Искандари Румӣ дар овони ҷаҳонгирӣ бо ҳилаи зиёд ҳисореро бикушод ва ба вайрон кардани он фармон дод. Гуфтанд: "Дар онҷо ҳакимест доно ва бар ҳалли мушкилоти ҳикмат тавоно". Вайро талаб дошт. Чун биёмад, шакле дид аз қабули табъ дур ва табъи ақли қабул аз вай нуфур. Гуфт: "Ин чи сурати ғариб ва шакли муҳиб (бадҳайбат) аст"? Ҳаким аз он сухан барошуфт ва хандон-хандон дар он ошуфтагӣ гуфт: Таъна бар ман мазан ба сурати зишт Ай тиҳӣ аз фазилати инсоф! Тан бувад чун ғилофу ҷон шамшер, Кор шамшер м
Муҷассамаи чубии Пиноккио (Pinocchio) вақеъ дар яке аз боғҳои Британия. Муҷассама барои он гузошта шудааст, ки кӯдакон бо дидани сарафкандагӣ ва димоғи дарози ӯ аз фарҷоми бади дуруғгӯӣ огоҳ шаванд.
#Оя: 1. Қасам мехӯрам ба рӯзи қиёмат; 2. Ва қасам мехӯрам ба нафси итоаткунанда, ки (одамӣ баъд аз мурдан, албатта, барангехта хоҳад шуд). (Сураи Қиёмат ояҳои 1-2) #Тафсир: 1) Бовар кардан ба рӯзи қиёмат яке аз рукнхои асосии Ислом мебошад. Савганди Аллоҳтаъоло ба он рӯзи ҳавлнок аз як сӯ агар мақоми баланд доштани он рӯзро назди Ӯ таъоло собит созад, аз сӯйи дигар далолати бешакку шӯбҳаи воқеъ гаштани он рӯз аст. Аммо кадом вақт Қиёмат ба вуқӯъ меояд танҳо Худованди бузург медонад. Дар Қур
Биҳиштиён аз дузахиён хоҳанд пурсид: "Чи чиз шуморо ба дузах ворид сохт? Мегуянд: Мо аз намозгузорандагон набудем". 📖 Муддассир 42 - 43
🤲 Дуо барои дунё ва охират: Худованди мутаол дар Қуръон аз ду гурӯҳ дуокунандагон ёд мекунад: Як гурӯҳи онҳо чашм ба дунё дӯхтаанд ва ба ҷаҳони охират беэътино ҳастанд. Онҳо дар моқоми дуо низ аз Худованд фақат дунёро мехоҳанд ва мегуянд: Худовандо, ончи мехоҳӣ ба мо бидиҳӣ, дар дунё бидеҳ. Чунин касоне дар охират бебаҳраанд. Гурӯҳи дувум касоне ҳастанд, ки ҳам назар ба дунёи худ доранд ва ҳам эхтиқод ба охират. Онҳо ин гуна дуо мекунанд: "Парвардигоро, дар дунё ба мо некӣ бидеҳ ва дар о
26 Dec 2019
24 Dec 2019
Аввалин қонуне, ки шумо ва ҳамсаратон дар ҳолоти ҷангу даъво бояд ба он побанд бошед, қонуни "манъи тавҳин" аст. На шумо ва на шарики зиндагиятон, ҳатто дар бадтарин лаҳзаҳо ва авҷи асабоният ҳақ надоред ба хонаводаҳои ҳам тавҳин кунед ва аз бадгӯӣ ба хонаводаи ҳамсар ба унвони роҳе барои идораи шарики зиндагиятон ё интиқом гирифтан аз ӯ истифода баред. Агар ҳамсаратон ба шумо бад ҳарф задааст, чаро бояд ҳамаи ҳарфҳои нохушеро, ки модараш қаблан ба шумо гуфтааст ба рухаш бикашед ва дар охир ҳам
Аз бозгашт аз иштибоҳ ва эътироф ба ҳақ шарм накун. Шуҷоати бозгашт аз иштибоҳ зиштии иштибоҳро пок мекунад, аммо дар ғайри ин, ҳарду зиштиро бо худ хоҳӣ дошт; ҳам зиштии иштибоҳ ва ҳам нанги адами бозгашт аз он. — داکتر سعود الشریم
Show more