Насими кориишкамба кисми 5
Муаллиф Шахлои Начмиддин
Дар шаҳр Насим боз як ҳунари дигари муфтхӯриро ёд гирифт. Рӯзҳои шанбе ва якшанбе ӯ костюму шими ягонаи худро пӯшида, ба назди тарабхонаҳои боҳашамати шаҳр мерафт. Ӯ худро мисли меҳмони аз тарафи домод ё арӯс вонамуд карда, бо чеҳраи ҷиддӣ ва шиками пешпартофта ба толори тӯй ворид мешуд.
Дар байни издиҳоми одамон Насим оҳиста ба сари яке аз дастурхонҳо менишаст. Ӯ чунон бо иштиҳо ва суръати баланд хӯрокҳои қиматбаҳо, меваҳо ва кабобҳоро мехӯрд, ки меҳмонони дигар гумон мекарданд, ки ӯ ягон хеши наздики соҳибхона аст ва аз шарм чизе намепурсиданд.
Пас аз сер кардани шиками калонаш, Насим пинҳонӣ якчанд шоколаду меваҳои рӯи мизро ба кисаҳояш андохта, бе ягон табрику супоридани тӯҳфа оҳиста аз тарабхона берун мешуд. Бо ҳамин усул ӯ тамоми рӯзҳои истироҳат худро бо хӯрокҳои шоҳона ройгон таъмин мекард ва пулҳои ҷамъкардааш ҳамоно дар ҳамёни чарминаш чамь шудан мегирифтанд.Акнун у як хамени хеле калон харида буд.
Пас аз хатми донишгоҳ Насим бо ёрии диплом ва ҳисобдониаш дар як корхонаи хурд ба ҳайси муҳосиб ба кор даромад. Барои Насим ин корхона биҳишти рӯи замин буд: варақ, қалам, ширеш ва ҳатто қаҳваву чойи дафтар ройгон буданд. У ҳар бегоҳ ҷузвдонашро пури ашёи канселярии корхона карда ба хона бармегашт.
Аммо умр мегузашту модараш рӯз занги телефониро хароб карда мегуфт:
— Бачам, Насимҷон, кай зан мегирӣ? Охир, ману падарат пир шудем,мехоҳем келин биерем, дастони худам хам аз кор мондаанд.
Насим бошад, ҳамеша як ҷавоб дошт:
— Очаҷон, зангирӣ ин хароҷоти зиёдатӣ аст. Барои зан бояд нону либос харид, тиллову тӯҳфа дод. Ин иқтисоди маро хароб мекунад.
Вале як рӯз нақшаҳои молиявии Насимро ишқи ногаҳонӣ дигаргун сохт.
Ба корхонаи онҳо ҳамсабақи собиқаш Нигора ба ҳайси иқтисоддон ба кор омад. Нигора духтари боақл, зебо ва аз ҳама муҳимаш мисли Насим хеле сарфакор ва дунёдида буд. У ҳеҷ гоҳ пули худро ба ороишот ё либосҳои гаронбаҳо сарф намекард ва ҳамеша нисфи хӯроки нисфирӯзии худро аз хона меовард.
Вақте ки Насим дид, ки Нигора халтачаҳои чойи истифодашударо намепартояд, онҳоро дар назди тиреза хушк мекунад, то бори дувум истифода барад, дилаш тапид. Насим дарк кард: Ана ҳамин аст маликаи орзуҳои ман. Зане, ки иқтисоди маро бой мекунад, на хароб.
Насим ба Нигора ошиқ шуд. У барои ба даст овардани дили Нигора усулҳои нави романтикаи ройгонро фикр кард.У ҳар рӯз аз боғи назди корхона гулҳои давлатиро пинҳонӣ канда, ба Нигора тӯҳфа мекард ва мегуфт:
— Нигораҷон, ин гулҳоро маҳсусан барои ту бо пули калон харидаам. Сифаташон олӣ аст, бӯй каш.
Нигора, ки худаш ҳам духтари ҳушёр буд, табассум карда мегуфт:
— Ташаккур, Насимҷон. Ман ҳам гулҳои боғро дӯст медорам.
Рӯзе Насим ҷуръат карда, ба Нигора пешниҳоди издивоҷ кард:
— Нигора, агар мо бо ҳам хонадор шавем, мо метавонем пули иҷора, барқ ва обро ду баробар сарфа кунем. Ду нафар як хароҷот. Ин беҳтарин созишномаи молиявии ҳаёти мо хоҳад буд.
Нигора лаҳзае фикр кард ва дид, ки Насим ҳарчанд зихна аст, вале пулҳои бисёр захиракарда дорад ва ҳеҷ гоҳ пулро ба корҳои беҳуда сарф намекунад. У розӣ шуд:
— Ман розиам, Насимҷон. Вале бо як шарт: тӯйи мо бояд ниҳоят хоксорона ва бе хароҷоти зиёдатӣ гузарад.
Насим аз ин гап чунон хурсанд шуд, ки қариб буд аз шодӣ ба Нигора як шоколади ҳақиқӣ бихарад, вале худро ба даст гирифт ва танҳо як қуттӣ қанди пинҳонкардаашро пешкаш намуд.
Модари Насим аз шунидани ин хабар курта-курта гӯшт гирифт. Модар дарҳол бо падари Насим барои хостгорӣ омода шуданд. Мувофиқи расму оин, хостгорон бояд бо якчанд табақ хӯрок, қуттиҳои ширинӣ ва матоъҳои гаронбаҳо ба хонаи арус мерафтанд.
Насим тамоми шаб пеш аз хостгорӣ хоб накард. У рӯйхати хароҷотро навишта, зик шуд.Субҳ у ба назди модараш омад ва гуфт:
— Очаҷон, ин қадар ширинӣ ва матоъҳо барои чист? Охир, Нигора худаш иқтисоддон аст, вай ин исрофкориро дӯст намедорад. Биёед, хоксорона равем.
Насим дар хостгорӣ танҳо як сабади хурд омода кард, аммо можараш уро чанг карда дилхох тухфахо бурд.
Ҳамин тавр, розигии тарафайн ба даст омад.
Рӯзи тӯй фаро расид. Насим барои он ки пули тарабхона, сароянда ва мошини арӯсиро сарф накунад, як нақшаи гениалӣ кашид:
Насим ба ҷои лимузини гаронбаҳо, аз раиси корхонаашон мошини Мерседеси уро бе пул ичора гирифта даруни мошинро бо пуфакҳои кӯҳна ва коғазҳои рангаи дафтараш ороиш дод. Насими костюму шими кӯҳнаи донишгоҳиашро пӯшида ва Нигораи дар тан куртаи арӯсии иҷорадор (ки онро ҳам бо тахфифи 70-фоиза ёфта буданд) дар Мерседес нишаста, ба сӯи ЗАГС рафтанд.
Сароянда лозим набуд. Насим телефони кӯҳнаашро ба як колонкаи хурди ҳамҳуҷрааш Алишер (ки онро бепурсиш оварда буд) пайваст кард ва суруди тӯёнаро аз интернет бо сифати паст ба кор андохт.
Зиёфат дар ҳавлии падари Насим гузашт. Насим ба ҳамаи меҳмонҳо ,ки аксарият ҳамсабақони хобгоҳаш буданд пешакӣ занг зада гуфт:
— Бачаҳо, тӯйи мо шведский стол аст, вале бо усули нав: ҳар кас бояд хӯроки худашро аз миз бигирад. Боқимондаро худатон ташкил кунед.
Алишер, Фирӯз ва Сиёвуш, ки ба тӯй омада буданд, аз ин рафтори Насим даст ба гиребон шуданд.
Дар вақти тӯй, вақте ки навбати супоридани тӯҳфаҳо шуд, Насим бо як қуттии калони холӣ дар байни меҳмонҳо мегашт ва мегуфт:
— Тӯҳфаҳо танҳо ба шакли пулӣ қабул карда мешаванд.Илтимос, коғазҳои 10-сомониро наандозед, зеро қуттӣ хурд аст, танҳо 100 ва 200 сомонӣ қабул аст.
Нигора бошад, дар паҳлӯяш истода, нигох мекард,то дар оянда ба тӯйи онҳо низ маҳз ҳамон қадар пул баргардонанд на як сомонӣ зиёд.
Ҳамин тавр, тӯйи Насими Кориишкамба ва Нигораи сарфакор ба охир расид. Насим шаб, вақте ки меҳмонҳо рафтанд, пулҳои қуттиро ҳамроҳи Нигора се бор ҳисоб кард ва аз шодӣ Нигораро ба оғӯш гирифта гуфт:
— Нигораҷон, зани азизам. Мо имрӯз на танҳо хароҷоти тӯйро пӯшонидем, балки 5000 сомонӣ фоида ба даст овардем! Ман хушбахттарини мардони дунёям.
Нигора бо табассуми маккорона гуфт:
— Насимҷон, ин ҳанӯз оғози кор аст. Аз фардо сар карда, мо пули обу барқро боз ҳам камтар мекунем.
Падари Насим, ки аз дур ба ин ҷуфти сарфакор нигоҳ мекард, даст ба дуо бардошта гуфт:
— Худоё, ин ду калламушро бо ҳам ҷуфт кардӣ, акнун худат ба ин хонадон раҳм кун, ки аз ин пас мо ҳатто нони хушк ҳам ройгон нахоҳем дид...
идома дорад
Муаллиф Шахлои Начмиддин
Ба мо менависанд.
Салом, дӯстони азиз.
Ман имрӯз бо як дарди ҷонкоҳ ва мушкили вазнине ба шумо муроҷиат мекунам, зеро дигар ин чизро дар даруни худ ғунҷоиш дода наметавонам. Худ аз худ ҷои нишаст намеёбам ва роҳи халосиро намедонам.
Бародари бечораи ман, танҳо ба хотири он ки як порча замин хареду соҳиби хонаву дар шавад, заҳмат кашида, ба Русия ба мардикорӣ рафт. Аммо аз рӯзе, ки ӯ рафтааст, янгаам бо баҳонаи ин ки модарам бемор аст, зуд-зуд ба хонаи худашон меравад. Мо аввал аҳамият намедодем, вале асли гап дигар будааст...
Дугонаам Сарвиноз ба наздикӣ тўй дорад. Дирӯз ӯ гирякунон ва бо чашми пурнам ба наздам омад ва аксҳои нимбараҳнаи янгаамро бо номзади худаш (шавҳаршавандааш) нишон дод. У гуфт, ки зани акаи ман бо номзади ӯ пинҳонӣ вомехӯрад ва муносибат дорад. Инро шунида, дунё дар сарам чарх зад.
Вақте ки бо янгаам дар танҳоӣ гап задам ва фаҳмондам, у ҳамаашро рад карда, мегӯяд, ки ин гапҳо дурӯғанд ва туҳмат аст. Аммо дурӯғи у дер давом накард, зеро холаам бо чашмони худаш янгаамро дар меҳмонхонаи Вахш бо ҳамон мард дидааст.
Акаам дар мусофират бо чӣ қадар азоб пул меёбад, вале занаш дар ин ҷо ба номуси оилаи мо ва заҳматҳои акаам по медонад.
Чи кор кунам? Намедонам ин гапро ба акаам чӣ хел расонам? Агар гӯям, дили акаам дар мусофират хун мешавад ва шояд ба сараш ягон ҳодиса ояд. Агар нагӯям, виҷдонам азоб медиҳад ва номуси акаам поймол мешавад. Илтимос, ба ман маслиҳат диҳед, дар ин вазъияти бад чӣ кор кунам?
Насими Кориишкамба Қисми 3
Муаллиф: Шаҳлои Наҷмиддин
Рузхо мегузашту нафси Насими Кориишкамба мисли хамиртуруш дамида, калонтар мешуд, вале ҳамёни чармиаш, ки аз пулҳои захирашуда ғафс гашта буд, ҳеҷ рӯи рӯшноиро намедид. Бачаҳои хобгоҳ аллакай аз дасти ин калламуши донишгоҳӣ ба дод омада буданд, вале Насимро парвое набуд. Барои ӯ муҳим он буд, ки ягон сомонӣ аз ҷайбаш берун наравад.
Аммо ҳирси Насим танҳо бо хобгоҳ маҳдуд намешуд. Ӯ дар донишгоҳ низ роҳҳои нави касбу корро пайдо карда буд.
Дар оғози нимсолаи нав ба донишҷӯён супориш доданд, ки реферат ва корҳои курсиро чоп кунанд. Насим нақшаи наверо кашид.
Ӯ ба хонаи муаллими калонсол ва соддадил устод Салимзода рафт. Бо чеҳраи маҳзун ва чашмони пурнам гуфт:
— Устоди азиз, ман аз оилаи камбизоатам, пули варақ харидан надорам. Агар иҷозат диҳед, дар компютери кафедра кори курсиамро нависам?
Муаллими дилсӯз ба ӯ иҷозат дод. Вале Насим на танҳо кори худашро навишт, балки ним қуттӣ коғази А4-и кафедраро пинҳонӣ ба ҷузвдонаш андохт. Кор ба ин ҳам тамом нашуд. Ӯ бо донишҷӯёни курсҳои поёнӣ шартнома баст:
— Бачаҳо, агар ба шумо коғази арзон лозим бошад, ман аз мағозаҳо бо нархи яклухт меёбам.
Насим коғазҳои аз кафедра дуздидаашро ба донишҷӯёни дигар бо нархи бозор фурӯхта, соҳиби пули хуб шуд. Вақте ки устод Салимзода дид, ки коғазҳо зуд тамом шудаанд ва аз Насим пурсид, Насим гуфт:
— Эҳ, устодҷон, сифати коғазҳои имрӯза хеле бад аст. Ман дидам, ки мушҳо омада, онҳоро хоида рафтанд. Барои ҳамин ман онҳоро партофтам, ки ба ҳуҷҷатҳои кафедра зарар нарасад.
Устод ҳайрон монд, ки дар ошёнаи сеюми бинои бетонӣ мушҳо аз куҷо пайдо шудаанд.
Рӯзе Насимро дандодард гирифт. Тамоми шаб аз дард нолид, вале ба духтур рафтанро худкушии молиявӣ медонист. Ба ҷои ин, ӯ ба қуттии ёрии аввалияи ҳамҳуҷрааш Алишер ҳамла кард. Тамоми ҳабҳои дардоварро фурӯ бурд, вале дард паст нашуд.
Субҳ Насим ба дармонгоҳи донишгоҳ рафт, ки он ҷо барои донишҷӯён хизматрасонӣ ройгон буд. Духтур пас аз муоина гуфт:
— Насимҷон, дандонат бояд канда шавад, вале барои ин доруи беҳисгарӣ (анестезия) лозим аст. Мо доруи оддии ройгон дорем, вале агар хоҳӣ, ки дардро умуман ҳис накунӣ, бояд аз дорухонаи берун як доруи хориҷии гаронбаҳо бихарӣ.
Насим дарҳол пурсид:
— Доруи ройгонатон чанд фоиз дардро мегирад?
— Наздики 50 фоиз, ҷавоб дод духтур.
— Ҳеҷ гап не, ҳамон ройгонашро кунед. Ман нисфи дардро бо қувваи иродаам таҳаммул мекунам. гуфт Насим ва рӯи курсӣ нишаст.
Ҳангоми кандани дандон Насим чунон доду фиғон бардошт, ки тамоми беморони дармонгоҳ аз тарс гурехтанд. Вале ӯ дар дил хурсанд буд: Ана, 40 сомонии доруи беҳисгарӣ сарфа шуд.
Пас аз кандани дандон, духтур ба ӯ як пахтаи сердоруро дода гуфт, ки онро ду соат дар даҳонаш нигоҳ дорад. Насим ба хобгоҳ баргашт. Вақте ки Фирӯз ба ҳуҷра омад, Насим пахтаи хунолуду сердоруро аз даҳонаш бароварда, рӯи миз гузошт.
— Насим, ин чист? Чаро ин чиркро рӯи миз мемонӣ? бо нафрат гуфт Фирӯз.
— Э бародар, ин пахтаи оддӣ нест, доруи гаронбаҳо дорад. Ман онро хушк мекунам. Агар ягон рӯз дандони шумо ҳам дард кунад, инро ба дандонатон зер кунед, дарҳол шифо меёбед. Чизро исроф кардан лозим нест ҷавоб дод Кориишкамба.
Фирӯз аз шунидани ин гап қариб буд, ки қай кунад.
Насим, ки ҷавони фарбеҳу бадҳайбат буд, боре ба яке аз духтарони зебои факултаи филология бо номи Мадина ошиқ шуд. Албатта, ишқи Насим ҳам аз рӯи ҳисобу китоб буд: Мадина духтари сарватманд ва ҳамеша бо мошини шахсӣ ба дарс меомад. Насим дар дил нақша кашид, ки агар бо ӯ издивоҷ кунад, тамоми умр ройгон зиндагӣ хоҳад кард.
Рӯзе Насим ҷуръат карда, Мадинаро ба мулоқоти романтикӣ даъват кард. Мадина, ки аз хислатҳои Насим бехабар буд ва танҳо ӯро ҳамчун як донишҷӯи фаъоли иқтисодӣ медонист, розӣ шуд.
Насим ӯро ба як қаҳвахонаи хушрӯй бурд. Ҳангоми фармоиш додан, Мадина як қаҳваи гаронбаҳо ва як торт фармоиш дод. Насим бошад, танҳо як пиёла оби гарм ва 5им косача шурбо фармоиш дод.
— Насимҷон, чаро чизе намехӯрӣ? — пурсид Мадина бо меҳрубонӣ.
— Оҳ, Мадинаҷон, ман дар ҳаёти ту танҳо бо ишқи ту сер ҳастам. Барои ман дидани ҳусни ту кифоя аст, дурӯғ гуфт Насим, вале дар асл чашмонаш ба торти рӯи мизи Мадина буданд.
Вақте ки вақти пардохти ҳисоб омад, пешхизмат коғази ҳисобро овард. Насим дарҳол даст ба ҷайбаш бурд ва гӯё ҳамёнашро меҷӯяд, чеҳраашро дигар кард:
— Оҳ, вой.Мадинаҷон, бовар мекунӣ? Ҳамёнамро дар хобгоҳ фаромӯш кардаам. Даруни он тамоми стипендия ва пулҳои фиристодаи падарам буд.
Мадина табассум кард ва гуфт:
— Ҳеҷ гап не, Насимҷон, ман худам медихам пулашро.
Насим дар дил хурсандӣ мекард. Вале хурсандии ӯ дер давом накард. Мадина пеш аз рафтан ба Насим гуфт:
— Насимҷон, агар ҳамёнатро гум карда бошӣ, биё бо мошини ман ба хобгоҳ равем, шояд он ҷо бошад.
Дар мошин, Насим барои он ки худро ҷавонмарди саховатманд нишон диҳад, як дона конфетро аз ҷайбаш бароварда ба Мадина дароз кард:
— Ин тӯҳфаи ман барои ту.
Вақте Мадина конфетро гирифт, дид, ки он нимхоида аст ва дар коғазаш мӯи сари Насим часпидааст. Ӯ бо нафрат конфетро аз тиреза ба берун партофт ва Насимро аз мошин фароварда гуфт:
— Дигар ба ман наздик нашав, Кориишкамбаи зихна.
Бачаҳои ҳамҳуҷра Алишер, Фирӯз ва Сиёвуш дигар тоқати рафторҳои Насимро надоштанд. Онҳо қарор доданд, ки ба ӯ як дарси фаромӯшнашаванда диҳанд.
Онҳо медонистанд, ки Насим шабҳо пинҳонӣ аз ҷояш хеста, чизҳои зери кӯрпа пинҳонкардаашро мехӯрад. Сиёвуш аз деҳаашон як собуни махсуси гиёҳӣ оварда буд, ки бӯи тарбузи ширинро медод ва намуди зоҳириаш маҳз мисли мармеладҳои гаронбаҳо буд.
Бегоҳ бачаҳо собуни бӯи тарбуздоштаро дар даруни як қуттии зебои шоколади хориҷӣ гузошта, рӯи миз монданд ва худашон вонамуд карданд, ки хоб рафтаанд.
Соат аз дуи шаб гузашт. Насим мисли калламуши гурусна оҳиста аз ҷой хест. Бӯи ширини тарбуз майнаи ӯро хароб карда буд. Ӯ дар торикӣ ба сари миз омад, қуттиро кушод ва собуни тарбузиро гирифта, бо иштиҳо як луқмаи калон газид ва хоид.
Дар як сония даҳону гулӯи Насим пур аз кафки собун шуд. Ӯ ба сурфа кардан сар кард, кафкҳои сафед аз даҳону бинияш мисли мошинаи ҷомашӯӣ ҷорӣ мешуданд. Насим аз тарс дод зад:
— Вой, мурдам.Заҳролуд шудам!.Бачаҳо, зуд ёрии таъҷилиро ҷеғ занед!
Алишер телефонро рӯшан кард ва бачаҳо ҳама баланд-баланд хандиданд.
— Чӣ шуд, Кориишкамба? Аз мармелади муфт мазза кардӣ? Ин собуни гиёҳӣ буд, ки барои тоза кардани меъдаи ҳариси ту бисёр фоида дорад,гуфт Фирӯз.
Насим тамоми шаб дар ҳаммом буд ва аз даҳонаш ҳубобҳои собун мебаровард.
Вале оё ин дарси ибрат барои Насим шуд? Албатта на. Рӯзи дигар, вақте ки бачаҳо ба дарс рафтанд, Насим собуни нимхоидаро аз партовгоҳ гирифта, хуб шуст ва дар ҷайбаш пинҳон кард:
— Ҳайфи собуни хушбӯй, бо ин боз як соли дигар даст шустан мумкин аст, зери лаб ғур-ғур кард ӯ.
Нафси Насим мисли чоҳи бетаг буд ва касе намедонист, ки ин Кориишкамба дар оянда бо ин хислаташ ба куҷо хоҳад расид.
(идома дорад)
Муаллиф Шахлои Начмиддин
Гирдоб кисми 4 анчом
Муаллиф: Шахлои Начмиддин
Вақте ки қадамҳои шитобкорона ва пуртаҳдиди Гулноз дар кӯча лаҳза ба лаҳза дур ва хомӯш шуданд, дар ҳавлии Олим ва Салима сокинии аҷибе барқарор гашт. Гулноз гурехта рафт, вале на мисли модаре, ки аз фарзандаш ҷудо шудааст, балки мисли қиморбозе, ки дар бозии охирини худ тамоми пулашро бохтааст.
Дар ҳақиқат, Гулноз хамчун модари сангдил нисбати тифли бегуноҳ умуман парвое надошт. Нигоҳубини кӯдак барояш танҳо як бори гарон ва дарди сар буд. Нақшаи аслӣ ва ягонаи ӯ ҳамон шаби тӯй иҷро шуда буд: у мехост кӯдакро ба ҳавлӣ партофта, тӯйро вайрон кунад, Олимро дар назди мардум шарманда созад ва бахти ин ду ҷавонро ҳанӯз сар нашуда, ба хок яксон намояд. Аммо он вақт тираш хок хурд. Хислати оқилонаи Салима, бузургдилии ин оила ва сабри онҳо нақшаи шуми Гулнозро барбод дод.
Инак, баъди ҳафт моҳ, у дубора бо умеди он омада буд, ки шояд дар зиндагии онҳо захре зада , бо таҳдиду шантаж пулу моле ба даст орад. Вале вақте бо чашмони худаш дид, ки ин оила чӣ қадар мустаҳкам аст, Салима дар бари шавҳараш истодааст ва Олим дигар он ҷавони булхаваси пешина нест, фаҳмид, ки ин ҷо ҳам ҷойи зӯриву ҳилаҳои вай нест. Гулноз ҳатто пеш аз рафтанаш як бор ба сӯи тифлакаш нигоҳ накард, дилаш гум назад ва тифлашро ҳатто як бор ба оғӯш накашид. Меҳри модарӣ дар вуҷуди ин зани ҳасадхӯр тамоман намурда буд, балки аз аввал вуҷуд надошт.
Олимба Салима, ки Умедҷони хурдакакро сахт ба бағал пахш карда, бӯйи хуши ӯро мекашид, нигариста, бо овози гиряолуд гуфт:
— Салима.Ман қурбони ин гуна бузургии ту шавам. У ҳатто ба рӯи кӯдак нигоҳ накард. Чӣ хел як зан метавонад ин қадар бераҳм бошад? Агар ту он шаб ва имрӯз дар канори ман намебудӣ, ҳаёти ман захр мешуд.
Салима тифли оромшударо оҳиста ба гаҳвора хобонд ва рӯйҷояшро иваз кард. Сипас ба сӯи шавҳараш омада, дастони ӯро гирифт:
— Олим, ин дарс барои тамоми умрат бошад. Бубин, гузаштаи бе максадат чӣ гуна оқибатҳои талх дорад. Ин зан модари Умедҷон нест. Модари кӯдак касест, ки ӯро ба воя мерасонад, шабҳо барояш бедорхобӣ мекашад ва дар оғӯшаш ба ӯ меҳр медиҳад. Аз ҳамин сония сар карда, ин зан барои мо воқеан мурд. Дигар ҳеҷ гоҳ номи ӯро дар ин хона ба забон наор ва худро озор надеҳ.
Дар ҳамин лаҳза дари ҳавлӣ кушода шуд ва падару модари Олим аз мехмони баргаштанд. Салима ва Олим қарор доданд, ки барои дилсиёҳ накардани пиронсолон воқеаи омадани Гулнозро ба онҳо нагӯянд. Танҳо нозири полиси маҳаллӣ, ки бо занги Салима омада буд, вазъиятро фаҳмида, ваъда дод, ки Гулнозро расман огоҳ мекунад, то дигар ба ин хонавода наздик наояд.
Пас аз ин ҳодиса, гӯё абрҳои сиёҳ аз болои хонадони онҳо барои ҳамешагӣ пароканда шуданд. Олим, ки устувории оила ва меҳри бепоёни занашро дид, боз ҳам бештар ба хонаву зиндагӣ дил баст. У тамоми кӯшиши худро мекард, то лоиқи ин гуна зани поквиҷдон ва бовафо бошад.
Салима бошад, ҳар бор, ки Умедҷонро ба оғӯш мегирифт ва модар гуфтани ӯро интизор мешуд, дар дил шукр мекард. У тавонист бо ақлу заковат ва сабри худ ошёнаи хушбахтияшро аз дасти вайронкори гузашта ҳифз кунад. Салима исбот кард, ки бузургии зан дар бахшидан ва сохтани зиндагист, на дар сӯзондани он.
Гирдоби зиндагии онҳо акнун ба як чашмаи софу зулоли ишқу вафодорӣ мубаддал гашта буд, ки ҳеҷ як гузашта дигар наметавонист онро тира созад.
Шаб шуд. Салима Умедҷонро, ки аз овози доду фарёди рӯзона каме беқарор шуда буд, дар оғӯш гирифта, оҳиста алла мегуфт. Олим дар остонаи дар истода, ин манзараро тамошо мекард. Салима мехонд:
Аллаё алла, писарам, нури дидаам.
Модари ту ман ҳастам, ҷону ҷаҳонам.
Умедҷон бо чашмони маъсумаш ба Салима нигоҳ карда, оҳиста ангушти Салимаро бо дасташ маҳкам дошт ва хоб рафт. Олим оҳиста наздик шуда, дар канори Салима нишаст ва гуфт:
— Салима, агар як рӯз Умедҷон калон шуда, ҳақиқатро пурсад, мо ба ӯ чӣ мегӯем?
Салима сари тифлро бӯсид ва ба Олим нигариста гуфт:
— Мо ба ӯ мегӯем, ки ӯро Худованд маҳз ба мо ҳадя кардааст. Модари ҳақиқӣ он нест, ки таваллуд мекунад, балки он аст, ки бо хуни дил ва меҳр тарбия мекунад. Барои ӯ ҳеҷ гоҳ Гулноз вуҷуд нахоҳад дошт.
Рузи дигар Салима Умедҷонро барои муоинаи навбатии пизишкӣ ва гирифтани ваксина ба дармонгоҳ мебарад. Олим низ бо сабаби хавотирӣ аз кор ҷавоб гирифта, бо онҳо меравад. Дар навбати духтур занҳои ҳамсоя ва бегона нишастаанд.
Яке аз занҳо ба Умедҷон нигоҳ карда, ба Салима мегӯяд:
— Илоҳо садсола шавад.Чӣ қадар ба худатон монанд аст, чашму абрӯяш айнан худатон.
Салима табассум мекунад ва кӯдакро ба бағал мегирад. Олим дар гӯшае истода, ин суханонро мешнавад ва дилаш аз як тараф аз шарми гузашта ва аз тарафи дигар аз ифтихор барои занаш лабрез мешавад.
Салима ҷевони кӯҳнаи Олимро тоза карда истода, аз байни китобҳо як албоми расмҳоро пайдо мекунад. Дар он расмҳои даврони донишҷӯйи Олим бо занону духтарони гуногун буданд. Дар яке аз расмҳо Гулноз низ дар канори Олим бо ханда истода буд.
Дилу дасти Салима меларзад. Ӯ метавонист ин албомро бисӯзонад ё ҷанҷол бардорад. Аммо у нишаста, ҳамаи онҳоро тамошо мекунад ва дарк мекунад, ки шавҳараш аз чӣ гуна як ботлоқи тарзи зиндагӣ берун омадааст.
Вақте Олим аз кор меояд ва албомро дар дасти Салима мебинад, рангаш меканад:
— Салима.Ман фаромӯш кардаам, ки инҳоро партоям. Бовар кун.
Салима оҳиста албомро мепӯшад ва ба дасти Олим медиҳад:
— Ин гузаштаи туст, Олим. Ман намехоҳам онро аз таърихи ҳаётат хат занам. Аммо мехоҳам, ки худат инро бисӯзонӣ. На барои он ки ман рашк дорам, балки барои он ки худат аз он зиндагии кӯҳна озод шавӣ.
Олим дар ҳавлии хона оташ гиронда, албомро худаш бо дастони худ месӯзонад ва хокистарашро ба бод медиҳад.Модари Салима ба хонаи онҳо ба меҳмонӣ меояд. У аз воқеаи кӯдак ва ДНК тавассути овозаҳои мардум бохабар шуда буд. Вақте Олим дар хона нест, модар Салимаро ба кунҷе кашида, бо хавотирӣ ва каме қаҳр мегӯяд:
— Духтарам, ту девона шудӣ? Навакак тӯй шудию як кӯдаки ҳароми зани дигарро ба гардан гирифтӣ? Мардум чӣ мегӯянд? Хезу биё ба хонаи худамон, мо барои ту шавҳари беайб меёбем! Чаро худро қурбони хатои ин ҷавони булҳавас мекунӣ?
Салима бо эҳтиром, вале бо қатъият ҷавоб медиҳад:
— Очаҷон, ин кӯдак ҳаром нест, кӯдакон ҳама поканд. Гуноҳ аз калонсолон аст. Агар ман имрӯз Олимро партофта равам, ман ҳам мисли он зане мешавам, ки кӯдакро дар сармо партофт. Олим пушаймон аст ва ман ба ӯ бовар дорам. Ман оилаамро вайрон намекунам. Шумо дуо кунед, ки бахтам устувор бошад, на ин ки маро ба роҳи гурез ташвиқ кунед.
Модараш аз ақлу матонати духтараш ҳайрон шуда, дигар чизе гуфта наметавонад ва танҳо дуои хайр медиҳад.
Худо ба ин оила хушбахти ато кунад илохо.
Боки,саломат бошед.
Муаллиф Шахлои Начмиддин
загрузка
Показать ещёДополнительная колонка
О группе
Сиришти хок аз охан чудо нест
Хаёти одами низ бе хато нест
Хаточуён хатои худ бичуед
Дар олам бе хато гайр аз Худо нест.
- 00000000
- 🇹🇯 Таджикистан, Душанбе
Скрыть информацию
Правая колонка