🌎🌐КОШОНАИ ШАХЛО🔰🔰🌹

Чи шуд ба ин кошонаи мо Куҷо шуд чойхонаи мо Куҷо шуд бо ном Гурги пир Ё ин ки ӯро карданд сари як тир Куҷо шуд ёрони ҷони Куҷо шуд Лоиқи Хатлони Куҷо шуд Хушбахти Дарвози Ҳама буданд аз ӯ рози Куҷо шуд Замираю Тоҷи Ё шуданд онҳо Ҳоҷи? Куҷо шуд Муҳаббату Нигор Ки мекарданд бо ҳам дидор Куҷо шуд чойхонаи Ҷоми Мерафтем ба меҳмони Мезадем шашлику кабоб Бе ягон суму сомони Куҷо шуд Акбару Қадриддин Акаи Файзимаҳмаду Тоҷиддин Фақат намоён аст апаи Шаҳло Дар ҳамаи ҷо дастболо Чаро ҳама шуданд хомӯш Якдигаро карданд фаромӯш.

Такдир кисми 3 анчом Муаллиф Шахлои Начмиддин Озода дилаш шикаста ,озурда зери лаб такрор ба такрор мегуфт;ох Шароф,ту чи хел забонат гашт ,ки калимаи се талокро гири?Магар ишкат дуруг буд ?Мо дигар ба руйи якдигарро дидан хак надорем.Меравам ба хонаи апаам ба шахри Казан ,кор мекунам,фарзандрнамро ба воя мерасонам. У ба хонаи падар омад ва ният кард ,ки баьди ягон мох ба шахри Казан меравад.Аммо падари бадкахраш гуфт ,ки мо писаронатро калон мекунем,туро ба шавхар медихем.Дигар харгиз зани дуюм намешави.Ана окибаташ. -Не падар ман намехохам ба шавхар бароям. -Ман падарат чизе гуям набояд сарпечи,сарпечи аз хукми падар сарпечи аз Худо аст.Фахмиди ? -Фахмидам.Аммо танхо бо писаронам метавонам розиги дихам.Вагарна ман рози нестам. Падар уро ба як марди занмурда ба шавхар дод.Шавхараш бо як духтарчааш дар Корея зиндаги мекард.Онхоро баьди издивоч бо худ ба Корея гирифта бурд. Аммо Шароф баьди рафтани Озода ва шавхар кардани у якбора бемор шуд. Ба васвос фитод. Рӯзҳо хомӯш менишасту шабҳо то саҳар чашм ба шифт медӯхт. Овози хандаи фарзандонаш гӯшашро тарк намекард. Модараш борҳо гуфт: — Писарам, худро ба даст гир. Он чӣ шуд, гузашт.Фикри ин зану шаш фарзандонатро кун. Аммо Шарофҷавоб медод: — Чӣ тавр фаромӯш кунам? Ман бо забони худам бахтамро сӯзондам. Агар ҳамон се калимаро намегуфтам, имрӯз Озода ва фарзандонам дар оғӯшам буданд.Айби келинатон шуд.Ман уро чашми дидан надорам.Хотири фарзандон зистан ба дилам зад.То кай худамро курбони созам ? Ҳолати ӯ рӯз аз рӯз вазнинтар мешуд. Ба кор намерафт, иштиҳо надошт ва шабҳо аз хоб бо ҳарос бедор мешуд. Ниҳоят як рӯз назди духтур рафт. Духтур баъди муоина гуфт: — Бемории ҷисмонӣ нест. Факат оромӣ . Аз тарафи дигар, Озода дар Корея зиндагии навро оғоз кард. Бо вуҷуди эҳтироми шавҳараш, қалбаш ором намегирифт. Ҳар шаб пеш аз хоб пинҳонӣ ашк мерехт. Рӯзе телефони апааш занг зад. — Озода, хабари Шарофро шунидӣ? Дили Озода якбора ларзид. — Не.Чӣ шудааст? — Мегӯянд сахт бемор шудааст. Аз рӯзе ки ту рафтӣ. Озода хомӯш монд. Ашк аз чашмонаш ҷорӣ шуд. Медонист, ки роҳи онҳо дигар аз ҳам ҷудо шудааст. Аммо дилро наметавон ба фармон итоат кунонд. Ӯ танҳо зери лаб гуфт: — Худоё, ба ӯ шифо бидеҳ. Ҳарчанд дигар насиби ҳам нестем, намехоҳам ранҷ кашад. Худое дарди сарашро набинам. Шароф ба истирохатгохи Кайрокум рафт ,табобат гирифт. Аммо бемориаш зиед авч мегирифт.Бо хамсараш доимо дар чанчол буданд.Писари калониашро зан дод.Бо хохиши писараш духтарро келин карданд. Мехост Озодаро фаромуш созад ,наметавонист.Магар диле дуст медорад ,бад дида метавонад ?Ин умр як бор аст,одамизод мехохад хушбахт бошад ,вале вакте дар дил мухаббат нест ,хотири фарзанд зиндаги кардан баробари хар руз як бор мурдану боз зинда шудан будааст. Шароф аз фикри зиед якбора гамбодда шуд. Худаш ба худаш гап мезад ,хамсарашро пеш мекард.Падараш ин холати писарашро дида аз кори кардааш сахт пушаймон шуд.Охир як рузи хурсанди бо одами дилхох зистан аз сад рузи зикки бо одами дил намехостаги зистан бехтар аст. Писараш аз мухаббати чонсузи Озодаву писаронаш сухта сухта охиста охиста бемориаш бештар авч мегирифт. Рузе холаташ сахт бад шуду уро ба беморхона бурданд фавран.Падару модараш хам рафтанд. У дар шуьбаи эхе буд.Духтури навбатдор гуфт ,бобочон ,холати писаратон хуб нест ,кафолати зинда мондани у хамаги як фоиз аст.Он тарафаш дасти Худо. Муйсафед дилашро дошту зори кард ки бигузорвнд як дакика ба шуьбаи эхе дарояд. У болои сари писараш истода гуфт :бачачон,маро бубахш ,бачачон хаети туро аз аввал сузондам.Мани гунахкор хозирам чонамро барот бубахшам,навбати ман аст мурдан на аз ту.Ох бачаи ба мехр зори ота. Маро бубахш... Вале Шароф дигар сухан накард.Факат як бор номи Озодаро гирифту халос. Шароф рафт бо дили пур армон аз ин дунеи фиреб. Гунохаш ин буд ки дуст дошт дигареро.Мехост танхо хушбахт бошад.Вате Такдир дигар чи навишта буд ба китоби сарнавишти у. Тақдир уро накушт, ӯро ҳасрати ишқи норасида ва армони бахт кушт. Муаллиф Шахлои Начмиддин

Муаллиф Шахлои Начмиддин Такдир кисми 1 Шарофро дар синни 18 солаги боре хатто аз дилаш напурсида ба духтари як хеши дурашон туй карда доданд. Шароф писари ягонаи хонавода баьди се апахояш дигар чизе нагуфту бо ин духтарак хонадор шуд. Харду хамсол буданд.Хамсараш пайи хам фарзанддор мешуд.Зиндагиашон ором бидуни ишку мухаббати хакики охиста охиста мегузашт.Шароф баьди хатми донищгох дар пойтахт ба яке аз вазоратхо кор рафту бо исрори падараш он чо хона харида зану шаш фарзандони кучакашро бурд. Шароф гоххо дар танхои фикр мекард ,ки зохиран хуб аст ,шукр шаш фарзанд,падару модар зану апахои мехрубон дорад ,аммо чаро як тарафи дилаш хамеша холиву зиндагиаш якхела мегузарад.Хушбахт нест ,чаро ? Агар дар дил муҳаббат нест, тамоми ҷаҳон холӣ ва бемаъност. Шароф хамсарашро эхтиром мекард ,аммо харгиз дуст надошт.Хатто мехри фарзанд 0ам ишки занашро ба дил наевард. Аммо хотири хотирхо зиндаги дошт Ба корхонаашон чавонзани зебои хушмуомилае ба кор омад.Шароф бо як нигох ошики ин чавонзани мавзункомати муйдарози либосзеб шуд. Баъзан як нигоҳ метавонад бештар аз ҳазор калима ваъда диҳад ва сарнавишти як умрро тағйир диҳад.Барои шинохтани касе солҳо лозим аст, аммо баъзан танҳо як нигоҳ кифоя мекунад, ки дил фармон диҳад.Гоххо ду кас бидуни гӯфтани як калима, танҳо бо як нигоҳ маҳрами роз ва самимияти ҳамдигарро ҳис мекунанд. Чавонзан хам бо як нигох дил ба Шароф дод.Озода ду сол боз бо сабаби бефарзанди ,ки аслан айби собик шавхараш буд ,чудо шуда дар хонаи ичора танхо мезист. Шароф хис кард ,ки бидуни ихтиер ошик шудааст. Ох. ..ишк ин кадар содда ,самими ва ширини.Аз дил мегузаронид Шароф. Ишқ ин яке аз бузургтарин ва пурасрортарин мафҳумҳо дар таърихи башарият аст. Ба ин савол мутафаккирон, шоирон, афсонанависон ва ҳатто омилони илм посухҳои гуногун додаанд. Шароф баьди ошик шудан хамеша хурсанд буду бо хама мехрубони мекард.Хамсараш ин ширинзабонии уро дида хайрон шуд.Охир тули ин солхо шавхараш доимо гамгину хотирпарешон буд,ягон бор самими намехандид.Шароф ба Озода изхори мухаббат кард. Озода гуфт ки ту зану шаш фарзанд дори,ман наметавонам оилаи туро вайрон кунам. -Ту оилаи маро вайрон намекуни.Ман модари фарзандонамро харгиз намепартоям.Аммо барои мухаббати дили худам туро никох мекунам.Чунки туро дуст медорам.Рози шав илтимос. Озода ки рафтору кирдори хуби хамкорашро кайхо назорат карда буд ,рози шуд.Онхо пинхони никох карда зану шавхар шуданд.Бо хам хеле мехрубон ва хушбахтиашон хадду канор надошт.Бо як маьни якдигарро мефахмиданд.Дере нагузашта бо кисмати Худованди онхо сохиби дугоник писар шуданд. Зиндагиашон 10 сол идома ефт. Рузе зани якуми Шароф аз зани дуюм доштани шавхараш бохабар шуду киемат барпо кард.Гуфт ки меравам ба полис ариза менависам,конуни мумкин нест ду занаги.Ба чойи корат меравам. Ба хонаи Озода омада чангу чанчол бардошт,Озодаро пеши хамсояхояш хакорату дашном дод. Хуллас чанчол ба хадде расид ,ки падари пиру бемори Шароф дахолат кард.У харду занхои писарашро ру ба ру шинонда гуфт ;писарам пеши ман пеши занат ,зани дуюмвтро чавоб медихи.Вагарна ,ок мекунамат. Шароф аз газаби падар тарсида ба суйи Озодаи гирен нигариста базур зери лаб гуфт ,чавобатро додам. -Не,не дод зад зани якумаш,бигу се талокаш кардаи. Озода ин дам мегиристу чизе намегуфт. Падараш бо кахр гуфт :писарам зуд бош. Шароф якбора сари кахр гуфт ;Озода ,се талокат кардам. Ин лахза гуе осмон ба сари Озода фуру рехт. Мехост бимирад.Онхо аз хонаи у баромада рафтанд.Шароф хатто охирин бор ба у нигох накард. Падараш гуфт ,бачам инро низ бояд донист ,ки баъди вукуъи се талок дигар зан ба шавхараш чоизунникох нест.Фахмиди ? Шароф чизе нагуфту ашки чашмонашро пок карда баромада рафт. Озода баъди рафтани онҳо то дергоҳ аз ҷой наҷунбид. Ашкаш аллакай хушк шуда буд. Вақте ғам аз ҳад мегузарад, дигар ҳатто гиря ҳам намемонад. Писаронаш хонаи бобояшон буданд. Ӯ оҳиста ангуштарини никоҳашро аз даст кашид. Ба он чанд лаҳза нигоҳ кард. – Магар ин ҳама хоб буд?..Дар ҳамин дам садои дар баланд шуд. Писарони дугоникаш аз хонаи бобояшон баргаштанд. Ҳарду бо чеҳраи хандон худро ба оғӯши модар партофтанд. – Очаҷон, падарамон ку? Озода нафасашро нигоҳ дошт. Ин савол аз ҳама сахттар буд. Бо ҳазор заҳмат лабханде сохту гуфт: – Падаратон имрӯз кор дорад. Кӯдакон бовар карданд. Аммо модар медонист, ки рӯзе ҳақиқат мисли шамшер пеши онҳо хоҳад истод. Он шаб дугоникҳо дар оғӯши модар хоб рафтанд. Озода бошад, то саҳар болои сарашон нишаст. Ба чеҳраи фарзандонаш нигоҳ мекард. Дар ҳар яки онҳо сурати Шарофро медид. Ҳар боре ки якеашон дар хоб дадамегуфт, қалби ӯ пора-пора мешуд. Охир кудакон гунох надоранд. Идома дорад Шахлои Начмиддин

Ба мо менависанд. Ассалому алайкум, дӯстони азиз ва хонандагони меҳрубон. ​Номи ман Сокина аст. Имрӯз бо як дарду ташвиши дил, ки вақтҳои охир ҳаёти маро хеле душвор ва хотирамро ошуфта сохтааст, ба шумо муроҷиат мекунам. ​Мутаассифона, ман ба дарди фаромӯшхотирӣ гирифтор шудаам. Баъзан чизҳои хеле оддиро зуд аз ёд мебарам: ​Соатҳо кофтани ашёе, ки чанд дақиқа пеш дар кадом ҷо гузошта будам; ​Аз хотир баровардани супоришҳои муҳими рӯзмарра ва нақшаҳо. ​Фаромӯш кардани номи одамон ё мазмуни суҳбате, ки ҳамин чанд лаҳза пеш доштем. ​Ин ҳолат маро дар назди наздикон ва пайвандонам хиҷолатзада мекунад, диламро мешиканад ва баъзан маро ба пайдо кардани тарсу изтироб мувоҷеҳ месозад. Метарсам, ки ин ҳолат рӯз то рӯз бадтар шавад. ​Медонам, ки дар байни шумо инсонҳои таҷрибадор, донишманд ва дилсӯз хеле зиёданд. Аз ин рӯ, самимона аз шумо маслиҳату ёрӣ мепурсам: ​Шумо барои мустаҳкам кардани хотира ва фикр чӣ роҳҳоро тавсия медиҳед? ​Аз таҷрибаи худ ё наздиконатон кадом усулҳо ба шумо кумак кардаанд? ​Ба кадом табиб ё мутахассис муроҷиат карданам беҳтар аст? ​Чӣ тавр метавонам бо ин ҳолат мубориза барам? ​Ба ҳар як маслиҳат, тавсия ва сухани дилгармкунандаи шумо аз таҳти дил миннатдорӣ изҳор мекунам. Лутфан, таҷриба ва фикрҳои худро дар шарҳҳо (комментарияҳо) бинависед. Дуо ва маслиҳати шумо барои ман хеле муҳим аст. ​Бо эҳтиром ва умеди беҳбудӣ, Сокина

Китоб то хануз дусти ман аст. Дируз дар Фейсбук чашмам ба наворе фитод ,ки дар кадом минтакае китобхо сухта истодаанд. Якбора хаелотам ба гузаштаи дури ширин рафт. Падарам дар хона китобхои зиеде дошт.Ба замми ин ба хама мачаллахо,рузномахо обуна буд.Ман аз синни шашсолаги аллакай харфхоро мешинохтаму харфаки китоби афсонахои Андерсенро ки рахмати тагочонам тухфа оварда буд ,мехондам. Ба китоб ошик будам ,гуям хато намекунам. Падарам гоххо чанг мекард ,ки зиед китобхои бадеи нахон ,ту бояд духтур шави,бештар ба дарсхои химия,биология таваччух кун. Аммо ман дустдори китоб будам.Тамоми китобхои китобхонаи дехаамонро хонда баромадам гуям ,хато намекунам. Гоххо худро аз китоби Чаманоро духтарчаи часур тасаввур мекардаму гоххо мафиуни романхои машхури Хилолиени Аскар,Бахром Фируз мегаштам. Романи Шахло ва Шифои Аминчон Шукухиро азед карда будам,хар вакт он лахзаеро мехондам,ки Шахло руйи дастони Шифо мемирад бо сабаби бемори ,ман хам зор зор мегиристам. Хуллас ,вакте китобхонаи дехаамон дар чанги шахрванди сухта хокистар шуд ,ман мисли кудакон зор зор гиря мекардам. Холо хам китобро дуст медорам.Ва китоб мехонам. Афсус ки фарзандонам китобро дуст намедоранд. Китоб бошад як лаззати эстетики медихад.Ин лаззатро танхо шахси китоб мехондаги дарк мекунад. Шумо холо хам китоб мехонед ? Шахлои Начмиддин

Намегардад Кошона ҳеҷ фаромуш., Буданд дустони бо нангу номус. Ҳама буданд дар чойхона сарҷамъ, Шамоли зиндаги бурд ҳамаро ҳар суй. Яке дустон буд бо ном , акаи Ҷоми, Ки бо хармолёташ мебурд ҳар суй чошни. Бо ном буд боз яке мулло Акбар, Агар зангир шуди мешуд у қози. Ки Қадриддин буд боз як дусти фидокор, Ки дар чойхона буд банд доим серкор. Ҳамон рузе, ки Тоҷиддин шуд зангир, Ҳама рафт аз пайи кору бори зиндагию тақдир. Шукри ҳамон Шаҳлобонуи админ, Мекунад Кошонаро бо маводҳои хуб таъмин. Дигар ҳама дустон саломат бошед , Гоҳ гоҳе аз мани ганда ёд кунед. Ф.Файзиев 31-07-2026.

БАЙТҲОИ БАЁДМОНДАНӢ АЗ ҲАМАСРОНИ УСТОД РӮДАКӢ ШАҲИДИ БАЛХӢ Боадабро адаб сипоҳ бас аст, Беадаб бо ҳазор кас танҳост. *** Ишқи ӯ анкабутро монад, Битанидаст тафта гирди дилам. *** Агар ғамро саросар дуд будӣ, Ҷаҳон торик будӣ ҷовидона. *** Ҳазор кабк надорад дили яке шоҳин, Ҳазор банда надорад дили худованде. ШОКИРИ БУХОРОӢ Ба он кас, ки ҷонаш зи дониш тиҳист, Ситеҳиданат мояи аблаҳист. АБУЛМУАЙЯДИ БАЛХӢ Далере, ки тарсад зи пайкори шер, Зани зоҷ хонаш, махонаш далер. АБУИСҲОҚИ ҶӮЙБОРӢ Буте, ки хастадилонро ба бӯса дармон аст, Дареғ дорад аз ин дарддида дармонро. АБУЛМАСАЛИ БУХОРОӢ Сипоҳе, ки дорад сар аз шаҳ дареғ, Бибояд ҳамекафт он сар зи теғ. РОБИА БИНТИ КАЪБ (РОБИАИ БАЛХӢ) Ишқ дарёи каронанопадид, Кай тавон кардан шино, эй ҳушманд. *** Наим бе ту нахоҳам, ҷаҳим бо ту равост, Ки бе ту шакар заҳр асту бо ту заҳр асал аст.

Азимхуча Баховадинов Як дастархон даҳ телефон Чанд рӯз пеш ба меҳмонӣ рафта будам. Дастархон пурнозу неъмат. Падару модар, фарзандон, меҳмонҳо — ҳама гирди як суфра. Аммо як чиз диққатамро гирифт. Ҳанӯз хӯрок кашида нашуда буд, ки ҳама телефонҳояшонро бароварданд. Яке Instagram мекофт. Яке TikTok тамошо мекард. Яке дар Telegram менавишт. Яке бошад, машғули бозӣ. Дар он суфра ҳашт нафар нишаста буданд. Вале хомӯшӣ ҳукмфармо буд.Ҳар кас бо телефони худ суҳбат мекард. Пас аз чанд дақиқа модари хона бо табассуме, ки дар пасаш ғам пинҳон буд, гуфт: — Бачаҳо... Хӯрок хунук мешавад... Ҳеҷ кас ҳатто сарашро боло накард.Ман ба он манзара нигоҳ мекардам. Бо худ гуфтам: Интернет моро ба тамоми ҷаҳон пайваст... Аммо аз одамони дар паҳлӯямон ҷудо кард. Ёд дорам, замоне буд, ки дар сари дастархон ҳазлу шӯхӣ мекардем. Падарам қисса мегуфт. Модарам механдид. Кӯдакон савол медоданд. Имрӯз бошад. Ҳама як ҷо менишинанд. Аммо ҳар кас дар дунёи худ зиндагӣ мекунад. Баъзан фикр мекунам... Мо аз ҳам дур нашудаем. Телефонҳо моро аз ҳам дур кардаанд. Ва аз ҳама дардовараш он аст, ки ин дуриро дигар ҳатто эҳсос ҳам намекунем. Шояд вақти он расидааст, ки ҳадди ақал ҳангоми нишастан сари як дастархон телефонҳоро як тараф гузорем. Зеро баъзе лаҳзаҳо... Агар имрӯз аз даст раванд, Фардо дигар ҳеҷ барномае онҳоро барнамегардонад.

ҲАЁТИ БАРБӢ ҚИСМИ 7 АНЧОМ ​Муаллиф: Шаҳлои Наҷмиддин ​Фарҳод ва Аҳмад дар ҷояшон хушк шуда монданд. Олами атрофашон гӯё аз ҳаракат афтод. Он акси кӯҳнаи рӯйи девор ҳақиқати даҳшатнокеро фош месохт. Комрон, ҳамон марде, ки ҳаёти Манзураро ба дузах табдил дода, ӯро ба бозичаи дасти бойбачаҳо ва клубҳо бадал карда буд, асли фарде буд, ки Манзура ӯро солҳо амак меномид. У ҳамон хеши наздике буд, ки солҳо пеш бо падари Манзура бар сари мерос ва номус душманӣ дошт. Ин ҳама қасос буд. Касоси заҳролуде, ки қурбониаш як духтари соддаву ташнаи меҳр шуд. ​Аммо Манзура инро намедонист. Ӯ аллакай дар роҳ ба сӯи фурудгоҳ буд. Манзура аз ҳавопаймо фаромад. Ӯ дигар ороиши ҳавасангез ва либосҳои қиммати Барбиро надошт. Як рӯймоли оддӣ ба сар баста, бе ҳеҷ ороише, бо чашмони варамида аз гиря ба сӯи хонаи падариаш равон шуд. ​Дар роҳ дилаш чунон сахт мезад, ки гӯё ҳар лаҳза аз синааш берун меафт. Ӯ ба қишлоқи худ расид. Ҳамон кӯчаҳое, ки кӯдакиаш дар он ҷо гузашта буд. Аммо одамони кӯча бо ҳақорату нигоҳҳои сард ба ӯ менигаристанд. Занон зери лаб пичир пичир мекарданд, мардон ӯро дида рӯй мегардонданд. Нигоҳ кунед, Барбӣ омад, духтари беномус омад. Ин суханон амсоли ханҷари зангзада ба дили ӯ халида, онро пора пора мекарданд. ​Манзура ба пеши дарвозаи хонаашон расид. Дарвозаи кӯҳнаи чӯбӣ.Ӯ наҷуръат мекард, ки дарояд. -​Очачон ​Дарвоза оҳиста кушода шуд. Модар духтарашро диду гиряи бесадо кард. ​Манзура,духтарам модар дастонашро кушод. ​Манзура худро ба оғӯши модараш партофт. Ду зан, ду пайкари шикаста дар миёни ҳавли бо овози баланд гиристанд. -​Очаҷон, маро бубахш.Маро бубахш, оча. Ман роҳамро гум кардам.Ман нафаҳмидам мегирист Манзура ва рухсорахои модарашро мебӯсид. ​Ман туро бахшидаам, ҷони оча.Аз рӯзе, ки рафтӣ, ҳар шаб бароят дуо мекардам. ​Манзура бо тарс падарашро чуе шуд. ​Дар кунҷи хона, болои кӯрпача падараш нишаста буд. Марде, ки замоне сарбаланд ва мағрур буд, акнун чунон хароб ва пир шуда буд, ки Манзура ӯро базӯр шинохт. Чашмони падар бенур буданд. Ӯ ба нуқтае дида дӯхта, ҳатто сарашро боло накард.Аз мухочират касали шуда омада буд. ​Манзура ба зону зад. Аз хона то назди падараш бо зону рафт. -Отачон овоз дод ӯ.Мани гумрохро бубахш. ​Падар хомӯш буд. -Ман омадам, ки пеши поят афтам. Омадам, ки бигӯям,маро бикушед, аммо танҳо як бор, як бор ба чашмонам нигоҳ кунеду бигӯед, ки маро бахшидаед.Танҳо як бор духтарам гӯед. ​Падар оҳиста сарашро боло кард. Дар чашмони ӯ ашк ҷамъ шуда буд. Ашке, ки марди мағрур нигоҳ дошта буд. Ӯ ба чеҳраи духтараш нигарист. Дар он чеҳра дигар аломате аз он бешармихо набуд, танҳо як кӯдаки тарсону ноумед меистод. ​Ӯ дасташро ба сари Манзура гузошт. -Духтарам.гуфт падар . Ту ангушти шашуми ман хасти ,ки агар бибурам ,чони худам дард мекунад. ​Манзура бо тамоми ҳастиаш фарёд кашид ва сарашро ба зонуи падараш гузошт. -Отачон,чон отачон... ​Ман туро аз дилам набароварда будам, гирист падар, гиряе, ки шунидани он дили сангро ҳам мешикофт. Ман барои он ок кардам, ки дилам барои номусам месӯхт. Аммо дили падар сангину сахт нест, духтарам.Ман туро бахшидам. ​Дар ҳамин лаҳза, дасти падар, ки ба сари Манзура буд, якбора беҳис шуд ва ба поён афтод. Сараш ба як тараф хам шуд. Дили бемору ранҷури падар, ки солҳо ин дардро таҳаммул мекард, тапиданро вақте бас кард, ки амонати худро, яъне бахшишро ба духтараш дод. Ӯ танҳо интизори ҳамин лаҳза буд. Интизори он буд, ки духтарашро як бори дигар духтарам гӯяд ва сипас чашм пӯшад. ​Отачон . Манзура сарашро боло кард. Отаҷон, чашмонатонро кушоед. ​Модар ба хона давид. Фарёди онхо тамоми деҳаро печонд.Манзура ҷасади падарашро сахт ба оғӯш кашида, чунон гиря мекард, ки гӯё ҷонаш аз танаш мебаромад. Мошини ерии таьчили омад.Табибон уро муоина карда гуфтанд ,ки у аз сактаи калби фавтидааст. Ҷанозаи падар гузашт. Одамон Манзураро бо ангушт нишон медоданд. Баъзеҳо мегуфтанд, ки духтараш падарашро кушт. Аммо Манзура дигар ҳеҷ чизро намешунид. У карахт шуда буд. Манзура ба хонаи худ, ҳамон хонае, ки даври кӯдакиаш гузашта буд, ворид шуд. Ӯ ба оина нигарист. Дар оина дигар Барбӣ набуд. Дар он ҷо танҳо як духтари шикастадиле буд, ки ҳаёташ, падарашро аз даст дода буд. ​Ӯ телефонашро гирифт. Ҳамон телефоне, ки манбаи тамоми бадбахтиҳояш буд. Лаҳзае ба он нигарист. Сипас, саҳифаи худро кушод, саҳифае, ки миллионҳо обуначӣ дошт. Ӯ пахши мустақимро фаъол кард. ​Мухлисон фавран ворид шуданд. Барбӣ, куҷо шудӣ? Чаро сиёҳпӯшӣ? Барбӣ, ростро гӯ, чӣ шуд? ​Манзура бо чашмони бенур ва ашколуд ба камера нигарист. -​Ин охирин пахши мустақими ман аст, гуфт ӯ. Шумо солҳо маро Барбӣ номидед. Шумо либосҳои маро, ороиши маро, ҳаёти сохтаи маро дӯст доштаед. Аммо паси экран як духтари бадбахти гумрохам ман. ​Ӯ ашкашро пок кард. ​Ман барои ин шӯҳрати дурӯғин ҳама чизро номусамро, оилаамро ва худамро бой додам. Имрӯз ман падарамро ба хок супоридам.Ӯ маро бахшид, аммо дилаш ба ин дард тоб наовард. ​Дар шарҳҳо хомӯшӣ ҳукмфармо шуд. Ҳама шок буданд. -​Эй духтароне, ки мехоҳед мисли Барбӣ бошед. Ҳеҷ гоҳ, ҳеҷ гоҳ ҳаёти ҳақиқӣ ва соддаи худро ба лаҳзае шӯҳрати дурӯғин нафурӯшед. Озодӣ ва хушбахтӣ дар шабакаҳои иҷтимоӣ нест. Он дар оғӯши модару падар аст. Лаҳзае, ки шумо худро гум мекунед, дигар ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз шуморо баргардонда наметавонад. ​Манзура ба камера наздик шуд. Аз ин лаҳза Барбӣ мемирад. Барои ҳамеша. ​Ӯ саҳифаи худро, ки миллионҳо обуначи дошт, дар пеши чашми ҳама тоза кард. ​Баъд аз чанд моҳ. ​Полис Комрон ва тамоми дастаи ӯро бо ёрдами флешкае, ки Фарҳоду Аҳмад супорида буданд, дастгир кард. Ҳақиқат ошкор шуд. Манзура қурбонии як суиқасди шармандавор ва қасосгирӣ буд, аммо ин ҳақиқат дигар падари ӯро баргардонида наметавонист. ​Дар як гӯшаи дурдасти вилоят, дар канори мазори кӯҳна, ҳар субҳ зани ҷавоне бо либоси сиёҳ меояд. Ӯ ором дар канори як қабри нав менишинад, Қуръон мехонад ва бо дастонаш хоки қабрро сила мекунад. ​Ин Манзура аст. ​Ӯ дигар на Барбӣ асту на ситора. Ӯ танҳо як духтари хоксор аст, ки бо модари пираш зиндагӣ мекунад ва тамоми умри мондаашро ба нигоҳубини модар мебахшад. ​Ӯ ба оина нигоҳ намекунад. Чун медонад, ки бузургтарин ҷазо барои инсон, ин пушаймониест, ки дигар ҳеҷ гоҳ онро тузондану баргардонидан мумкин нест. ​Ашк аз чашми Манзура ба хоки қабри падар мечакад ва ӯ зери лаб мегӯяд: Маро бубахш, отачон. Ман ба хона баргаштам,аммо хеле дер шуд. Муаллиф Шахлои Начмиддин

Азимхуча Баховаддинов Занги телефон дар қабристон Чанд рӯз пеш барои иштирок дар намози ҷаноза ба қабристони деҳа рафта будам. Мардум зиёд буданд. Пиру ҷавон. Ҳама барои гусели як инсон ба хонаи охираташ ҷамъ омада буданд. Пеш аз намози ҷаноза имом мардумро панд медод. Бо овози ором мегуфт: — Бародарон, имрӯз ин майитро гусел мекунем. Фардо шояд навбати ман бошад, пасфардо навбати шумо. Аз ин рӯз ибрат гиред. Дунё ҷовидона нест. Макони охирини ҳамаи мо ҳамин ҷост... Ҳама хомӯш буданд. Аммо... Ногоҳ аз миёни сафҳо садои телефон баланд шуд. Соҳибаш саросема онро хомӯш кард. Ҳанӯз чанд лаҳза нагузашта буд, ки аз тарафи дигар боз телефони дигар занг зад. Баъди он... Телефони сеюм... Чаҳорум... Яке телефонро аз ҷайбаш бароварда, ҳатто ҳамон ҷо ба суҳбат оғоз кард: — Ҳа, ака, ман дар қабристонам... Ҳа, баъдтар меоям... Нигоҳам ба чеҳраи чанд пирамард афтод. Бо таассуф сар меҷунбонданд. Яке оҳиста гуфт: — Ҳатто дар қабристон ҳам дигар ба худ намеоем... Ин ҷумла тамоми рӯз аз сарам нарафт. Ростӣ, мо чӣ қадар аз марг дур шудем? Дар ҷое истодаем, ки ҳар як қабр мегӯяд: «Фардо навбати туст...» Аммо диққати мо дар телефон аст. Дар паём. Дар занг. Дар шабакаҳои иҷтимоӣ. Қабристон ҷое буд, ки одам барои чанд дақиқа аз дунё канда мешуд. Ба худ нигоҳ мекард. Ба зиндагияш ҳисобот медод. Имрӯз бошад... Гӯё ҳатто ба марг ҳам фурсат намедиҳем, ки моро ба андеша водор кунад. Ман зидди телефон нестам. Ҳамаи мо ба он ниёз дорем. Аммо магар он чанд дақиқае, ки барои дуои як майит ҷамъ омадаем, наметавонем телефонамонро хомӯш кунем? Магар он инсон, ки имрӯз ба хонаи охираташ меравад, сазовори ҳамин қадар эҳтиром ҳам нест? Баъзан фикр мекунам... Мо на танҳо аз марг, балки аз ибрати марг ҳам дур шуда истодаем. Ва ин шояд аз худи марг ҳам тарсноктар бошад. Рӯзе ҳамаи мо ба ҳамин қабристон хоҳем омад... Хуб мешуд, агар он рӯз мардум барои мо дуо кунанд... На ин ки миёни намози ҷанозаамон машғули ҷавоб додани телефонҳои худ бошанд. Azimkhuja Bahovadinov