Самира қисми 5 анчом
Муаллиф: Шаҳлои Наҷмиддин
Аз ҳамон рӯз зиндагии хонадони Самира ранги дигар гирифт. Ҷаҳонгир тез-тез ба дидорбинии онҳо меомад.
Ҷаҳонгир ҳар боре ки ба хона меомад, бо худ як ҷаҳон меҳрубонӣ меовард. Барои ҳар яки онҳо чизе ҷудо мекард. Ба Дилшод мошини бозича, ба Аслам китобчаи расмкашӣ, ба Насим қаламҳои ранга ва ба Фаррух ширинӣ.Аммо Самира бо вуҷуди ҳамаи ин меҳрубониҳо ҳамеша худро каме нороҳат ҳис мекард. Ӯ намехост, ки ба Ҷаҳонгир одат кунад. Дар дили ӯ як тарс пайдо шуда буд: мабодо у ин оилаи носолими моро дида аз руйи рахм танхо омада бошад.Маро бо ин акахои носолимам магар касе ба зани мегирад?
Як шом, вақте ки Ҷаҳонгир пас аз аёдати бародарон мехост ба хонааш баргардад, модар ӯро ба назди дастархон даъват кард.
— Писарам, Ҷаҳонгирҷон, як пиёла чой нӯшида баъд рав. Ту барои мо бегона нестӣ, бо меҳрубонӣ гуфт модар.Ҷаҳонгир бо эҳтиром нишаст. Самира чойи тозадамро оварда, оҳиста ба пиёла рехт ва пеши ӯ гузошт. Дилшод дар паҳлуи Ҷаҳонгир нишаста, бо ифтихор гуфт:
— Акаи Ҷаҳонгир, бин, ман имрӯз ҳамаи доруҳоямро бе гиря хӯрдам.Самира гуфт, ки агар доруҳоро дигар пайваста хӯрам, зудтар калон ва пурзӯр мешавам.
Чашмони модар ликки об шуданд.Охир як чавонмарди 29 сола ин лахза мисли кудаки 3 сола рафтор дошт.Аз дил гузаронид ,ки агар писаронаш солим мебуданд ,ин лахза дар гирди дастархонаш 4 келинхои зебо нишаста буданд.
Пас аз хӯрдани чойи талху оши палав, вақте ки модар барои ҷамъ кардани дастархон ба каноре рафт, Ҷаҳонгир ба Самира нигоҳ кард. Аз чашмони Самира хастагии рӯзҳои сахт оҳиста-оҳиста дур мешуд, аммо ҳамоно як ҳаёи духтарона дар чеҳрааш маскан дошт.
— Самирабону, оҳиста оғоз кард Ҷаҳонгир, ман мебинам, ки шумо дар тарабхона чӣ қадар сахт меҳнат мекунед. Ангуштонатон аз оби сард ва зарфшӯӣ озор ёфтаанд. Ман бо роҳбари як ширкати дорусозӣ гап задем, ба онҳо корманде лозим аст, ки ҳуҷҷатҳоро ба тартиб дарорад. Кор баьди соати 15.00 аст ва маошаш ҳам хуб. Ин ба дарсҳоятон ҳам халал намерасонад.
Самира ба дастони сурхшудааш нигоҳ карду сипас ба Ҷаҳонгир гуфт:
— Акаи Ҷаҳонгир шумо барои мо корҳое кардед, ки ҳатто наздикони худамон накарда буданд. Ман намедонам чи тавр ин ҳама некиҳоятонро ҷуброн кунам.
— Барои некӣ ҷуброн лозим нест, Самира, бо самимияти бепоён посух дод Ҷаҳонгир. Танҳо дидани табассуми шумо ва орому осудагии модаратон барои ман мукофоти калонтарин аст.
Он шаб, вақте Ҷаҳонгир рафт, модар ба назди Самира омад ва дастони духтарашро ба дасти худ гирифт.
— Духтарам, гуфт модар бо ашк, Худованд ҳеҷ вақт бандаи солеҳашро танҳо намегузорад. Ҷаҳонгир ҷавони боимон ва покдилест. Нигоҳҳояш пур аз ахлоқу эҳтироманд. Ман дар ҳаққи шумо танҳо як дуо мекунам: илоҳо, бахти ту ҳам мисли дили покат зебо бошад.
Самира сарашро ба синаи модар ниҳод. Барои аввалин бор дар чанд соли охир, ӯ бе ашку бе хавотирӣ ба хоби ширин рафт.
Шумораи кормандони ширкати дорусозӣ ва муҳити нави корӣ барои Самира бахши дигаре аз зиндагиро кушод. Ӯ саҳар ба донишгоҳ мерафт ва баъди дарсҳо ба корхона ҳозир мешуд. Шароити нав ва муомилаи хуби ҳамкорон ба ӯ имкон дод, ки дигар хастагии беҳадду ҳисоб ва ашки пинҳониро таҷриба накунад.
Маоши аввалини худро гирифта, Самира рост ба хона омад. Ӯ барои модараш рӯймоли зебо ва барои бародаронаш бозичаву шириниҳои нав харид.
— Очаҷон, бинед бо табассум ва чашмони дурахшон гуфт Самира. Ин аввалин маоши ман аз кори нав аст. Дигар лозим нест, ки шабҳо зарф шӯям.
Модар рӯймолро ба сар баста, духтарашро ба оғӯш гирифт ва ашки хурсандӣ рехт:
— Худо баракатат диҳад, духтари баномусам.
Дар ҳамин асно, Ҷаҳонгир боз барои хабаргирии бародарон ва овардани доруҳои навбатӣ омад. Дилшод бо дидани ӯ давида ба наздаш рафт ва дасташро гирифт:
— Акаи Ҷаҳонгир, бинед, Самира ба мо шириниҳои нав овард.Мо ҳамаамон хурсандем.
Ҷаҳонгир ба Самира нигарист. У дигар он духтараки хаставу дилшикаста набуд; дар чеҳраи ӯ оромӣ ва умед ба фардо аён мерасид.
— Муборак бошад, Самирабону, гуфт Ҷаҳонгир . Ин танҳо оғози роҳи муваффақиятҳои шумост.
Оҳиста-оҳиста табобати пайвастаи Ҷаҳонгир натиҷа медод. Аҳволи Дилшод рӯз то рӯз беҳтар мешуд, ӯ акнун метавонист гапҳои муфассалтар гӯяд ва дар корҳои ҳавли ба модараш бештар ёрӣ диҳад. Ҳатто Асламу Насим ва Фаррух оромтар шуда, рафтори кӯдаконаашон камтар азиятдиҳанда мегашт.
Як рӯзи истироҳат Ҷаҳонгир ҳамроҳи модари худаш ба хонадони Самира омад. Модари Ҷаҳонгир зани нурониву меҳрубон, бо дидани поктинатӣ ва самимияти ин оила ва чакониву зебогии Самира, самимона уро келинкун шуд.
-Хохарчон , гуфт модари Ҷаҳонгир ба модари Самира, ман барои хостгории духтари зебои шумо омадам. Писарам Ҷаҳонгир шефтаи ахлоқ ва покдоманиву меҳнати ҳалоли Самирабону шудааст. Агар иҷозат диҳед, мо ин ду ҷавонро ба ҳам пайванд кунем.Падари рахматии Чахонгир факат дуо медод ,ки ба писарам духтари хам ботинан ва хам зохиран зебо насиб гардад илохо.
Модари Самира ба духтараш нигарист. Самира аз шарм сарашро поён андохт, аммо дар дилаш ҳисси миннатдорӣ ва муҳаббати амиқ нисбат ба Ҷаҳонгир ҷӯш мезад.
— Агар хости Худо бошаду розигии фарзандон, ман ҳеҷ эътирозе надорам, бо гиряи шоди посух дод модар.
Дилшод, мислм одами боакл гуфт:
— Акнун акаи Ҷаҳонгир ҳамеша бо мо мемонад?
Ҷаҳонгир хандида, Дилшодро оғӯш кашид:
— Ҳа, бародарам, ҳамеша бо шумо хоҳам буд.
Ҳавлии хурди модар бо парчамчаҳои рангшанг ва чароғакҳои зебо ороиш ёфта, пур аз хандаву суруди шодӣ буд. Модар ба меҳмонон пешвоз мебаромад ашки чашмони ӯ дигар аз ғаму дард не, балки аз шодиву шукрона буданд.
Самира дар либоси сафеди арӯсӣ мисли фариштае медурахшид. Зебоии табиӣ ва шарму ҳаёи духтаронааш чеҳраашро нуронитар мегардонд. Вақте ки Ҷаҳонгир бо либоси домодӣ вориди ҳавлӣ шуд, нигоҳаш ба Самира афтод ва дар дилаш ҳисси ифтихору муҳаббати бепоён ҷӯш зад.
Дилшод ва бародаронаш Асламу Насим ва Фаррух бо либосҳои якхелаи зебову шинам мисли кӯдакони бепарво дар гирди домоду арӯс чарх мезаданд. Дилшод дасти Ҷаҳонгирро сахт дошта, бо ифтихор ба ҳама мегуфт:
— Ин акаи Ҷаҳонгири ман аст.Ӯ акнун акаи ҳамаи мост.
Ҷаҳонгир бо меҳрубонӣ сари онҳоро сила карда, барояшон тӯҳфаҳои овардаашро тақсим кард. Шаҳди ин хурсандӣ дар чеҳраи бародарон беҳтарин тӯҳфа барои Самира буд.
Модарон дуо доданд;
— Илоҳо, бахти шумо рост ва хонадонатон ҳамеша пур аз мехру баракат бошад.
Вақте Самира бо модараш хайрухуш мекард, ҳар ду якдигарро амиқ ба оғӯш кашиданд. Самира оҳиста ба гӯши модараш гуфт:
— Очаҷон, ман шумову бародаронамро ҳеҷ гоҳ танҳо намегузорам. Ҷаҳонгир ҳам ваъда дод.
Ҷаҳонгир пеш омада гуфт.
— Модарҷон, хавотир нашавед. Ман ба шумо қавл медиҳам, ки Самираро хушбахттарини занони дунё мекунам ва бародаронамро ҳамеша зери каноти хеш мегирам.
Арӯсу домод зери оҳанги шӯх ва дуои неки наздикону пайвандон ба сӯи хонаи бахт қадам заданд.
Барояшон мегуям;дар ин базми тарабобод
Бигардад хонае обод.
Бихохам нури хуршеди
Барои келину домод.
Муаллиф Шахлои Начмиддин
Мухаббати азизи дилхо зодруз муборак бошад.
Муҳаббати азиз ва ягона зодрӯз муборак! 🎂🎉✨
Имрӯз рӯзи таваллуди зеботарин, меҳрубонтарин ва азизтарин дусти ман аст. 🌹💖
Аз қаъри дили пур аз муҳаббатам ба ту орзу мекунам:
🌸 Саломатии беназир то чеҳраи гарму зебоят ҳамеша бо табассум дурахшон бошад 😃🌷
🌈 Хушбахтии беканор то ҳар як лаҳзаи зиндагият пур аз шодӣ, оромӣ ва фазои идона гардад 🎁✨
🚀 Барору муваффақият то ба ҳама орзуву мақсадҳои хушбахтонаат бирасӣ 🏆🎈
Ишки чавони мурда кисми 3 анчом
Муаллиф Шахлои Начмиддин
Сомия талх талх гиря даромад. У бар сари чорроҳаи тақдир монда буд: оё ин фиреби бузургро бубахшад ва ба хотири дили покаш бо ин ҷавони маъюб бимонад, ё ин ишқро барои ҳамеша тарк кунад?Сомия тамоми шаб чашм напушид.
Акси Анаси аслиро ба синааш фишурда, то субҳ гирист. Аз як тараф, фиреби талх ва сӯзиши дил ӯро азоб медод, аммо аз тарафи дигар, чашмони пур аз алам ва тақдири сиёҳи он ҷавон дилашро пора мекард. Ӯ фаҳмид, ки дар ин муддат ошиқи сурати зебо не, балки ошиқи ҳамон овози пур аз меҳр, суханони самимӣ ва дили поки Анас шуда буд.Субҳдадам Сомия қарори охирини худро гирифт. Ӯ либосҳояшро пӯшида, бе он ки ба модараш чизе бигӯяд, аз аломати суроғае, ки қаблан Анас зимни суҳбатҳо беихтиёр гуфта буд, ба ҷустуҷӯи хонаи онҳо баромад.
Баъди чанд соати ҷустуҷӯ, Сомия ба дари як хонаи камбағалона расид. Дари ҳавлиро зани миёнсоле, модари Анас, кушод. Аз симои зан алам ва хастагии рӯзгор меборид.Модари Анас аз шунидани номи писараш ва дидани ин духтари зебо ба ҳайрат омад. Сӯҳбаткунон ӯро ба даруни хона даъват кард ва бо ашк гуфт:
— Духтарам, Анас аз дирӯз инҷониб аз ҳуҷрааш набарояд..Ҳатто касеро намехоҳад бинад. Баъди он садамаи мудҳиш ӯ ҳаёташро сӯзонд. Амакаш ба халокат расид, худаш бошад нимзинда монд.
Сомия дари ҳуҷраи Анасро кушод. Ҳуҷра нимторик буд. Ҷавон дар кунҷи хона нишаста, сарашро миёни дастонаш гирифта буд. Аз овози даромад, сарашро бардошт ва бо дидани Сомия ранг аз рӯяш парид. Ӯ шитобкорона кӯшиш кард, ки рӯи сӯхтаашро бо дастонаш пӯшонад ва бо овози гиряолуд гуфт:
— Сомия?! Ту чаро омадӣ? Илтимос, ба ман нигоҳ накун, рав аз ин ҷо.Ман намехоҳам туро бадбахт кунам.
Сомия оҳиста-оҳиста ба ӯ наздик шуд. Оҳиста дастони Анасро аз рӯяш ақиб кашид ва рост ба чашмони пур аз ашки ӯ нигоҳ кард. Ӯ дар он симои афгору сӯхта ҳеҷ бадиро надид, танҳо ҳамон дили покеро дид, ки моҳҳо боз мешинохт.
— Ман барои акс наомадам, Анас, бо овози пур аз меҳру раҳм гуфт Сомия. Ман барои ту омадам. Барои ҳамон овозе, ки ман ошикаш хастам. Сурат танҳо як сароб буд, аммо дили ту ва ишқи ман ҳақиқист.
Анас аз шунидани ин суханон бо тамоми ҳасти ба гиря даромад. Ӯ бовар намекард, ки дар ин дунёи пур аз зоҳирпарастӣ духтаре пайдо мешавад, ки сирати ӯро аз симояш болотар гузорад.
Муқобилияти оилаи Сомия хеле сахт буд. Модараш бо ашку фарёд зидди ин никоҳ баромад: Ту духтари зебоӣ, чаро худатро ба як ҷавони маъюб ва сӯхта хазон мекуни. Аммо Сомия дар қарораш устувор монд. Ӯ гуфт: Очаҷон, зоҳир мегузарад, аммо дили пок ва садоқат як умр мемонад. Ман танҳо бо ӯ хушбахт мешавам.
Сарфи назар аз ҳама мушкилоту танқидҳои атрофиён, Сомияву Анас бо никоҳи мусулмонӣ ва як тӯйи хеле хоксорона оиладор шуданд.
Гузаштани чанд моҳ аз тӯйи хоксоронаашон ҳаёти Сомияро комилан тағйир дод. Ҳарчанд ӯ худро хушбахт меҳисобид, аммо дар атроф одамҳое буданд, ки бо забони заҳролуди худ оромии ин хонадонро барҳам мезаданд.
Рӯзе апаи Сомия Нигора, ки шавҳари сарватманд дошт, бехабар ба хонаи онҳо меҳмон шуд. Ӯ аз рӯзи аввал зидди ин издивоҷ буд ва ҳамеша кӯшиш мекард, ки хоҳарашро хафа кунад.
Нигора ба хона ворид шуда, ба хонаи хоксоронаи онҳо бо нафрат нигоҳ кард. Дар ҳамон лаҳза Анас бо табассум ва як даста гули тоза аз пайраҳаи ҳавлӣ ворид шуд. Ӯ бо адаб ба апаи занаш салом дод:
— Ассалому алейкум, апаҷон. Хуш омадед ба хонаи мо.
Нигора ба ҷои посухи салом, ба рӯи сӯхтаву хароб гаштаи Анас бо даҳшат нигоҳ кард ва беихтиёр як қадам ақиб рафт. Сипас ба тарафи Сомия гашта, бо овози баланд ва истеҳзоомез гуфт:
— Сомия!.Ту ақлатро гум кардаӣ?! Чӣ тавр бо ин хел одами бадру дар як хона зиндагӣ мекунӣ ва ҳатто ба рӯяш нигоҳ мекунӣ? Ман агар дар ҷои ту мешудам, аз тарси ин симо шабҳо хоб рафта наметавонистам.Ту зеботарин духтари авлодамон будӣ, аммо худатро ба як сурати сӯхтаву зишт хайр кардӣ.
Суханони Нигора мисли ханчари тнз ба калби Анас расиданд. Табассум аз рӯи Анас гум шуд. Ӯ оҳиста дастаи гулро ба болои миз гузошт, сарашро афканд ва чизе нагуфта ба ҳуҷраи худ даромад.
Сомия аз ғазаб ва алам меларзид. Ӯ рост ба чашмони апааш нигоҳ карда гуфт:
— Апачон.Дигар ҳеҷ гоҳ ба зиндагии шахсии ман кордор нашав.
— Чӣ? Ту маро ба хотири ин бадру аз хонаат меронӣ? бо ҳайрат пурсид Нигора.
— Ҳа, меронам бо ашк посух дод Сомия. Чунки ту танҳо зоҳири одамро мебинӣ. Ту сурати сӯхтагии ӯро дидӣ, аммо дили бузург ва покашро надидӣ. Шавҳари ту ба ту тиллову мошин мехорад, аммо ҳар рӯз таҳқират мекунад. Аммо Анас бо ин руйи сӯхтааш маро мисли шоҳдухтар мепарастад.Ӯ рӯяшро дар оташ сӯзондааст, аммо ту виҷдону дилатро сӯзондаӣ. Беҳтараш рав аз хонаи ман.
Нигора аз суханони хоҳараш лол монда, бо заҳрханд хонаро тарк кард.
Сомия фавран ба ҳуҷра даромад. Анас дар кунҷи диван нишаста, ашки чашмонашро пинҳон мекард. Сомия шавҳарашро ба оғӯш гирифт ва гулҳои овардаи ӯро ба синааш фишурд:
— Анас, ба суханони аҳмақонаи мардум гӯш надеҳ. Барои ман зеботарин ва азизтарин марди дунё танҳо ту ҳастӣ.
Анас ба чашмони пур аз меҳри Сомия нигоҳ карда, фаҳмид, ки дар ин дунёи пур аз макр, ӯ соҳиби ҳақиқитарин ва покатарин ишқ гаштааст.
Муддате аз он ҳодиса гузашт. Сомия ва Анас оромона ва бо муҳаббати бепоён зиндагӣ мекарданд, аммо дар дили Анас ҳамеша як ҳисси айбдорӣ ва шикастагӣ маскан дошт. Ӯ мехост, ки рафтори Сомияро қадр кунад ва нишон диҳад, ки барои занаш ба ҳама кор омода аст.
Рӯзе Сомия аз бемории шадиди зуком ва табларза ба бистар афтод. Таби баланд тамоми вуҷудашро месӯзонд ва ҳолаш дам ба дам вазнинтар мешуд. Дар хона доруи лозима тамом шуда буд ва шаб низ ба ними шаб расида, борони сахте меборид.
Анас аҳволи занашро дида, хавотир шуд.
Анас курткаашро пӯшид, ниқоб ва каллапӯшашро ба сар кашид ва ба сӯи дорухонаи шабонарӯзӣ, ки дар маркази маҳалла ҷойгир буд, шитобид.
Вақте ӯ ба дорухона даромад, чанд ҷавон дар даромадгоҳ нишаста буданд. Анас доруҳоро харида, шитобкорона мехост барояд, аммо дар даромадгоҳ каллапӯшаш ба тахтаи дар банд шуда, аз сараш афтод ва ниқобаш низ андаке поён шуд.
Ҷавононе, ки дар он ҷо буданд, симои сӯхтаву афгори ӯро дида, ба ханда даромаданд:
— Оҳ, ин чӣ бадру аст?! Мисли одамҳои филмҳои даҳшатнок.Ту аз куҷо пайдо шудӣ, одамхур?
Анас кӯшиш кард, ки рӯяшро пӯшонад. Дилаш озурда , ашк чашмонашро пахш кард, аммо ӯ чизе нагуфт. Доруҳоро сахт ба синааш фишурда, зери борони сард ба сӯи хона давид. Ӯ дигар аз хандаи онҳо не, танҳо аз он метарсид, ки дер накунад ва Сомия бе дору намонад.
Вақте ба хона расид, комилан тар шуда буд. Ӯ фавран ба Сомия доруву чойи гарм дод. Сомия, ки андаке ба худ омада буд, пай бурд, ки шавҳараш норохат аст .
— Анас, ба ту чӣ шуд?
— Сомия ман имрӯз боз фаҳмидам, ки чӣ қадар зиштру ҳастам. Мардум дар кӯча ба ман хандиданд.Ман тарсидам, ки рӯзе ту низ аз ин симои ман хаста мешавӣ ва шарм медорӣ.
— Анас, онҳое, ки хандиданд, танҳо пӯсти рӯи туро диданд. Аммо ман дидам, ки ту зери ин борони сард барои давои ман давидӣ. Маро марде нигоҳубин дорад, ки дилаш аз тилло аст. Барои ман муҳим нест, ки мардум чӣ мегӯянд. Ту қаҳрамони ман ҳастӣ.
Солҳо гузаштанд. Ишқи поки Сомия ба Анас қуввату умед бахшид. Бо дастгирии занаш, Анас чанд ҷарроҳии пластикиро паси сар кард ва рӯҳан комилан ба ҳаёти ором баргашт. Сомия ҳеҷ гоҳ аз қарори гирифтааш пушаймон нашуд ӯ соҳиби шавҳаре гашт, ки ӯро беш аз ҷони хеш дӯст медошт ва мепарастид. Ишқи ҷавонии онҳо, ки бо дурӯғ оғоз ёфта буд, бо ҳақиқати дил ва вафодорӣ мубаддал гашт.
Боки саломат бошед
Муаллиф Шахлои Начмиддин
Дуруд дустони азиз.
Ман ва Илхомбек
Аз синни 4 солагиам ин Илхомбек бо ман аст.Солхои наврасиву чавони хеле фаьолу чаккон буд.Хар сония ,хар лахзаи зиндагиам домани маро асло сар намедод.Хатто дар хоби ширинам маро бедор карда мачбур мекард ,ки когаз сиех кунам.
Аммо бо гузашти умри инсон Илхомбек хам пир мешудааст.Акнун барьакс ман уро мачбури аз хоб бедор карда сари компютер мешинам ва ба у хушомадзанон кахваи талх таер мекунамаш то нушаду харфхо беихтиер аз магзи сари ман берун биеяд.
Ох Илхомбек ,чаро ту вактхои охир ин кадар ноз мекуни ?Ганда хоболуд шудаи.Як чумлаи хуб пайдо мешавад ,даррав мегурези.
Вакти хурокпазиам е дар наклиетти чамьияти буданам даррав пешам омада мехрубони мекуни ,аммо ман он лахза вакт надорам ,ки дасти туро бигираму дилу магзи сарамро руйи харф биерам.Вакте ки ман дар танхои мехохам махз ту пахлуям боши,ту нопадид мешави баркасд.
Илхомчони ман маро тарк масоз ,ин кадар хонандахои азизи ман аз мехрубонии ту бе бахра намонанд.
Хуб ,азизам Илхомбек,бие пахлуям бишин.
Бевафои кори хуб нест.
Биё, мисли пештара оромона дар гӯшаи хаёлам ҷой гир. Ман қаҳваатро тайёр мекунам, ту бошад, як каме ба ман меҳрубонӣ кун. Ман медонам, ки ҳанӯз ҳам дар сари ту ҳазор фикру ҳарфу ҷумла пинҳон аст. Фақат онҳоро ин қадар сахт пинҳон накун.
Магар намебинӣ, ки хонандаҳоям мунтазиранд? Онҳо ба ман нигоҳ мекунанд, ман ба ту. Ту бошӣ, ба ман нигоҳ карда хомӯш менишинӣ.Биё, Илҳомбек, як аҳд кунем: ман дигар туро саҳарҳои барвақт аз хоби ширинат бедор намекунам, ту ҳам вақте ки як ҷумлаи зебо ба сарам омад, фирор накун.
Зеро мо ҳоло ҳам ба ҳамдигар лозимем. Ман бе ту танҳо як одамам бо ҳазор фикри парешон. Ту бе ман танҳо чанд ҳарфи хомуш дар як кунҷи мағзи сари ман.
Пас, биё.Имрӯз боз бояд барои хонандаҳои азизам як қисса нависем.
Илҳомбек, охир ту ҳам пир шудӣ,
Қаҳваро нӯшидиву сер шудӣ.
Нозро кам кун, ки хонанда мунтазир,
Ё магар ту ошиқи дигар кас шудӣ?
Эх Илхомбеки ман.
Шахлои Начмиддин
РАҚОССА ЗИТА Қисми 4 анчом
Муаллиф: Шаҳлои Наҷмиддин
Дар торикии мутлақ садои ваҳшиёнаи ду тир ҳуҷраро ларзонд. Оташи даҳони пистолет танҳо барои як сония сояи муҳофизро дар девор аён кард. Ҳамон як сония барои Самир кофӣ буд.
Ӯ зуд ба замин хобида, ба зери пойи муҳофизи аввал зарба зад. Марди пайкарҷасса бо вазнии худ ба рӯи фарши сангин афтод ва силоҳаш аз дасташ парида рафт. Муҳофизи дуюм, ки дар ақиб меистод, ба таҳлука афтода, девонавор ба ҳар тараф тир мекушод.
Самир аз торикӣ истифода бурда, паси мизи афтода паноҳ бурд. Ӯ аз ҷайбаш лампаи хурди дурахшонро бароварда, ба тарафи дигари ҳуҷра партофт. Муҳофиз ба самти садо ва рӯшноӣ тир парронд, аммо Самир аллакай дар паси ӯ буд. Бо як зарбаи сареъ ва дақиқ ба гардани мард, ӯро беҳуш кард.
Самир силоҳҳоро ҷамъ карда, дафтарчаи сурхи Зумрадро маҳкам ба ҷайбаш гузошт. Ӯ ба зудӣ аз вилла берун шуд ва ба тарафи мошин давид.
Мадина дар даруни мошин аз тарсу ларз меларзид. Вақте Самирро дид, ашк аз чашмонаш ҷорӣ шуд:
— Бародар Шумо зиндаед? Ман фикр кардам, ки
— Ҳамааш хуб аст, Мадина, гуфт Самир ва мошинро бо суръати баланд ба ҳаракат даровард. Ҳоло мо ба ҷои бехатар меравем. Ин коббус ба зудӣ анҷом меёбад.
Субҳи рӯзи дигар. Беморхонаи Дубай.
Зумрад (Зита) дар рӯи кат нишаста буд. Рӯи ӯ ҳануз зард ва заиф буд, аммо дар чашмонаш оташи умед медурахшид. Вақте дари ҳуҷра кушода шуд ва Самир ҳамроҳи Мадина ворид шуд, Зумрад ба чашмони худ бовар накард.
— Мадина?гуфт Зумрад.
Мадина давида ба оғӯши Зумрад афтод. Ҳар ду духтар якдигарро маҳкам дошта, талх гиря карданд. Ин гиряи озодӣ, гиряи наҷот аз як ҷаҳаннами алоҳида буд.
— Ман фикр мекардам, ки туро дигар намебинам, Зита пичиррос зад Мадина.
— Номи ман Зумрад аст, — бо табассуми ашколуд гуфт ӯ. — Дигар ҳеҷ гоҳ маро Зита нагӯй. Он ном мурд.
Самир ба канори кат омад ва дафтарчаи сурхро ба рӯи миз гузошт:
— Ин дафтарча ва сабтҳои ту тамоми ҷиноятҳои онҳоро фош мекунанд, Зумрад. Ту хеле шуҷоъ ҳастӣ. Ин ҷо тамоми даромадҳо ва суратҳисобҳои Эл-Патрон ҳастанд.
Чашмони Зумрад ҷиддӣ шуданд:
— Самир, ҳамааш ин қадар содда нест. Эл-Патрон одаме нест, ки ба осонӣ таслим шавад. Ясмина ба Истанбул рафт, то ба ӯ гӯяд, ки ман ҳама чизро ба ту гуфтам. Агар ӯ фаҳмад, ки дафтарча дар дасти туст, ба Дубай одамони хатарноктарро мефиристад.
— Ман намегузорам, ки ӯ ба шумо зарар расонад, — ҷавоб дод Самир. — Полис аллакай вилларо муҳосира кард ва муҳофизонро дастгир намуд. Ҳоло вақти он расидааст, ки роҳи худи Эл-Патронро бандем.
Самир телефони худро баровард. Ӯ рақами махсуси Интерполро гузошт. Ҳамаи далелҳо, номҳо ва рақамҳои суратҳисобҳо, ки дар дафтарчаи Зумрад навишта шуда буданд, ба қароргоҳи полиси байналмилалӣ фиристода шуданд.
— Истанбул, гуфт Самир, ба тиреза нигоҳ карда. Бозӣ дар он ҷо ба охир мерасад.
Пас аз ду рӯз. Истанбул.
Дар як виллаи боҳашмат дар соҳили Босфор, марде бо либоси сиёҳ ва ором дар даст кадахи шароб нишаста буд. Ин ҳамон Эл-Патрон буд. Дар паҳлӯи ӯ Ясмина бо ранги парида ва дили пур аз тарс меистод.
— Ту ба ман гуфтӣ, ки ҳама чиз зери назорат аст, Ясмина, оромона гуфт мард. Аммо дирӯз тамоми суратҳисобҳои ман дар Дубай масдуд шуданд. Полис виллаи моро гирифт. Ва акнун номи ман дар рӯйхати сурхи Интерпол аст.
— Ман айб надорам бо гиря гуфт Ясмина. Ин ҳама кори ҳамон Зумрад ва як нимарабу нимточики муффатиш аст.Ман ба шумо гуфта будам.
— Ту ба ман дер гуфтӣ, гуфт Эл-Патрон ва аз ҷояш хест.
Дар ҳамон лаҳза, садои шикастани дари асосӣ ва фарёди полис тамоми вилларо фаро гирифт:
— Полис
Аз ҷоятон наҷунбед.
Дастаи махсуси полиси Туркия ва Интерпол ба саҳни ҳуҷра ворид шуданд. Дар байни онҳо Самир низ меистод.
Эл-Патрон оромона калисро ба рӯи миз гузошт ва дастҳояшро боло кард. Ӯ ба Самир нигарист ва табассуми талх кард.
Ясмина ва Эл-Патронро дастгир карда, дасти баста бурданд.
Пас аз як ҳафта. Фурудгоҳи Душанбе.
Ҳавопаймо аз Дубай ба замин нишаст. Зумрад ва Мадина аз даромадгоҳ берун омаданд. Ҳавои тозаи ватан ба рӯяшон расид. Аз дур модари Зумрад ва пайвандони Мадина бо ашки шодӣ ба пешвози онҳо медавиданд.
Зумрад ба ақиб нигоҳ кард. Самир дар канор меистод ва бо табассум ба онҳо нигоҳ мекард.
Зумрад ба назди Самир омад:
— Ман намедонам, ки чӣ тавр ба ту ташаккур гӯям, Самир. Ту на танҳо ҷони маро, балки номус ва ояндаи маро наҷот додӣ.
— Ту худат худатро наҷот додӣ, Зумрад, гуфт Самир. Ту таслим нашудӣ ва барои ҳақиқат мубориза бурдӣ. Ҳоло рафта зиндагии наватро оғоз кун. Дигар ҳеҷ гоҳ Зита набош.
Зумрад ашки шодиро аз рӯяш пок кард, сарашро ба аломати эҳтиром хам намуд ва ба тарафи оғӯши гарми модараш рафт.
Самир ба осмони паҳновари ватан нигарист. Парванда баста шуд, аммо ӯ медонист, ки ҳақиқат ҳамеша арзиши муборизаро дорад.
Муаллиф: Шаҳлои Наҷмиддин
РАҚОССА ЗИТА кисми 1
Муаллиф Шахлои Начмиддин
Соати сею понздаҳ дақиқаи шаб буд.Дубай ҳанӯз бедор буд.Дар кӯчаҳои зебову чарогони шаҳр мошинҳои гаронбаҳо мисли метеорҳои рангоранг мегузаштанд. Дар ошёнаҳои болоии меҳмонхонаҳо садои мусиқӣ, хандаи меҳмонон ва ҷоми шампан ба ҳам омехта мешуд. Аммо дар таҳхонаи яке аз тарабхонаҳои бошукӯҳи шаҳр, ки ҳатто даромадан ба он бе даъватнома осон набуд, хомӯшӣ ҳукмфармо буд.
Маҳз ҳамон ҷо посбони шаб, вақте барои санҷидани камераҳои назоратӣ поён рафт, чизеро дид, ки аввал гумон кард манекен аст.
Дар кунҷи торики таҳхона духтари ҷавоне хобида буд.Либоси раққосӣ бар тан дошт. Як кафши пошнабаландаш чанд метр дуртар афтода буд. Мӯи дарозаш рӯйи фарш парешон шуда, чеҳрааш аз зарбаҳои сахт варам карда буд.У хануз нафас мекашиду зинда буд.
Аммо беҳуш.Посбон фавран ба ёрии таъҷилӣ занг зад.Баъд ба полис.Ҳуҷҷате, ки ҳамроҳи духтар ёфт шуд, номи Зита Ракосса дошт.
Аммо номи дигаре дар ҷайби дохилии либосаш пайдо шуд.Як коғази хурди сафед.
Дар рӯяш танҳо як калима навишта шуда буд:
Зумрад.Полис гумон кард, ки шояд ин номи воқеии ӯ бошад.
Аммо савол дигар буд:Чаро духтари раққоса бо ду ном зиндагӣ мекард?Ва кӣ ӯро чунон лату кӯб карда буд, ки қариб ҷонашро аз даст дода буд ?Зумрад чанд рӯз дар беморхона беҳуш монд.Духтурон мегуфтанд, ки ҷароҳатҳои ӯ тасодуфӣ набуданд. Касе ӯро латукӯб карда буд.Аммо як чизи аҷибтар вуҷуд дошт.
Дар бадани ӯ нишони мубориза қариб набуд.
Гӯё ӯ ба ҳамлагар муқобилат накарда бошад.
Гӯё ӯ касеро мешинохтааст.
Ё гӯё пеш аз ҳамла ба ӯ дору дода буданд.
Ин нукта дар парванда қайд шуд.
Аммо танҳо як нафар ба он аҳамияти ҷиддӣ дод.Муфаттиши ҷавоне бо номи Самир.
Ӯ ба камераҳои таҳхона такроран нигоҳ кард.
Соати 02:41.Дар камера марде пайдо мешуд.
Соати 02:43 дигар набуд.Соати 02:47 Зумрад ба таҳхона ворид мешуд.Соати 02:51 камера барои чор дақиқа хомӯш мешуд.Соати 02:55 дубора фаъол мешуд.Ва Зумрад аллакай дар фарш хобида буд.Самир видеоро боздошт.
Чор дақиқа.Ҳамагӣ чор дақиқа.
— Чор дақиқа барои куштан кофӣ нест, гуфт ӯ оромона. Аммо барои пинҳон кардани як сир кофист.Тафтиши кормандони тарабхона оғоз шуд.Ҳама кормандон мегуфтанд, ки Зита раққосаи ором буд.Касе ӯро ҷанҷолӣ надида буд.Касе дӯстписарашро намешинохт.
Касе намедонист, ки ӯ аз куҷост.Аммо пешхизмате, ки се моҳ пеш дар тарабхона ба кор даромада буд, чизеро ба ёд овард.
— Зита баъзан бо касе телефонӣ гап мезад.
— Кӣ?
Духтар сар ҷунбонд.
— Намедонам.
Зумрад хануз ба худ наомада буд ва наметавонист ба суолхои муффатиш посух бидихад.
У зодаи Точикистон буду барои кор ба воситаи дугонааш Ясмина ба шахри Дубай 2 сол пеш омада буд.Яке аз дугонахояш факат хамин кадар маьлумот доду халос.
Самир баъди шунидани номи Ясмина фавран ба ҷустуҷӯ оғоз кард. Аммо Ясмина аллакай аз шаҳр ғайб зада буд. Дар иҷорахонааш танҳо либосҳои парешон ва як чиптаи ҳавопаймо ба самти Истанбул монда буд. Ин аломати аввалин буд, ки омадани Зумрад ба Дубай як доми пешакӣ тарҳрезишуда буд. Ясмина дугонаашро ба номи афсонаи зиндагии зебо фиреб дода, ба ин ҷо оварда буд.Дар беморхона соат ба соат аҳволи Зумрад тағйир меёфт. Рӯзи панҷум, вақте ки рӯшноии офтоб аз паси оинаҳои баланди беморхона ба даруни ҳуҷра метобид, Зумрад чашмонашро оҳиста кушод. Лабҳои хушкашро ҷунбонида, зери лаб танҳо як калимаро гуфт:
— Симкорт.Самир, ки дар канори кати ӯ менишаст, фавран ба пеш майл кард.
— Кадом симкорт? Зумрад, маро мешунавӣ? Дар куҷост он?Аммо Зумрад дигар чизе гуфта натавонист. Чашмонаш пур аз тарс шуданд, гӯё сояи ҳамон чор дақиқаи таҳхона дубора пеши чашмонаш зинда шуда буд. Аз тарси зиёд фишори хунаш баланд шуд ва духтурон фавран ӯро ором карда, доруи хоб гузарониданд.Самир аз беморхона баромада, рост ба тарабхона рафт. Ӯ ба либосхонаи раққосаҳо ворид шуда, тамоми ҷоро санҷид. Дар дохили ҷомадони Зумрад, зери абраши тагпӯшҳояш, як телефони кӯҳнаи оддии тугмачадор ва як симкорти иловагӣ пайдо шуд.
Вақте Самир симкортро ба телефони корӣ гузошта онро равшан кард, маълум шуд, ки Зумрад дар давоми 6 моҳи охир тамоми суҳбатҳои телефониро сабт мекардааст. Аз суҳбатҳо аён шуд: Зумрад на танҳо раққоса, балки шоҳиди беихтиёри як шабакаи одамфурӯшӣ ва интиқоли ғайриқонунии занони ҷавон аз Осиёи Марказӣ ба Дубай шуда буд. Ясмина ва маъмури тарабхона духтаронро бо ваъдаи кори ҳалол меоварданд ва баъд аз гирифтани паспортҳояшон, онҳоро маҷбур мекарданд, ки қарзи роҳро бо рақсу хидматҳои дигар пардохт кунанд.
Идома дорад
Муаллиф Шахлои Начмиддин
РАҚОССА ЗИТА
Қисми 2
Муаллиф: Шаҳлои Наҷмиддин
Самир тамоми шаб хоб накард.Телефо рӯйи миз буд.У ҳамаи сабтҳоро як ба як гӯш мекард.
Дар баъзе сабтҳо овози духтарон шунида мешуд. Баъзеҳо гиря мекарданд. Баъзеҳо бо овози паст илтимос мекарданд, ки паспортҳояшонро баргардонанзд.Аммо як овоз бештар аз ҳама такрор мешуд.
Овози марде.Ором.Бе эҳсос.
Чунин сухан мегуфт, гӯё дар бораи ҳисобу китоб гап мезад, на дар бораи зиндагии одамон.
- Духтаре, ки мушкил эҷод мекунад, бояд иваз карда шавад.
Самир сабтро боздошт.Ӯ боз сабтҳоро гӯш кард.Дар яке аз онҳо номи тарабхона зикр мешуд.Дар дигаре номи як ширкат.Ва баъд.
Истанбул.Самир ба курсӣ такя кард.
Ясмина ба Истанбул парвоз карда буд.
Ин дигар тасодуф набуд.Субҳи рӯзи дигар Самир ба беморхона рафт.Зумрад ҳанӯз заиф буд.
Аммо ин дафъа чашмонаш кушода буданд.
Самир дар паҳлӯи кати ӯ нишаст.
— Ман телефони туро ёфтам.
Зумрад ба ӯ нигарист.
Дар чашмонаш тарс пайдо шуд.
— Онҳо медонанд? бо овози паст пурсид ӯ.
— Кӣ?
Зумрад чанд сония хомӯш монд.
— Ҳамаашон.
— Ман мехоҳам ба ту кӯмак кунам. Аммо бояд ҳақиқатро бигӯӣ.
Духтар ба тиреза нигоҳ кард.
— Ман фикр мекардам Ясмина дӯсти ман аст.
Самир чизе нагуфт.
— Вақте ба Дубай омадам, ӯ маро аз фурудгоҳ гирифт. Мегуфт, ки дар ин ҷо зиндагӣ дигар мешавад. Мегуфт, ки баъд аз чанд моҳ хона мехарам ва ба Тоҷикистон бармегардам.
Зумрад талх табассум кард.
— Ҳамааш дурӯғ будааст.
— Пас Ясмина туро қасдан овардааст?
Зумрад чашмонашро баст.
— Не аввал ӯ ҳам мисли мо буд.
Самир ба пеш хам шуд.
— Чӣ?
— Ясмина ҳам қурбонӣ буд.
Дар ҳуҷра хомӯшӣ ҳукмфармо шуд.
— Пас чаро духтаронро ба ин ҷо меовард?
Зумрад ба ӯ нигоҳ кард.
— Барои он ки худаш озод шавад.
Самир абрӯ бардошт.
— Ман намефаҳмам.
— Онҳо ба Ясмина гуфта буданд: агар барои онҳо духтар пайдо кунӣ, қарзатро мебахшем.
Самир нафасашро оҳиста берун дод.
Ҳамин тавр буд.
Одаме, ки дирӯз қурбонӣ буд, имрӯз барои зинда мондани худ қурбонии дигар меёфт.
Зумрад чанд сония хомӯш монд.
Баъд гуфт:
— Ман тасодуфан фаҳмидам, ки онҳо бо духтарони дигар чӣ мекунанд.
— Чӣ тавр?
— Як шаб духтареро оварданд. Ӯ ҳамагӣ нуздаҳсола буд. Пас аз чанд рӯз ба ман гуфтанд, ки ӯ ба ҷои дигар рафтааст.
— Аммо ту бовар накардӣ?
— Не.
Зумрад лабҳояшро фишурд.
— Ман ӯро дар таҳхона дидам.
Самир ҷиддӣ шуд.
— Чӣ ҳол дошт?
— Зинда буд.
Як лаҳза хомӯшӣ.
— Баъд?
— Баъд дигар ӯро надидам.
Самир номи духтарро пурсид.
Зумрад ҷавоб дод:
— Мадина.
Самир онро навишт.
— Фамилия?
— Намедонам.
— Аз куҷо буд?
— Тоҷикистон.
Самир қаламро боздошт.
— Мадинаи дигар ҳам ҳаст?
Зумрад ба ӯ нигоҳ кард.
— Чаро?
— Зеро дар рӯйхати парвандаҳо номи як духтари гумшуда ҳаст. Мадина. Аз Тоҷикистон.
Чашмони Зумрад калон шуданд.
— У зинда аст?
Самир ҷавоб надод.Он рӯз тафтиши нав оғоз шуд.Самир ба фурудгоҳҳо, ширкатҳои сафар ва сабтҳои муҳоҷиратӣ муроҷиат кард.
Дар шаш моҳи охир чанд духтари ҷавон аз Тоҷикистон, Ӯзбекистон ва Қирғизистон ба Дубай омада буданд.
Қисми зиёди онҳо бо ҳамон як навъи даъватнома.Кори тарабхона.Кор дар меҳмонхона.Маоши хуб.Ҷои зист.Аммо баъзеҳо баъд аз омадан дигар ба хонаҳояшон занг назада буданд.Самир рӯйхатро ба даст гирифт.Номҳо.Санаҳо.Рақамҳо.Ва як чиз ӯро ба ҳайрат овард.
Дар чанд ҳуҷҷат як рақами телефон такрор мешуд.Ҳамон рақам.Номи соҳиби он дар сабтҳо пайдо намешуд.
Самир рақамро ба телефони худ гузошт.Занг зад.Самир худро муаррифӣ накард.
— Ман дар бораи Зита Ракосса занг мезанам.
Дар он тарафи телефон чанд сония хомӯшӣ шуд.
Баъд мард оромона гуфт:
— Шумо рақами нодуруст гирифтаед.
Занг қатъ шуд.Самир дубора занг зад.
Телефон хомӯш буд.Ӯ ба экран нигоҳ кард.
Бегоҳ Самир ба тарабхона баргашт.
Маъмур дар утоқаш нишаста буд.Мард тақрибан панҷоҳсола буд.Либоси гарон дошт.
Дар рӯи миз соати қиматбаҳо ва телефони айфон меистод.
— Ман чанд савол дорам, гуфт Самир.
— Ман ҳама чизро аллакай гуфтам.
— Не. Шумо ҳанӯз дар бораи Зита ҳама чизро нагуфтаед.
Мард ором монд.
— Ӯ танҳо раққоса буд.
— Пас чаро ӯ сабти суҳбатҳои шуморо нигоҳ медошт?
Ранги рӯи мард тағйир ёфт.
Ҳамагӣ як сония.
Аммо Самир онро дид.
— Ман намедонам, ки шумо дар бораи чӣ гап мезанед.
— Пас чаро аз номи Зита метарсед?
Мард хомӯш шуд.
Самир ба ӯ наздик шуд.
— Ясмина куҷост?
Мард ҷавоб надод.
— Истанбул?
Ин дафъа ӯ чашмонашро ба Самир бардошт.
Самир фаҳмид.Ӯ чизе медонад.
Идома дорад
Муаллиф Шахлои Начмиддин
загрузка
Показать ещёДополнительная колонка
О группе
Сиришти хок аз охан чудо нест
Хаёти одами низ бе хато нест
Хаточуён хатои худ бичуед
Дар олам бе хато гайр аз Худо нест.
- 00000000
- 🇹🇯 Таджикистан, Душанбе
Скрыть информацию
Правая колонка