🌎🌐КОШОНАИ ШАХЛО🔰🔰🌹

Духтарони хола кисми 4 анчом Муаллиф: Шаҳлои Наҷмиддин Озода рафт.Аммо баъзе захмҳо бо рафтани одам аз назди мо намераванд. Онҳо ҳамроҳамон меоянд, дар хомӯшии шаб бедор мемонанд ва ҳар боре чашм мепӯшем, чеҳраи касонеро нишон медиҳанд, ки як рӯз онҳоро азизтарин одамони зиндагӣ медонистем. Озода тамоми роҳ гиря мекард. Ӯ намедонист ба куҷо меравад. Телефонашро хомӯш карда буд. Аммо дилаш садои телефони хомӯшро ҳам мешунид.Искандар.Мафтуна. Ду номе, ки як вақтҳо барои Озода маънои муҳаббат ва хоҳариро доштанд, акнун мисли ду захми кушода дар дилаш буданд. Ӯ ба як боғи холӣ расид. Дар кунҷи боғ рӯи курсии кӯҳнае нишаст. Сар ба осмон бардошт. — Худоё. ман аз ту чизе намехоҳам. Фақат ба ман сабр деҳ. Овозаш гиряолуд буд. — Ман дигар ба касе бовар карда наметавонам Агар ишқи Искандарро аз ман гирифтӣ, чаро хотироташро аз ман нагирифтӣ? Чаро? Аз рафтани Озода дили Мафтуна сиёҳ шуд, вале ҳаваси тӯю либоси арӯсӣ ва ишқи дурӯғини Искандар чашмонашро чунон кӯр карда буд, ки азоби виҷдонро зуд аз хотир зудуд. Ӯ фикр мекард, ки бо гузашти вақт ҳама чиз фаромӯш мешавад ва бахти ӯ бо Искандар абадӣ хоҳад буд. ​Рӯзи тӯй ҳам расида омад. Мафтуна дар либоси сафеди арӯсӣ мисли фаришта зебо буд, аммо дар чеҳрааш заррае нури саодат наменамуд. Дар ин туй, ки ҳама шодиву рақс мекарданд, ҷойи Озода ва модараш холӣ буд. Модари Озода, вақте ки аз хиёнати ҷиянаш бохабар шуд, дилаш аз оламу одам хун гашт ва қасам хӯрд, ки дигар ҳеҷ гоҳ ба хонаи хохараш пой намегузорад. Риштаи апагиву хоҳарӣ, ки солҳо мустаҳкам буд, қурбони ҳаваси дурӯғин ва хиёнат шуд. ​Аммо Озода. У дигар он духтари нозук дилу заиф набуд. Дард уро сохт. Ӯ ашкҳояшро пок кард, сарашро баланд бардошт ва тамоми хастиашро ба хондану кор бахшид. Ӯ фаҳмид, ки марде, ки ба осонӣ паймони худро мешиканад, арзиши ҳатто як қатра ашки ӯро надорад. ​Се сол мисли як дақиқа гузашт. ​Бахти сӯхтаи Мафтуна хаёлӣ аз об даромад. Искандар, ки як бор ба номуси аҳду паймон ва меҳри хешӣ хиёнат карда буд, феъли бадашро тарк накард. Баъди чанд моҳи арӯсӣ рафтораш асли худро нишон дод. У марди булхавасу бевафо буд ва Мафтунаро дар хонаи холӣ танҳо гузошта, боз пайи занхои дигар мегашт. Сарзанишҳои модараш, ашки чашмони Мафтуна дигар таьсир надошт.Мафтуна бо ду кӯдаки хурдсол аз суханони нешдори Искандар месухту мегирист. Рӯзе набуд, ки ӯ барои кардааш пушаймон нашавад ва ашки талх нарезад. ​Дар ҳамин асно, Озода ба комёбиҳои калон ноил шуд. Ӯ соҳиби маълумоти олӣ, кори хуб ва эҳтироми атрофиён гашт. Дар зиндагиаш марде пайдо шуд, ки воқеан уро дуст медошт, қадрашро медонист ва марҳами захмҳои дилаш шуд. Онҳо тӯйи пуршукӯҳе барпо карданд. ​Рӯзе Мафтуна дар дами дари табиб менишаст, то кӯдаки беморашро нишон диҳад. Иттифоқан, аз назди ӯ зани зебову оростае гузашт. Ин Озода буд. Дар канори ӯ шавҳари меҳрубонаш меистод . ​Чашмони Озода ва Мафтуна ба ҳам бархӯрданд. Мафтуна аз шарм хост ба замин фурӯ равад. Ӯ дар чеҳраи Озода на нафрат диду на қасос, танҳо як нигоҳи ором ва бегонаро дид. Озода аз паҳлуи Мафтуна мисли як бегона гузашта рафт. ​Мафтуна аз пушти Озода нигариста, талх-талх гирист. Ӯ фаҳмид, ки Искандарро ба даст оварду ҳама чизро хоҳар, виҷдон, оила ва хушбахтии ҳақиқиро аз даст дод. Захме, ки ба дили дигаре зада буд, имрӯз ба дили худаш ханҷар шуда баргашта буд. ​Тақдир ҳеҷ хиёнате ро беҷавоб намегузорад. Муаллиф Шахлои Начмиддин

Гулчехра Хомидова ДАРДИ ДИЛ #Дарси_зиндагӣ Хонаи духтардор бозор аст. Шоҳ ҳам меояд, гадо ҳам. Вақте Зевара ба воя расид, харидорони остонааш хеле зиёд шуданд. Сабаб ҳам ҳамон сабаби ҳамешагӣ: Зевара оқила, чаққон ва бар болои ин хеле зебо буд. Падару модар дар чунин вақтҳо саросема мемонанд. Ба як қарор омадан масъулияти хеле калон аст. Охир, ин савдои як умра аст. Хостгорон бошанд, аз ҳар тоифаву ҳар гуна одамон буданд. Аммо як рӯз... Рӯзе аз маҳаллаи ҳамсоя барои писари Валии гунг хостгорон омаданд. Аз ҷониби падар ҷавоби радди қатъӣ шуниданд: "Не!" Аммо хостгорон ҳам аз онҳое набуданд, ки бо як бор гап ақиб нишинанд. Бори дуюм боз омаданд... ва аз омаданашон ҳазор бор пушаймон шуданд. Гарчанде ҷавони номзад маълумотнок буд ва касби хуб дошт, ин чиз натавонист паллаи вазнини тарозуро зер кунад: — Ман духтаре надорам, ки ба хонадони гунг диҳам! — гапро шарт бурид падар. Падар бар сари гапаш истод. Духтарашро ба як оилаи аслу насабдор ба шавҳар дод. Аммо падар як умр дар пушаймонӣ зист. Ӯ, ки соҳиби се набера шуд, ҳар боре ки онҳоро ба оғӯш кашида мебӯсид, аз таҳи дил месӯхту бирён мешуд. Ӯ аз он месӯхт, ки ҳеҷ яке аз наберагонаш "Бобоҷон" гуфта ба ӯ эркагӣ намекард. Чӣ тавр эркагӣ кунанд? Вақте ки ҳар сеяшон безабон (гунг) буданд... Астағфируллоҳ... Ба забони худ эҳтиёт бошед. Баъзан айбдоркунии ноҳақ ё сухани беҷою таъна,айнан монанди дуои бад метавонад ба худи шумо баргардад... @Sultoni_Modaron

Деворе, ки падар насохта буд... Чанд рӯз пеш аз назди як ҳавлӣ мегузаштам.Овози белу каланд баланд буд. Фикр кардам, ки хонаи нав месозанд. Наздиктар рафтам. Дидам, ки ду бародар дар байни як ҳавлӣ девор мекашанд. Аз пирамарде, ки дар сояи дарахт менишаст, пурсидам: — Ака, чӣ сохтмон аст? Оҳи сард кашиду гуфт: — Сохтмон не, писарам, ҷудоӣ. Баъд бо ангушташ ба ҳавлӣ ишора кард: — Ин ҳавлиро падарашон бо ранҷи муҳоҷират сохта буд. Ҳамеша мегуфт: «То ман зиндаам, байни шумо девор набошад.» Пирамард лаҳзае хомӯш монд. Сипас бо чашмони пуроб гуфт: — Падар аз дунё рафт... Аввал девор сохтанд... Баъд дилҳоро ҷудо карданд. Имрӯз ин манзара танҳо дар як ҳавлӣ нест. Дар бисёр хонаҳо падар тамоми умр хишт болои хишт мемонад, то фарзандонаш якҷо зиндагӣ кунанд. Аммо баъди вафоти ӯ аввалин коре, ки мекунанд, кашидани девор аст. Деворе, ки гӯё танҳо заминро тақсим мекунад. Вале дар асл бародарро аз бародар, хоҳарро аз хоҳар ва набераро аз амак ҷудо месозад. Мерос барои он аст, ки ҳақ ба соҳибҳақ бирасад, на ин ки бародарӣ қурбон шавад. Чӣ фоида аз ҳавлӣ, агар дигар дари бародаратро кӯфта натавонӣ? Чӣ фоида аз замин, агар фарзандони шумо дигар фарзандони бародарро нашиносанд? Падарон барои мо хона месозанд. Аммо баъзан мо бо дасти худамон деворе месозем, ки ҳатто баъд аз сад сол ҳам вайрон намешавад. Он девор аз хишт нест... Он девор аз кина аст. Азимхӯҷа Баҳоваддинов Azimkhuja Bahovadinov

Намегардад Кошона ҳеҷ фаромуш., Буданд дустони бо нангу номус. Ҳама буданд дар чойхона сарҷамъ, Шамоли зиндаги бурд ҳамаро ҳар суй. Яке дустон буд бо ном , акаи Ҷоми, Ки бо хармолёташ мебурд ҳар суй чошни. Бо ном буд боз яке мулло Акбар, Агар зангир шуди мешуд у қози. Ки Қадриддин буд боз як дусти фидокор, Ки дар чойхона буд банд доим серкор. Ҳамон рузе, ки Тоҷиддин шуд зангир, Ҳама рафт аз пайи кору бори зиндагию тақдир. Шукри ҳамон Шаҳлобонуи админ, Мекунад Кошонаро бо маводҳои хуб таъмин. Дигар ҳама дустон саломат бошед , Гоҳ гоҳе аз мани ганда ёд кунед. Ф.Файзиев 31-07-2026.

Муаллиф Шахлои Начмиддин Киссаи зиндагии хонандаи мо Дилноза бо марди оиладору фарзанддоре шинос шуда ба у дил баст.Харчанд медонист,ки ин кораш хуб нест ва окибат надорад.Аммо бо дили ошикаш чизе карда наметавонист.Хушу едаш ба ин марди зебову ширинзабон буд.Доимо уро фиреб мекард ,ки ман туро зани дуюм мекунам бо туй тамошо ,бо очаи кудакхоям ягон муносибати наздик надорам ду соли охир,дусташ намедорам. Дилнозаи чавону сода ба ин суханони сафсатаи ин марди маишатпарасту булхавас бовар мекард.Фикр дошт ,ки у чавону зебо аст ва дили уро рабудааст ,ба хотири у хатман рузе зану 4 фарзандашро мепартояд. Аммо вакте хомиладор шуд ,мард аз у дури чуста хатто тахдид кард ,ки агар таваллуд кунад ,уро мекушад.Ин мард пулдор буду аз бесохибии ин духтари камбагал истифода мебурд. Дилноза ,ки дар хонаи амакаш калон шуда буд ва падару модараш барвакт дар садама халок шуда буданд,аз тахдиди ошикаш тарсид.Намедонист чи кор кунад.Бо як дугонаи наздикаш маслихат кард.У гуфт ки бие кудакатро ба ивази пули калон ба як зани бе фарзанд медихем. -Ту чихо мегуйи ?Ман тифламро фурушам?На ,харгиз. Аввал у рози нашуд,аммо баьд фикр кард ,ки ба кучо меравад бо ин тифлаки бегунох.Агар ошикаш фахмад ,уро мекушад.Бехтараш тифлро ба ин зан медихад ,то у бе азоб калон шавад ,вале як тин намегирад. У баьди тавлиди тифл дар хонаи ин зани бе фарзанд бо ердами як момодояи бо тачриба кудакро хатто ба руяш нигох накарда гирен дода гуфт ;илтимос номашро хамрадифи номи худам Гулноза ном монед ,илтимос. -Майлаш ,хохарам.Оянда метавони гох гох биеи уро хабар гири,ту аз ман пул нахости ,барои хамин ман туро хама вакт ичозат медихам,ки бо духтарат вохури. Солхо мисли аспи даванд гузаштанд.Дилноза бо дугонааш ба мухочират рафтанд,мехнати халол карда дар Русия шахрванди гирифт ,як хона гирифт бо кредити бонки.Бо марде издивоч кард ,9 сол зиндаги карданд ,фарзанд нашуд.Ин мард ту кисири гуен уро чавоб дода зани дигар гирифт. Вакте ки Гулноза 20 сола шуд ,у кофта кофта ба чустучуйи духтаракаш омад.Модари у ки нихоят инсони нек буд ,ба духтараш асли ходисаро накл карда ичозат дод ,ки онхо вохуранд.Аммо Гулноза аз соати аввал аз модараш айфони 17 хост ,сипас дере нагузашта гуфт ,ки ба ман мошини мерседес хар. Харчанд модари калонкардааш насихаташ хам кунад ,гуш накард.Аз модари биологиаш факат пул мехост ,заррае мехр надошт. Дируз ба у занг зада гуфтааст ,ки ман ба дустдоштаам ба шавхар мебароям,ба ман аз Душанбе хонаи се хучраги аз назди Сомони бихар. Дилноза гириста гириста зиндагиашро накл карду гуфт ;хохар зиндагии маро барои хонандахо бе ягон илова бинавис.Ман чи кор кунам ?Духтарамро дигар аз даст додан намехохам ,аммо худам дар Маскав карздорам,пули ипотека дода истодаам.Гуфтам ин хона карзаш тамом шавад,ба у тухфа мекунам. Аммо Гулноза мегуяд ,ки ба ман хона бихар ,вагарна ту маро фаромуш кун. Намедонам чи кор кунам ? Илтимос хонандахо маслихат диханд. Шумо ба ин модар чи маслихат медихед ? Шахлои Начмиддин

Падари золим кисми 3 Муаллиф Шахлои Начмиддин Шамима аз фош шудани шеьрнависиаш сахт мехаросид. Дилаш чунон сахт метапид, ки гӯё мехост аз қафаси синааш берун шавад. Ӯ зуд варақҳои шеърҳояшро ҷамъ карда, ба сандуқча гузошт. Сандуқчаро баст. Аммо дасти ӯ ҳанӯз рӯи қулф буд, ки дар якбора кушода шуд. Мерган дами дар меистод. Чашмонаш хаста менамуд. — Ин қадар дер хоб меравӣ? Шамима ба ӯ нигарист. — Ман кӯдаконро хобондам. — Баъд? — Ҳеҷ узр Мерган ба сандуқча нигоҳ кард. — Ин чист? Шамима ҳис кард, ки тамоми вуҷудаш ях баст. — Либосҳоям. — Кушо. — Мардак — Гуфтам, кушо. Шамима дастонашро ба қулф бурд. Аммо пеш аз он ки онро боз кунад, аз дилаш гузашт ки Замира хануз пушти дар онхоро гуш мекунад.У ҳама чизро шунида буд. — Падар. Мерган баргашт. — Ту чаро ҳанӯз бедорӣ? Замира лабонашро газид. — Ман. об мехостам. — Рав, гир. Духтар ба модараш нигарист. Шамима бо як нигоҳ ба ӯ фаҳмонд: Рав Замира рафт. Аммо ин дафъа ӯ танҳо ба утоқаш барнагашт. Ӯ дар торикии долон нишаст. Гӯш дод. Ва баъд садои сахти ба замин афтодани чизе баланд шуд. — Шеър менависӣ? Овози Мерган хонаеро, ки ҳама солҳо дар он бо тарс зиндагӣ мекарданд, ларзонд. — Ман танҳо. — Кӣ ба ту иҷозат додааст, ки барои худ фикр кунӣ? Шамима хомӯш буд. — Ҷавоб деҳ — Ман барои касе наменависам. — Дурӯғ нагӯ,ошик шудаи чи.Факат ошикон шеьр менависанд. Варақҳо аз сандуқча берун рехтанд. Шеърҳое, ки Шамима солҳо бо ашк навишта буд, рӯи замин парешон шуданд. Мерган яке аз онҳоро гирифт. Хонд. Чашмонаш дар як лаҳза дигар шуданд. — Эй ғурури шикаста Шамима нафасашро нигоҳ дошт. Мерган варақро пора кард. Баъд варақи дигарро. Ва дигареро. Шамима бо чашмони пуроб ба пораҳои коғаз менигарист. Гӯё ҳар пораи қоғаз як қисми ҷони ӯ буд. — Инҳо ба ту чӣ медиҳанд? бо хандае талх гуфт Мерган. Шеър? Орзу? Муҳаббат? Шамима ором гуфт: — Инҳо ягона чизҳое ҳастанд, ки маро тасалло медиханд Мерган ба ӯ наздик шуд. —Намоз бас аст барои дилхоликуни.Фахмиди зани беакл ? Ин ҷумла дили Шамимаро шикаст. Аммо дар ҳамон лаҳза аз паси дар овози Замира баланд шуд: — Бас кунед. Мерган якбора ба сӯи дар нигарист. Замира дар остона меистод. Аммо чашмонаш дигар мисли пештара тарсон набуданд. — Падар, бас кунед. — Ту ба ман фармон медиҳӣ?Тирончак ба ту гуфтам рав,боз омади. — Не. Духтар ашкҳояшро пок кард. — Ман танҳо мехоҳам модарамро дигар назанед. Хона хомӯш шуд. Шамима ба духтараш нигарист. — Замира, бирав. Аммо духтар ин дафъа гӯш накард. — Не, модар. Ин ду калима мисли як дари бастаеро кушоданд. Шамима ба духтараш нигарист. Солҳо хомӯш буд.Солҳо тарсида буд. Солҳо ба худ гуфта буд: Шояд ӯ тағйир ёбад.Аммо акнун духтараш дар пешаш меистод. Духтаре, ки аз кӯдакӣ тарси падарашро омӯхта буд, акнун дар назди ҳамон тарс истода буд. Мерган дасташро боло кард. Шамима беихтиёр худро ба пеши духтараш партофт. — Ба ӯ даст нарасон. Мерган ҳайрон монд.Шояд барои аввалин бор дар тамоми зиндагии якҷояашон Шамима бо чунин овоз сухан гуфта буд. Сонияҳо мегузаштанд.Дасти Мерган ҳанӯз боло буд.Аммо ӯ онро оҳиста поён овард. На аз пушаймонӣ.На аз муҳаббат.Аз ҳайрат. Ӯ ба Шамима нигарист. — Ту гап мегардони ? Шамима бо чашмони пур аз ашк гуфт: — Не. Мерган чизе нагуфт.Аз хона баромад. Дари ҳавлӣ сахт баста шуд. Шамима чанд лаҳза ҳамон ҷо истод. Баъд зонуҳояш суст шуданд. Замира ӯро ба оғӯш гирифт. Модар дар оғӯши духтараш гиря кард. Он қадар гиря кард, ки гӯё ашкҳои ҳамаи солҳои гузашта якбора роҳ ёфта буданд. — Модар. — Ҷонам. — Шумо хубед? Шамима ҷавоб надод. Танҳо духтарашро ба оғӯш гирифт.Баъд оҳиста гуфт: — Ман намедонам, духтарам. — Чиро? — Намедонам, баъд аз ин чӣ мешавад. Замира дасти модарашро сахт фишурд. — Ҳар чӣ шавад, ман бо шумо ҳастам. Шамима чашмонашро пӯшид. Ин ҷумла барои ӯ аз садҳо шеър қиматтар буд. Он шаб модару духтар то саҳар бедор монданд. Сандуқча дар миёни онҳо кушода буд. Шеърҳои пора-порашуда рӯи замин буданд. Замира ҳар пораро ҷамъ мекард. Ва бори аввал баъд аз солҳои зиёд дар дили модар як ҳисси аҷиб пайдо шуд.Писаронаш мисли шавхараш буданд.Хеч гох тарафи модарро намегирифтанд. Замира бошад бар зидди падар шуриш бардошт. Мерган рузи дигар бо дустонаш ба шикор ба дараи Ромит рафт. У касби шикорчигиро дар бобояш дида шавк пайдо карда буд. Бобояш доимо мегуфт ,ки шикорчӣ бояд рафтор, пайраҳа , макони зист ва мавсими афзоиши ҳайвонотро нағз донад. ​Барои ёфтани шикор ва наздик шудан ба он соатҳо ё ҳатто рӯзҳо сабру тоқат кардан лозим меояд. Шикорчӣ бояд масофаҳои дарозро дар кӯҳҳо, ҷангалҳо ва шароити душвори обу ҳаво пиёда тай карда тавонад. Мерган шикорчи ду сагҳои махсуси шикорӣ тозӣ ва лайка барои пайдо кардани шикор дошт. ​Хар вакт у ба шикор мерафт ,дар хонадон хурсанди буд.Замира худро озод эхсос мекард. Аммо баьди 4 руз падараш якбора бо чашмони хунгирифта бе салом алейк ба хавли даромад. Идома дорад Муаллиф Шахлои Начмиддин

Муаллиф Шахлои Начмиддин Такдир кисми 1 Шарофро дар синни 18 солаги боре хатто аз дилаш напурсида ба духтари як хеши дурашон туй карда доданд. Шароф писари ягонаи хонавода баьди се апахояш дигар чизе нагуфту бо ин духтарак хонадор шуд. Харду хамсол буданд.Хамсараш пайи хам фарзанддор мешуд.Зиндагиашон ором бидуни ишку мухаббати хакики охиста охиста мегузашт.Шароф баьди хатми донищгох дар пойтахт ба яке аз вазоратхо кор рафту бо исрори падараш он чо хона харида зану шаш фарзандони кучакашро бурд. Шароф гоххо дар танхои фикр мекард ,ки зохиран хуб аст ,шукр шаш фарзанд,падару модар зану апахои мехрубон дорад ,аммо чаро як тарафи дилаш хамеша холиву зиндагиаш якхела мегузарад.Хушбахт нест ,чаро ? Агар дар дил муҳаббат нест, тамоми ҷаҳон холӣ ва бемаъност. Шароф хамсарашро эхтиром мекард ,аммо харгиз дуст надошт.Хатто мехри фарзанд 0ам ишки занашро ба дил наевард. Аммо хотири хотирхо зиндаги дошт Ба корхонаашон чавонзани зебои хушмуомилае ба кор омад.Шароф бо як нигох ошики ин чавонзани мавзункомати муйдарози либосзеб шуд. Баъзан як нигоҳ метавонад бештар аз ҳазор калима ваъда диҳад ва сарнавишти як умрро тағйир диҳад.Барои шинохтани касе солҳо лозим аст, аммо баъзан танҳо як нигоҳ кифоя мекунад, ки дил фармон диҳад.Гоххо ду кас бидуни гӯфтани як калима, танҳо бо як нигоҳ маҳрами роз ва самимияти ҳамдигарро ҳис мекунанд. Чавонзан хам бо як нигох дил ба Шароф дод.Озода ду сол боз бо сабаби бефарзанди ,ки аслан айби собик шавхараш буд ,чудо шуда дар хонаи ичора танхо мезист. Шароф хис кард ,ки бидуни ихтиер ошик шудааст. Ох. ..ишк ин кадар содда ,самими ва ширини.Аз дил мегузаронид Шароф. Ишқ ин яке аз бузургтарин ва пурасрортарин мафҳумҳо дар таърихи башарият аст. Ба ин савол мутафаккирон, шоирон, афсонанависон ва ҳатто омилони илм посухҳои гуногун додаанд. Шароф баьди ошик шудан хамеша хурсанд буду бо хама мехрубони мекард.Хамсараш ин ширинзабонии уро дида хайрон шуд.Охир тули ин солхо шавхараш доимо гамгину хотирпарешон буд,ягон бор самими намехандид.Шароф ба Озода изхори мухаббат кард. Озода гуфт ки ту зану шаш фарзанд дори,ман наметавонам оилаи туро вайрон кунам. -Ту оилаи маро вайрон намекуни.Ман модари фарзандонамро харгиз намепартоям.Аммо барои мухаббати дили худам туро никох мекунам.Чунки туро дуст медорам.Рози шав илтимос. Озода ки рафтору кирдори хуби хамкорашро кайхо назорат карда буд ,рози шуд.Онхо пинхони никох карда зану шавхар шуданд.Бо хам хеле мехрубон ва хушбахтиашон хадду канор надошт.Бо як маьни якдигарро мефахмиданд.Дере нагузашта бо кисмати Худованди онхо сохиби дугоник писар шуданд. Зиндагиашон 10 сол идома ефт. Рузе зани якуми Шароф аз зани дуюм доштани шавхараш бохабар шуду киемат барпо кард.Гуфт ки меравам ба полис ариза менависам,конуни мумкин нест ду занаги.Ба чойи корат меравам. Ба хонаи Озода омада чангу чанчол бардошт,Озодаро пеши хамсояхояш хакорату дашном дод. Хуллас чанчол ба хадде расид ,ки падари пиру бемори Шароф дахолат кард.У харду занхои писарашро ру ба ру шинонда гуфт ;писарам пеши ман пеши занат ,зани дуюмвтро чавоб медихи.Вагарна ,ок мекунамат. Шароф аз газаби падар тарсида ба суйи Озодаи гирен нигариста базур зери лаб гуфт ,чавобатро додам. -Не,не дод зад зани якумаш,бигу се талокаш кардаи. Озода ин дам мегиристу чизе намегуфт. Падараш бо кахр гуфт :писарам зуд бош. Шароф якбора сари кахр гуфт ;Озода ,се талокат кардам. Ин лахза гуе осмон ба сари Озода фуру рехт. Мехост бимирад.Онхо аз хонаи у баромада рафтанд.Шароф хатто охирин бор ба у нигох накард. Падараш гуфт ,бачам инро низ бояд донист ,ки баъди вукуъи се талок дигар зан ба шавхараш чоизунникох нест.Фахмиди ? Шароф чизе нагуфту ашки чашмонашро пок карда баромада рафт. Озода баъди рафтани онҳо то дергоҳ аз ҷой наҷунбид. Ашкаш аллакай хушк шуда буд. Вақте ғам аз ҳад мегузарад, дигар ҳатто гиря ҳам намемонад. Писаронаш хонаи бобояшон буданд. Ӯ оҳиста ангуштарини никоҳашро аз даст кашид. Ба он чанд лаҳза нигоҳ кард. – Магар ин ҳама хоб буд?..Дар ҳамин дам садои дар баланд шуд. Писарони дугоникаш аз хонаи бобояшон баргаштанд. Ҳарду бо чеҳраи хандон худро ба оғӯши модар партофтанд. – Очаҷон, падарамон ку? Озода нафасашро нигоҳ дошт. Ин савол аз ҳама сахттар буд. Бо ҳазор заҳмат лабханде сохту гуфт: – Падаратон имрӯз кор дорад. Кӯдакон бовар карданд. Аммо модар медонист, ки рӯзе ҳақиқат мисли шамшер пеши онҳо хоҳад истод. Он шаб дугоникҳо дар оғӯши модар хоб рафтанд. Озода бошад, то саҳар болои сарашон нишаст. Ба чеҳраи фарзандонаш нигоҳ мекард. Дар ҳар яки онҳо сурати Шарофро медид. Ҳар боре ки якеашон дар хоб дадамегуфт, қалби ӯ пора-пора мешуд. Охир кудакон гунох надоранд. Идома дорад Шахлои Начмиддин

Бозаргоне зани зеборуй бо номи Зуҳра дошт. Рузе бозаргон азми сафар кард ва бар тани зан либоси сафед пушонид ва косае пур аз ранги нил ба ғуломи худ доду гуфт: Ҳар гоҳ зан муртакиби кори ношоиста ва хатое шуд, бидуни ин ки бифаҳмад, як ангуштро ба нил ранге кун ва бар либоси у бизан, то вқте омадам бидонам чиқадар кори ношоистае анҷом додааст ва баъд ба сафар рафт. Пас аз муддате бозаргон ба ғулом нома навишт: Коре накунад Зуҳра, ки нанге бошад, Бар ҷомаи у зи нил ранге бошад? Ғулом низ дар ҷавоб гуфт: Гар з-омадани хоҷа даранге бошад, Чун боз ояд, Зуҳра паланге бошад. - Убайд Зокони

Рачабали Файзуллоев ДАРСИ ЗИНДАГӢ ( қиссаи тарбиявӣ) қисми 2 Шаб тамоман хобам парид. Пагоҳ савдогарони бозор ба хонаамон меоянд. Моҳинавро модарам бинад, маъқул мекунад. Ваи духтари шабгард нест. Аз маҷбури ҳамроҳи модараш ба бозори меваҷот баромадааст. Зиндаги инсонро маҷбур месозад, ки шабу рӯз меҳнат кунад, то ки дар ҳаёт азоб накашад. Ки медонад, шояд модари Мохинав низ барвақт аз шавҳар ҷудо шуда бошаду дар нимароҳи зиндаги бо ҳамин духтараш чархи рузгорро бо савдогарӣ пеш мебарад. Пагоҳӣ модарам ба сари болинам омада бо меҳрубонӣ гуфт: - Хез писарам, субҳ барвақт дамидааст.Ман дилу бедилон ба саҳни ҳавлӣ баромадам. Яшикҳои холишудаи помидорро, ки шаб аз деҳқонбозор оварда будаму дар як кунҷи кати ҳавлӣ гузошта будам, ба анҷомхона бурда мондам. Сипас дасту рӯи шуста, ба сари дастархон омада нишастам. Янгаам Шарафниссо дар як коса шири пухта гирифта ба наздам овард. Ӯ ба чеҳраи аз ғояти бехоби рангпаридаам нигариста бо табассум пурсид: - Ҷамшедҷон, мегум духтари шаб дар бозор вохурдаат, ба ту маъқул шуд? - Моҳинавро мегӯи?- косаи ширро аз дасти янгаам гирифта, ба саволаш тааҷҷуб кардам. - Ҳа, дар борааш аз холаам фаҳмидам. - Духтари ситорагарм, бад нест, хеле чаққон аст,агар очаҷонам келинаш кунад,дар корҳои хона ба тую модарҷонам ёрӣ мерасонад. - Кошки,келин шавад, хуб мешавад! Янгаам Шарафниссо инро гуфта, аз наздам рафт. Бегоҳӣ савдогарони ваъда додагӣ омаданд.Аввалин шуда,янгаам Шарафниссо онҳоро пешвоз гирифт. - Аз рӯи суроғаи гирифтаамон мо дуруст омадем?- ба янгаам гарму ҷӯшон ҳолпурсӣ карда, пурсидан онҳо. - Хуш омадед, холаҷон, ҳа, Шумо ба хонаи мо дуруст омадед!- ман Моҳинавро дидан замон ба пешвози онҳо баромадам.Модарам низ сӯҳбати моро шунида, аз ошпазхона баромада ба назди мо омад. - Мо автомобили ҷиянро киро карда омадем, ваӣ дар беруни дарвоза, дар мошинаш нишастааст,- ба мо рӯи оварда, гуфт модари Моҳинав. - Ман рафта гирифта меорам,Шумо холаҷон ба хона гузаред,- инро гуфта ба назди ронанда рафтам. - Додар, биёед ба хона равем?- ба ҷавони овардаи онҳо, ки вазифаи ронандаро иҷро мекард, аҳволпурсӣ карда таъкид кардам. - Раҳмат, бародар, ман дар мошин мешинам,- узр пеш оварда гуфт ӯ. Дидам,ки ронанда ба хона даромаданӣ нест, ваиро ба ҳоли худаш гузошта, ба хона баргаштам.Модарам алакаи меҳмонҳояшро ба ҳуҷра даровардааст. - Мохинав духтарам, мо сӯҳбат мекунем, Шумо бо додарам аз паи ғундоштани помидорҳо шавед!- ба Моҳинав амр кард модараш. - Хоҷагиатон куҷост?- вақте ба ҳавлӣ баромадем, Моҳинав пурсид аз ман. - Дур нест,дар ҳамин бари хона аст,- ба чашмонаш нигариста гуфтам. - Тағора овардаем, рафта биёрам, Моҳинав инро гуфта ба назди автомобил рафт.Қаду басти расо, бо роҳгардияш хеле зебанда буд. Вақте тағораҳоро овард, мо ба хоҷагии ёрирасон рафтем. - Заминатон хеле калон будаст, мо дар шаҳр зиндагӣ мекунем, ҳамаги чор сотих замин дорем, тағораҳоро лаби кишти помидор гузошта гуфт ӯ. - Дар хонаатон мардина нест, ёрдам кунад?- ногаҳон пурсидам аз Моҳинав. - Падарамон барвақт аз дунё гузаштагӣ, як бародар дорам дар муҳоҷирати меҳнатӣ аст,- аз ҷуякҳо помидор чида ба нақл сар кард ӯ. - Ваи ҷавони дар мошин нишастагӣ ба Шумо чи мешавад? - Саъдиро мегуед, ваи хешамон аст,дар баъзе корҳо ба мо ёрӣ мерасонад! - Модаратон дигар шавҳар накард?- пурсидам аз духтар. - Модарам ба хотири мо фарзандҳо дигар шавҳар накард. - Шумо чи, шавҳар доред? - Панҷ сол шуд, мактабро хатм кардаам, не, то ҳол шавҳар накардаам, ба модари мушти парам дар бозор ёрӣ мерасонам. - Агар мабодо талабгор барояд, шавҳар мекунед?- табассумовез пурсидам аз Моҳинав. - Надонам, агар ба шавҳар бароям, модарамро дар бозор ки ёрӣ мерасонад? - Акоятон ҳаст, ку? - Ваи дар муҳоҷират, дар ду - се сол як бор меояд, ҳамроҳи оилааш рафтагӣ, шаҳрвандӣ доранд. - Шумо номатон чи? - Ҷамшед. - Ваи духтари ба пешвози мо баромада, ҳамсаратон буд? - Ваи Шарафниссо янгаам мешавад, шавҳараш дар муҳоҷират аст,- фаҳмондам ба Моҳинав. Моҳинав помидор мечиду ба ман аз ҳар хусус савол медод.Мо то ҳади имкон ба саволҳояш ҷавоб медодам. - Аз шиносоӣ бо Шумо шодам, хеле дарди дил кардем, рости гап ба ман маъқул шудед, агар модарам Шуморо келин кунад, Шумо розӣ мешавед? - Гап, гапи модарам ҳаст, ваӣ розӣ шавад, албатта ман розӣ мешавам, - шармида гуфт Моҳинав. Мо муддати қариб як соат помидор чидем. Онҳоро ба тағораҳо ҷой кардем. - Телефон дорӣ? - пурсидам аз Моҳинав. - Савдогар мардум бе телефон мешавад, Самсунг дорам, рақамҳоямро диҳам? - Агар рози бошед!- хандида гуфтам ба духтар. Помидорҳоро чида ғундоштему ба назди волидайн рафтем. - Духтарам кор тамом? - пурсид модараш аз Моҳинав - Ҳа очаҷон, буд кардем! - Саъдиро ҷеғ зан омада, маҳсулотро ба бордони мошин баред, - фармуд модар ба духтараш. - Аз шиносоӣ бо аҳли хонадони Шумо шод гаштем, дугона, - вақти хаирухуш хурсандона гуфт модари Моҳинав. - Занаки хуб метобад, қудо кунем, месазад, духтараш ҳам хушру, болобаланд- пас аз гусели онҳо гуфт модарам. ( давом дорад)

Рачабали Файзуллоев ДАРСИ ЗИНДАГӢ ( қиссаи тарбиявӣ) Қариб як моҳ мешавад, модарҷонам қишлоқ ба қишлоқ гашта, барои ман зан мекобад. Сабил монад, агар аз ягон хона духтари маъқули дил паидо кунад, ба ман маъқул намешавад. -Духтарони имруза аксарият қадпаст ё ноҷинсак мебошанд, - баъди ҷустуҷӯҳои зиёд монда шуда ба хона омада мегӯяд модарам. Ин мулоҳизаҳои модар албатта сабаб дорад. Ваи мехоҳад келине паидо кунад, ки ҳам ба худаш маъқул шавад ва ҳам ба ман. Чунин духтарро паидо кардан амри муҳол аст. Дирӯз бегоҳи аз хоҷагии ёрирасонамон се яшик- помидор чида, ба бозори шаҳри бурдам. Дар деҳқонбозор аз одами бисёр ҷои сузанзани набуд. Ҳар кас кӯшиш мекард, бори овардаи худро тез ба савдогарон фурӯхта ба хона баргардад. Бачаи ҳамсоя соҳиби моторол, маро дар як кунҷи бозор оварда фуровард. - Ҷамшед додар ҳамин ҷо барои борҳоятро фурӯхтан беҳтарин ҷои аст, ман ба хона бармегардам, зеро пагоҳи бояд Душанбе равам, яшикҳои помидорро ба роҳрави бозор фуроварда таъкид кард ӯ. Ба соҳиби ароба ҳисоби карда, ӯро ҷавоб додам. Ягон даҳ- понздаҳ дақиқа нагузашта буд, модаре дар наздам паидо шуда, яшикҳои помидорро дида аз ман суол кард: - Додар ин яшикҳо аз шумост? - маро болои яшикҳо рост истода дида пурсид ӯ. - Ҳа, аз ман холаҷон, барои фурӯхтан овардам, - гуфтам ба модар. - Чанд сомони инҳоро мефуруши? - боз пурсид аз ман. - Рости гап, холаҷон бори аввал шабона ба бозор баҳри савдо омадам, нархи помидорро дар ин деҳқонбозор намедонам, - узр пеш оварда гуфтам ба ваи. - Яклухт мо дар ҳар килло се- сеюним сомони медиҳем, агар рози боши, ҳамаашро мегирам, - помидорҳоро тамошокунон фаҳмонд ӯ. Ман ноилоҷ розӣ шудам. Модари савдогар маро ба ҳоли худ гузошта" ҳозир меоям"- гуфта ба куҷое рафт. Аз байн фурсате нагузашта, дар даст тарозуи электрони ҳамроҳи духтаре ба наздам омаданд. - Мохинав духтарам, борҳои ҳамин додарамро мегирем, помидорҳои тару тоза, ба духтар рӯ оварда гуфт модараш. Духтар ҳамроҳам чаққони карда, яшикҳоро як- як болои тарозу монда, дар дафтари киссагияш миқдори вазнашон менавишт. - Духтари чаққони шавҳар карда бошад? - ҳушёрию зиракии ӯро мушоҳида карда, аз дил мегузаронидам. - Додар ҳамааш 72 килограм баромаданд, панҷ килограм ҳаққи яшикҳо дигарашро мегирем, аз ҳамёнаш бастаи даҳсумарро бароварда ба ҳисобу китоб очаю духтар сар карданд. Ман ҳар як ҳаракати Моҳинавро мушоҳида мекардам. - Дар хона помидор бисёр доред? - вақте ба ман ҳисоби кардан пурсид модари духтар. - Хоҷагии ёрирасон дорем, ҳоло помидор нав дар шукуфтан даромадааст, - гуфтам ба модар. - Суроғаатонро ба мо гӯед, мо омада аз хонаатон мехарем. - Моли хубро ҳама мехаранд, - ба Мохинав нигариста гуфтам ба модараш. - Каӣ мебиёед? - пурсидам аз онҳо. - Пагоҳ аз тарафи бегоҳи ба хонаатон меоем, - ба ман хайрухуш карда гуфтанд онҳо. Помидорҳоро фурӯхта, андешамандони ба хона омадам. - Моҳинавро модарам бинад, маъқул мекардам бошад?- фикр мекардам дар дил. Ман тамоми воқеаи дар бозор ба вуқуъ омадаро ба модарам гуфтам. - Духтарони шабгарди бозорнишин Худо медонад, келини хуб мешаванд ё не?- нақлҳои маро шунида мегуфт модарам. Ба ҳар ҳол пагоҳ мо онҳоро мунтазир мешавем. ( давом дорад)