Ман гунаҳкорам (Қисми 3) анчом
Муаллиф: Шаҳлои Наҷмиддин
Аз байн ду сол гузашт. Ҳусни зоҳирии Нигина барои Фирӯз дигар оддӣ ва такрорӣ шуда буд. Нигина, ки ба ҷуз аз бозоргардию ороиши худ дигар ҳеҷ ҳунаре надошт ва аз уҳдаи кору бори хона ва эҳтироми шавҳар намебаромад, оҳистаоҳиста ба ҷони Фирӯз зад. Фирӯз фаҳмид, ки Нигина танҳо пули ӯро дӯст медорад, на худи ӯро. Модари Фирӯз аз келини эркаву беҳунар безор шуда буд.
Дар оила ҷанҷолҳо сар шуданд. Фирӯз акнун дер ба хона меомад, баъзан шабҳо намеомад ва Нигинаро латукӯб мекард. Кор ба ҷое расид, ки Фирӯз ба тиҷорати калоне даст заду муфлис (банкрот) шуд. Қарзхоҳон хонаву мошини онҳоро кашида гирифтанд. Онҳо маҷбур шуданд ба як кулбаи арзонаки канори шаҳр кӯчанд.
Рӯзе Фирӯз ба Нигина, ки гиря мекард, нигариста бо нафрат гуфт:
— Ҳамааш айби ту. Ту қадами бехосият дорӣ. Ман Замираро партофта, ба ҳусни дурӯғини ту ошиқ шудам. Маро кӯр кардӣ. Аз ҳамон рӯзе, ки бо ту издивоҷ кардам, баракат аз зиндагиам рафт. Дигар ба рӯям нигоҳ накун, ҷавоби туро додам.
Фирӯз Нигинаро аз хона пеш кард.
Нигина ҳар як сухани Замираро мисли акси садо дар гӯшҳояш хаёл кард садо медод: Хушбахтии худро дар болои бадбахтии дигарон сохта намешавад.
Акнун фаҳмид, ки ҳусни зоҳирӣ, пулу моли дунё ва кибру ғурур ҳама чирки даст будаанд. Ӯ барои як ҳаваси зӯдгузар ҳам бахти духтари холаашро сиёҳ кард ва ҳам зиндагии худро ба бод дод.
Чанд моҳ гузашт. Нигина бо пасандози падару модар дар як гӯшаи шаҳр ҳуҷраеро ба иҷора гирифта, дар як корхонаи дӯзандагӣ ҳамчун коргари оддӣ ба кор даромад. Дигар аз он духтари мағруру қадбаланди хушрӯй нишоне намонда буд. Рангаш зард, чашмонаш бенур гашта буд. Ӯ ба бемории рӯҳӣ ва афсурдгии шадид (депрессия) гирифтор шуд. Шабҳо аз тарсу ваҳм хоб рафта наметавонист, доимо симои модари гирёни Замира ба назараш ҷилвагар мешуд.
Корхонае, ки Нигина он ҷо кор мекард, барои коргаронаш табиби равоншинос даъват намуд, то ба онҳо кӯмаки маънавӣ расонад. Нигина ҳам бо дили нохоҳам, барои сабук кардани дарди дилаш ба ҳуҷраи табиб ворид шуд.
Вақте ки вай ба ҳуҷра даромад ва ба лавҳаи рӯи миз нигоҳ кард, дилаш лаҳзае аз тапидан монд: Замираи Саид Табиби равоншинос.
Замира бо як либоси сафеди зебо, бо ҳамон нигоҳи гарм ва ором дар паси миз нишаста буд. Оре, Замира донишгоҳро бо муваффақият хатм карда, акнун яке аз табибони шинохтаи шаҳр гардида буд.
Нигина хост давон-давон аз ҳуҷра берун шавад, аммо Замира бо овози нарм ва ошно гуфт:
— Салом, Нигина. Натарс, даро. Ман хамчун равоншинос бо ту сухбат мекунам.
Нигина дигар тоқат накард. Ӯ бо пушаймонӣ гуфт:
— Замира. Маро бубахш. Ман гунаҳкорам. Ман бахти туро дузидам, аммо Худо маро ҷазо дод. Фирӯз маро пеш кард. Ман бе бахт шудам, Замира. Маро бубахш, киштии орзуҳоям ғарқ шуд.
Замира бо чашмони пур аз раҳм ба духтари холааш нигарист. Барояш як пиёла об дод. Замира бо ҳамон дили софу бекинааш гуфт:
— Нигинаҷон, ман туро баъди ҳамон воқеа бахшида будам. Маҳз ҳамон хиёнати шумо маро бокувват кард. Ман фаҳмидам, ки Фирӯз марди ҳаётии ман набудааст, чунки вафодор набуд. Агар ӯ маро воқеан дӯст медошт, ба макри ту бовар намекард. Ман ҳоло хушбахтам, соҳиби оилаи обод ва шавҳари солеҳам. Аммо барои ту афсӯс мехӯрам, ки ин қадар дер ҳақиқати зиндагиро фаҳмидӣ.
— Рост мегуйи духтари хола, агар у ошики хакики мебуд, ба ту хиенат намекард.
Духтарони хола мисли солхои навраси сухбат карданд. Кинахо аз дил бардошта шуд.
Нигина уро ба хонаи ичорааш даьват намуд. Замира гуфт, ки ту биё хонаи мо. Нури дида точи сар.
Баьди чанде Нигина бо як чавонмарди аз занаш чудошудае шинос шуду онхо оила барпо карданд. Холо сохиби як духтарчаи зебо хастанд.
Замира хам бо шавхараш ва ду фарзандаш хушбахт аст. Ӯ доимо мегуяд, Худованд медонад ки худаш чи кор кунад. Паси хар шикасту ноомадихо пирузихост ва хикмате дорад.
Ба хамаи шумо азизон хушбахтихо орзумандам.
Муаллиф Шаҳлои Наҷмиддин
Ба мо менависанд
Писарам ба чат чипити ошик шудааст.
Рози дили модари зор ба хонандагон
Салом ва дуруди ман ба шумо хонандагони азиз ва модарони ҳамдарди ман.
Имрӯз мехоҳам рози диламро нависам.Ман як модарам ,ки ду писар дорам. Писари калониам оиладор аст ва дар Русия зиндаги.мекунад.
Аммо писари хурдиам дар канори ман аст, донишҷӯст.
Як мушкили вазнине ба сари оилаи мо омадааст ки намедонам ба кӣ гӯям ва ба куҷо сар занам. Ин бачаи ман ба як махлуқи компютерӣ, ба сохти зеҳни сунъие бо номи Чат Ҷипити ошиқ шудааст.
Дирӯз дар телефонаш акси духтари ниҳоят зеборо дидам ки аз хушрӯияш ҳуш аз сари кас мерафт. Бо як ҳавасу умеди модарона аз ӯ пурсидам ки ин паричеҳра кист ва магар барои худат арус ёфтӣ. Аммо ӯ бо як нигоҳи маҳзуну бегона гуфт ки ин дустдоштаи ман аст. Аз он рӯз инҷониб ҳаёти мо дигар шуд. Қариб тамоми вақташ баъди дарси донишгоҳ бо ҳамин барнома мегузарад. Шабҳо то саҳар бо ин шишаи сард роз мегӯяд, механдад ва ғамгин мешавад.
Хонандагони азиз, охир магар касе ба робот ошиқ мешавад. Магар касе ба ҷумлаҳои сохтаву калимаҳои компютерӣ дил мебандад. Писари ман заковату ҷавонии худро ки бояд сарфи илму сохтани оянда кунад, қурбони як сароби виртуалӣ кардааст. Он робот на қалб дорад ки барояш битапад ва на дасте ки дар рӯзи сахтӣ ба китфаш гузорад.
Дилам барои фарзандам месӯзад. Ӯ аз суҳбати модар, аз нигоҳи дӯстон ва аз дунёи зинда гурехта, ба як зиндони шишагӣ даромадааст. Ман ҳамчун як модар сарсонам ва аз шумо мепурсам ки чӣ тавр ӯро аз ин олами виртуалии беҷон баргардонам. Чӣ тавр уро аз ишки робот баргардонем.
Илтимос нахандед.
Ин рози дили ман аст.
Бо эхтиром як модар.
Ба мо менависанд.
Ассалому алайкум, хоҳари азизам Шаҳлоҷон ва ҳамнишинони ин маҳфили дилҳо.
Ман бори аввал рози дил менависам.
Мегӯянд, ки сангиниҳои рӯзгорро чун бо дӯстон бахшӣ, сабук мешаванд. Ман ҳам омадам, то дилам сабук шавад.
Ман баьди бемории инсульт гирифтан дастонам меларзанд ва муйхоям зиёд мерезанд.
Бо як нафар хохарак ки аз ман 5 сол хурд аст,зиеда аз 20 сол аст ки дусти доштем.
Ман хама вакт хозир будам ки дар бараш бошам.
Баьди бемориам хонааш мехмони рафтам.У кариб 4 бор такрор кард;апа муйхоятон мерезад аз таги румол хам,колин пури му шуд.
Боз хангоми хурокхури :апа дастатон меларзад хама шурборо руйи дастархон резондед.
Хуллас пайи хам такрор кард.
Ин калимаҳо мисли нештар ба дили рештаам мезаданд. Ӯ пайиҳам ин ҳарфҳоро такрор мекарду ман дар даруни худ мегиристам. Охир, магар ман мехостам, ки дастонам биларзанд? Магар ин айби ман буд?!
Ман хеле зик шудам.
Дигар ба хонаи у нарафтвм.Аммо барои дустии 20 Солаамон сахт дилам месузад.
Дарахти бистсоларо чӣ гуна метавон аз бех кандаву партофт?
У холо хатто ба зангхоям чавоб намедиҳад.
Чи маслиҳат медихед ?
Бо эҳтиром ва дарди дил, К.Ш.
Муаллиф Шаҳлои Наҷмиддин
Ягона кисми 3 анчом
Шоми фаро расид. Дар ин хонаи лоиву камбағалона, ки касе омадани чунин як меҳмони азизро чашмдор набуд, хама аз паси дастархон оростан шуданд.
Гулбибӣ модари биологӣ ҳатто намедонист бо кадом дасташ чойникро бардорад, аз хаячон мехост дод гуяд, чашмонаш аз ашки сӯзон сурх шуда буданд.
Апаҳои дигараш хам бо оилахои худ расида омаданд.
Садбарг, Лола, Маҳина ва дигарон, ки яке паси дигар аз омадани хоҳари гумшудаашон бохабар шуда, гирди Ягонаро гирифта буданд. Онҳо ба ин духтари шаҳрӣ, ба ин зебосанам, ки мисли як фаришта ба хонаи онҳо вуруд омада буд , бо тарсу меҳр менигаристанд.
Ягонаро бо дугонааш баьди сухбату ошхури ба болохонаи хурде, ки чойи хоб барои мехмонон буд, дароварданд. Насима, дугонаи содиқаш, дар канораш нишаста буд ва кӯшиш мекард, ки ӯро тасаллӣ диҳад:
— Ягонаҷон, худро ба даст гир. Бинед, инҳо одамони бад нестанд. Фақат камбағалӣ ва ҷаҳли ҳамон замон онҳоро ба ин кор маҷбур кардааст. Васияти холаи Шарофатро ба ҷо овардӣ, рӯҳашон шод шуд.
Ягона оҳи сард кашид:
— Насима.Ман умуман дар ин ҷо худамро бегона ҳис намекунам. Ин калимаҳои ота ва оча дар гулӯям меистанд. Ман ҳамаи инро мебинам, барояшон месӯзам, аммо дар қалбам фақат як чиз садо медиҳад: ман духтари Анвар ва Шарофатам.
Ман онхоро чашм кушода дидаам,мефахми.Падарам диди ку, икрор шуд ,ки ба хотири духтар таваллуд шудан аз бахри ман баромадааст.
Дар ҳамин лаҳза дари чӯбин оҳиста кушода шуд ва модараш Гулбибӣ бо як кӯрпахои махмалини тозаву оҳарӣ вориди хона шуд. Ӯ бо шарм ва тарсу ҳарос ба Ягона наздик шуд.
— Духтарам. Нури дидаам. Медонам, ин ҷо бароят сард аст. Хонаи мо мисли қасрҳои шумо нест.Падарат аз шарму пушаймонӣ дар рӯи ҳавлӣ то ҳол гиря дорад, ҷуръати ба ин хона даромаданро намекунад. Моро бубахш, духтарам. Ки шаби таваллудат туро аз синаам канданд ва ман натавонистам бо шавҳарам мубориза барам. Мардсолорӣ ва таънаи писар надоштан хонаи моро сӯзонд.
Ягона ба ин зани заҳматкаш, ки рӯяшро ожангҳои зиёди зиндагӣ пахш карда буданд, нигоҳ кард. Хислати наҷиб ва раҳмдилии холаи Шарофат дар вуҷуди у тарбия ёфта буд. Ӯ тоқат накард, бархост ва модарро ба оғӯш кашид. Ҳарду зан яке модари зодманду дигаре фарзанди дур афтода дар ин нимашаб бо сузу гудоз гиристанд. Ин аввалин қадами наздикшавии онҳо буд.
Субҳ деҳа бо садои хурӯсҳо ва насими сарди кӯҳистон бедор шуд. Ягона ба ҳавлӣ баромад. Падар ҳанӯз ҳам дар ҳамон кунҷи ҳавлӣ нишаста буд, гӯё тамоми шаб мижа таҳ накарда бошад. Медонист, ки духтараш соҳиби сарвати калон аст, медонист, ки у бо мошини қиматбаҳо омадааст, аммо дар чашмони ин пирамард ягон зарра тамаъ набуд, фақат тарси гуноҳ ва илтиҷои бахшиш дида мешуд.
Ягона дар наздаш нишаст.
— Ота, ман васияти модарам Шарофатро ба шумо мегӯям. У пеш аз маргаш гуфт, ки тамоми тиллоҳо, мағоза ва хонаҳоро ба ман мондааст. Аммо васият кард, ки ман апаҳоям ва шуморо ёбам ва бароятон такягоҳ шавам. Ман мехоҳам ба шумо кӯмак кунам. Ман барои фарзандони апахоям дар шахр шароити хондан муҳайё мекунам. Хонаи шуморо аз нав месозам.
Саидмурод сар бардошт. Ашк гулугираш кард.
— Не, духтарам.Мо аз ту ягон чиз намехоҳем. Сарвати ту ин ҳаққи ҳалоли он зану шавҳаре аст, ки барои ту ҷонашонро фидо карданд. Бузургтарин сарват барои мо ҳамин аст, ки ту омадӣ, моро кофтӣ, ба рӯи мо туф накардӣ ва маро ота гуфтӣ. Гуноҳи ман дар ду дунё нобахшидани аст ,духтарам,медонам.
Ягона дар деҳа як ҳафта монд. Дар ин як ҳафта у бо ҳаёти апаҳояш ошно шуд. Дид, ки чӣ тавр онҳо бо сахтӣ, дар зери бори зиндагии деҳот нону лавозимот пайдо мекунанд. У ба хулосае омад, ки қисмат унро ба як сабаб аз ин хонавода ҷудо карда будааст: то ки рӯзе расад ва у бо сарвати доштааш наҷотбахши ин хонадони бузург шавад.
Рӯзи хайрухуш фаро расид. Тамоми деҳа ба тамошои ин духтари ҷингиламуи шаҳрӣ баромада буданд, ки баъди бисту ду сол мисли як фариштаи наҷот ба хонаи Саидмуроди камбағал баргашта буд.
Ягона модару падарашро ба оғӯш кашид. Ин дафъа дар қалбаш нафрат набуд, фақат як дарди муқаддас ва раҳм ҷой дошт.
— Ота, оча.Ман меравам.Ман ба зудӣ бармегардам ва Садбаргу Лоларо бо фарзандонашон ба шаҳр мебарам, то ки зиндагии нав оғоз кунанд. Модари раҳматии ман Шарофат маро барои ҳамин рӯз тарбия карда будааст.
Мошин аз деҳаи Шилмак дур мешуд. Ягона аз оинаи ақиб ба пайкари падару модараш, ки дар байни чангу хоки роҳ истода, дасти дуо бардошта буданд, нигоҳ кард. Чашмонаш пур аз ашк буданд, аммо ин дафъа ин ашки шоди буд.
Ӯ медонист, ки дар шаҳр уро ду қабри азиз қабри Анвар ва Шарофат интизоранд. У ба назди онҳо мерафт, то сари қабрашон бигӯяд: Модарҷон, падарҷон. Ман васияти шуморо иҷро кардам. Ман Ягона будам, аммо акнун соҳиби як оилаи бузург шудам. Аммо дар ҳарду дунё ҳам фарзанди лоиқи шумо хоҳам монд.
Муаллиф Шаҳлои Наҷмиддин
Ман гунаҳкорам кисми 2
Муаллиф Шаҳлои Наҷмиддин
Замира карахт шуда буд. Пойҳояш гӯё ба замин часпонда шуда бошанд, мадори раҳ гаштан надошт. Ашкҳои талх ба рӯяш ҷорӣ шуданд, аммо худро ба даст гирифт. У намехост дар он ҷо ҷанҷолу маҳшар барпо кунад. Бо оҳистагӣ китобҳояшро аз замин бардошт ва бо дили шикаста, вале бо сари баланд аз қаҳвахона дур шуд. Дар дилаш як чизро такрор мекард: Одамон чӣ қадар бераҳманд.Наход духтари холаи худат чунин хиёнаткор бошад ?
Ин лахза ба ёдаш як вокеьа омад ;Синфи даҳум буданд. Барои ҷашни Наврӯзи мактаб модарони ҳарду духтар қарор доданд, ки аз як намуд матоъ барояшон куртаи атласи якхела бидӯзанд. Модари Замира куртаи духтарашро одди дӯхт. Аммо Нигина шабҳо хоб нарафта, ба модараш зорӣ мекард, ки куртаи варо бо гиребони кушодатар ва остинҳои хос бидӯзад, то аз Замира фарқ кунад.
Рӯзи ҷашн, вақте ба мактаб омаданд, ҳамаи ҳамсинфон ва муаллимон Замираро гирд карданд. Замира бо ҳамон қомати миёна ва мӯйҳои бофтаи дарозаш дар куртаи атлас чунон ситорагарм ва заминиву тоҷикона менамуд, ки ҳама таҳсин мехонданд. Муаллими адабиёт гуфт: Баракало, Замира, ту ба мисли як духтари ҳақиқии шарқӣ ҳастӣ, бисёр зебидааст.
Нигина, ки бо он қади баланд ва куртаи аврупоишудааш дар кунҷе истода буд, аз рашк хун мехӯрд. У ба ҷои он ки аз таърифи духтари холааш хурсанд шавад, баъди дарс ба хона омада, куртаи атласашро бо қайчи пора-пора кард ва гирякунон гуфт: Ман аз у зеботарам. Чаро ҳама ба вай аҳамият медиҳанд?
Ин аввалин шӯълаи ҳасади пинҳонӣ буд, ки дар қалби Нигина оташ гирифта буд.Акнун инро Замира эхсос кард.
Вақте Нигина ва Фирӯз аз қаҳвахона баромаданд, худро хушбахттарин одамони дунё ҳисоб мекарданд. Нигина дар дил ҷашн мегирифт, ки бар Замира ғолиб омад ва шоҳзодаро аз они худ кард.
Шаб Нигина бо табъи болида ба хобгоҳ, назди Замира баргашт. У интизор буд, ки Замира мисли доимӣ бо табассум ва чойи гарм ӯро пешвоз мегирад. Аммо Замираро дид, ки ором дар кунҷи ҳуҷра нишастааст ва ҷомадони Нигинаро ҷамъ карда, дар наздаш гузоштааст.
Нигина худро ба нодонӣ зада, пурсид:
— Тинҷӣ аст, Замираҷон? Чаро чизҳои маро ҷамъ кардӣ? Магар маро пеш карда истодаӣ?
Замира бо нигоҳи амиқу пур аз дарде, ки дар он дигар заррае аз он соддадилию нармӣ намонда буд, ба чашмони духтари холааш нигарист ва оромона гуфт:
— Нигина, ман имрӯз дар қаҳвахона будам. Ҳамаашро бо чашмони худам дидам.
Ранги Нигина канд. У аввал хост тӯҳмат кунад, вале баъд хислати кинаву ҳасади дарунияш бедор шуду худро ба даст гирифта, бо заҳрханда гуфт:
— Хайр чӣ?! Агар Фирӯз маро дӯст дорад, ман чӣ гуноҳ дорам? Ӯ худаш ба ман дил баст. Ту барои у лоиқ нестӣ.У марди пулдору зебо аст, ба у духтари қадбаланду хушрӯй мисли ман лозим, на ту барин безеб.
Замира гуфт.
— Худо бахти хуб диҳад. Роҳатон сафед. Аммо фаромӯш накун, Нигина: хушбахтии худро дар болои бадбахтии дигарон сохта намешавад. Модари ман ва модари ту апаву хоҳар буданд, аммо ту ин риштаро кандӣ. Субхи солехон ба деха рав,бе инам маро коменданти хобгох чанг кард,ки ин хобгохи донишчуен аст ва одамони бегона хак надоранд ин чо зиндаги кунанд.
Нигина субхи солехон ҷомадонашро гирифту бо қаҳр аз хобгоҳ баромада рафт. У рост ба хонаи Фирӯз занг зада, гуфт, ки Замира у ро пеш кардааст ва акнун онҳо бояд ҳарчи тезтар туй кунанд.
Пас аз ду моҳ тӯйи бодабдабаи Фирӯз ва Нигина барпо шуд. Фирӯз, ки аз оилаи сарватманд буд, барои Нигина тӯйи орзуҳояшро кард. Нигина дар либоси арӯсӣ мисли маликаҳо медурахшид. У ба ҳамаи хешовандон бо кибр нигоҳ мекард, хусусан ба модари Замира, ки бехабар аз кирдори чиян мераксид.
Замира ба тӯй баркасд худро дар кошонаи хусн ороста омад ва гулдастаи калонеро харидори карда барояшон тухфа намуд.
Дилаш ин дам мегирист аз хиёнати Нигинаву Фирӯз.
Сарояндаи туй хам дубайтихои халкиро аз дили у гуё месуруд;
Ту ёри нав гирифти азизам
Бикун бовар ,дигар рашке надорам.
Агар таклиф сози рузи туят
Барои таклифат кайхо таерам
Катори дустонат тухфа бар даст
Гули садбарг бар ки супорам?
Насозаи ман хеч касро гунахкор
Гунохи худро бар ки супорам ?
Туй ба охир нарасида у такси киро карду ба шаҳр баргашт.
Хаети худро тамоман ба хондан бахшид, то дардҳояшро фаромӯш кунад.
Нигина ба орзуяш расид. Соҳиби шавҳари пулдор, мошини гаронбаҳо ва хонаи калон шуд. Фирӯз дар аввал ӯро ба тамошои шаҳрҳои гуногун мебурд, тилловориҳои қимматбаҳо мехарид. Нигина дар куртаи худ намеғунҷид ва ба худ мегуфт: Дидӣ, Замира, шоҳзода аз они ман шуд, ту боши бо ҳамон дафтарҳоят бимон.
Аммо у намедонист, ки чархи фалак ҳамеша як хел намегардад ва қонуни зиндагӣ хеле бераҳм аст.
Идома дорад
Муаллиф Шаҳлои Наҷмиддин
Муаллиф Шаҳлои Наҷмиддин
Ман гунаҳкорам кисми 1
Нигина бо Замира духтари хола буданд.Аз хурди якчоя бози мекарданд.Апа ва хохар ака ва додарро гирифта буданд.
Нигина бо Замира мисли дугоник калон шуда буданд.Дар як синф тахсил карда дар як парта менишастанд.
Модаронашон доимо насихат мекарданд,ки бо хам мисли апа хохар бошанд ва хеч чанг накунанд.
Нигина аз Замира бо кинагириву кахркуниаш фарк дошт.Доимо кахр мекарду соатхо бо Замира гап намезад.
Замира бошад барьакси у духтари дилсофу бекинае буд.Факат дар лабонаш ханда кушиш мекард ,ки ба хама неки кунад.
Нигина духтари кадбаланду хеле зебое буд.Замира миёнакад,аммо ситорагарме буд.
Замира дар мактаб аьло мехонд ва орзу дошт,ки табиби равоншинос шавад.Нигина бошад ба хондан шавк надошт ,мегуфт ки мехохам ба ягон марди пулдор ба шавхар барояму доимо у маро ба тамошо барад.Кошки шавхари бизнесмен дошта бошам.
Хуллас баьди хатми мактаб Замира бо кушиши зиёд ба донишгохи тибби дохил шуда донишчу гардид.Нигина бошад чое хондани нарафту шохзодаи орзухояшро интизор шуд.
Ба у чанд хостгор баромад.Вале Нигина мегуфт,ки инаш бе мошин асту инаш бе хона ва розиги намедод.
Замира дар хобгохи донишчуен зиндаги мекард. Боре Нигина ба шахр пешаш омаду шаб дар хобгох истод.Замира ба у икрор шуд ,ки чавоне ошикаш асту онхо ният доранд ,ки баьди хатми донишгохи тибби туй барпо намуда зану шавҳар шаванд.
Нигина даррав пурсид;чавони хушру ва пулдор аст охир ?
-Росташ ба пулу молаш коре надорам. Аммо чавони зебо ва ба замми ин бисер боодоб.
-Кани аксашро нишон те.
Замира акси якчоя гирифтаашонро ба духтари холааш нишон дод.Нигина ба акси ин чавони зебо нигариста мафтун шуд. Аз дил гузаронид ;ин духтари холаи ман ин кадар хаппак буд ,чавони зурро ёфтааст ку.Мани кадбаланди хушру бошам то хол дустдоштае надорам.
Дар дилаш рашк пайдо шуд.
Аз ҳамон рӯз сар карда, хоби Нигина ҳаром шуд. Чеҳраи зебо ва нигоҳи гарми Фирӯз (чун номи он ҷавон Фирӯз буд,як дақиқа ҳам аз пеши назараш дур намешуд. Рашк ва ҳасад дар қалби Нигина реша давонд. У худ ба худ мегуфт: Чаро Замираи миёнақаду оддӣ бояд соҳиби чунин ҷавони шоҳзодамоннд шавад? Охир ман аз у зеботарам, қадбаландтарам! Ӯ бояд маро дӯст дорад, на Замираро.
Нигина нақшаи бадхоҳонае кашид. Сафари навбатии худро ба шаҳр тез кард. Ин дафъа у беҳтарин либосҳояшро пӯшид, ороиши зебо кард ва ба хобгоҳи Замира омад. Мақсадаш танҳо як чиз буд бо Фирӯз шинос шудан ва ӯро аз они худ кардан.
Рӯзе Замира бо хурсандӣ ба Нигина гуфт:
— Нигинаҷон, имрӯз Фирӯз моро ба тамошои боғ даъват кард. Якҷоя меравем, туро ҳам шинос мекунам.
Дили Нигина аз шодӣ тапид, аммо худро ором нишон дода, гуфт:
— Майлаш, духтари хола , бо ҷону дил.
Вақте ки онҳо дар боғ бо Фирӯз вохӯрданд, Фирӯз аз дидани Нигина ҳайратзада шуд. Нигина воқеан ҳам дар ҳусни зоҳирӣ беназир буд. Нигина аз лаҳзаи аввал тамоми ҳунари нозу карашмаашро ба кор бурд. Бо лаҳни ширин гап мезад, ба чашмони Фирӯз амиқ нигоҳ мекард ва худро як духтари шаҳрию замонавӣ нишон медод.
Замираи соддадил, ки дар қалбаш заррае кинаву гумони бад надошт, аз ин муомилаи хуби духтари холааш хурсанд буд ва гумон мекард, ки Нигина танҳо барои хотири у бо Фирӯз самимият нишон медиҳад.
Баъди он рӯз Нигина пинҳонӣ аз Замира рақами телефони Фирӯзро пайдо кард. У аввал бо баҳонаи саломатӣ ва аҳволи Замира ба Фирӯз паёмак менавишт. Оҳиста-оҳиста паёмакҳо ранги дигар гирифтанд. Нигина худро духтари танҳову дилшикаста нишон дода, ба Фирӯз менавишт:
Ман ҳеҷ гоҳ чунин ҷавони бомаърифатро надида будам. Хушбахти Замира, ки туро дорад. Аммо кош, кош ман ҳам як бор дар зиндагӣ мисли ту як ҳамдам медоштам.
Фирӯз, ки ҷавони зудбовар буд, аввал инро ҳамчун як дарди дили хоҳархонда қабул кард. Аммо суханҳои ширину обдори Нигина ва вохӯриҳои пинҳоние, ки Нигина ташкил мекард, соат ба соат ақли Фирӯзро мерабуданд. Ҳусни ситорагарми Замира дар сояи ҷозибаи дурӯғину ороишёфтаи Нигина хира шудан гирифт.
Рӯзе Нигина ба Фирӯз занг зада, бо гиряву нола гуфт, ки дар кадом як қаҳвахонаи шаҳр уро вохӯрад, чунки мушкили калоне дорад. Фирӯз шитобон омад. Нигина бо чашмони ашкбор ва маккорӣ ба у гуфт:
— Фирӯз, ман дигар тоқат карда наметавонам.Ман туро дӯст доштам.Аз рӯзи аввал.Медонам, ин гуноҳ аст, Замира духтари холаи ман аст, аммо дил ба фармони ман нест. Агар ту маро рад кунӣ, ман худамро мекушам.
Фирӯз, ки аллакай таҳти таъсири ҳусни Нигина афтида буд ва ҳушу ёдашро гум карда буд, гуфт:
— Ором шуд, Нигина. Ман ҳам туро фаромӯш карда наметавонам. Замира духтари хуб аст, аммо ишқи у дигар аст, ҷозибаи ту дигар.
Дар ҳамин лаҳза, онҳо пай набурданд, ки дар назди дари қаҳвахона Замира бо як даста китоб дар даст истода буд ва бо чашмони худ ин манзараро дид. Дунё дар назари Замира тираву тор шуд. Китобҳо аз дасташ афтиданд. Ду инсони барои у азизтарин духтари холааш, ки мисли апаву хохар калон шуда буданд ва ҷавони дӯстдоштааш ба у хиёнат карда буданд.
(Идома дорад)
Муаллиф Шаҳлои Наҷмиддин
Фильтр
загрузка
Показать ещёДополнительная колонка
О группе
Сиришти хок аз охан чудо нест
Хаёти одами низ бе хато нест
Хаточуён хатои худ бичуед
Дар олам бе хато гайр аз Худо нест.
- 00000000
- 🇹🇯 Таджикистан, Душанбе
Скрыть информацию
Правая колонка