Бола жуда ҳам ақлли ва иймонли йигит. –Асабийлашманг. Нега бундай бўлди деб ўйлайсиз? –Билмайман. Ҳеч нарсага тушинмай қолдим. Менимча... –Нима сизнингча?–терговчи столга яқинлашди. –Менимча, Робияга жин кирган–охирги сўзларни пичирлаб гапирди. –Бўлиши мумкин эмас. Жинлар йўқ нарса–эътироз билдирди терговчи. –Ишонинг. У ўзида эмас. Ҳатто ташқарига олиб чиқилганда, у яқинлашган ҳар бир нарса, чироқми, ёритгичми ҳаммаси ўчиб қолаверди. Кўзлари ҳам қора. Кейин одамлар орасидан бир йигит чиқиб "Оятал курси" ни ўқиди. Ўша вақт Робия безовталаниб бақира бошлади. Аммо полиция ходими йигитни тўхтатди... –Сизнингча шундай? –Ҳа. Тўғри ҳаётда кўрмаганман, аммо киноларда кўрганман. Китобларда ҳам ўқиганман. –Яхши. Сиз билан бўлган суҳбатни ёзиб олдим. Керак бўлсангиз яна чақираман. –Сиздан илтимос, қари туллак айтган гапларга ишонманг. Ўтган йили менга ҳам туҳмат қилган. Ўшандан бери гапларига ишонмайман. Кўрмасдан гумон қилади. Гумон иймондан айиради–Нозима терговчига қараб илтимос қилди. –Робия жуда ҳам яхши қиз. –Рахмат чиқишингиз мумкин. Маҳкамада одам кам. Терговчи эса ишлари кўплигидан шу ерда қолган. Тонг отишига ҳали бор. Робияни кўриб, ундан кейин Марказий шифохонага бориш керак. Терговчи хонадан чиқди. Бу вақтда ҳамма залда ўтирар ва унинг чиққанини кўриб ўрнидан туришди. –Робия қаерда? Уни кўришим керак. Ука қизим ўз синглисига бундай қилмайди. Аниқ биламан, англашилмовчилик бўлган–Зилола опа эрининг қўлларидан ушлаб гапирарди. Унга Манзират хола ва Нозима опа бўлган воқеаларни айтиб берганди. Фақатгина Ҳулкарнинг вафот этганлиги, "ҳали тирик, аҳволи оғир" жумласи билан алмашганди. Аниқроғи алдашганди. –Опа ҳозир Робиянинг ёнига борамиз. Тонг ҳам отай деб қолди. Ундан кейин тезёрдамга борамиз. Шуни билиб қўйингки... –Нимани? –Йиғламайман деб сўз берсангиз айтаман. –Ҳўп. Йиғламайман. Сўз бераман–аёл умидвор оҳангда гапирди. –Қизингиз Ҳулкар ҳали тирик... –Аллоҳим ўзинг болажонимни асра! Ўзинг асра! Унинг умрини узоқ қил! Жон керак бўлса, меникини ол! Ҳали энди учга кирди...–Зилола опа терговчининг гапини бўлиб гапириб кетди. –Опа! Ҳулкар тирик, аммо аҳволи жуда ҳам оғир. 89% тана куйиши билан қийналяпти. Ҳар нарсага тайёр туринг. Ҳар нима бўлиши мумкин. Аёл оҳ тортди. Аммо йиғламади. Қизини фақат дуо қилар ва унинг умри узоқ бўлишини Аллоҳдан сўрарди. Ҳулкар тирик дейилган вақт Манзират хола бир тўлғониб қўйди. Зилола опа терговчи ёнига кирган вақт Икром ака Ҳулкарнинг ўлганлигини хотинига айтмаслигини уқтирганди. Гўё у ҳақиқатни очиқлашни хоҳларди. –Робия биринчи қаватда. Унинг ёнига фақатгина ота-онаси кириши мумкин. Сизларга ҳам рухсат беришмаслиги мумкин, аммо тонг отмасидан имкон топсак бўлади. Терговчи йўл бошлади. Қолганлар эса ортидан эргашишди. –Сизлар шу ерда турингизлар–дея терговчи биринчи қаватдаги ўриндиқларни кўрсатди. Манзират хола ва Нозима опа шу ерда қолишди. Терговчи эр-хотинларни маҳкамага кирганда, ўнг томондаги йўлакка бошлади... Чироқлар ёниқ. Ҳамма жой ёруғ. Нозима опа ўйчан ўтирар, Манзират хола эса тинмасдан савол ёғдирарди. Бир пайт шаҳар бўйлаб итларнинг ҳуриши бошланди. Бир жойда эмас, ҳар томонда уларнинг ҳуриши, увлаши тонгнинг тароватини бўғди. Бутун шаҳар бўйлаб итлар безовта эди. Узоқ-узоқларда эшитилган овозлар тобора яқинлашиб келаётгандек эди. –Итлар безовта...–Нозима опанинг кўзлари катталашди. –Нега бундай бўляпти? Итлар безовта бўлса нима қилади? –Жинлар! –Жинлар?–тушинмагандек Манзират хола Нозиманинг гапини қайтарди. –Итлар инсонларнинг кўзига кўринмайдиган нарсаларни кўрса безовталанади ва увлайди. –Яъни? –Яъни жинларни? –Жинлар йўқ нарса. Ўзингизни ўзингиз қўрқитманг. Ит бўлганидан кейин увлайди-да. Нима қилсин ҳанграсинми? –Овоз тобора яқинлашяпти!–дея Нозима опа деразадан ташқарига қаради. –Дайди итлар бир-бири билан талашаётганда. –Йўқ! Робия шу ерда. Демак... –Нима демак? Очиқроқ гапирсангизчи! –Робиянинг ичига жин кирган. Жинлар эса унинг ёнига келишяпти!–Нозима деразадан ҳавотир билан қараб гапирди. –Эййй... Сиз билан ўтирган одамни алдаб ўтираркансизда. Ғирт ваҳимачи экансиз-ку, Нозима. –Алдаш менга ҳос иш эмас. Алдаш сизга ярашади...–иккиси ҳам жим бўлишди Озроқ вақт ўтиб маҳкама ҳовлисининг ташқи томонида итларнинг жуда ҳам баланд овозда кимгадир тармашаётгани эшитилди. Итларнинг ҳуриши орасида, узоқ-узоқдан, шаҳар чеккасидан эшакнинг ҳанграгани эшитилди. –Ана! Оятал курсини биласизми?–Нозима Манзират холага қараб гапирди. –Нима эди у? Ҳафсаласи бир бўлган Нозима унга жавоб бермасдан эшикнинг ёнига борди. Маҳкамага, ички ишлар органига киришнинг ўзи бўлмайди. Терговчи ва у билан келган тўрт киши шахсни тасдиқловчи ҳужжатлар билан киришди ва ташқи эшик қулфланди. Кириш қисмда эса икки нафар қуролланган назоратчи бор. Аммо ички ишлар бўлими ёруғ бўлса-да қандайдир жонсиз. Камералар тинимсиз ишлаяпти. Назоратчилар бор. Бинода эса саноқли одам. Аммо жисмоний шахсларни бино ичида шундай қолдириб кетиш мумкинми? Нозима кириш қисмдаги назоратчиларга қаради. Улар кўринмасди. Эҳтимол, ухлаб қолишган. Итлар панжара ортида тўхтовсиз ҳуришарди. Улар гўё кимнингдир ортидан қувлаб шу ергача келишган эди. Шу вақт кириш қисмдаги кичкина назорат хонасининг ташқи эшиги очилди ва зум ўтмай ёпилди. Итлар эшик ортида қолди ва назорат хонасига қараб қутургандек ташланишарди. Назоратчидан эса дарак йўқ... –Астағфируллоҳ! Кетиш керак!–Нозима опа орқага чопди. –Нима бўлди?–Манзират хола савол берди. –Кирган вақтимиз ташқи эшик қулфланганди. Ана энди эшик очилиб, кимдир кирди. Итларни қаранг. Шу ергача изидан келишди. Эшик ёпилгани учун ўта олишмаяпти–Нозима даҳшатга тушиб гапирарди. –Ваҳима қилмасангизчи... Эййй сиздай қуёнюракдан ўргилдим–аёл Нозимани жеркиб берди. Шу вақт назорат хонасининг иккинчи эшиги очилди ва секинлик билан ёпилди. –Сиз ўзинггизни ўқитиб олинг. Ақлдан озиб қолибсиз–Манзират хола яна жеркиди. –Тақ-тақ-тақ–Шу вақт овоз эшитилди. –Назоратчими?–Манзират хола назорат хонаси томондан эмас, бинонинг чап томонидан, қоронғилик қаридан яқинлашаётган одамга қаради. –Хожатхона қаерда экан? Шу одамдан сўраб келай–дея аёл бино эшигидан чиқишга шошилди. –Шошманг!–Нозима ҳам ёлғиз қолишдан қўрқиб, ҳам одамнинг ғалати эканлигидан ваҳимага тушиб гапирди. –Эййй сиз жим туринг... Манзират хола эшикдан чиқиб ўша одам томон юрди. –Ҳой ука! Хожатхона қаерда? Тополмаяпмиз–аёл кўзларини қисиб қоронғида одамга қаради. Эркак жавоб қайтармади. –Ҳой сизга гапиряпман. Ўша одам ҳамон жим турарди. Панжара ортидаги итларнинг ҳуриши тинган, аммо бир қора ит панжара орасига тумшуқ суқиб қараб турарди. –Ҳей ука? Сизга гапиряпман–Манзират хола тағин унга юзланди ва ёнига борди. Ростдан ҳам қоронғи, аммо одамни кўрса бўлади. Аёл қўлини чўзди ва елкасига туртди. –Аҳволингиз яхшими?–шу вақт яна "Тақ" этган овоз эшитилди. Товуш Манзират холанинг оёғи остидан эшитилди. Аёл ерга қаради ва қўлини бегона эркакнинг елкасидан олмай қотиб қолди. Одамнинг оёқлари ўрнида қора туёқлари бор эди. Аёл бақирмади, аммо ерга йиқилди. Нозима уни кўриб турарди. Узун палто кийган одам Манзират холанинг бошига энгашди ва бошини кўтарди. У деразадан пойлаб турган Нозимага қаради ва у томон кела бошлади... Нозима беихтиёр ортга юрди. У тўғри Нозимага қараб келарди. Аёл ортига қаради ва терговчи қайси томон кетганлигини аниқлаш учун бир зум довдираб қолди. У ўнг томонга қараб югурди. Иложи борича овоз чиқармасликка уринар ва қадамни ҳам секин ташларди. Шу вақт узун йўлак бўйлаб чироқлар пир-пирай бошлади. Нозима ўнг томондаги йўлак охирига етиб келиб яна ўнг томонга бурилди ва тепага, иккинчи қаватга югурди. Бу вақтда бинонинг ташқи эшиги очилиб-ёпилгани эшитилди... * * * Зилола опа бир кишилик кичкина панжаранинг темирларидан ушлаб ўзига қараб турган Робияга қараб турарди. Аёл ҳозир қизига нима дейишни билмасди. Терговчи ва Икром ака Робияга яқинроқ жойда унга қарашарди. Хонадаги икки нафар назоратчи стол атрофида ўтиришарди. –Қизим! Сенга нима бўлди?!–Зилола опа базўр гапирди. Ҳозир нима дейишни билмасди. Кичкина қизининг аҳволи оғирлигини яхши билади. Аммо бунда катта қизи Робиянинг қўли борлигини ҳам билиб турибди.‌‌ –Робия буни билмасдан қилдинг! Шундайми? Ўзимда эмасдим деб айт!–Зилола опа қизига яқинлашди. Икром аканинг юраги эзилиб кетди,–Айт! "Ойи мен ўзимда эмасдим" деб айт! Жон болам нега бундай қилдинг! Робия панжара орасидан бош суқиб онасига қаради. Унинг кўзлари ўз ҳолига кела бошлаган эди. –У ўзига келяптими?–деди Икром ака. –Афтидан шундай,–жавоб берди терговчи. Робия тик турар ва ҳамон панжарадан бош суқиб онасига қараб турарди. –Ука, унга нима бўлган деб ўйлайсиз! –Бир нима дея олмайман, аммо қандайдир касаллик, ё дори таъсири бўлиши мумкин. Бирор бир юқумли касаллик бўлиши ҳам мумкин. Масалан қутуриш... Ҳамма жим қолди. Зилола опа қизига яқинлашди. Робия ойисига қараб тураверди. Онаси унга яқин қолган вақт Робия озроқ жилмайди ва тилини борича чиқарди. Унинг ҳозирги туриши жуда ҳам кулгили эди. –Опа унга яқинлашманг!–терговчи аёлни орқага қайтарди, ўзи эса Робияга яқинлашди. Робия панжарага яқин қолган терговчининг кўйлагидан ушлаб олди ва ўзига тортди. Терговчи тезлик билан панжара деворларига урилди ва қўрқувдан бақира бошлади. Робия унинг бўйнидан ушлади ва тепага кўтарди. Терговчининг кўзлари катталашиб кетди. Робиянинг кўзи яна ўша ҳолатга, тим қора ҳолатига қайтганди. –Ёрдам беринг!–терговчи қўрққанидан бақиришга тушди. Робиянинг ичида ўзига ҳос бўлмаган куч бор эди. Унинг боши тезлик билан тепага қаради ва терговчи отилиб кетди. Терговчи беш метрча отилиб стол устига йиқилди. Назоратчилар ва Икром ака даҳшатдан қотиб қолишди. Зилола опа кўзларига ишона олмасди. Назоратчилар югуриб келиб терговчини турғизишди. У тўхтовсиз ҳансирар ва нафас олишга қийналарди. –Робия! Қизим, сенга нима бўлди?–Зилола қизига яқинлашмоқчи эди. Аммо Икром ака йўл қўймади. –Зилола яқинлашма! –Унинг ичига жин кириб олган! Тезроқ қочиш керак! Бўлмаса ҳаммамиз ўламиз! –бор кучини тўплаб бақирди терговчи. –Ҳеч ким чиқиб кета олмайди! Одамлар менинг фарзандларимни ўлдирди. Мен ҳам жавобан шундай қилдим! Аммо мен фақат бу билан тўхтаб қолмайман! Ҳаммангиз ўласиз!–Робиянинг кўзлари тим қора тусга кирган ва у ўзига ҳос бўлмаган дўриллоқ овозда гапирарди. –Робия нималар деяпсан?!–Зилола опа қўрқувдан қотиб қолди. Унинг танаси музлаб кетди. Қизининг айтаётган гапларига тушинмасди. –Мен сенинг қизинг эмасман!–Робия шундай дея Зилола опага қаради. Унинг овози тобора қўрқинчли тусга кираётганеди,–Мана шу қизим деб айтаётган махлуқинг менинг болаларимни ўлдирди. Мен бунинг учун қасос олдим ва ҳали тўхтамадим! –Сен кимсан?–назоратчи қўрқув билан унга юзланди. –Мен... Мен жинман! –Бўлиши мумкин эмас!–назоратчи қўрққанидан қотиб қолди. –Сенингча, ҳеч нарсага кучи етмайдиган, қўрқоқ ва ожиз Одам боласи сени кўтариб улоқтира олармиди? Одам боласи ҳар доим қўрқоқ ва ожиз бўлиб келган. Ҳамманг шундайсан! Қўлларингдан ҳеч нарса келмайди!–ҳамма панада кузатарди,– Фарзандларим учун қасос оламан! –Фарзандингни ким ўлдирди?!–Зилола опа кўзларида ёш билан гапирди. –Қизинг! Мен турган тана, болаларимни ўлдирди. Болаларим овқатланаётган вақт устидан қайноқ сув қуйиб юборди. Улар иссиқда чинқира-чинқира вафот этишди. Одамлар ҳар доим бизга зарар бериб келган! Ҳамманг бугун ўласан. Чироқлар ўчиб ёна бошлади. Ҳатто бино деворлари, панжаралар қимирлай бошлади. –У келяпти!–Робиянинг танасидаги жин шундай дея осмонга қараб икки қўлини ёнига чўзди. –Бас қил! Сен менинг боламнинг ичига кириб олгансан! Унга зарар берма! Чиқиб кет! Уни қийнама! Мен сендан кечирим сўрайман! Илтимос, бас қил! –Ҳаммаси энди бошланяпти! Қўлингдан келса тўхтат! Давоми бор.

📚Йигит сўзи. 10-қисм. Муаллтф: Мафтуна Абдуллаева. #ЙигитСўзиХикоя Жамил ака қанча уриб-сўкмасин, қизига ишонарди. Бироқ мастлиги учун бу охирги гап жон-жойидан ўтиб кетди. Ростдан барига нуқта қўйгиси келди. Ҳалилни уриб уйига йўл олди. Жамил биринчи аламини хотинидан олди. Аямай калтаклади. Кейин қизини олдига борди. Чироқни ёқди. Қизи хонага кирганида тасбеҳ айтиб ўтирганди. Бу вақтда хотини уни қўшни хонага ухлагани ўтиб кетди деб ўйлаганди. Жамил ака эса қўллари қалтираб ҳамон тасбеҳ қайтараётган қизига қўлидаги пичоқни ўқталди. — Номусинг билан туширган доғни қонинг билан ювасан! Нодира қочмади, бақирмади, кўзларида иложсиз бир дард қотиб қолганча зарбаларни қабул қилди. Лаблари отаси йиқилаётган гавдасини ерга қўйганда шивирлади: — Мени айбим йўқ... Кейин зўрға калима қайтарди-ю жон берди... Жамил ака қачондан бери эсламай юрган бу воқеа таъсирида Ҳалилни уриб-сўкиб ҳайдаб юборди. Бутун изтироблари қайтиб келгандек бўлди. Одамлар деярли тарқаб кетган, фақат яқинлари қолганди. Айтмади уларга нега бундай қилганини. Улар ҳам қизининг қотили бўлган отани энди хотиралар қийнашини тўғри тушунишди. 🪷🪷🪷 Асадбек кеч тушганда уйига қайтди. Ичганди. Шу ёшигача умрида биринчи марта. Авваллари сира оғзига олмаганди. Аммо бугун, бувам билан бувим нима дейди демай ичди. Ичида улардан хафа эди. Чунки улар хато қилишди. Бировни боласи бўлган Марямни ўйлаб, ўз болаларини ўйлашмади. Агар бошидан қаттиқ туриб қизни ота-онасига қайтариб беришганида воқеалар бунақа бўлмасди. Мана Диёра билан узил-кесил ора очилди. Чиқмаган жондан умид деб борган тоғалари ҳам қуруқ қайтди. Хато Қайтиб келмайдиган қилишди. Ҳеч бир гапни эшитишни исташмади. Асадбек боши берк кўчада нима қилишни билмай қолганди. Кейин ичди. Қолганларда қандай бўлар экан билмади. Уни алами баттар тошди. Кўнгли буваси билан бувисидан хафа бўлгани учун уларни олдига бориб аламини тўкмоқчи эди. Тополмади. Ховлиларида ҳеч ким йўқ экан. У телефонини кўтармагани учун ҳамма Жамил акани уйига кетганини билмасди. Бува бувисини тополмагач, кўзи Марям яшаб турган хонага тушиб фикри айниди. Энг катта кулфат шу ерда марза қилиб яшаяпти. Зарб билан хонани эшиги тепиб кирди. —Ҳа, куйдирги, — деди Асадбек. — Қўрқиб писиб олган қизни сочларини чангаллаб,—, ўзингдан фариштани ясаб ўтирибсанми? Қаердан ҳам учратдим сени,- Асадбек жаҳли билан қизни силтаб-силтаб гапирарди. Кейин эса, бирдан фикри айниди. —Қиз боласимисан ўзи? Аввалдан ижод қилиб юргандирсан балки. Марям қўрқиб кетди. Жон ҳолатда Асадбекни тирнай бошлади. Аммо унга кучи етмади. 🪷🪷🪷 Жамил ака қамоқдан чиққанини эшитиб, Омина буви суюнди. Кичик қизи қайтганини эшитиб, дуо қилиб қолди. — Илоҳим, шу қизи ўзидан кўпайиб, Жамилни қучоғини набираларга тўлдирсин. Ўз оиласида нохушликлар бор бўлса-да, кечқурун йўлга тушишди. Жамил акани бир~иккида яқинлари бор экан. Биргаликда суҳбат қилиб ўтиришди. Қайтиб келганларида Асадбек ҳам келган, ҳовлида айланиб юрган экан. — Қаерга юрган эдинг? — дадаси қовоқ уйиб ўғлини олдига борди, — Қанча ҳавотир олдик! Битта қизни деб тамом бўлдингми?! Эркакмисан ўзи? Бунча шалпайдинг?! Асадбек бош кўтариб жавоб беролмади. Уни аллақачон мастлиги тарқаб кетганди. — Бўлди, дада бошқа қайтарилмайди, — Асадбекни ҳаста овозидан ота-да барибир юмшади. Омина буви, Асадбек аччиқ устида бирон нарса демадими, деган хаёлда Марям ётган хонага борди. Эшик ичкаридан қулфланган экан. Марям доим ухлаш олди эшикни қулфлаб оларди. — Марям, — деди буви қизни безовта қилиши ҳақида ўйлаб бир оз иккиланиб овоз берар экан. — Ҳа буви, — ичкаридан ухлаган экан шекилли Марямнинг бўғиқ овози эшитилди. — Ҳа, ўзим, Асадбек келиб ҳеч нарса демадими? — Йўқ. — Ҳа, ухлайвер. Омина буви хотиржам тортиб хонасига кетди. 🪷🪷🪷 Оғабек ишдан қайтишда Нурмалак айтган рўзғор камини қилиб пулини ҳисобини қилиб, хаёлга берилиб келарди. Ойлиги чиқишига етади. Фақат рўзғордан нарисига ортмайди шекилли. — Нурмалакка куртка олиш керак. Қишки этик ҳам, — деб қўйди ўзига-ўзи. Агар жуда зарур бўлса Асадбекдан қарз сўрайман деб ўйлади. Қолган танишларига қўнғироқ қилмайди. Ҳатто ота-онасига ҳам. У бир ой ҳеч ким билан алоқа қилмасликни режа қилганди. Ғазаблари хавотирга айланганидан кейин бориб гаплашади. Агар Нурмалак ҳомиладор бўлиб қолса — бу нур устига аъло нур бўларди. Оғабек шу хаёл миясига келиб энса қотириб кулиб қўйди. Аввал унинг учун орада эр-хотинлик муносабатларини шакллантириб олиш керак. Оғабек 2 кун қизни эркига қўйганига пушаймон бўлди. Энди "узрлиман" деб қолди қиз, рўзғорлик рўйхати ўзига яна бир нарсани ёзганида бу нима деб сўраганда. — Оббо, буни қўй ўзинг олиб чиқасан, ҳозир мен билан тушиб, — деди Оғабек бошини чайқаб. "Кейин қиз яна адашиб юрмасин" деб хонадонларигача олиб чиқди. — Неча кун кутаман, — деди кузатгани келган Нурмалакка. У қизариб кетди. Қўли билан 4 ишорасини қилди. — Кўнглингга қарамасам бўлар экан, — деди Оғабек қизни пешонасига бир чертиб. Нурмалак уялиб юзини ёпиб олди. Оғабек ҳозир шуни эслаб яна Нурмалакка қараб бош чайқади. — Ҳа нима бўлди? — Ҳайрон бўлди Нурмалак. — Ҳеч нарса. — Оғабек ака, — деди Нурмалак бир оз туриб. — Ҳа. — Аям билан гаплашай... Оғабек унга бир оз термулиб қолди. Ҳозир йўқ деса, йиғлайди, ҳа деса режаси ўзгариб қолади. Қайнонасини тилига ишонч борми-йўқми? Ўз онаси эшитса хотинингни онаси билан гаплаштирибсан, мен ўгаймидим деб аниқ хафа бўлади. — Бир-икки кун ўтсин — деди йўқ жавобининг бошқа вариантини қўллаб. — Яхши етиб бордик. Яхшиман деб қўяй илтимос, — деди Нурмалак ялиниб, — бирдан ўчираман. Аямга ҳам айтаман, у ҳеч кимга айтмайди. — Унда бундай қиламиз, мен эртага ишга бормайман. Дам бизда. Эрта телефон қиласан. Ҳозир ҳамма бир дастурхон олдида ўтирибди. Таваккал қилма. Оғабек Нурмалакка оддий русумли телефон олиб берганди. Бирон нарса бўлса хабарлашиб туриш учун. Қиз яширинча қилса бўларди, аммо бундай қилишни истамади. Бу Оғабекка ҳам айни ёқиб тушганди. Нурмалак унинг рухсатисиз ҳатто онаси билан ҳам гаплашмабди. 🪷🪷🪷 Озодбек эрталабки чой устида оила аъзолари Жалил акани қизи ҳақида гаплашиб ўтирар экан, кулгиси қистади. Тақдирни қаранг довдир хоним билан бир жойга келаётган экан. ўша куни. Кеча Жалил акани уйида ўтирган пайти телефон қилиш учун ташқарига чиққанди. Бир маҳал чой кўтариб келаётган қизни туртиб юборди. Чой қизни қўлига тўкилди шекилли «оҳ» деб юборди. — Узр — Озодбек қизга ҳижолат билан қаради. Кейин иккови бир-бирини таниб икки хил ифода билан қараб қолишди. Қиз кўзини сузди. —Сизми? — Билмасдан туртиб юбордингиз шекилли. Билганингизда нима бўларди, ҳайронман. —Дунё ҳам қизиқ пичинггига кулгиси қистади Озодбекни. — 40 кунни ҳам кутмай қўйди. — Балки марҳамат қилиб йўл бўшатарсиз,- чиройли кўзларини сузди қиз. . Озодбек йўл бўшатди, шу билан қизни бошқа кўрмади. Аммо қиз ҳақида анча нарсани билиб олди. У физика йўналишини тугатган экан. Ёши Озодбекдан 1 ёш кичкина. — Аммо ёш ёш қизчага ўхшайди,- илжайди Озодбек. 🪷🪷🪷 Асадбек ишдан чарчаб қайтди. Оғир кун бўлди. Лойиҳа берилган гуруҳ сусткашлик учун гап эшитди. Асадбек йўл-йўлакай ҳам шу ҳақида эслаб асабийлашди. Уйга келиб кийимини алмаштириб чиққан эдики Марям билан юзма-юз келишди. Марямни қўлида ювилган кийимлар бор эди. Афтидан Асадбек келганини билмаган. Чўчиб тушди. Бир зум тўқнашган кўзлардан кейин, иккиси ҳам нигоҳларини олиб қочди. Асадбек Марямга йўл берди. Қиз кириб, кетгач, бир-икки қадам одимлаб тўхтади. У ёқ, бу ёққа қараб, яна хонасига қайтди. Марям кийимларини тез-тез ҳаракат билан жавонга тахлаётган экан, Асадбек қайтиб келганини кўриб, ўзини орқага олди. Йигитни унинг уйқусизликдан қизариб турган кўзларига қараб виждони қийналди. — Мен эртага бувимга сен ҳақингда айтаман. Албатта сендан ҳам сўрашади. "Розиман" деб айт. Тушундингми? Марям ҳеч нарса демади. — Сенга ўша куни ҳам айтгандим. Гап орамизда қолади, мен эса сенга уйланаман. Марям яна жим. — Гапирсанг-чи! — бироз асабийлашди Асадбек. — Менинг энди бошқа чорам йўқ, — деди Марям. Асадбек эса ичида ғижинди. Ҳалигина раҳми келиб турган қизни яна бирдан ёмон кўриб кетди. . — Сен ҳар доим чорани мендан қидириб, мана йўлини топдинг! — деб юборди. Марям алам билан Асадбекка қаради. Лекин ҳеч нарса демай, қўлидаги қолган кийимларини ерга ташлаб чиқиб кетди. Асадбек қарсиллаб ёпилган эшик овозидан кўзларини юмди. Дарҳақиқат, Марям бу уйда тургани билан, Асадбек устига бостириб келиб, унинг номусига тегиб қўймаганида, ҳозир бошламоқчи бўлган тўй машмашаси бўлмаган бўларди. 🪷🪷🪷 Ривка қизининг устозидан келаётган телефонга қараб, энса қотирди. —Яна нима дер экан бу хотин, жонимга ҳам тегиб кетди. Шу тўққизланчи синфни битирса, чиқариб оламан-да, биронта ит ҳам сўрамайдиган коллежга топширтираман". — Ало, — деди овозидан ёқмагани билиниб, тўртинчи маротаба қўнғироқ келгандан кейин. — Ассалому алайкум, яхшимисиз, яхши юрибсизми? — ҳар доимгидек қизининг устози Марҳабо хушмуомалалик билан салом-алик қилди. — Ваалайкум ассалом, яхши, ўзингиз яхшимисиз? —Ҳа, яхши, яхши юрибмиз. —Бирон гапингиз бормиди, роса қўнғироқ қилибсиз? — Ҳа, шу қизимиз ҳақида гапим бор эди-да. — Нима гап яна? — Тўғриси, сизга ҳадеб чиқавериш менга ҳам ноқулай, лекин нима қилай, синф раҳбариман, сиз онасисиз. Рушана эса ҳозир ўтиш даврида. Бунақа пайтда қизлар бироз инжиқ, жиззаки "қилма" деган ишини қиладиган бўлиб қолади. Рушана ҳам "телефон олиб келма" десак ҳам, телефон олиб келяпти. — Телефонни бошқа синфдошлари ҳам олиб боради-ку, — деди Ривка чимирилиб. — Тўғри, кўпчилиги дарсдан чиқиб репетиторга боради. Шунинг учун ота-онаси хабарлашиб туриш учун қўлига телефон бериб қўйган. Лекин дарс пайти телефонларини ўчириб қўйиш керак. Қизингиз эса шу пайтгача дарс пайтидаям телефон кўриб, ўқитувчиларни жаҳлимни чиқаргани етмагандек, бугун телефонини тортиб олиб текширилганда баъзи бир ножўя видеолар чиқди — Ўзи мактабда фақат мени қизимни муҳокама қиласизларми дейман? Қачон қараса қизимни ёмонлаб телефон қиласиз. Ахир сизлардан нимадир ўтибдики, қизим шунақа ишлар қиляпти. Мактабда қизиқроқ дарс ўтинг, болани телефондан чалғитинг. Энди ҳамма нарсани мен сизларга ўргатаманми? Нима учун ойлик оляпсизлар ўзи? — Ривка шунга ўхшаш гапларини айта туриб, заҳрини сочиб телефонни ўчирди. Кейин ғазаб билан қизининг хонасига бостириб кирди. Қизи ҳар доимгидек телефон ўйнаб ўтирган экан. Онасини кўриб, шошиб ўрнидан турди. — Бер телефонингни! - Ривка қизининг устига бостириб бориб, телефонини тортиб олди. — Бермайман, бу менинг телефоним! Нега тегасиз? — Рушана онасининг қўлидан юлқиб олиб, телефонини маҳкам ушлаб олди. Ривка телефонни текширмоқчи бўлган эди. Қизи шундай бир куч билан унга ташланиб, телефонни тортиб олдики, онанинг оғзи очилиб қолди. —Яхшиликча бер,—деди вишиллаб. — Бермайман, бу менинг шахсий телефоним! Уни тинтишга ҳеч кимнинг ҳаққи йўқ. Анави аҳмоқ синф раҳбарим яна телефон қилдими дейман? Ўзи телефонимни тортиб олишгани учун уларнинг устидан ёзиб бераман. Энди сиз ҳам улар томонга ўтиб олдингизми? Ривканинг қизи уни ургудек бўлиб телефонни тортиб олганига жуда ҳам жаҳли чиқиб кетди. Шу пайтгача ўқитувчилари нима деб арз қилишмасин, Ривка ҳар доим қизининг тарафини оларди. Дастурхон устида ўқитувчиларни ёмонлаб, устидан кулиб ўтирарди. Бугун эса биринчи маротаба ўқитувчининг гапига кириб, қизининг қўлидан телефонни олиб текширмоқчи бўлганида, унинг қилган ҳаракатини кўриб, ғазабдан ўзини тутолмай қолди. Қизига ташланиб, юзига икки шапалоқ тортиб юборди. Кейин телефонни яна тортиб олди. Қизи кутилмаган калтак еганига ҳафа бўлиб ўтирмади, аксинча, бирдан ўзини ўнглаб олиб, онасининг қўлига ёпишди. Ривка ҳам ғазаб билан қизини итариб ташлади. Рушана эса яна телефонга ёпишди. Бу энди Риканинг энг охирги сабрини ҳам синдирди. Қандай қилиб қизини дуч келган жойига уриб ташлаганини ўзи ҳам билмай қолди. Рушана, ёш бўлса-да, важоҳатли онасининг калтакларига дош беролмай йиқилиб қолди. Асадбекнинг унаштирув маросими бўладиган бўлди. Бу воқеа бутун қишлоқда дув-дув гап бўлишига сабаб бўлди. Асадбек биринчи бўлиб Марямга уйланмоқчилиги ҳақидаги гапни бобоси ва бувисига айтди. Бу янгилик ҳатто уларни ҳам ҳайратга солди. — Қизни танимайман, билмайман, деяётган эдинг, қолаверса, уни яхши кўриб қолганинг ҳам сезилмаётган эди, — деди бувиси. — Агар Диёрага аччиқ қилиб уйланмоқчи бўлсанг, болам, оила бунақа аҳмоқона жаҳл устига қурилмайди. Бир умр яшайдиган одамингни танлаяпсан, эсингни йиғиб ол,— деди бувиси ҳам. — Қарорим қатъий, мен Марямга уйланаман, — Асадбек овози янада қатъиятли чиқди. — Илтимос, қароримни муҳокама қилманглар. Марямнинг ота-онасини уйга олиб бориб, айтиб келинглар. Бир ой ичида тўй қилиб олиб келамиз, ўйлайманки, улар ҳам рози бўлишса керак. — Тўхта, ўғлим, сен ниманидир айтмаяпсан? — Иноят буванинг кўнглида бир шубҳа пайдо бўлди, синчков кўзларини қисиб, Асадбекни тергай бошлади. — Тўғрисини айт, нега уйланмоқчисан? Нега бирдан бундай қарорга келиб қолдинг? — Бува, нега бунча ҳайрон бўляпсиз. Барибир уйланишим керакку. Мен Марямга уйланаман, гап тамом! Асадбек жаҳл билан ўрнидан туриб кетди. Бу гапни онаси эшитганидан кейин роса қиёмат бўлди. Онаси ўғлига нима демасин, у сўзида туриб олди. Онаси "оқ сутим~кўк сутим" деб бақиришни бошлаганди, Асадбек машинасининг калитини олди-ю, шартта уйдан чиқиб кетди. Шу пайтгача катталарга беҳурматлик қилмаган йигитнинг бу қилмиши ҳаммани ҳайратга солди. — Буни иссиқ-совуқ қилиб олган, аниқ! — деди Асадбекнинг онаси. Бироқ бу гап Омина бувига ёқмади: Давоми бор

💥Асар ёпиқ каналда тугатилган. 44-қисмдан иборат. Бир нафасда ўқишни истовчилар учун 👇👇👇👇👇👇👇 https://ok.ru/profile/910007217837?utm_campaign=android_share&utm_content=profile Asar uchun to‘lov👆👆👆