🌎🌐КОШОНАИ ШАХЛО🔰🔰🌹

Дили модар қисми 5 анчом Муаллиф Шаҳлои Наҷмиддин Фарзанди ӯ ҳар кадом нигоҳубини махсус мехостанд. Манзура наметавонист онҳоро танҳо гузорад ва оромона ба кори худ машғул шавад. Ҳамеша бояд ҳушёр мебуд, зеро яке аз онҳо метавонад ногаҳон ба ёрӣ ниёз пайдо кунад. Баъзан ҳатто як кори оддии рӯзгор барояш мушкил мегашт. Аммо ӯ шикоят намекард. Агар хаста мешуд, каме менишасту боз мехест. Агар бемор мешуд, то ҳадди имкон дардашро пинҳон мекард. Ӯ медонист, ки фарзандонаш ба ӯ ниёз доранд ва каси дигаре нест, ки ҳар лаҳза дар паҳлуяшон бошад.Баъзеҳо ӯро намефаҳмиданд. — Охир, ту ҳам инсонӣ. То кай танҳо мемонӣ? мепурсиданд аз ӯ. Манзура табассуме мекард, ки дар паси он ғами зиёд пинҳон буд. — Танҳоӣ барои ман осон нест. Ман ҳам баъзан мехоҳам касе бошад, ки аз ҳолам хабар гирад, аз хастагиам бипурсад. Аммо фарзандонам чӣ гуноҳ доранд? Онҳо худашон намедонанд, ки чаро зиндагияшон чунин шудааст. Ман модари онҳо ҳастам. То вақте ки тавон дорам, нигоҳубин мекунам. Муассархола ҳар гоҳе аз ҳолаш хабар мегирифт, бо дидани чеҳраи хастаи ӯ дилаш месӯхт. — Духтарам, каме ҳам ба худат аҳамият деҳ. Агар ту бемор шавӣ, ин кӯдакон чӣ кор мекунанд? мегуфт ӯ. Манзура бо меҳр ҷавоб медод: — Медонам, холаҷон. Аммо вақте ба онҳо нигоҳ мекунам, ҳама хастагиамро фаромӯш мекунам. Дилам мехоҳад ақаллан зиндагии ором дошта бошанд. Агар натавонам онҳоро мисли дигар кӯдакон хушбахт кунам, ақаллан намегузорам, ки аз меҳри модар маҳрум монанд.суханҳо аз дили зане мебаромаданд, ки зиндагӣ бар сараш бори гарон гузошта буд, аммо муҳаббаташро аз даст надода буд. Манзура дигар орзуҳои бузург надошт. На хонаи боҳашамат мехосту на зиндагии пурнозу неъмат. Орзуяш ин буд, ки фарзандонаш бемор нашаванд, гурусна намонанд ва то вақте ки ӯ зинда аст, касе онҳоро озор надиҳад. Баъзан ба чеҳраи онҳо нигоҳ карда, дар дил мегуфт:Шояд шумо ҳеҷ гоҳ нафаҳмед, ки модаратон барои шумо чӣ қадар шабҳои бехоб гузаронд. Шояд ҳеҷ гоҳ натавонед ба ман бигӯед, ки заҳматҳоямро қадр мекунед. Аммо ман аз шумо чизе талаб намекунам, ҷонаконам. Шумо фарзандони манед. Ҳамин бас аст мегуфту боз ба кори худ машғул мешуд. Зиндагии Манзура ҳамин тавр мегузашт: байни нигоҳубини фарзандон, кори вазнин, ташвишҳои рӯзгор ва шабҳои бехоб. Ӯ роҳи осонро интихоб накарда буд. Ӯ танҳо намехост се фарзандашро дар ин дунё бе пушту паноҳ нагузорад. Баъзе модарон барои хушбахтии худ зиндагӣ мекунанд, баъзеҳо бошанд, тамоми хушбахтии худро дар оромии фарзандонашон меҷӯянд. Манзура аз ҷумлаи ҳамон модарони кахрамон буд.Шабе фаро расид, ки Манзура дигар натавонист ба по хезад. Он рӯз мисли рӯзҳои дигар аз субҳ бо нигоҳубини се фарзандаш оғоз карда буд. Ба онҳо ғизо дод, либосҳояшонро иваз кард, корҳои хонаро анҷом дод ва баъд назди мошини дарздӯзӣ нишаст. Ҳарчанд чанд вақт боз худро беҳол ҳис мекард, ба касе чизе нагуфт. Ӯ одат карда буд, ки дарди худро пинҳон кунад, то касе азобашро набинад.Шом шуд. Манзура фарзандонашро нигоҳубин карда, онҳоро дар ҷойҳои хобашон гузошт. Худаш бошад, ба девор такя карда нишаст. Дилаш ноором буд, нафас гирифтанаш душвор менамуд ва тамоми баданашро хастагии сангин фаро гирифта буд.фарзандонаш нигарист. — Ҷонаконам оҳиста гуфт ӯ.Ашк аз чашмонаш ҷорӣ шуд. Дастонашро ба сӯи онҳо дароз кард ва ҳар кадомро навозиш намуд. Мехост боз чизе бигӯяд, мехост онҳоро бори охир ба оғӯш гирад, аммо сухан дар гулӯяш монд.шаб Манзура чашмонашро пӯшид ва дигар бедор нашуд. Субҳ, вақте ҳамсояҳо аз хомӯшии хона ҳайрон шуда, ба ҳавлиаш омаданд, бо манзараи дилхароше рӯ ба рӯ шуданд. Манзура аз дунё гузашта буд.Хабари марги ӯ зуд паҳн шуд. Муассархола бо шунидани ин хабар худро дошта натавонист. Ӯ ба хона даромад ва бо дидани се кӯдаке, ки ҳанӯз намедонистанд чӣ мусибате ба сарашон омадааст, бо овози баланд гирист. вой, Манзураҷон.Ин кӯдакони бечора акнун чӣ мешаванд? Ту тамоми умратро барои онҳо гузарондӣ. Чаро ин қадар барвақт моро тарк кардӣ, духтарам? Ҳамсояҳо ҷамъ омаданд. Ҳар кас аз меҳнату сабри Манзура ёд мекард. Яке мегуфт, ки шабҳои дароз ӯро назди мошини дӯзандагӣ дидааст, дигаре аз рӯзҳое нақл мекард, ки Манзура бо вуҷуди хастагӣ фарзандонашро нигоҳубин мекард. Аммо дар байни ин ҳама гиряву нола як саволи сангин меистод: се фарзанди ӯро кӣ нигоҳубин мекард?Онҳо модари худро аз даст дода буданд. Падаре, ки солҳо пеш онҳоро тарк карда буд, дар паҳлуяшон набуд. Хешу табор ва ҳамсояҳо кӯшиш карданд, ки роҳи ҳалли муносиб пайдо кунанд. Нигоҳубини се кӯдаки дорои маъюбии зеҳнӣ кори осон набуд. Онҳо ба парастории доимӣ ва шароити махсус ниёз доштанд.Пас аз машварат бо масъулони дахлдор қарор шуд, ки кӯдаконро ба хонаи махсуси нигоҳубини кӯдакони маъюб баранд, то онҳо зери назорати кормандони соҳа бошанд ва нигоҳубини зарурӣ гиранд. Рӯзи рафтан фаро расид.Кӯдаконро омода карданд. Ашёҳои зарурии онҳоро ҷамъ оварданд. Муассархола ба рӯйи ҳар кадомашон нигоҳ карда, гиряашро фурӯ бурдан мехост, аммо ашк беихтиёр мерехт. — Бечораҳо.Агар медонистанд, ки модарашон дигар барнамегардад… Вақте онҳоро ба мошин савор карданд, Муассархола аз пасашон чанд қадам рафт. Дилаш намехост онҳоро танҳо гузорад, вале медонист, ки дигар наметавонад ба ҷойи Манзура ҳамаи масъулиятро бар дӯш гирад. Мошин ҳаракат кард. Мошин оҳиста аз назди хона дур мешуд. Муассархола дар канори роҳ истода, ба се кӯдаке менигарист, ки аз паси тирезаи мошин дида мешуданд. Дилаш пора-пора буд. Мехост онҳоро ба оғӯш гирад, ба хона баргардонад, бигӯяд, ки модарашон ҳозир аз дар медарояд, дастонашро мешӯяд ва мисли ҳар рӯз онҳоро навозиш мекунад. Аммо ҳақиқат сангинтар аз ҳар сухан буд: Манзура дигар зинда набуд. Он зане, ки бо шунидани садояшон аз ҳар куҷо медавид.Он зане, ки шабҳои дароз бедор мемонд.Он зане, ки гурусна мемонд, то онҳо сер бошанд.Он зане, ки аз хастагӣ меларзид, аммо ҳеҷ гоҳ аз нигоҳубини онҳо даст намекашид.Он зан дигар намеомад. Онҳоро ба ҷойи нав бурда чой мекарданд, аммо гармии оғӯши модарро ҳеҷ хона ва ҳеҷ парасторе пурра иваз карда наметавонист. Муассархола дар назди дарвозаи хона истода, мошинро то дур шуданаш нигоҳ кард. Баъд рӯяшро бо рӯймол пӯшонда, гирист. — Манзураҷон, ту азоб кашидӣ, шабу рӯз меҳнат кардӣ, ҳама чизро ба хотири фарзандонат кардӣ.Аммо акнун, ки худат нестӣ, онҳо дар ҷустуҷӯи ҳамон як чиз мемонанд: модар. Хонаи Манзура холӣ монда буд. Мошини дарздӯзӣ хомӯш буд. Рӯйи миз риштаҳо ва порчаҳои матоъ боқӣ монда буданд. Гӯё ҳанӯз соҳиби хона бояд аз кор бармегашту фарзандонашро ба оғӯш мегирифт.Аммо дигар касе барнамегашт. Манзура рафта буд ва бо рафтани ӯ на танҳо як модар, балки ягона паноҳгоҳи се фарзанди маъюбаш низ аз байн рафта буд. Ӯ тамоми умрашро барои он гузаронд, ки фарзандонашро танҳо нагузорад. Аммо тақдир онҳоро дар рӯзе танҳо гузошт, ки дигар модар барои ҳимояашон дар ин дунё набуд.Аммо модар медонист. Модар ҳамеша медонист. Зеро дар ин дунё се фарзанд монда буданд, ки шояд ҳеҷ гоҳ бо забон гуфта натавонанд: Очаҷон, биёед,мо шуморо интизорем». Ва як модар аз ин дунё рафта буд, ки то охирин нафасаш танҳо як орзу дошт: фарзандонашро танҳо нагузорад. Аммо тақдир ӯро бурд.Фарзандонаш монданд. Агар модар набошад, кӣ ба кӯдаке, ки ҳатто ғамашро гуфта наметавонад, мефаҳмонад, ки ӯ дигар танҳо нест? Муаллиф Шахлои Начмиддин

Супермодератор Чоми Муродов зодруз муборак бодо. ❤️🎂 Аз самими қалб ба Шумо саломатии бардавом, умри дароз ва хушбахтии бепоён орзу менамоям. Бигзор ҳар рӯзи зиндагиатон пур аз шодӣ, табассум ва лаҳзаҳои фаромӯшнашаванда бошад. 🤍✨

Дили модар кисми 3 Муаллиф Шаҳлои Наҷмиддин Рӯзҳо мисли аспи даванд зуд мегузаштанд. Манзура субҳи барвақт, вақте ки ҳаво ҳанӯз нимторик буд, боз аз ҷой хест. Чеҳрааш аз бехобиҳои пай дар пай зард гашта, ожангхои хурд зери чашмонашро фаро гирифта буд. Рафтуомади пайваста ба идораҳои иҷтимоӣ ва беморхонаҳо ӯро маҷоли қадам задан намонда буд, аммо дар дили ин зани танҳо як алангаи умед месӯхт: Шояд барои кӯдаконам кӯмаке ҷудо кунанд.Шояд Вайсиддинам беҳтар шавад.Дар дасташ як папкаи пур аз ҳуҷҷатҳо дафтари тиббӣ, маълумотномаҳо аз ҷамоат, аризаҳо ва мӯҳрҳои бешумор. Барои гирифтани танҳо як имзои раиси комиссия ӯ маҷбур буд се рӯз пайваста дар пеши дари коргоҳ сарсон шавад. Ҳар боре, ки ворид мешуд, масъулин бо сардӣ ва бепарвоӣ мегуфтанд: — Хоҳар, фармон ҳоло набаромадааст, пагоҳ биёед. ​Аммо онҳо намедонистанд, ки ҳар як пагоҳ барои Манзура маънои як рӯзи бенонӣ, як шаби бедору ва як қатра ашки фарзандонашро дошт.Он рӯз Манзура Вайсиддинро ба дӯш гирифта, бо бародари хурдиаш Рустам ва Зарина ба маркази муоинаи тиббию иҷтимоӣ омад. Зинаҳои баланди биноро бо ҳазор азоб ва нафастангӣ кадам зад. Вайсиддин, ки ҷуссааш рӯз ба рӯз сангинтар мешуд, дар оғӯши модар бемадор афтода буд. ​Дар дохили кабинети духтурон бӯи маводи дезинфексионӣ дилро танг мекард. Марди миёнасоле бо халати сафед, ки айнак бар чашм дошт, бе он ки ба чеҳраи пур аз изтироби Манзура нигоҳ кунад, ҳуҷҷатҳоро варақ задем ва бо овози беҳис гуфт: - Ҳуҷҷатҳои писаратон кам аст. Маълумотномаи ташхиси навтарин аз вилоят лозим. Бе ин мо наметавонем нафақаи маъюбиро пурра тасдиқ кунем. ​Дили Манзура якбора таҳ кашид. Ангуштонашро ба ҳам фишурда, бо овози гиряолуд гуфт: — Доктор, ҷонам ба хатар аст.Ман аз куҷо пули роҳкиро ва муоинаи вилоятиро меёбам? Шавҳарам моро партофта рафтааст. Дар хона як бурда нони хушк надорем. Ба хотири Худо, як бор ба аҳволи ин кӯдак нигоҳ кунед.Мард айнакашро поён оварда, сард посух дод: — Конун барои ҳама як аст, хоҳар. Маро маҷбур накунед, ки қонунро вайрон кунам. ​Манзура дигар чизе нагуфт. Вайсиддинро муҳкамтар ба оғӯш кашид. Лабҳои у аз ташнагӣ ва хастагӣ меларзиданд. Зарина аз домани модараш дошта, бо чашмони калону хавотир ба марди халатсафед менигарист. Модар бо сари хам аз кабинет баромад. Лаҳзае дар деҳлези дарози беморхона истод ва эҳсос кард, ки дунё бо тамоми азаматаш бар сараш чаппа мешавад.Шом, вақте ки ба хона баргаштанд, хабаре, ки ҳамсояаш Муяссар-хола овард, дили Манзураро бештар шикаст. — Манзураҷон, шавҳарат Комронро дар бозор касе дидааст.Мегӯянд, ки аз Руссия баргаштааст ва дар шаҳр бо зани наваш хонаи нав харида мезистааст. ​Ин суханон мисли ханҷари зангзада ба дили Манзура халиданд. — Ҳақиқат дорад, Муяссар-хола? пурсид ӯ. Охир. у медонад, ки кӯдаконаш беморанд. Чӣ тавр тавонист? ​Манзура рақами кӯҳнаи шавҳарашро, ки кайҳо ба ёд дошт, аз ҳаяҷон чинд. Занг мерафт.Се-чор бори дигар. Ва ниҳоят, овози ошно, аммо бегона ба гӯш расид: — Ало? Кист ин? ​Манзура нафасашро дар сина ҳабс кард. Ашк аз чашмонаш беихтиёр ҷорӣ шуд: — Комрон.Ин ман, Манзура Дар он тарафи хат лаҳзае хомӯшӣ афтод. Баъд овози хушки мард шунида шуд: — Ба ман дигар занг назан. Ман оилаи дигар дорам. Замоне, ки бо ту будам, танҳо азоб дидам. Кӯдакони ту ба ман лозим нестанд.Ман туро талок додаам.Хавли ба номат аст ,ба ман кордор нашав. -Кӯдакони ту? фарёд зад Манзура, ки дигар худашро дошта наметавонист.Онҳо фарзандони ту ҳам ҳастанд.Ту чӣ хел виҷдон дорӣ, Комрон? ​Аммо посухе нашуд. Гӯширо гузошту уро блок кард. ​Манзура телефонро ба замин гузошта, рӯяшро бо дастҳояш пӯшонд ва бо тамоми овозаш гиряд. Ин гиряи зане буд, ки тамоми умедаш аз марде, ки рӯзе такягоҳаш медонист, канда шуда буд. Ин гиряи модаре буд, ки дар баробари бераҳмии дунё танҳо монда буд. ​Зарина ба назди модараш омад ва дастакҳои хурдакашашро ба гардани ӯ партофт: — Очаҷон, чаро гиря мекуни ? ​Манзура духтарашро ба синааш фишурд ва бӯсид. Бале, шояд шавҳараш ва тамоми дунё аз ӯ рӯ гардонда буданд, аммо ин се ҷони маъсум танҳо ба ӯ умед доштанд. ​Ҳамон шаб, соат дуи шаб буд. Манзура боз назди мошинаи дӯзандагӣ нишаст. Сӯзани мошина дар зери равшании камнури лампаи барқӣ тез-тез болою поён мерафт. Аз соатҳои дароз нишастан миёнаш сӯзиш мекард, аммо ӯ таваққуф намекард. Чун медонист, ки пагоҳ бояд барои Вайсиддин дору ва барои Зарина як дафтари нав бихарад.Аз кунҷи хона Вайсиддин дар хоб оҳ кашид ва нидо дод: — Оча. ​Манзура фаврӣ аз ҷой хеста, назди писараш рафт. Дасти ӯро гирифта, ба пешониаш гузошт. — Ман инҷоям, писарам.Очаатон бо шумост. ​Дар он шаби тор, дар он хонаи сард ва нимторик, танҳо як чиз гармӣ мебахшид Дили Модар. Дили бузурге, ки бо вуҷуди ҳама шикастҳо, бераҳмиҳои рӯзгор ва сангинии бори зиндагӣ, ҳеҷ гоҳ аз тапидан барои фарзандонаш намемонд. ​Рӯзҳо мегузаштанд ва сангинии бори рӯзгор боз ҳам бештар рӯйи китфи Манзура менишаст. Аммо одамон ҳамеша танҳо намемонанд; вақте ки дил аз ҳама канд ва дарди ноумедӣ то болои гулӯ мерасад, баъзан аз он ҷое ки интизор нестӣ, равзанаи умеде боз мешавад.​Он рӯз Манзура саҳри барвақт, ҳанӯз офтоб набаромада, барои супоридани куртаҳои дӯхтааш ба бозор рафта буд. Кӯдакон дар хона бо будани Муяссар-холаи ҳамсоя монда буданд. Вақте ӯ хаста ба хона баргашт, ҳамсоя бо табассуми гарме пешвозаш гирифт: — Манзураҷон, муборак бошад.Як марди накукор аз ҷамоат омада буд, туро пурсид. Гуфт, ки ҳуҷҷатҳои кӯдаконат тасдиқ шудаанд ва аз ин ба баъд ба Вайсиддину дигар фврзандонат кӯмакпулии маъюбӣ ва ба худат кумакҳои иҷтимоӣ таъин кардаанд. Манзура дар остонаи дар истод. Селофани дасташ якбора ба замин афтод. Чашмонаш аз шодӣ пур аз ашк шуданд. — Рост мегӯед, Муяссар-хола? Охир ин муъҷиза аст. — Бале, ҷонам. Худованд сабр карди, акнун беҳбудӣ ҳам медиҳад, гуфт ҳамсоя чашмони худро аз ашк пок карда. ​Ин хабар ба мисли оби ҳаёт ба ҷисми хастаи Манзура нерӯ бахшид. Ӯ фаврӣ ба назди фарзандонаш давид. Вайсиддинро ба оғӯш кашид, пешонии Зарина ва Рустамро бӯсид. Бори нахустин дар чанд соли охир табассуми ҳақиқӣ ба лабони ин модари ранҷур падидор гашт. Аммо зиндагӣ танҳо аз як рангу як овоз иборат нест. Рӯзе дар беморхона, ҳангоми навбатпоӣ барои гирифтани маълумотномаи навбатии Вайсиддин, Манзура ба зане бо номи Саодат вохӯрд. Саодат низ сарнавишти талхе дошт, шавҳараш ӯро танҳо гузошта буд ва ӯ ду фарзандро танхо калон мекард. ​Онҳо дар хараки рохрави бемористон нишаста, дарди дил карданд. Саодат дасти Манзураро фишурда гуфт: — Манзура, зани зебо ва боғайрат мисли ту набояд дар ин дунё танҳо бошад. Зиндагӣ тамом нашудааст. Ту модари қаҳрамон ҳастӣ. Ва шояд, рӯзе касе пайдо шавад, ки қадри ин дили поку ранҷкашидаи туро бидонад. Ту сазовори хушбахтӣ ҳастӣ, на танҳо ашку азоб. Идома дорад Муаллиф Шахлои Начмиддин

Фарзандатонро имрӯз бо чӣ лаҳн садо кунед, ҳамон лаҳн метавонад то охири умр дар қалбаш боқӣ монад. Суханони сарзанишомезе, ки фарзанд мешунавад, тадриҷан ба овози ботинии ӯ табдил меёбанд. Агар ба ӯ гӯед: «Аз дастат ҳеҷ кор намеояд», ӯ метавонад ба қобилиятҳои худ бовариро аз даст диҳад. Аммо агар бигӯед: «Ту аз уҳдаи ин кор мебароӣ, ман ба ту бовар дорам», дар дилаш тухми боварӣ ба худ мекоред. Духтар қадру қимати худро аз меҳру муҳаббати падар эҳсос мекунад. Писар бошад, бо боварии модар ва эҳтироми падар метавонад ба инсони қавӣ ва устувор табдил ёбад. Ҳар як фарзанд пеш аз ҳама ба меҳру муҳаббат, боварӣ ва дастгирӣ ниёз дорад. Мо наметавонем фарзандонамонро аз тамоми мушкилиҳои зиндагӣ муҳофизат кунем. Аммо метавонем дар вуҷудашон такягоҳе созем, ки дар рӯзҳои душвор ба онҳо неру бахшад ва барои паси сар кардани монеаҳо кумак кунад. Баъзан як сухане, ки дар лаҳзаи хашм гуфта мешавад, солҳои дароз дар қалби кӯдак боқӣ мемонад. Аз ин рӯ, ба баҳонаи тарбия қадру қимати фарзандатонро паст назанед. Хатояшро фаҳмонед, аммо нагузоред, ки аз худ нафрат пайдо кунад. Рӯзе мерасад, ки мо ҳамеша дар паҳлуи фарзандонамон буда наметавонем. Аммо суханоне, ки имрӯз ба онҳо мегӯем, ҳамроҳашон мемонанд. Оё он суханҳо ба овозе табдил меёбанд, ки фарзандатонро тамоми умр сарзаниш мекунад? Ё дар лаҳзаҳои душвортарини зиндагӣ аз даруни қалбаш садое баланд мешавад, ки ба ӯ мегӯяд: «Ту аз уҳдаи ин кор мебароӣ! Ман ба ту бовар дорам! Таслим нашав!» Интихоб аз имрӯз оғоз мешавад — аз ҳар сухане, ки ба фарзандонамон мегӯем, аз ҳар лаҳни гуфтори мо ва аз ҳар меҳре, ки ба онҳо мебахшем. Зеро мо на танҳо фарзандонамонро тарбия мекунем, балки бо суханони худ овози ботинии ояндаи онҳоро низ месозем.

Муаллиф Шахлои Начмиддин Дили модар кисми 1 Манзура бо хохиши волидайн ба як хеши дурашон ба шавхар баромад.Орзу дошт ,ки оянда табиб шавад ,аммо падар гуфт ,ки духтар чию хонданаш чи. Хама орзухояш рузи туй ба олами фаромуши рафт. Манзура баьди оиладор шудан сол ба сол пайи хам фарзанд таваллуд кард.Аммо ду писарону духтараш модарзод маьюбу нокисулакл буданд.Шавхараш ту доимо девона таваллуд мекуни гуен уро талок дода баромада ба мухочират рафт. У монду се кудаки бемор ва хусуру хушдомани пираш.Чавонзани 28 сола овораи фарзандони бемору хизмати хусуру хушдоманаш ба кампири 60 сола шабохат дошт.Аз хама бештар уро фироку чудои аз шавхар бармахал пир карда буд. Манзура дар мактаб рафта фарроши мекард,шабхо нишаста бо мошинаи дастии кухнасохти хушдоманаш куртаву почома барои шиносу хамсояхояш арзонтар медухт.Хусураш сактаи калби гирифту вафот кард.Хануз маросими чили уро нагузаронида хушдоманаш хам бармахал аз дуне бо чашми интизор ба рохи писари ягона армони рафт. Манзура монд бо се фарзанди модарзод маьюбу нокисулакл.Шабхо намоз мегузошту аз Худо зори мекард ,ки фарзандонашро бо мучизааш шифо бахшад.Вайсиддину Рустам умуман рох намегаштанд..Манзура писаронашро памперс пушонида дам ба дам иваз мекард.Заринаро бошад доим бурда ба хочатхона ед медод ки ту бояд ин чо хочататро барори. Зарина нихоят зебо буд,аммо Худованд ба у акл надода буд.Зарина ҳарчанд роҳ мерафт, аммо ба нигоҳубини доимӣ эҳтиёҷ дошт. Ӯ чеҳраи зебо, чашмони калону мижгонҳои дароз дошт. Ҳар касе ӯро медид, мегуфт: — Эҳ, афсӯс, ки чунин духтари зебо бемор аст. Манзура аз шунидани ин суханҳо дард мекашид. Ӯ намехост, ки духтарашро танҳо аз рӯйи бемориаш арзёбӣ кунанд. — Заринаи ман ҳам фарзанди ман аст. Ӯ ҳам дил дорад, ӯ ҳам меҳрубониро ҳис мекунад, мегуфт ӯ бо чашмони пуроб. Манзура дигар ба рафтани шавҳараш гиря намекард. На аз он сабаб, ки фаромӯшаш карда буд, балки аз он ки ашк рехтан ҳам хаста шуда буд. У вақт надошт. Субҳ бояд ба мактаб мерафт, баъд ба хона бармегашт, барои фарзандонаш хӯрок мепухт, либос мешусту шабона назди мошинаи дӯзандагӣ менишаст. Баъзе рӯзҳо чунон хаста мешуд, ки ҳангоми дӯхтани либос сӯзан ба ангушташ мехалид, аммо ҳатто аҳамият намедод. Танҳо вақте қатраи хун рӯйи матоъ мечакид, ба худ меомад. — Э вой, боз як куртаро доғ кардам, зери лаб мегуфт ӯ. Баъд доғро мешусту корашро давом медод.Ҳамсояҳо медонистанд, ки Манзура дар зиндагӣ чӣ қадар азоб мекашад. Баъзеҳо раҳмашон меомад, гоҳе як табақ хӯрок меоварданд. Дигарон бошанд, аз пушти сараш гап мезаданд. — Се фарзанд, ҳарсе бемор. Бечора чӣ хел зиндагӣ мекунад?Чавону зебо бева монд.Марги чунин шавхаре ,ки фарзандони худро ту девона зойди гуен партофта равад. Манзура ин суханҳоро мешунид, аммо худро ба ношунавоӣ мезад. Ба ӯ раҳм кардан лозим набуд. Агар касе ҳақиқатан ёрӣ кардан хоҳад, метавонист як соат назди кӯдакон нишинад, то модарашон каме истироҳат кунад. Рӯзе Зарина таб кард. Манзура ҳарорати духтарашро чен карда, хавотир шуд. Пуле, ки аз дӯхтани либос ба даст оварда буд, барои харидани доруи ҳарсе кӯдак ва хароҷоти рӯзгор базӯр мерасид. Ӯ ба ҳамсояаш муроҷиат кард. — Хоҳарҷон, агар имконият дошта бошӣ, каме пул қарз медодӣ? Заринаам таб дорад. Мехоҳам ба духтур барам.Ҳамсоя каме хомӯш монд. — Манзура, худам ҳам мушкил дорам. Манзура чизе нагуфт. Ӯ медонист, ки ҳар кас зиндагии худро дорад. Аммо вақте ба хона баргашта, Заринаро бо чеҳраи сурх ва чашмони хаста дид, дилаш пора-пора шуд. Он рӯз аз як мичози доимиаш пул қарз гирифт ва духтарашро ба духтур бурд.Духтур кӯдакро муоина карда, чанд тавсия дод. Манзура ҳамаашро бодиққат гӯш кард ва ҳар як дастурро дар дафтарчааш навишт. У метарсид, ки аз сабаби хастагӣ ягон чизро фаромӯш мекунад. Дар роҳ Зарина дасти модарашро дошта буд. — Модар, кучо меравем пурсид духтарак. — Ҳа, ҷонам, хона меравем. — Ба хона назди Вайсиддину Рустам? — Ҳа, духтарам. Онҳо туро интизоранд. Зарина табассум кард.Гуе аклаш сад фоиз баркарор шуда бошад. Манзура ба духтараш нигарист. Баъзан аз чунин саволҳои содаи ӯ дилаш месӯхт. Дигар кӯдакон дар ин синну сол ба мактаб мерафтанд, китоб мехонданд, бо дӯстонашон бозӣ мекарданд. Зарина бошад, ҳатто дар иҷрои корҳои одии рӯзмарра ба ёрии модар ниёз дошт. Аммо Манзура ҳеҷ гоҳ намегузошт, ки касе дар гоибу хозир онҳоро масхара кунад. Як рӯз писарбачаи ҳамсоя ба ҳавлии онҳо омада, бо ишора ба Вайсиддину Рустам хандид: — Инҳо чаро роҳ намегарданд?Акахои ман рох мегарданд.Инхо кам акл ми ? Манзура аз дар баромад. — Писарам, ту ягон рӯз фикр кардаӣ, ки агар худат чунин мебудӣ, чӣ ҳис мекардӣ?Ин хама кори Офаридгор аст.Инхо тиллописарони мананд. Писарак хомӯш шуд. -Одамро барои он чизе, ки Худованд интихоб кардааст, масхара намекунанд, гуфт Манзура. Рав, бо ҳамсинфонат бозӣ кун. Агар боз ба ин ҷо омадӣ, бо онҳо меҳрубон бош.Увол аст. Писарак сарашро хам карда рафт. Манзура ба хона даромад ва назди писаронаш нишаст. Вайсиддин дасташро ба тарафи модар дароз кард. Манзура ангуштонашро гирифт. -Шумо гуноҳ надоред, бачаҳоям, гуфт ӯ. Ҳеҷ кадоматон гуноҳ надоред. Ҳамон шаб, баъди хобондани кӯдакон, Манзура боз назди мошинаи дӯзандагӣ нишаст. Фардо бояд ду курта ва як ҷуфт почома медӯхт. Соҳибонашон ваъда дода буданд, ки субҳ омада мегиранд.Соат аз дувоздаҳ гузашт.Чашмонаш хоб мерафтанд, вале ӯ корро бас накард. Ногаҳон аз ҳуҷраи кӯдакон садои Рустам баланд шуд. Манзура зуд аз ҷо хеста, назди ӯ рафт. Писараш нороҳат буд. Модар ӯро ором кард, ҷойгаҳашро дуруст намуд ва муддате дар паҳлӯяш нишаст.Вақте ба назди мошина баргашт, соат қариб ду буд. Ӯ ба ба ёди орзуҳои ҷавониаш афтод. Замоне мехост табиб шавад. Орзу дошт, ки одамонро табобат кунад, либоси сафеди табибӣ пӯшад ва рӯзе падару модараш аз ӯ ифтихор кунанд. Акнун худаш ҳам табиб шуда наметавонисту ҳам барои фарзандонаш табиб ёфта наметавонист. Аммо ҳар рӯз мекӯшид, ки ҳадди ақкал модари хуб бошад. Манзура ашки чашмонашро пок карду зери лаб гуфт; — Худоё, ба ман сабр деҳ. Ман барои худам чизе намехоҳам. Фақат қувватамро нагир, ки ин кӯдакон бе ман чӣ мешаванд? Баъд боз ба дӯхтани курта сар кард. Идома дорад Муаллиф Шахлои Начмиддин

Апаи Шаҳло савол дорум Чаро аксарияти духтарҳо Мардҳои зандоррро интихоб мекунанд Писарҳое ки мехоҳанд, зан гиранд, намеёбанд? Бо эхтиром Х.Х.

Одоби зинати инсон ин аст... Зиндагии дигаронро доғдор накунем... Ҷавоне аз рафиқаш пурсид: — Куҷо кор мекунӣ? Гуфт: — Зери дасти фалон одам. — Моҳона чӣ миқдор маош мегирӣ? — 500 сомонӣ. — Ҳамагӣ 500? Чӣ гуна бо ин маблағ зиндагӣ мекунӣ? Ин хеле кам аст. Корфармо қадри туро намедонад. Он нафар баъди шунидани ин суханҳо кам-кам аз кораш дилсард шуд ва аз хӯҷаинаш тақозо кард, ки маошашро боло барад. Хӯҷаин қабул накард ва ҳатто ӯро аз кор барканор намуд. Қаблан шуғле дошт, акнун бекор аст... Зане кӯдак ба дунё овард. Дугонааш аз ӯ пурсид: — Ба муносибати таваллуди кӯдак шавҳарат бароят чӣ ҳадя харид? — Ҳеҷ. — Чаро ҳеҷ? Магар ту барояш арзиш надорӣ? Инро гуфту дар дили зан тухми ноумедиро корид. Бегоҳ, ки шавҳар ба хона омад, дид, ки ҳамсараш асабонӣ аст ва кор ба даъвою хархаша кашид ва оқибат ба ҷудоӣ овард. Падаре дар ниҳояти хушбахтӣ аст. Яке мерасад ва мегӯяд: — Писарат чаро ҳар рӯз хабаратро намегирад? Яъне, он қадр машғул аст, ки вақт намеёбад? Ӯ бо ин ҳарфҳо сафои қалби падарро тираву тор карду рафт. Ин аст, сухан гуфтан бо забони шайтон. Дар тӯли рӯз хеле саволҳоро мумкин аст аз ҳамдигар бипурсем: Чаро нахаридӣ? Чаро надорӣ? Чӣ тавр ин зиндагиро таҳаммул мекунӣ? Мумкин аст аз пурсидани ин саволҳо ҳадафамон дарёфти иттилоъ бошад, ё аз рӯи кунҷковӣ ё одат... Аммо намедонем, ки бо ин пурсишҳо чӣ оташе ба дили шунаванда меандозем... Ба зиндагии мардум фитна ворид насозем. Хеле чизҳо ба мо ягон алоқае надорад. Кур дари хонаи мардум шавем ва кар аз он ҷо берун оем ва низ муфсид набошем!

Назира Атабекова КИССАИ ПАНДОМЕЗ!!! Як зан қисса мекунад: Вақте, ки фаҳмидам шавҳарам дар Facebook ҳамроҳи як духтар чат мекард духтар номашро (Парвонаи тиллоӣ) мондаст. Паёмҳояшро дона ба дона чек кардам, дидам ки бо ҳам гапҳои ошиқона гуфтан ва ваъдаҳои арусиҳам кардан. Шавҳарам ҳам номи худро (Бачаи ҷаҳондида) монда буд. Як фикр кардам, ки бояд аз ӯ интиқом бигирам. Рафтам барои худам як Facebook бо номи писар кушодам. Дар профилам матнҳои тарснокро пост кардам. Ва баъд як паём ҳам ба шавҳарам равон кардам, ки ин духтаре ки номаш Парвонаи Тилоӣ аст зани ман аст ва ман дар мавриди ту ҳама чизро медонам. Номи аслияшро ва номи модар, хоҳар, падар, бародар, куҷо зиндагӣ мекунад, дар куҷо кор мекунад барояш гуфтам. Ва барояш гуфтам Ба Худо қасам агар як дафъаи дигар дар фейсбук дидамат гарданатро аз сарат ҷудо мекунам. Хулоса рӯзи баъд дидам сураташ сурху зард аз хона берун намерафт, Facebook, WhatsApp, Viber, Telegram ҳамаашонро ҳазф кард ва як телефони одди харид. Ва ҳар мавқеъ вақти намозҳоро аз ман мепурсид, ҳамин тавр ҳам намозхон шуд. Истирохати хубе дошта бошем!👌😉

Садбарг Бокиева Барои онҳое,ки молу сарват масташон месозад ва зани якумро бо фарзандон партофта, зани ҷавонтар мегиранд,дар пирӣ!.Ба иззати нафси касе расиданӣ нестам.Аммо факт,факт аст.Занеро хуб медонам,ки шавҳараш зани ҷавон гирифт.Зеро хеле сарватманд буд.Гарчанде барои зани аввалу фарзандонаш чанд хона харида дод,ки ягон даъво накунанд. Кумакашон мекард. Вале сахт азоби руҳӣ кашид,ин зан. Хуллас он мард ҳоло бемори вазнин ҳаст. Хотираашро фаромуш кардааст. Аввал дар ҳавлии худаш зани ҷавонаш гӯё " нигоҳубинаш" мекардааст. Вале рафиқони хубу шогирдони хуби одамият доштааш,ҳолати вазнинашро,бенигоҳубин монданашро дида,назди зани аввала омада,хоҳиш мекунанд,беморро ба хонааш оварда парасторӣ кунанд,бо фарзандон. Инро шунида,зани ҷавон мағал мекунад,ки ин мардро ки бурдед,дигар кумаки барояш хабаргирҳо омадаро онҷо мебаранд.Неъ,намемонам баред беморро.Рафиқонаш,ки мардони асиланд,мегуянд мо то 18 солагии кӯдаконат кумак мекунему беморро диҳед,ки вазъаш вазнин аз бе нигоҳубинӣ.Хуллас марди бемори бечораро ,ки моҳҳои зиёд бистарӣ буду аз ҷояш намеҷунбид, оварданд,зану фарзандони аввала боэҳтиёт баъди моҳҳои ношуста будан,оббозӣ доронда,либосҳои тоза харида,хӯрок дода, хуб парасторӣ доранд.Рафиқонаш низ доимо духтур мефиристанду кумак мекунанд. Офарин ба чунин шогирдону рафиқони намакпосдор,ва ба зани аввала низ,ки сабур асту вафодор, дигар шавҳар накарда,истоду ҳоло парастори шавҳар! Мақсад Худованд аз чунон занҳои тамаъҷу ва бетавфиқ паноҳ диҳад!

Аруси хамакора кисми 5 анчом Муаллиф: Шаҳлои Наҷмиддин ​Холаи шавҳараш ваъдаашро ичро кард. Баъди се рӯз бо матоъҳои қиматбаҳо ва мошинаи нави Зингер вориди хавли шуд. Чеҳрааш аз хурсандӣ мешукуфт. ​— Келинчон , ана, ман гуфтаамро кардам. гӯён мошинаро бо ифтихор ба руйи колин гузошт. Келинҷон, ана матоъҳо. Барои худам як курта ва барои духтаронам яктоги куртаи шинам медӯзӣ. Ман ба ҳунари ту бовар дорам.Пули мехнататро медихем. ​Рамзия мошинаи навро дида, як лаҳза дилаш таҳ кашид. Сад афсӯс, ки ӯ дар ҳаёташ ҳатто тугмачаеро ба курта нашинонда буд, аммо забонаш гуе буд; ​— Холаҷон, хавотир нашавед.Чунон курта дӯзам, ки тамоми маҳалла ба ҳавас нигоҳ кунанд.Moделорони Париж ҳам пеши ман зону зананд. ​Хушдоманаш дар як кунҷ истода, лабашро мегазид ва зери лаб мегуфт: Илоҳо, шарманда накунӣ, духтарчон. -Мошини дарздӯзиро чӣ хел мекушоянд?Медони духтарам. Рамзия бо ифтихор гуфт: — Очаҷон, ман барои мошинҳои оддӣ вақт надорам. Ман бо техникаи замонавӣ кор мекунам. Хушдоман ҳайрон монд. — Ин ҳам техникаи оддӣ аст? — Не, очаҷон. Ин ҳоло ҳамаро худаш мекунад. Холо замонаи пешрафти техники. Рамзия матоъро рӯи миз гузошт, қайчиро гирифт ва як нигоҳ ба матоъ кард. -Андозаи моро аз ин куртахои кухнаамон бигир келинчон. — Аввал нақша мекашем. Хола гуфт: — Майлаш, каш. Рамзия қалам гирифт ва чанд хат кашид. Хушдоман аз дур чашм дӯхта гуфт: — Ин чӣ нақша аст? — Модели нав. Хола бо завқ гуфт: — Вой, келини мо дизайнер будааст. Рамзия лабонашро ҷамъ карда: — Ин ҳоло аввали кораш, холачон. Баъд қайчиро гирифт. Як бурид.Баъд як буриши дигар.Баъд боз як буриши калонтар. Хушдоман якбора аз ҷояш хест. — Духтарам.Ин қадар набур. Рамзия гуфт: — Очаҷон, шумо ба кори ман халал нарасонед. Ман ҳисси эҷодӣ дорам. Хушдоман даст ба пешониаш зад. — Худоё, ҳисси эҷодиашро нигоҳ дор. Пас аз як соат Рамзия матоъро ба мошин гузошт. Мошинро ба кор даровард. Вр-р-р-р-р Мошин бо суръат кор кард. Рамзия аз ҳаяҷон гуфт: — Дидед? Чӣ қадар тез. Хола бо ҳайрат гуфт: — Ҳа, тез будааст. -Майлаш ман меравам.Куртахо таер шуд ,занг занед апачон. Меҳмон рафту Рамзия дар ҳуҷра бо матоъҳои қиматбаҳо танҳо монд. Куртаи холаро чунон бурид, ки як остин дароз шуду дигаре кутоҳ, бараш бошад мисли куртаи арабӣ беандоза фарох гашт. Баъд ба пушти мошина нишаст. Ипро бо ҳазор азоб гузаронида, педалро пахш кард. Мошина бо садои гӯшкунандае ба ҳаракат даромад. Ип чанд бор канда шуд, сӯзан шикаст, аммо Рамзия корро давом дод. ​Субҳ дамид. Рамзия чашмони суп-сурх ва шабзиндадори худро баргардонда, куртаҳоро ба тахмон гузошт.Пеш аз пешин ба холаи шавҳараш занг зада гуфт ,ки холачон куртаи шумо таер ,биеед бинед ,маькул шуд аз духтаронатонро хам медузам. Холаи шавхараш бо мошини писараш омад. — Ҳа, холаҷон, тайёр.Ана, либоси олии шумо.гӯён Рамзия куртаро овард. ​Хола бо димоғи чоқ куртаро пушид ва шах шуда монд. ​Курта чунон каҷу килеб буд, ки як китфи хола комилан кушода монда, остини дигараш то зери зонуяш мерасид. Бараш бошад мисли халтаи орд васеъ буд ва як тарафи доманаш аз тарафи дигараш ним метр болотар меистод. ​Хушдоман ба курта нигоҳ карду ду дасташ ба сараш расид: — Вай духтарам Ин чӣ бало? ​Холаи шавҳар, ки зани андак ҷанҷоливу сергап буд, асаби шуда гуфт ; — Ин чи халта аст ?! Комбахти панҷсадсомониамро мисли латтаи дегшӯӣ кардед ку келинчон. Ин курта ба фили африқоӣ ҳам намешавад.Матоьхои дигарро дихед илтимос. ​— Холаҷон ин услуби нав фасон авангард мегӯянд инро дурӯғ гуфтанӣ шуд Рамзия ​— Чӣ?! Авангард?!хола дигар худро дошта натавонист.Авангардат хамин бошад ,тоба кардаме. ​Овози ҷанҷолро шунида, домод аз даҳлез даромад. Аммо зани худро дар он ҳолат ва холаашро бо он куртаи авангарди дида, дигар худро нигоҳ дошта натавонист. Чунон хандид, ки аз чашмонаш об баромаданд.Модараш хам баробари у худро дошта натавониста хандид. ​— Очаҷон, гуфта будам-ку, аруси ҳамакора ҳама кораш чапана.Ин авангард не, ин куртаи китоби сурх аст. ​Хола бо ғазаб матоъҳои боқимондаро ҷамъ карда, мошинаро ҳам гирифту тавба кардам аз чунин келини модельер гӯён баромада рафт. ​Хонаро хомуши фаро гирифт. Рамзия ин дафъа дигар мағрурӣ накард. Паст нишаст, гиря гулӯяшро фишурд. Шавҳараш назди ӯ омада, даст ба шонааш гузошт: ​— Рамзия, бас аст дурӯғу муболиға. Дидӣ, ки забони дароз ва намоишкорӣ инсонро ба чӣ рӯз меорад? ​Хушдоманаш низ назди онҳо омад. Дили меҳрубонаш ба келин сӯхт. Ба наздаш нишаста гуфт; ​— Духтарам, ту ҷавони , зебоӣ, ақл дорӣ. Аммо як одати бад дорӣ: мехоҳӣ худро ба ҳама беайб нишон диҳӣ. Муҳимаш ҳунар доштан нест, муҳимаш ба хама хатоихо коил шудан аст. Одам бе ҳунар ба дунё меояд, аммо ҳама чизро бо меҳнат ёд мегирад. Агар ҳамин дафъа ҳам аз ин дарс хулоса набарорӣ, дигар ба ту бовар намекунем. ​Рамзия чашмони пур аз ашкашро боло кард. Ин дафъа дар чашмони ӯ на такаббур буд ва на ҳавобаландӣ. Барои аввалин бор ӯ аз таҳти дил пушаймон шуда буд. ​— Очаҷон маро бубахшед, гуфт у . Ман дигар ҳеҷ гоҳ он чизеро, ки намедонам, медонам намегуям. Муболиға намекунам. Кадом коре, ки ба ман фармоед, бо кумаки шумо ёд мегирам. Фақат маро пеш накунед. ​Домод ба модараш нигоҳ карда, табассум кард. — Кӣ медонад, гуфт шавҳараш бо хандаи малеҳ, шояд рӯзе ин аруси ҳамакораи мо кадбонуи ҳақиқии хонадон ва дузандаву ошпази моҳиртарин гардад. Фақат агар забонаш каме ором гирад. ​Аз ҳамон рӯз эътибор, ҳаёти нави Рамзия оғоз ёфт. Бомдодон барвақт хеста, саҳни ҳавлиро мерӯбид, дастархон меорост ва дигар бе иҷозату маслиҳати хушдоманаш ба ҳеҷ кор даст намезад. ​Хушдоманаш, ки зани бофаросату таҷрибадор буд, тағйироти келинашро дида, дар дил шодӣ мекард. Хохарашро баьди як хафта занг зада ба мехмони даьват кард. ​Хушдоман зирбакро босаброна доғ кард, гӯшту пиёзро алоҳида бирён намуд, сабзиро бо меҳр андохт. Рамзия дар канор истода, ҳар як ҳаракати дасти хушдоманашро мисли як шогирди вафодор ба хотир месупурд. У фаҳмид, ки ошпазӣ на танҳо маводро ба дег андохтан, балки меҳру сабр ва муҳаббатро ба таом бахшидан аст. ​Вақте ,ки ош тайёр шуд ва холаи шавҳараш омад, хушдоманаш табақро оварда ба миён гузошт. Хола бо димоғи гирифта ки ҳанӯз аз куртаи авангарди алам дошт як қошуқ ошро ба даҳон бурд. Чашмонаш аз лаззат кушода шуданд: ​— Оҳ, апачон.Ин кадар оши бомазза аст. Оши ҳақиқии тоҷикӣ шудаастку. ​Хушдоманаш ба Рамзия нигоҳ карда, табассум кард ва гуфт: — Ин ошро духтарам пухтааст. Имрӯз бо роҳнамоии ман худаш пухт.Оши бухорои ха духтарам.Харду хандиданд. ​Хола ба арус нигоҳ карда, бо тааҷҷуб пурсид: — Рост мегӯӣ? Келинҷон, тавба кардам, ростӣ имрӯз ошат ба куртадӯзиат ҳеҷ монанди надорад!.Бисёр лазиз шудааст. ​Рамзия шармида сарашро паст кард ва бо хоксорӣ гуфт: — Холаҷон, маро барои он рӯз бубахшед. Ман ҳамаашро аз нав ёд гирифта истодаам. Очаҷон ба ман ҳама чизи дурустро омӯхта истодаанд. ​Хола аз ин гапи самимии келин мутаассир шуд. Аз ҷояш хеста, Рамзияро ба оғӯш гирифт: — Барака ёбӣ, духтарам.Хаторо эътироф кардан ва онро ислоҳ намудан кори занони оқила аст. Ман туро бахшидам. ​Бегоҳӣ, вақте ки шавҳараш аз кор омад, хушдоманаш воқеаро нақл кард. Домод ба занаш нигоҳ карда, бо меҳр табассум кард: ​— Хайр, аруси ҳамакораи мо билохира ба аруси асил ва ҳунарманд табдил ёфта истодаастку. ​— Ҳа, ҷонам, гуфт Рамзия бо табассум. Ман фаҳмидам, ки ҳунари ҳақиқӣ дар забон не, дар дасту дили инсон будааст. ​Аз ҳамон руз инҷониб Рамзия дигар ҳеҷ гоҳ муболиға накард ва бо меҳнати худ яке аз беҳтарин ва меҳрубонтарин келинҳои маҳалла гардид. Боки,саломат бошед. Муаллиф Шахлои Начмиддин